uwschadevergoeding

Schadevergoeding na mishandeling: wat kunt u vorderen?

Fri, 01 May 2026 09:29:25 GMT

Schadevergoeding na mishandeling: wat kunt u vorderen?

Wie slachtoffer wordt van mishandeling, kan met ernstige gevolgen te maken krijgen. Soms gaat het om zichtbaar lichamelijk letsel, zoals kneuzingen, botbreuken, littekens of gebitsschade. In andere gevallen zijn de psychische gevolgen minstens zo ingrijpend: angst, slaapproblemen, herbelevingen, concentratieproblemen, verlies van vertrouwen of het vermijden van bepaalde plaatsen of situaties. Een strafzaak tegen de verdachte draait in de eerste plaats om de vraag of het strafbare feit kan worden bewezen en welke straf passend is. Voor het slachtoffer speelt daarnaast een andere vraag: welke schade is geleden en hoe kan die schade worden verhaald?

Vittoria Law staat slachtoffers bij in zaken over geweld, mishandeling en schadevergoeding. Daarbij gaat het niet alleen om het indienen van een schadeclaim, maar vooral om de onderbouwing daarvan. Welke schadeposten zijn er? Welke medische stukken zijn nodig? Hoe wordt smartengeld gemotiveerd? En is de strafzaak de juiste route, of moet ook een civiele schadeclaim worden overwogen?

Wie eerst het bredere overzicht wil lezen, kan beginnen bij Slachtofferrecht en schadevergoeding na een misdrijf . Voor de route via de strafzaak sluit ook Voegen als benadeelde partij: hoe werkt een schadeclaim in de strafzaak? direct op deze blog aan.

Welke schade kan ontstaan door mishandeling?

De schade na mishandeling kan sterk uiteenlopen. Bij lichamelijk letsel kan worden gedacht aan medische kosten, reiskosten, kosten van fysiotherapie, tandartskosten, eigen risico, beschadigde kleding of andere eigendommen. Als het letsel gevolgen heeft voor werk of studie, kunnen ook inkomensschade, studievertraging of verlies van arbeidsvermogen in beeld komen.

Daarnaast kan sprake zijn van immateriële schade. Dat wordt meestal smartengeld genoemd. Smartengeld is bedoeld als vergoeding voor pijn, verdriet, angst, aantasting van levensvreugde en andere niet-financiële gevolgen van het geweld.

Juist bij mishandeling is smartengeld vaak een belangrijke schadepost. Een geweldsincident kan ingrijpend zijn, ook als het lichamelijke letsel op het eerste gezicht beperkt lijkt. De omstandigheden van het incident, de ernst van het geweld en de psychische impact kunnen zwaar meewegen.

Materiële schade na mishandeling

Materiële schade is de concrete financiële schade die door de mishandeling is ontstaan. Denk bijvoorbeeld aan:

medische kosten,
eigen risico van de zorgverzekering,
reiskosten naar arts, ziekenhuis of therapeut,
kosten van fysiotherapie of psychologische behandeling,
beschadigde kleding, bril, telefoon of andere eigendommen,
tandheelkundige kosten,
inkomensverlies,
kosten van huishoudelijke hulp of hulp door familie,
en andere uitgaven die rechtstreeks met het incident samenhangen.

Deze schadeposten moeten zo veel mogelijk worden onderbouwd met stukken. Bewaar daarom facturen, betalingsbewijzen, medische verwijzingen, loonstroken, reiskostenoverzichten, foto’s van beschadigde spullen en correspondentie met behandelaars of werkgever.

Bij schade die doorwerkt in inkomen of werk, is extra aandacht nodig. Inkomensschade wordt niet altijd eenvoudig toegewezen in de strafzaak, zeker als de omvang nog onzeker is of als de schade ingewikkeld moet worden berekend. In dat geval moet worden beoordeeld of de vordering geschikt is voor de strafprocedure of dat een civiele route beter past.

Smartengeld na mishandeling

Smartengeld is vergoeding voor immateriële schade. Bij mishandeling kan smartengeld worden gevorderd voor lichamelijke pijn, angst, verdriet, psychische klachten, littekens, blijvende beperkingen, slaapproblemen, herbelevingen en verlies van veiligheidsgevoel.

De hoogte van smartengeld hangt af van de concrete omstandigheden. Van belang zijn onder meer de ernst van het geweld, de aard van het letsel, de duur van de klachten, medische behandeling, blijvende gevolgen, psychische impact, littekens, beperkingen in werk of privéleven en vergelijkbare uitspraken in andere zaken.

Een korte of algemene toelichting is meestal niet genoeg. De vordering wordt sterker als duidelijk wordt gemaakt wat de mishandeling daadwerkelijk heeft veroorzaakt. Heeft het slachtoffer pijn gehad? Is behandeling nodig geweest? Zijn er blijvende klachten? Is sprake van angst of vermijding? Heeft het incident gevolgen voor werk, studie, sport, gezin of sociale contacten?

Voor de algemene uitleg over immateriële schade sluit Wanneer heb ik recht op smartengeld? goed aan op deze blog.

Medische stukken en bewijs

Een schadeclaim na mishandeling staat of valt vaak met bewijs. Het strafdossier kan belangrijk zijn, maar voor de schadevergoeding zijn ook eigen stukken nodig. Denk aan medische informatie van huisarts, ziekenhuis, tandarts, fysiotherapeut of psycholoog. Foto’s van letsel kunnen relevant zijn, zeker als het letsel later minder zichtbaar is.

Ook verklaringen over de gevolgen kunnen helpen. Dat kunnen verklaringen zijn van het slachtoffer zelf, maar soms ook van werkgever, behandelaar of naasten. Bij inkomensschade zijn loonstroken, jaaropgaven, werkgeversverklaringen of gegevens van een onderneming van belang.

Bij psychische klachten is het verstandig om niet alleen te stellen dat u angst of spanning ervaart, maar ook te onderbouwen of daarvoor behandeling is gezocht, welke klachten spelen en hoe die klachten het dagelijks functioneren beïnvloeden.

Schadevergoeding in de strafzaak

In veel mishandelingszaken kan het slachtoffer zich voegen als benadeelde partij. Dat betekent dat de schadevordering wordt ingediend in de strafzaak tegen de verdachte. De strafrechter kan dan, naast de strafrechtelijke beoordeling, ook beslissen over de schadevergoeding.

Deze route kan efficiënt zijn, maar stelt wel eisen aan de vordering. De schade moet duidelijk worden gespecificeerd en onderbouwd. Ook moet de schade voldoende rechtstreeks voortvloeien uit het bewezenverklaarde feit. Als de vordering te ingewikkeld is, kan de strafrechter de vordering geheel of gedeeltelijk niet-ontvankelijk verklaren. Dan moet de schade eventueel nog via de civiele rechter worden gevorderd .

Wie wil weten hoe deze route werkt, kan verder lezen in Voegen als benadeelde partij: hoe werkt een schadeclaim in de strafzaak?

De schadevergoedingsmaatregel

Als de strafrechter de schadevergoeding toewijst, kan ook de schadevergoedingsmaatregel worden opgelegd. Dat betekent dat de Staat een rol krijgt bij de inning van de schadevergoeding. Voor slachtoffers kan dat praktisch belangrijk zijn, omdat zij dan niet volledig zelf achter betaling door de dader aan hoeven.

De schadevergoedingsmaatregel maakt de schadeclaim echter niet vanzelf sterker. De vordering moet nog steeds goed worden opgebouwd en onderbouwd. Daarom begint een goede betalingspositie al bij een duidelijke schadeopstelling. Voor de verdere uitleg sluit Schadevergoedingsmaatregel: wat als de dader niet betaalt? op deze blog aan.

Wat als de dader onbekend, gevlucht of onvermogend is?

Soms is de dader niet bekend, niet te vinden of niet in staat om schadevergoeding te betalen. Dat is voor slachtoffers frustrerend, maar betekent niet altijd dat iedere route is afgesloten. Afhankelijk van de ernst van het geweld en de gevolgen kan bijvoorbeeld worden gekeken naar het Schadefonds Geweldsmisdrijven. Soms kan ook een civiele route of aansprakelijkheid van een derde worden onderzocht.

Als verhaal op de dader onzeker is, is het verstandig om vroeg te bekijken welke andere mogelijkheden bestaan. Daarover leest u meer in Dader onbekend, gevlucht of onvermogend: hoe krijgt u toch schadevergoeding?

Wat als de verdachte wordt vrijgesproken?

Een vrijspraak betekent meestal dat de strafrechter de schadevordering niet toewijst. Dat betekent niet altijd dat het slachtoffer geen schade heeft geleden, maar wel dat de strafrechtelijke route dan vaak vastloopt. In sommige gevallen kan een civiele route nog worden onderzocht, omdat de civiele rechter anders naar bewijs en aansprakelijkheid kijkt dan de strafrechter.

Of een civiele procedure zinvol is, hangt af van het beschikbare bewijs, de schadeomvang en de verhaalsmogelijkheden. Voor die situatie is Schadevergoeding bij vrijspraak: wat kunt u dan nog doen? relevant.

Wanneer is een slachtofferadvocaat verstandig?

Bij eenvoudige schadeposten kan een slachtoffer soms zelf een vordering indienen. Bij mishandeling is juridische bijstand echter vaak verstandig als sprake is van letsel, psychische klachten, smartengeld, inkomensschade, discussie over de toedracht of een verdachte die de schade betwist.

Een slachtofferadvocaat kan beoordelen welke schadeposten kansrijk zijn, welke stukken nodig zijn en of de vordering geschikt is voor de strafzaak. Ook kan een advocaat helpen bij de afstemming tussen schadevordering, spreekrecht en eventuele civiele vervolgstappen.

Wie hierover verder wil lezen, kan terecht bij Wanneer heeft u een slachtofferadvocaat nodig? , Heb ik als slachtoffer recht op een advocaat en wat kost dat? en Slachtofferadvocaat of Slachtofferhulp Nederland: wat is het verschil?

Praktische tips na mishandeling

Leg de gevolgen zo snel mogelijk vast. Maak foto’s van letsel en beschadigde spullen. Bewaar medische stukken, facturen en reiskosten. Noteer klachten en beperkingen. Verzamel gegevens van getuigen. Bewaar correspondentie met politie, Openbaar Ministerie, werkgever, school of behandelaars.

Wacht ook niet te lang met het beoordelen van de schade. Sommige schadeposten zijn direct duidelijk, andere pas later. Juist bij psychische klachten, blijvend letsel of inkomensschade is het belangrijk dat de schadevordering niet te smal wordt ingestoken.

Waarom Vittoria Law?

Vittoria Law richt zich op aansprakelijkheid, schade en civiele geschillen waarin bewijs, causaliteit en schadeonderbouwing samen het verschil maken. Slachtofferzaken na mishandeling vragen precies om die combinatie. Het gaat niet alleen om de strafzaak, maar ook om de gevolgen van het geweld en de vraag hoe die gevolgen juridisch en feitelijk moeten worden onderbouwd.

Of het nu gaat om lichamelijk letsel, psychische schade, smartengeld, inkomensverlies, voeging als benadeelde partij of een civiele vervolgstap: nodig is een aanpak waarin strafzaak, schade en bewijs zorgvuldig op elkaar worden afgestemd.

Bespreek uw zaak

Bent u slachtoffer geworden van mishandeling en wilt u weten welke schadevergoeding u kunt vorderen? Vittoria Law kan beoordelen welke route in uw zaak het meest passend is en hoe uw schade het beste kan worden onderbouwd.

Wanneer krijgt u ook bijkomende kosten vergoed bij bedrijfsschade?

Wed, 29 Apr 2026 09:02:49 GMT

Wanneer krijgt u bijkomende kosten vergoed?

Bij bedrijfsschade gaat de aandacht vaak eerst uit naar herstelkosten, vervangingskosten en omzetverlies. Toch worden in zakelijke dossiers vaak ook andere kosten gemaakt die financieel substantieel kunnen zijn. Denk aan noodmaatregelen, tijdelijke voorzieningen, expertisekosten, interne uren, juridisch voorwerk en andere uitgaven die nodig zijn om verdere schade te voorkomen of de schade goed in kaart te brengen.

De wet erkent dat deze bijkomende kosten onder omstandigheden mede voor vergoeding in aanmerking kunnen komen. Daarbij gaat het om redelijke kosten ter voorkoming of beperking van schade, redelijke kosten ter vaststelling van schade en aansprakelijkheid, en redelijke buitengerechtelijke kosten. Voor al deze categorieën geldt de dubbele redelijkheidstoets: zowel het maken van de kosten als de omvang ervan moet redelijk zijn. Ook interne kosten kunnen vergoedbaar zijn.

Kosten ter voorkoming of beperking van schade

Wanneer een onderneming wordt getroffen door lekkage, brand, technische uitval of een andere verstoring, is het vaak noodzakelijk om meteen maatregelen te nemen. Noodreparaties, vervangende opslag, extra beveiliging, tijdelijke apparatuur of spoedtransport kunnen nodig zijn om verdere schade te voorkomen. Zulke kosten zijn juridisch relevant juist omdat zij niet zien op luxe of comfort, maar op schadebeperking.

Dat is in de praktijk belangrijk. Een ondernemer die adequaat handelt om erger te voorkomen, moet niet worden afgestraft omdat hij kosten maakt. Wel blijft het van belang om te kunnen uitleggen waarom de maatregel nodig was en waarom de kosten redelijk waren.

Kosten ter vaststelling van schade en aansprakelijkheid

Ook de kosten die nodig zijn om de schade en aansprakelijkheid goed vast te stellen, kunnen voor vergoeding in aanmerking komen. In bedrijfsschadezaken gaat het dan vaak om technische expertise, financiële analyse, accountantsondersteuning, schade-expertise, juridisch voorwerk of andere noodzakelijke hulp om het dossier deugdelijk op te bouwen.

In veel zakelijke dossiers zijn zulke kosten geen luxe, maar een voorwaarde om de schade überhaupt verantwoord te kunnen begroten. Juist wanneer de schade complex is of de oorzaak ter discussie staat, zijn deskundige rapportages en analyses onmisbaar.

Buitengerechtelijke kosten

Daarbij kunnen ook buitengerechtelijke kosten vergoedbaar zijn. Dat zijn kosten die worden gemaakt om buiten rechte verhaal te zoeken, de zaak te regelen of de aansprakelijkheid en schade te laten beoordelen zonder dat al direct een procedure loopt. In bedrijfsschadezaken kan deze fase omvangrijk zijn, juist omdat er vaak veel moet worden uitgezocht voordat een zaak regelingrijp of procesrijp is.

Ook interne kosten kunnen meetellen

Een belangrijk praktisch punt is dat niet alleen externe facturen relevant zijn. Ook interne kosten kunnen onder omstandigheden voor vergoeding in aanmerking komen. Denk aan reguliere werktijd van medewerkers die substantieel wordt besteed aan schadebeperking, coördinatie, gegevensverzameling of schadevaststelling. De enkele omstandigheid dat de kosten intern zijn gemaakt, staat op zichzelf niet aan vergoeding in de weg. Wel blijven de redelijkheid en de onderbouwing van belang.

Niet automatisch alles is verhaalbaar

Dat bijkomende kosten juridisch vergoedbaar kunnen zijn, betekent niet dat elke uitgave vanzelf wordt toegewezen. De rechter kijkt naar noodzaak, redelijkheid, samenhang met het incident en de omvang van de kosten. Juist daarom moeten ondernemers zulke posten niet alleen maken, maar ook goed administreren en koppelen aan het schadegeval.

Bijkomende kosten horen bij het totale schadebeeld

Veel dossiers worden te smal benaderd doordat de focus alleen ligt op herstelkosten of gederfde winst. In werkelijkheid vormen bijkomende kosten vaak een wezenlijk onderdeel van het totale schadebeeld. Daarom moet deze blog ook in samenhang worden gelezen met Bedrijfsschade en gevolgschade , Welke schadeposten vallen onder bedrijfsschade? en Hoe bewijst u gederfde winst en omzetverlies?

Wanneer de zaak zich al in de fase van aansprakelijkstelling of verweer bevindt, kan ook Wat moet u doen als u aansprakelijk gesteld wordt? een logische vervolgstap zijn.

Neem contact op

Wilt u weten welke bijkomende kosten in uw bedrijfsschadedossier juridisch verhaalbaar zijn? Vittoria Law kan beoordelen welke posten standhouden en hoe die het best worden onderbouwd. Neem contact op.

Hoe bewijst u gederfde winst en omzetverlies?

Wed, 29 Apr 2026 08:55:40 GMT

Hoe bewijst u gederfde winst en omzetverlies bij bedrijfsschade? Lees hoe de rechter hiermee omgaat en welke onderbouwing nodig is.

In veel bedrijfsschadezaken ligt de zwaarste discussie niet bij de directe schade, maar bij de winst die de onderneming door het incident is misgelopen. Dat is begrijpelijk. Herstelkosten of vervangingskosten zijn vaak relatief eenvoudig vast te leggen met offertes en facturen. Gederfde winst en omzetverlies vergen een andere benadering, omdat zij altijd draaien om een vergelijking met een hypothetische situatie: wat zou er zonder het schadeveroorzakende feit waarschijnlijk zijn gebeurd?

Juist daarom wordt gederfde winst juridisch niet vastgesteld met absolute zekerheid, maar via een waarschijnlijkheidsberekening. Dat uitgangspunt wordt in de literatuur expliciet benadrukt: zonder wanprestatie of onrechtmatige daad kan nooit met zekerheid worden vastgesteld dat de gemiste winst daadwerkelijk zou zijn gerealiseerd. De schadebegroting moet daarom plaatsvinden aan de hand van wat aannemelijk is in het licht van de normale gang van zaken en de concrete omstandigheden van het bedrijf.

Begin bij de normale bedrijfsvoering

Een overtuigend dossier over winstderving begint bij de vraag hoe de onderneming normaal functioneerde vóór het incident. Welke omzet werd gewoonlijk gerealiseerd? Welke marges waren gebruikelijk? Welke opdrachten of reserveringen liepen al? Welke bezettingsgraad of productiecapaciteit was er? En was sprake van seizoensinvloed, groei of juist afbouw?

Zonder die basis blijft een beroep op gederfde winst te snel hangen in een algemene stelling dat “de omzet is teruggevallen”. De rechter heeft aanknopingspunten nodig om een waarschijnlijkheidsoordeel te kunnen vormen. Juist daarom sluit deze blog direct aan op Welke schadeposten vallen onder bedrijfsschade? Daar wordt uitgelegd hoe gederfde winst zich verhoudt tot direct geleden verlies en bijkomende kosten.

Omzetverlies is niet hetzelfde als winstderving

In de praktijk worden omzetverlies en winstderving vaak door elkaar gehaald. Juridisch is dat onzuiver. Omzet is niet hetzelfde als winst. Als een onderneming bepaalde omzet mist, betekent dat niet automatisch dat die volledige gemiste omzet als schade kan worden gevorderd. Er moet worden gekeken naar de werkelijke financiële impact op het resultaat, rekening houdend met marges, vaste lasten, bespaarde kosten en de aard van de bedrijfsvoering.

Juist daarom moeten ondernemers hun schade niet alleen boekhoudkundig, maar juridisch laten doorlichten. Een schadeopstelling die geen onderscheid maakt tussen omzet en winst is kwetsbaar.

De rechter mag schatten, maar niet zonder basis

Als aannemelijk is dat schade is geleden, maar de precieze omvang niet nauwkeurig kan worden vastgesteld, mag de rechter de schade begroten of schatten. Dat is van groot belang in bedrijfsschadezaken. De rechter hoeft niet te wachten tot elke euro exact is bewezen. Maar daar staat tegenover dat er wel voldoende basis moet zijn om tot een verantwoorde schatting te komen. Het uitgangspunt blijft dat schadevergoeding ertoe strekt de benadeelde zoveel mogelijk te brengen in de toestand zonder schadeveroorzakend feit.

Dat betekent dat u als ondernemer de rechter iets moet geven om op voort te bouwen: financiële cijfers, orderinformatie, marges, historische gegevens, externe marktfactoren en andere objectieve aanwijzingen.

Nieuwe onderneming of groeifase: niet onmogelijk, wel lastiger

Bewijs van gederfde winst is lastiger als de onderneming nog relatief jong is, als zij zich in een groeifase bevond of als de omzet sterk projectmatig of wisselend is. Dat maakt een vordering echter niet onmogelijk. In zulke gevallen tellen andere aanknopingspunten zwaarder, zoals reeds getekende opdrachten, structurele klanten, geoffreerde projecten, marktontwikkelingen en concrete uitbreidingsplannen die al vóór het incident waren ingezet.

Ook relevant bij beroepsfouten en contractuele schade

Winstderving speelt niet alleen bij brand of lekkage. Ook bij fouten van adviseurs, niet-nakoming van contracten, ondeugdelijk werk of andere zakelijke aansprakelijkheidskwesties kan de schade vooral bestaan uit misgelopen winst. Daarom zijn ook uw bestaande blogs Wanneer is een opdrachtnemer aansprakelijk voor een beroepsfout? en Wie moet een beroepsfout bewijzen? relevant voor ondernemers die hun schade in die context willen duiden.

Onzekerheid maakt een vordering niet kansloos

Veel ondernemers haken te vroeg af omdat zij denken dat winstderving “toch niet precies te bewijzen” is. Dat is juridisch te kort door de bocht. Juist het schadevergoedingsrecht erkent dat bepaalde schadeposten alleen via aannemelijkheid en waarschijnlijkheid kunnen worden vastgesteld. Dat betekent niet dat de lat laag ligt, maar wel dat een goede onderbouwing meer gewicht heeft dan absolute zekerheid.

Wie de waardering van onzekerheid verder wil begrijpen, leest ook Wat is kansschade? Ook daar speelt immers de vraag hoe het recht omgaat met een hypothetisch, maar juridisch relevant verlies.

Winstderving moet in samenhang worden gelezen

Gederfde winst staat vrijwel nooit op zichzelf. Meestal maakt zij deel uit van een bredere bedrijfsschadeclaim waarin ook directe schade en bijkomende kosten een rol spelen. Juist daarom is het verstandig om deze blog in samenhang te lezen met Bedrijfsschade en gevolgschade , Welke schadeposten vallen onder bedrijfsschade? en Wanneer krijgt u ook bijkomende kosten vergoed bij bedrijfsschade? Voor de meer algemene schadeleer zijn daarnaast Wat is causaal verband en waarom is het zo belangrijk bij schadevergoeding? en Wat moet u doen als u aansprakelijk gesteld wordt? logische

Neem contact op

Twijfelt u of omzetverlies en gederfde winst in uw dossier voldoende bewijsbaar zijn? Vittoria Law kan uw schadeonderbouwing juridisch toetsen en versterken. Neem contact op.

Welke schadeposten vallen onder bedrijfsschade?

Wed, 29 Apr 2026 08:46:02 GMT

Welke schadeposten vallen onder bedrijfsschade?

Bij bedrijfsschade denken ondernemers vaak eerst aan de directe schade: een beschadigd pand, kapotte inventaris, stilgevallen productie of beschadigde voorraad. Maar in de praktijk blijkt de werkelijke schade meestal breder. Juist daarom is het van belang om vroeg vast te stellen welke schadeposten juridisch onder bedrijfsschade kunnen vallen.

In de kern bestaat vermogensschade uit geleden verlies en gederfde winst. Dat wettelijk onderscheid is in zakelijke dossiers niet theoretisch, maar praktisch beslissend. Geleden verlies ziet op concrete vermogensvermindering. Gederfde winst ziet op voordeel dat zonder de schadeveroorzakende gebeurtenis waarschijnlijk zou zijn gerealiseerd.

Directe schade: geleden verlies

Geleden verlies is de schade die zich rechtstreeks vertaalt in een vermogensvermindering. Denk aan herstelkosten, vervangingskosten, beschadigde inventaris, verloren voorraad, inhuur van noodoplossingen of extra logistieke uitgaven. Dit is vaak de eerste laag van een bedrijfsschadedossier.

Maar ook bij directe schade geldt dat niet iedere uitgave automatisch voor vergoeding in aanmerking komt. De post moet in voldoende verband staan met de gebeurtenis en redelijk en noodzakelijk zijn. Voor het bredere kader van bedrijfsschade is deze blog daarom bedoeld als verdieping op Bedrijfsschade en gevolgschade .

Indirecte schade: gederfde winst en omzetverlies

De tweede laag is meestal moeilijker, maar financieel vaak zwaarder: gederfde winst of omzetverlies. Bij een gesloten winkel, stilgevallen productie, onderbroken dienstverlening of uitgevallen zakelijke kans kan de werkelijke schade vooral daar liggen. Juist omdat winst die zonder het incident zou zijn gemaakt nooit met absolute zekerheid kan worden bewezen, werkt het recht hier met een waarschijnlijkheidsbenadering.

Wie deze post wil verhalen, moet daarom niet alleen wijzen op een daling in omzet, maar de schade onderbouwen tegen de achtergrond van eerdere resultaten, marges, capaciteit, bestellingen en de normale bedrijfsvoering. Voor dat bewijsprobleem sluit deze blog direct aan op Hoe bewijst u gederfde winst en omzetverlies?

Extra kosten ter beperking van schade

Bij bedrijfsschade worden vaak kosten gemaakt om verdere schade te voorkomen of te beperken. Denk aan noodreparaties, vervangende opslag, tijdelijke inhuur, extra transport of interne uren voor schadebeperking. Zulke kosten kunnen onder omstandigheden voor vergoeding in aanmerking komen, mits zij redelijk zijn. Ook de redelijkheid van de omvang van de kosten speelt daarbij een rol.

Dat is juridisch belangrijk, omdat goed schadebeperkingsgedrag niet alleen de onderneming helpt, maar vaak ook de verhaalspositie versterkt.

Kosten van vaststelling en buitengerechtelijke kosten

Daarnaast kunnen ook kosten voor onderzoek, expertise en juridische of andere bijstand ter vaststelling van schade en aansprakelijkheid worden verhaald, net als redelijke buitengerechtelijke kosten. In zakelijke dossiers gaat het vaak om accountantsondersteuning, schade-expertise, technische rapportages en juridisch voorwerk. Ook interne kosten kunnen vergoedbaar zijn als zij redelijk zijn en voldoende verband houden met de schadeafwikkeling.

Niet te smal begroten

Veel ondernemers begroten hun schade in eerste instantie te smal. Zij kijken alleen naar het zichtbare herstelbedrag en laten omzetverlies, extra personeelskosten, uitwijkkosten, contractuele boetes of andere gevolgschade buiten beeld. Daarmee wordt het dossier al vroeg verzwakt.

Juist daarom is een brede en juridisch correcte schadeinventarisatie van belang. Wie daarnaast met een aansprakelijkstelling of verweer te maken krijgt, kan ook verder lezen in Wat moet u doen als u aansprakelijk gesteld wordt?

Interne verwijzingen in de lopende tekst

Neem contact op

Wilt u weten welke schadeposten in uw zakelijke dossier werkelijk verhaalbaar zijn? Vittoria Law kan uw schadeopstelling juridisch beoordelen en aanscherpen. Neem contact op.

Ouderdomsclausule en exoneratie bij woningkoop: bent u dan rechteloos?

Thu, 23 Apr 2026 16:49:20 GMT

Betekent een ouderdomsclausule of exoneratie dat u bij verborgen gebreken geen rechten meer heeft? Lees hoe dat juridisch ligt.

Een ouderdomsclausule is geen vrijbrief

Bij aankoop van oudere woningen bevat de koopakte vaak een ouderdomsclausule of een andere beperking van aansprakelijkheid. Veel kopers denken daardoor dat zij bij verborgen gebreken helemaal geen rechten meer hebben. Dat is te kort door de bocht. Zulke clausules zijn juridisch relevant, maar niet automatisch beslissend in ieder geschil.

Wat doet een exoneratie eigenlijk?

Een exoneratie of ouderdomsclausule wil meestal duidelijk maken dat de koper rekening moet houden met een hogere kans op gebreken die samenhangen met de leeftijd en onderhoudstoestand van de woning. Daarmee wordt de verwachting van de koper dus mede ingekleurd. Maar dat betekent nog niet dat iedere ernstige tekortkoming of ieder verzwegen gebrek buiten beeld verdwijnt.

Ook dan blijft de context beslissend

De werking van zo’n clausule hangt af van de tekst, de omstandigheden van de koop, de aard van het gebrek en de verdere verklaringen van partijen. Juist daarom is het onjuist om te denken dat een ouderdomsclausule altijd ieder beroep op non-conformiteit uitsluit.

Ernstige gebreken kunnen de zaak anders maken

Zeker wanneer een woning ondanks zo’n clausule toch niet geschikt blijkt voor normaal gebruik, of wanneer de verkoper relevante informatie kende en niet heeft gedeeld, kan de juridische beoordeling anders uitvallen. Bij een ernstig dakgebrek speelt dit vaak scherp.

Waarom deze clausules vaak worden overschat

In de praktijk wordt de betekenis van ouderdomsclausules vaak overschat, vooral in de communicatie van de wederpartij. Het enkele bestaan van zo’n beding maakt een zaak niet kansloos. Er moet altijd worden gekeken naar de concrete situatie, het soort gebrek en de overige omstandigheden van de koop.

*Ouderdomsclausules en exoneraties spelen een belangrijke rol bij woningkoop, maar zij zijn niet automatisch beslissend bij verborgen gebreken. Lees daarom ook: Lekkend of gebrekkig dak na aankoop woning: wanneer is sprake van non-conformiteit? , Onderzoeksplicht of mededelingsplicht: wie draagt het risico bij een verborgen gebrek? , Wanneer beantwoordt een woning niet aan de overeenkomst? en Wanneer kunt u ontbinding of prijsvermindering vorderen bij een verborgen gebrek aan een woning?

Neem contact op

Staat in uw koopakte een ouderdomsclausule of exoneratie en wilt u weten of u ondanks een ernstig gebrek toch nog rechten heeft? Vittoria Law kan beoordelen hoe sterk die clausule in uw zaak werkelijk is. Neem contact op!

Wanneer kunt u ontbinding of prijsvermindering vorderen bij een verborgen gebrek aan een woning?

Thu, 23 Apr 2026 16:43:56 GMT

Wanneer kunt u ontbinding of prijsvermindering vorderen bij een verborgen gebrek aan een woning? Lees welke factoren daarbij een rol spelen.

Niet ieder gebrek leidt direct tot ontbinding

Bij verborgen gebreken denken kopers vaak direct aan volledige ontbinding van de koop of aan een forse verlaging van de koopprijs. Dat is begrijpelijk, maar juridisch niet altijd de eerste of meest haalbare route. De ernst van het gebrek, de herstelmogelijkheden, de omvang van de schade en de verdere omstandigheden van de koop spelen allemaal een rol.

Wanneer komt prijsvermindering in beeld?

Prijsvermindering ligt vooral voor de hand wanneer het gebrek wel ernstig genoeg is om compensatie te rechtvaardigen, maar niet zó ingrijpend dat de hele koop moet worden teruggedraaid. In dakzaken kan dat spelen wanneer het gebrek leidt tot aanzienlijke herstelkosten of waardevermindering, terwijl de woning verder wel bruikbaar blijft.

Wanneer is ontbinding een serieuze optie?

Ontbinding is een zwaarder middel. Daarvoor moet het gebrek in de kern zo ernstig zijn dat het de koop wezenlijk aantast. Bij woningen ligt die lat in de praktijk hoog. Toch kan ontbinding in uitzonderlijke gevallen wel degelijk in beeld komen, bijvoorbeeld wanneer sprake is van zeer ernstige gebreken die normaal gebruik uitsluiten of de woning veel ingrijpender aantasten dan de koper hoefde te verwachten.

De ernst van het gebrek is beslissend

Juist daarom moet altijd scherp worden vastgesteld wat de werkelijke impact van het gebrek is. Een lekkend dak dat met beperkte kosten kan worden hersteld leidt juridisch tot een andere uitkomst dan een dak waarvan de volledige constructie ondeugdelijk blijkt. Ook de verhouding tussen herstelkosten, koopprijs en gebruiksmogelijkheden speelt daarbij mee.

Waarom dit meestal geen eerste stap is

In de praktijk wordt bij verborgen gebreken vaak eerst ingezet op aansprakelijkstelling, bewijsopbouw, schadeonderbouwing en overleg over herstelkosten. Ontbinding of prijsvermindering komt meestal pas scherper in beeld wanneer duidelijk is hoe ernstig het gebrek werkelijk is en welke andere oplossingen niet of onvoldoende passend blijken.

*Ontbinding of prijsvermindering kan bij verborgen gebreken aan een woning aan de orde zijn, maar pas na een zorgvuldige beoordeling van de ernst van het gebrek en de verdere omstandigheden van de zaak. Lees daarom ook: Lekkend of gebrekkig dak na aankoop woning: wanneer is sprake van non-conformiteit? , Wanneer beantwoordt een woning niet aan de overeenkomst? , Kunt u de verkoper aanspreken op herstelkosten van een dak? en Ouderdomsclausule en exoneratie bij woningkoop: bent u dan rechteloos?

Neem contact op

Overweegt u prijsvermindering of zelfs ontbinding van de koop vanwege een ernstig verborgen gebrek aan een woning? Vittoria Law kan beoordelen of die route juridisch kansrijk is en hoe u die het best onderbouwt. Neem contact op!

Kunt u de verkoper aanspreken op herstelkosten van een dak?

Thu, 23 Apr 2026 16:38:27 GMT

unt u de verkoper aanspreken op herstelkosten van een dak na aankoop van een woning? Lees wanneer u die kosten kunt verhalen.

Herstelkosten zijn vaak de belangrijkste schadepost

Bij een ernstig dakgebrek gaat het juridisch al snel over geld. Niet in abstracte zin, maar heel concreet: wat kost het om het dak weer in de staat te brengen die de koper mocht verwachten? In de praktijk vormen de herstelkosten daarom vaak de belangrijkste schadepost in een woninggeschil.

Dat kan gaan om plaatselijke reparaties, maar ook om volledige vervanging van dakbedekking, herstel van houtconstructies, nieuwe isolatie, herstel van goten en aansluitingen, of bijkomende kosten als steigerwerk en noodvoorzieningen.

Niet iedere dakreparatie is verhaalbaar

Dat een koper kosten maakt, betekent nog niet automatisch dat al die kosten juridisch op de verkoper verhaald kunnen worden. Er moet eerst worden vastgesteld dat sprake is van non-conformiteit en dat het gebrek al bij de koop aanwezig was of in de kooprelatie aan de verkoper kan worden toegerekend. Daarna komt de vraag welke herstelmaatregelen redelijk en noodzakelijk waren.

Wanneer zijn herstelkosten juridisch toewijsbaar?

Herstelkosten zijn vooral goed verhaalbaar als zij aansluiten op een deugdelijke technische vaststelling van het gebrek en op een redelijke herstelmethode. Daarom is een onderbouwde offerte of een deskundigenrapport vaak essentieel. Een dakzaak verliest snel aan kracht als alleen globale bedragen worden genoemd zonder technisch fundament.

Laat de schade goed onderbouwen

Wie herstelkosten wil verhalen, moet niet alleen aantonen dát er een gebrek is, maar ook waarom de gekozen herstelmaatregel nodig is en welke kosten daaraan redelijkerwijs verbonden zijn. Juist bij daken is het verschil tussen een noodreparatie, groot onderhoud en volledige vervanging vaak onderwerp van discussie.

Wat als een noodreparatie al nodig was?

Soms kan niet worden gewacht en moet direct worden ingegrepen om verdere schade te voorkomen. Dat is begrijpelijk en soms zelfs noodzakelijk. Maar ook dan blijft het belangrijk om vooraf of direct daarna de situatie zo goed mogelijk te documenteren, zodat later nog kan worden vastgesteld wat de aard van het gebrek was en waarom snelle actie nodig was.

*Herstelkosten van een dak kunnen alleen goed worden beoordeeld als eerst vaststaat dat sprake is van non-conformiteit of een verborgen gebrek. Daarna moet zorgvuldig worden gekeken naar de technische onderbouwing en de redelijkheid van de herstelmaatregelen. Lees daarom ook: Lekkend of gebrekkig dak na aankoop woning: wanneer is sprake van non-conformiteit? , Lekkend dak na aankoop van een woning: is dat een verborgen gebrek? , Wanneer beantwoordt een woning niet aan de overeenkomst? en Wanneer kunt u ontbinding of prijsvermindering vorderen bij een verborgen gebrek aan een woning?

Neem contact op

Heeft u te maken met forse herstelkosten aan een dak na aankoop van een woning en wilt u weten of u die op de verkoper kunt verhalen? Vittoria Law kan beoordelen welke kosten juridisch houdbaar zijn en hoe die het best worden onderbouwd. Neem contact op!

Onderzoeksplicht of mededelingsplicht: wie draagt het risico bij een verborgen gebrek?

Thu, 23 Apr 2026 16:02:54 GMT

Wie draagt het risico bij een verborgen gebrek aan een woning? Lees hoe onderzoeksplicht en mededelingsplicht zich tot elkaar verhouden.

De koper moet opletten, maar niet alles

Bij aankoop van een woning rust op de koper een zekere onderzoeksplicht. Dat betekent dat de koper niet volledig passief mag blijven als er duidelijke signalen zijn dat iets mis kan zijn. Zichtbare vochtplekken, scheurvorming, verzakkingen, een verouderd dak of eerdere reparaties kunnen aanleiding geven tot nader onderzoek.

Maar die onderzoeksplicht gaat niet onbeperkt ver. De koper hoeft niet zonder concrete aanwijzingen ieder verborgen gebrek zelf op te sporen of ieder technisch risico zelfstandig uit te sluiten.

De verkoper moet relevante informatie delen

Daar staat tegenover dat op de verkoper een mededelingsplicht rust ten aanzien van relevante, hem bekende informatie over de staat van de woning. Als de verkoper weet dat het dak structureel lekt, dat eerdere reparaties zijn mislukt of dat een bepaald gebrek steeds terugkeert, dan mag hij dat niet stilzwijgend achterhouden.

In de praktijk weegt die mededelingsplicht vaak zwaar. Zeker wanneer de verkoper informatie kende die de koper niet eenvoudig zelf kon achterhalen, kan het verzwijgen daarvan de positie van de koper aanzienlijk versterken.

Wat als beide partijen iets te verwijten valt?

Veel woninggeschillen zijn niet zwart-wit. De koper had misschien beter moeten kijken of een bouwkundige keuring moeten laten uitvoeren, terwijl de verkoper tegelijk relevante informatie niet volledig heeft gedeeld. Dan moet per geval worden beoordeeld welke omstandigheid zwaarder weegt en in hoeverre dat doorwerkt in de uiteindelijke aansprakelijkheid.

Waarom dit in de praktijk vaak de kern is

In verborgen-gebrekenzaken draait het zelden alleen om het gebrek zelf. Vaak is het echte geschilpunt: wie had wat moeten weten, wie had wat moeten melden en wie had wat nader moeten onderzoeken? Daarom is dit onderwerp zo belangrijk voor vrijwel iedere woningzaak.

Dakgebreken zijn een klassiek voorbeeld

Bij dakgebreken komt dit spanningsveld vaak scherp naar voren. Was een oude waterplek zichtbaar bij bezichtiging? Heeft de verkoper eerdere lekkages gemeld? Was het dak vanaf buiten duidelijk aan vervanging toe? Of was juist sprake van een probleem dat alleen van binnenuit of na hevige regenval zichtbaar werd? Juist daarom sluit deze blog direct aan op Lekkend dak na aankoop van een woning: is dat een verborgen gebrek?

*Bij verborgen gebreken aan een woning moet steeds worden gekeken naar de verhouding tussen onderzoeksplicht en mededelingsplicht. Dat geldt bij dakgebreken, vochtproblemen, houtrot en constructieve gebreken evenzeer. Lees daarom ook: Lekkend of gebrekkig dak na aankoop woning: wanneer is sprake van non-conformiteit? , Lekkend dak na aankoop van een woning: is dat een verborgen gebrek? , Wanneer beantwoordt een woning niet aan de overeenkomst? en Ouderdomsclausule en exoneratie bij woningkoop: bent u dan rechteloos?

Neem contact op

Heeft u een verborgen gebrek ontdekt en wilt u weten of de verkoper iets had moeten melden, of juist of u zelf meer onderzoek had moeten doen? Vittoria Law kan uw positie juridisch beoordelen en scherp afbakenen. Neem contact op!

Wanneer beantwoordt een woning niet aan de overeenkomst?

Thu, 23 Apr 2026 15:57:24 GMT

Wanneer is een woning juridisch non-conform? Lees wanneer een woning niet aan de overeenkomst beantwoordt en welke rechten u als koper heeft.

Non-conformiteit bij woningkoop

Wie een woning koopt, mag verwachten dat die woning de eigenschappen bezit die voor normaal gebruik als woning nodig zijn, tenzij uit de overeenkomst of uit de omstandigheden iets anders volgt. Dat is de kern van non-conformiteit bij woningkoop. De woning moet dus niet perfect zijn, maar wel voldoen aan wat de koper op grond van de koopovereenkomst redelijkerwijs mocht verwachten.

Bij geschillen over daken, funderingen, vocht, schimmel, houtrot, installaties of constructies draait het vaak uiteindelijk om precies deze vraag: beantwoordt de woning aan de overeenkomst?

Normaal gebruik is vaak de kern

In de praktijk wordt bij woningkoop veel gewicht toegekend aan de vraag of de woning geschikt is voor normaal gebruik. Dat betekent niet alleen dat er theoretisch in gewoond kan worden, maar ook dat geen sprake is van ernstige gebreken die dat gebruik wezenlijk aantasten. Een dak dat structureel lekt, een vloer die doorzakt of ernstige vochtproblemen kunnen dat normale gebruik direct raken.

Daarom sluit deze blog direct aan op lekkend of gebrekkig dak na aankoop woning: wanneer is sprake van non-conformiteit?

Oudere woningen zijn niet automatisch uitgesloten

Bij oudere woningen moet de koper rekening houden met leeftijd, slijtage en onderhoudstoestand. Maar dat betekent niet dat de verkoper zich altijd achter ouderdom kan verschuilen. Ook een oudere woning moet nog steeds aan de redelijke verwachtingen beantwoorden die uit de overeenkomst voortvloeien. De leeftijd van de woning is dus een factor, maar niet automatisch het einde van de discussie.

Wat mocht de koper verwachten?

Die verwachting wordt bepaald door een combinatie van factoren: de koopakte, eventuele clausules, zichtbare toestand, mededelingen van de verkoper, informatie uit de vragenlijst, een bouwkundige keuring en het karakter van de woning zelf. Daarom is woningkooprecht sterk casuïstisch. Twee daken van vergelijkbare leeftijd kunnen juridisch toch heel verschillend worden beoordeeld, afhankelijk van wat partijen over en weer wisten en mochten aannemen.

Waarom dit het fundament is van veel woninggeschillen

Vrijwel ieder geschil over een verborgen gebrek aan een woning begint bij de vraag of de woning aan de overeenkomst beantwoordde. Pas daarna komen de vervolgvragen aan de orde: wie draagt het risico, welke bewijzen zijn nodig, welke rechten heeft de koper en welke schade kan worden gevorderd?

*Wie wil beoordelen of een woning juridisch non-conform is, moet dus niet alleen naar het gebrek kijken, maar ook naar de verwachtingen die uit de overeenkomst voortvloeien. Lees daarom ook: Lekkend of gebrekkig dak na aankoop woning: wanneer is sprake van non-conformiteit? , Lekkend dak na aankoop van een woning: is dat een verborgen gebrek? , Onderzoeksplicht of mededelingsplicht: wie draagt het risico bij een verborgen gebrek? en Wanneer kunt u ontbinding of prijsvermindering vorderen bij een verborgen gebrek aan een woning?

Neem contact op

Twijfelt u of een woning die u heeft gekocht juridisch wel aan de overeenkomst beantwoordt? Vittoria Law kan beoordelen of sprake is van non-conformiteit en welke route voor u het meest kansrijk is. Neem contact op!

Lekkend dak na aankoop van een woning: is dat een verborgen gebrek?

Thu, 23 Apr 2026 15:51:15 GMT

Lekkend dak na aankoop van een woning? Lees wanneer sprake kan zijn van een verborgen gebrek en of u de verkoper kunt aanspreken.

Een lekkend dak is vaak meer dan een onderhoudspunt

Een lekkend dak kort na aankoop van een woning leidt vrijwel altijd tot onrust. Niet alleen omdat de herstelkosten hoog kunnen zijn, maar ook omdat lekkage zelden op zichzelf staat. Achter een waterplek op zolder of een vochtkring in het plafond kunnen veel grotere problemen schuilgaan, zoals verouderde dakbedekking, houtrot, ondeugdelijke detaillering, gebrekkige aansluitingen, slechte afwatering of constructieve schade.

Daarom moet een lekkend dak juridisch niet te snel worden weggezet als een klein onderhoudspunt. De werkelijke vraag is of het gebrek al bij de koop aanwezig was en of de koper mocht verwachten dat het dak nog geschikt was voor normaal gebruik van de woning.

Wanneer is sprake van een verborgen gebrek?

Van een verborgen gebrek is in gewone taal sprake als een probleem bij de aankoop niet zichtbaar of niet kenbaar was, maar achteraf wel al bleek te bestaan. Juridisch gaat het uiteindelijk niet alleen om de vraag of het gebrek letterlijk verborgen was, maar vooral of de woning op dit punt aan de overeenkomst beantwoordde.

Bij een lekkend dak wordt daarom gekeken naar het moment van de koop, de toestand van het dak, wat de koper redelijkerwijs mocht verwachten, wat zichtbaar was tijdens bezichtiging of keuring en welke mededelingen door de verkoper zijn gedaan.

Niet iedere lekkage leidt automatisch tot aansprakelijkheid

Dat een dak lekt, betekent nog niet zonder meer dat de verkoper juridisch aansprakelijk is. Bij oudere woningen spelen leeftijd, onderhoud en zichtbare risico’s een rol. Ook kan van belang zijn of de koper een bouwkundige keuring heeft laten verrichten en wat daaruit naar voren kwam. Een oud dak hoeft niet nieuw te zijn, en een koper van een oudere woning mag niet steeds dezelfde staat verwachten als bij nieuwbouw.

Maar dat betekent niet dat ernstige lekkage of een dak dat feitelijk op instorten van zijn functie staat eenvoudig kan worden afgedaan als normaal verouderingsverschijnsel. Als de woning daardoor niet geschikt is voor normaal gebruik, kan toch sprake zijn van non-conformiteit. Daarom sluit deze blog direct aan op wanneer een woning niet aan de overeenkomst beantwoordt .

Wat als de verkoper het wist of had moeten melden?

De positie van de koper wordt vaak sterker als blijkt dat de verkoper het probleem kende of signalen daarvan kende, maar die niet heeft gedeeld. Denk aan eerdere reparaties, terugkerende lekkages, noodoplossingen, schimmelplekken die waren weggewerkt of andere aanwijzingen dat het probleem al langer speelde.

Daarmee raakt deze blog direct aan de vraag onderzoeksplicht of mededelingsplicht: wie draagt het risico bij een verborgen gebrek? In veel dakzaken is juist dát de kern van het geschil.

Waarom bewijs bij daklekkages zo belangrijk is

Wie na aankoop lekkage ontdekt, moet snel handelen. Niet alleen om verdere schade te beperken, maar ook om het bewijs veilig te stellen. Foto’s, video’s, een deskundigenrapport, de koopakte, bouwkundige keuring, correspondentie met de verkoper en offertes voor herstel kunnen allemaal belangrijk worden.

Ook is het verstandig om niet alleen de gevolgschade vast te leggen, maar juist ook de vermoedelijke oorzaak van de lekkage. Zonder die technische onderbouwing blijft een dakgeschil vaak steken in de stelling dat het “wel oud” zal zijn.

*Een lekkend dak na aankoop van een woning moet altijd worden beoordeeld in samenhang met de bredere vragen van non-conformiteit, normaal gebruik, onderzoeksplicht en mededelingsplicht. Lees daarom ook: Lekkend of gebrekkig dak na aankoop woning: wanneer is sprake van non-conformiteit? , Wanneer beantwoordt een woning niet aan de overeenkomst? , Onderzoeksplicht of mededelingsplicht: wie draagt het risico bij een verborgen gebrek? en Kunt u de verkoper aanspreken op herstelkosten van een dak?

Neem contact op

Heeft u na aankoop van een woning lekkage ontdekt en wilt u weten of de verkoper daarvoor aansprakelijk kan zijn? Vittoria Law kan beoordelen of sprake is van een verborgen gebrek en hoe sterk uw juridische positie is. Neem contact op!

Wat moet u doen als u aansprakelijk gesteld wordt?

tcwarnsinck@gmail.com (Tim Warnsinck) — Tue, 14 Apr 2026 18:29:54 GMT

Bent u aansprakelijk gesteld? In deze blog wordt besproken wat u in dat geval het beste kunt doen.

Aansprakelijk gesteld worden is voor veel mensen een onaangename verrassing. Soms gaat het om een brief van een advocaat of belangenbehartiger. Soms om een e-mail, appbericht of een formele sommatie waarin staat dat u verantwoordelijk wordt gehouden voor schade. In alle gevallen geldt hetzelfde uitgangspunt: negeer de aansprakelijkstelling niet, maar reageer ook niet te snel of ondoordacht.

Een aansprakelijkstelling betekent namelijk nog niet automatisch dat u ook juridisch aansprakelijk bent. Tussen een beschuldiging en een daadwerkelijk houdbare schadeclaim zit vaak een groot verschil. Juist daarom is het belangrijk om eerst rustig vast te stellen wat er precies wordt verweten, op welke grondslag dat gebeurt en welke stukken of feiten daarbij worden genoemd.

Een aansprakelijkstelling is nog geen vaststaande aansprakelijkheid

Veel mensen schrikken van de toon van een aansprakelijkstelling en nemen daardoor te snel aan dat zij moeten betalen. Dat is lang niet altijd zo. Degene die u aansprakelijk stelt, zal in beginsel moeten onderbouwen wat u precies zou hebben gedaan of nagelaten, waarom dat onrechtmatig of contractueel verwijtbaar zou zijn, welke schade daardoor is ontstaan en waarom die schade juridisch aan u kan worden toegerekend.

Juist daarom moet een aansprakelijkstelling altijd zorgvuldig worden gelezen. Gaat het om een verkeersongeval, een arbeidsongeval, een beroepsfout, schade aan eigendommen van een ander, een conflict over een overeenkomst of een algemene verwijzing naar “onzorgvuldig handelen”? Dat onderscheid is van belang, omdat de juridische beoordeling sterk afhangt van de aard van de zaak.

Wie eerst het algemene kader wil begrijpen, leest daarom het best ook Wat is een onrechtmatige daad? , Wanneer is iets onrechtmatig? en Hoe stel ik iemand aansprakelijk? Die blogs maken duidelijk dat aansprakelijkheid nooit alleen afhangt van een beschuldiging, maar van een juridisch toetsbare grondslag.

Reageer niet impulsief

Een veelgemaakte fout is dat iemand direct inhoudelijk gaat reageren, excuses aanbiedt of toezegt dat de schade “wel vergoed zal worden”, terwijl nog helemaal niet duidelijk is wat er precies is gebeurd en hoe de juridische positie ligt. Dat kan later tegen u worden gebruikt.

Dat betekent niet dat u niets moet doen. Het betekent wel dat u beter niet direct op eigen gevoel een inhoudelijke erkenning moet afgeven. Zeker wanneer de schade aanzienlijk lijkt of de feiten nog niet goed vaststaan, is terughoudendheid verstandig. Verzamel eerst de relevante informatie. Wat is er gebeurd? Wanneer? Wie waren erbij betrokken? Welke communicatie is daarover geweest? Zijn er foto’s, rapporten, camerabeelden, offertes, contracten of getuigen?

Schakel zo snel mogelijk uw verzekeraar in

In veel gevallen is de eerste praktische stap dat u uw verzekeraar inschakelt. Dat geldt temeer als u in privé aansprakelijk wordt gesteld en mogelijk een beroep kunt doen op uw particuliere aansprakelijkheidsverzekering. Gaat het om een kwestie met een voertuig, dan ligt melding bij de relevante motorrijtuigenverzekeraar of WA-verzekeraar voor de hand. Gaat het om een zakelijke aansprakelijkstelling, dan komt vaak een AVB-verzekering in beeld.

Dat is niet alleen praktisch van belang, maar ook juridisch verstandig. Verzekeraars willen doorgaans tijdig op de hoogte worden gesteld. Bovendien kunnen zij vaak direct helpen bij de beoordeling van de claim, het verzamelen van informatie en het voeren van verweer. In veel zaken is het daarom onverstandig om eerst zelfstandig uitgebreid inhoudelijk te corresponderen en pas later te melden.

Kijk goed naar de feitelijke en juridische grondslag

Niet iedere aansprakelijkstelling is juridisch even sterk. Soms ontbreekt een duidelijke feitelijke onderbouwing. Soms wordt wel schade genoemd, maar blijft onduidelijk waarom juist u daarvoor verantwoordelijk zou zijn. En in andere gevallen ligt het echte debat niet bij de fout zelf, maar bij het causaal verband of bij de omvang van de schade.

Daarom moet een aansprakelijkstelling altijd langs een aantal kernvragen worden gelegd. Wat wordt u precies verweten? Is er volgens de wederpartij sprake van een contractuele tekortkoming, van een onrechtmatige daad of van een bijzondere aansprakelijkheidsgrond? Is de schade voldoende onderbouwd? En bestaat er wel een voldoende juridisch verband tussen het gestelde handelen en de schade?

Juist op dat punt sluiten ook de blogs Wat is causaal verband en waarom is het zo belangrijk bij schadevergoeding? , Redelijke toerekening en condicio sine qua non uitgelegd en Voorzienbaarheid van schade: welke schade moet worden vergoed? logisch aan. In veel zaken ligt het verweer immers niet alleen in de vraag óf u iets fout hebt gedaan, maar ook in de vraag of alle opgevoerde schade wel voor uw rekening kan komen.

Maak onderscheid tussen verweer en escalatie

Het is verstandig om serieus op een aansprakelijkstelling te reageren, maar dat betekent niet dat u direct alles inhoudelijk moet uitprocederen in de eerste brief. In veel zaken is een beheerste eerste reactie beter. Daarin kan worden bevestigd dat de aansprakelijkstelling is ontvangen, dat de kwestie wordt onderzocht en dat zo nodig de verzekeraar is ingeschakeld. Dat voorkomt enerzijds onnodige escalatie en anderzijds het risico dat uw stilzwijgen later tegen u wordt gebruikt.

Of een stevig inhoudelijk verweer meteen wenselijk is, hangt af van de zaak. Soms is het goed om vroeg duidelijk te maken dat aansprakelijkheid wordt betwist. In andere gevallen is het beter eerst het dossier op te bouwen en aanvullende informatie op te vragen. Juist daarom is maatwerk belangrijk.

Wanneer schakelt u een advocaat in?

Zodra de zaak financieel of juridisch serieus wordt, is het verstandig om juridische bijstand in te schakelen. Dat geldt zeker wanneer de schade hoog is, aansprakelijkheid gemotiveerd wordt betwist, meerdere partijen betrokken zijn of een procedure dreigt. Ook als u wél verzekerd bent, kan het verstandig zijn om te laten beoordelen of uw belangen voldoende scherp worden bewaakt.

In civiele procedures bij de rechtbank is bovendien in veel gevallen verplichte procesvertegenwoordiging door een advocaat aan de orde. Maar ook buiten procedures kan een advocaat van grote waarde zijn, juist omdat in de buitengerechtelijke fase vaak de basis wordt gelegd voor bewijs, verweer, onderhandeling en strategie.

Wacht niet tot er een dagvaarding ligt

Een aansprakelijkstelling die blijft liggen, verdwijnt meestal niet vanzelf. Soms volgt er nog een herinnering of een nadere onderbouwing. Soms wordt de toon scherper. En soms ligt er ineens een dagvaarding of wordt rechtstreeks uw verzekeraar benaderd. Daardoor is afwachten meestal geen goede strategie.

Wie tijdig handelt, houdt meer grip op de zaak. Er is dan nog ruimte om feiten vast te leggen, verzekeringsdekking te onderzoeken, bewijs veilig te stellen en een juridisch verdedigbare koers te bepalen. Juist dat maakt in aansprakelijkheidskwesties vaak het verschil tussen controle en achter de feiten aanlopen.

Wat is dus verstandig als u aansprakelijk wordt gesteld?

Wie aansprakelijk wordt gesteld, doet er verstandig aan om niet in paniek te raken, maar de kwestie wel serieus te nemen. Reageer niet impulsief, erken niet te snel aansprakelijkheid, verzamel direct de relevante stukken en schakel zo nodig uw verzekeraar en een advocaat in. Een aansprakelijkstelling is geen eindpunt, maar het begin van een juridische beoordeling.

Neem contact op

Bent u aansprakelijk gesteld en wilt u weten hoe sterk de claim werkelijk is? Vittoria Law kan uw positie beoordelen, verweer formuleren en u bijstaan in de buitengerechtelijke fase of in een procedure. Neem contact op.

Wat is kansschade?

tcwarnsinck@gmail.com (Tim Warnsinck) — Fri, 10 Apr 2026 18:55:22 GMT

Kansschade ontstaat wanneer door een fout een reële kans op een beter resultaat verloren gaat. In dit artikel leest u wanneer die verloren kans juridisch als schade wordt erkend.

Kansschade is een juridisch leerstuk dat in beeld komt wanneer niet met zekerheid kan worden vastgesteld dat zonder een fout een beter eindresultaat zou zijn bereikt, maar wel aannemelijk is dat door die fout een reële kans op dat betere resultaat verloren is gegaan. Het gaat dus niet om zekerheid over de uitkomst zelf, maar om het verlies van een serieuze mogelijkheid die economische waarde vertegenwoordigde.

Dat maakt kansschade vooral relevant in zaken waarin een beroepsfout is gemaakt. Denk aan een advocaat die nalaat hoger beroep in te stellen, een jurist die een verjaring niet tijdig stuit, of een belangenbehartiger die een procedure niet op de juiste manier aanhangig maakt. Achteraf is dan vaak niet meer met zekerheid vast te stellen hoe de zaak zonder die fout zou zijn geëindigd. Toch kan er wel degelijk schade zijn geleden: niet omdat succes vaststond, maar omdat de kans daarop verloren is gegaan.

Wie eerst het bredere kader wil lezen van fout, aansprakelijkheid en beroepsnorm, kan ook verder lezen in Wanneer is een opdrachtnemer aansprakelijk voor een beroepsfout? en Wat betekent de norm van de redelijk bekwaam en redelijk handelend beroepsbeoefenaar?

Wat is verlies van een kans?

Bij gewone schadebegroting wordt vaak gevraagd of de schade ook zou zijn ontstaan als de fout niet was gemaakt. Bij kansschade ligt de vraag anders. Dan staat centraal of door de fout een kans op een beter resultaat verloren is gegaan. De rechter hoeft dan dus niet vast te stellen dat dat betere resultaat zeker zou zijn ingetreden. Voldoende is dat sprake was van een reële, niet-verwaarloosbare kans.

Het leerstuk is juist ontwikkeld voor situaties waarin die laatste stap naar zekerheid niet meer kan worden gezet, omdat de fout zelf dat onmogelijk heeft gemaakt. Als hoger beroep nooit is ingesteld, zal immers nooit meer met zekerheid kunnen worden vastgesteld hoe het hof had beslist. Maar dat betekent niet dat de benadeelde rechteloos is.

Kansschade moet worden onderscheiden van proportionele aansprakelijkheid. Bij kansschade staat vast dat door een fout een reële kans op een beter resultaat verloren is gegaan. Bij proportionele aansprakelijkheid is juist onzeker of de schade zelf door de fout is veroorzaakt of door een andere oorzaak die voor risico van de benadeelde komt. Lees hierover ook Wat is proportionele aansprakelijkheid?

Juist op dit punt sluit kansschade nauw aan op Wat is causaal verband en waarom is het zo belangrijk bij schadevergoeding? , omdat ook daar de vraag centraal staat welk juridisch verband tussen fout en schade nog voldoende aannemelijk is.

Het klassieke voorbeeld: de gemiste proceskans

Het bekendste voorbeeld van kansschade is de gemiste proceskans. Stel dat een vordering in eerste aanleg is afgewezen, maar dat er een serieuze kans bestond dat hoger beroep wel tot succes had geleid. Als de advocaat vervolgens nalaat tijdig hoger beroep in te stellen, is die kans verloren. De cliënt kan dan niet meer bewijzen dat hij het hoger beroep zeker zou hebben gewonnen, maar mogelijk wel dat hij een substantiële kans op succes is kwijtgeraakt. Hetzelfde geldt bij het laten verjaren van een vordering. Als een advocaat of rechtsbijstandsverlener verzuimt een verjaring tijdig te stuiten, kan de onderliggende zaak definitief verloren gaan. Ook dan verschuift de discussie naar de vraag hoe kansrijk die onderliggende vordering eigenlijk was.

Bij dat soort dossiers is ook de blog Wie moet een beroepsfout bewijzen? relevant, omdat de waardering van de verloren kans vaak niet los kan worden gezien van stelplicht, bewijslast en de kwaliteit van de onderliggende zaak.

Niet iedere gemiste mogelijkheid is kansschade

Niet iedere teleurstelling of gemiste mogelijkheid levert kansschade op. Het moet gaan om een serieuze en juridisch relevante kans. Een puur theoretische mogelijkheid is niet genoeg. Wie stelt dat hij door een fout kansschade heeft geleden, zal dus aannemelijk moeten maken dat zonder die fout een wezenlijke kans op een gunstiger resultaat bestond.

Daarmee is kansschade geen noodverband voor zwakke zaken. Juist integendeel: het leerstuk vraagt om een nauwkeurige beoordeling van de zaak die zonder fout had moeten worden gevoerd. Hoe sterk was die zaak? Hoe groot was de kans op toewijzing? Welke verweren lagen voor de hand? En hoe zou een rechter of hof daar vermoedelijk mee zijn omgegaan?

Daarmee raakt kansschade ook aan de blogs Redelijke toerekening en condicio sine qua non uitgelegd en Meerdere oorzaken van schade: hoe werkt art. 6:99 BW? , omdat ook daar wordt uitgewerkt hoe onzekerheid over oorzaak, uitkomst en toerekening juridisch wordt benaderd.

Hoe begroot de rechter kansschade?

Daar zit in de praktijk het zwaartepunt. De rechter moet reconstrueren hoe de situatie zonder fout zich waarschijnlijk zou hebben ontwikkeld. Daarbij wordt niet gedaan alsof succes zeker was, maar ook niet alsof de kans waardeloos was. De rechter maakt een inschatting van de goede en kwade kansen en begroot de schade naar rato daarvan.

Als een gemiste vordering bijvoorbeeld € 100.000 waard was en de rechter aannemelijk acht dat zonder de fout een kans van 40% op succes bestond, dan kan de schade in beginsel worden gewaardeerd op € 40.000. Dat is de kern van kansschade: niet het volle hypothetische voordeel, maar de economische waarde van de verloren kans daarop.

Wie daarna wil doorlezen over de omvang van schade, kan ook terecht bij Voorzienbaarheid van schade: welke schade moet worden vergoed? , omdat de begroting van kansschade uiteindelijk onderdeel blijft van de bredere schadebegroting.

Waarom is kansschade juridisch zo relevant?

Omdat veel beroepsfouten anders nauwelijks verhaalbaar zouden zijn. Juist de fout zelf maakt vaak dat de oorspronkelijke procedure, vordering of rechtsgang nooit meer kan worden afgemaakt. Als de benadeelde dan alleen zou mogen slagen wanneer hij de gemiste uitkomst volledig zeker kan bewijzen, zou het leerstuk in veel gevallen leeg zijn.

Kansschade voorkomt dus dat de aansprakelijke beroepsbeoefenaar profiteert van de onzekerheid die door zijn eigen fout is ontstaan. Tegelijk blijft het leerstuk terughoudend, omdat alleen de kans wordt vergoed en niet zonder meer het volledige gemiste eindresultaat.

In welke zaken speelt kansschade vaak?

Kansschade komt vooral voor bij beroepsfouten van advocaten, juristen, rechtsbijstandsverleners en andere professionele dienstverleners. In de praktijk gaat het vaak om: het niet instellen van hoger beroep, het laten verjaren van een vordering, het niet tijdig uitbrengen van een dagvaarding, het missen van een klachttermijn of vervaltermijn, het voeren van een procedure op een juridisch onhoudbare manier, het nalaten van processuele handelingen waardoor een kans op succes verloren gaat.

Waar draait de discussie meestal om?

In kansschadezaken draait de discussie meestal niet om de vraag óf een fout is gemaakt, maar om de vraag wat de waarde van de verloren kans was. Dat betekent dat de focus vaak verschuift naar de kwaliteit van de onderliggende zaak. Hoe kansrijk was de vordering? Hoe waarschijnlijk was het dat een rechter anders zou hebben beslist? Welke kansen waren er op schikking, toewijzing of vernietiging van een eerdere uitspraak?

Dat maakt dit soort zaken inhoudelijk vaak complex. De rechter moet als het ware een procedure beoordelen die nooit heeft plaatsgevonden. Juist daarom is een zorgvuldige juridische reconstructie van de gemiste kans zo belangrijk.

Tot slot

Kansschade is het leerstuk van de verloren mogelijkheid. Het biedt ruimte voor schadevergoeding wanneer een fout niet met zekerheid tot een slechter eindresultaat heeft geleid, maar wel een reële kans op een beter resultaat heeft weggenomen. Juist in zaken over beroepsfouten, verjaring en gemiste rechtsmiddelen is dat vaak beslissend.

Wie met kansschade te maken heeft, moet dus niet alleen kijken naar de fout zelf, maar vooral naar de vraag welke kans daardoor verloren is gegaan en hoe groot die kans juridisch en financieel moet worden gewaardeerd.

Te maken met een gemiste proceskans of beroepsfout? Vittoria Law beoordeelt graag of in uw zaak sprake is van kansschade en hoe een verloren kans juridisch en financieel kan worden onderbouwd. Neem contact op.

Gevaarzetting: wat zijn de Kelderluik-factoren?

tcwarnsinck@gmail.com (Tim Warnsinck) — Fri, 10 Apr 2026 14:23:45 GMT

Wat zijn de Kelderluik-factoren? Lees hoe de rechter beoordeelt of een gevaarlijke situatie onrechtmatig is en wanneer schade verhaald kan worden.

Niet iedere gevaarlijke situatie leidt automatisch tot aansprakelijkheid. Dat ergens een risico bestaat, betekent nog niet dat juridisch onrechtmatig is gehandeld. In het aansprakelijkheidsrecht draait het in dit soort gevallen om de vraag of iemand, gelet op de omstandigheden van het geval, voldoende rekening had moeten houden met gevaar voor anderen en daarom veiligheidsmaatregelen had moeten nemen. Juist daar komen de bekende Kelderluik-factoren in beeld.

De Kelderluik-factoren zijn ontleend aan het arrest van de Hoge Raad van 5 november 1965, ECLI:NL:HR:1965:AB7079. In die zaak liet een werknemer een kelderluik in een café openstaan, terwijl de situatie slechts beperkt was gemarkeerd. Een bezoeker viel in het luik en liep letsel op. De Hoge Raad formuleerde vervolgens de gezichtspunten aan de hand waarvan moet worden beoordeeld of het in het leven roepen of laten voortbestaan van een gevaarlijke situatie onrechtmatig is.

Gevaarzetting is een vorm van onrechtmatige daad

De Kelderluik-factoren horen thuis binnen het leerstuk van de onrechtmatige daad van artikel 6:162 BW. Dat artikel bepaalt dat een doen of nalaten onrechtmatig kan zijn als het in strijd is met een wettelijke plicht, inbreuk maakt op een recht of in strijd is met hetgeen volgens ongeschreven recht in het maatschappelijk verkeer betaamt. Gevaarzetting valt binnen die laatste categorie: de maatschappelijke zorgvuldigheidsnorm. Dat wordt uitdrukkelijk geplaatst onder strijd met het ongeschreven recht, waarbij veiligheidsnormen en zorgvuldigheidsnormen samen de maatstaf vormen voor de beoordeling van gevaarzettend gedrag.

Dat betekent dat de Kelderluik-factoren geen los leerstuk vormen, maar een concrete manier zijn om de open norm van artikel 6:162 BW toe te passen. Daarom sluit dit onderwerp direct aan op de blogs Wat is een onrechtmatige daad? en Wanneer is iets onrechtmatig? Wie gevaarzetting wil begrijpen, moet immers eerst begrijpen hoe de algemene onrechtmatigheidstoets werkt.

Het Kelderluik-arrest draait om een feitenafweging

Het belangrijkste aan het Kelderluik-arrest is dat de Hoge Raad geen starre checklist heeft gegeven. De kern is juist dat alleen in het licht van de omstandigheden van het geval kan worden beoordeeld of van degene die een gevaarlijke situatie schept mocht worden verlangd dat hij rekening hield met onoplettend of onvoorzichtig gedrag van anderen en daarom bepaalde veiligheidsmaatregelen nam. Het gaat dus niet om een abstract model, maar om een concrete risicoafweging.

Dat maakt de Kelderluik-factoren nog altijd bijzonder bruikbaar. Zij dwingen tot een inhoudelijke beoordeling van voorzienbaarheid, risico, ernst van mogelijke schade en de vraag welke voorzorg redelijkerwijs mocht worden verwacht. Niet één factor is beslissend. Het gaat steeds om het totaalbeeld.

De eerste factor: hoe waarschijnlijk is onoplettendheid of onvoorzichtigheid?

De eerste Kelderluik-factor is de mate van waarschijnlijkheid waarmee kan worden verwacht dat anderen niet de vereiste oplettendheid en voorzichtigheid in acht nemen. Die factor is belangrijk omdat het aansprakelijkheidsrecht niet uitgaat van een ideaal oplettende mens. Mensen zijn soms gehaast, afgeleid, onervaren of minder voorzichtig dan achteraf wenselijk lijkt. Juist daarom kan van degene die een gevaarlijke situatie creëert worden verlangd dat hij met die menselijke realiteit rekening houdt.

In de praktijk is de context hierbij doorslaggevend. In een druk café, op een werkvloer, in een winkel, op een schoolplein of in een ziekenhuis is onoplettend gedrag vaak beter voorstelbaar dan op een afgesloten terrein waar alleen ervaren professionals komen. Daarom is deze factor altijd nauw verbonden met plaats, doelgroep en gebruiksomstandigheden.

De tweede factor: hoe groot is de kans dat daardoor een ongeval ontstaat?

Niet iedere vorm van onoplettendheid leidt meteen tot schade. Daarom kijkt de rechter ook naar de kans dat uit die onoplettendheid daadwerkelijk een ongeval ontstaat. Ook deze factor maakt onderdeel uit van de klassieke Kelderluik-afweging.

Dit onderscheid is belangrijk. Een kleine onoplettendheid in een betrekkelijk onschuldige situatie hoeft nog niet te betekenen dat sprake is van juridisch relevante gevaarzetting. Maar als een kleine vergissing direct kan leiden tot een ernstig incident, wordt het veel aannemelijker dat aanvullende veiligheidsmaatregelen hadden moeten worden genomen.

De derde factor: hoe ernstig kunnen de gevolgen zijn?

De derde factor is de ernst van de mogelijke gevolgen. Ook als de kans op een ongeval niet bijzonder groot is, kan de ernst van het mogelijke letsel of de mogelijke schade zodanig zijn dat toch extra voorzorg verlangd wordt. Denk aan valgevaar van hoogte, machines, verkeer, elektriciteit, gevaarlijke stoffen of situaties waarin kwetsbare personen betrokken zijn. Ook de Hoge Raad heeft dit uitdrukkelijk als afzonderlijk gezichtspunt genoemd.

Deze factor laat zien dat het aansprakelijkheidsrecht geen puur kansrekeningrecht is. De ernst van het mogelijke gevolg weegt zelfstandig mee. Naarmate de mogelijke schade zwaarder is, stijgt doorgaans ook de juridische verwachting dat preventieve maatregelen worden genomen.

De vierde factor: hoe bezwaarlijk waren veiligheidsmaatregelen?

De vierde factor is de bezwaarlijkheid van te nemen veiligheidsmaatregelen. Daarmee wordt bedoeld: hoe eenvoudig, praktisch en redelijk was het om het gevaar te beperken of weg te nemen? Als een eenvoudige waarschuwing, afzetting, instructie of fysieke beveiliging het risico aanzienlijk had kunnen verkleinen, zal sneller worden aangenomen dat het achterwege laten daarvan onzorgvuldig is geweest.

In de literatuur wordt dit vaak geplaatst tegenover het nut van de activiteit en de praktische haalbaarheid van preventie. Juist daardoor ontstaat een evenwicht tussen maatschappelijke vrijheid en verantwoordelijkheid. Het recht verlangt niet dat ieder risico volledig wordt uitgesloten, maar wel dat reële en eenvoudig te beperken gevaren niet achteloos blijven bestaan.

Waarschuwingen zijn niet altijd genoeg

Een waarschuwing is niet automatisch een voldoende veiligheidsmaatregel. Beslissend is of redelijkerwijs valt te verwachten dat de waarschuwing ook daadwerkelijk leidt tot gedrag waarmee het gevaar wordt vermeden. Als een waarschuwing onvoldoende opvalt, onvoldoende duidelijk is of in de gegeven omstandigheden naar verwachting niet zal worden opgevolgd, kan zij tekortschieten. Het gaat niet alleen om de vraag óf is gewaarschuwd, maar vooral of die waarschuwing toereikend was om het gevaar daadwerkelijk te keren.

Daarom is een bord, lint, mondelinge instructie of summiere afzetting niet altijd genoeg. In sommige situaties zullen zwaardere maatregelen nodig zijn, zoals fysieke afscherming, toezicht of tijdelijke afsluiting van een ruimte.

De Kelderluik-factoren moeten altijd samen worden gelezen

Een veelgemaakte fout is dat de Kelderluik-factoren als losse vakjes worden behandeld. Zo werkt het niet. Het gaat om een samenhangende beoordeling. Een lage kans op een ongeval kan bijvoorbeeld toch worden gecompenseerd door de zeer ernstige mogelijke gevolgen of door het feit dat eenvoudige veiligheidsmaatregelen beschikbaar waren. Omgekeerd kan een risico maatschappelijk aanvaardbaar blijven als het gevaar beperkt is, de kans op schade klein is en maatregelen onevenredig bezwaarlijk zouden zijn.

Daarom is gevaarzetting nooit een kwestie van één detail. Het gaat om de totale afweging van voorzienbaarheid, risico, ernst en preventiemogelijkheden. Wie die afweging beter wil begrijpen, leest hierna het best ook Wanneer is iets onrechtmatig? en Wat is gevaarzetting bij onrechtmatige daad? Die blogs plaatsen de Kelderluik-factoren in het bredere kader van de maatschappelijke zorgvuldigheidsnorm.

Gevaarzetting is sterk feitelijk

Juist omdat de Kelderluik-factoren zo sterk afhankelijk zijn van de omstandigheden van het geval, zijn feiten in dit soort zaken van groot belang. Waar vond het ongeval plaats? Wie mochten daar komen? Welke risico’s waren voorzienbaar? Welke waarschuwingen of beveiligingen waren er? Welke alternatieven waren beschikbaar? Hoe eenvoudig had het gevaar kunnen worden beperkt?

Dat betekent ook dat bewijs in gevaarzettingszaken een grote rol speelt. Foto’s, getuigenverklaringen, inspectierapporten, werkinstructies, camerabeelden en veiligheidsprotocollen kunnen allemaal van belang zijn. Vanuit dat perspectief sluit deze blog logisch aan op Hoe stel ik iemand aansprakelijk? , Wat moet een werknemer bewijzen na een arbeidsongeval? en Wat is causaal verband en waarom is het zo belangrijk bij schadevergoeding?

De Kelderluik-factoren spelen op veel terreinen een rol

De Kelderluik-factoren spelen in de praktijk op veel terreinen een rol. Zij keren terug in zaken over werkgeversaansprakelijkheid , school- en gymongevallen, onveilige verkeerssituaties, gebrekkige opstallen en andere dossiers waarin wordt gesteld dat iemand een gevaarlijke situatie heeft gecreëerd of laten voortbestaan. Daardoor is het Kelderluik-arrest nog altijd een van de belangrijkste ijkpunten binnen het Nederlandse aansprakelijkheidsrecht. Het onderwerp staat bovendien niet op zichzelf. Wie gevaarzetting beoordeelt, moet ook kijken naar de bredere onrechtmatigheidstoets van artikel 6:162 BW, naar het causaal verband tussen de gevaarlijke situatie en de schade en naar de omvang van de schadevergoeding die uiteindelijk juridisch verhaalbaar is.

Gevaarzetting, causaliteit en schade horen bij elkaar

Ook als op basis van de Kelderluik-factoren wordt aangenomen dat sprake is van onrechtmatige gevaarzetting, is de zaak nog niet klaar. Daarna moet nog steeds worden vastgesteld dat juist die gevaarlijke situatie de schade heeft veroorzaakt en welke schade juridisch kan worden toegerekend. Gevaarzetting staat dus niet los van causaliteit en schadebegroting.

Daarom sluit deze blog ook rechtstreeks aan op Wat is causaal verband en waarom is het zo belangrijk bij schadevergoeding? , Redelijke toerekening en condicio sine qua non uitgelegd , Meerdere oorzaken van schade: hoe werkt art. 6:99 BW? en Voorzienbaarheid van schade: welke schade moet worden vergoed? Pas als normschending, causaliteit en schade goed op elkaar aansluiten, ontstaat een juridisch houdbare vordering.

Wanneer is een gevaarlijke situatie dus onrechtmatig?

Een gevaarlijke situatie is niet automatisch onrechtmatig. Daarvoor is nodig dat, gelet op alle omstandigheden van het geval, van degene die het gevaar heeft gecreëerd of laten voortbestaan mocht worden verwacht dat hij rekening hield met onoplettend of onvoorzichtig gedrag van anderen en passende veiligheidsmaatregelen nam. De Kelderluik-factoren geven daarvoor het klassieke beoordelingskader.

Dat maakt deze factoren in de praktijk nog altijd zeer relevant. Zij helpen om een ogenschijnlijk open norm te concretiseren en dwingen tot een juridisch bruikbare analyse van risico, voorzorg en verantwoordelijkheid.

Neem contact op

Heeft u schade geleden doordat iemand een gevaarlijke situatie heeft gecreëerd of laten voortbestaan? Vittoria Law kan beoordelen of de Kelderluik-factoren in uw zaak wijzen op onrechtmatige gevaarzetting en hoe sterk uw aansprakelijkheidspositie is. Neem contact op.

Wanneer is er sprake van ongelukkige samenloop van omstandigheden?

tcwarnsinck@gmail.com (Tim Warnsinck) — Thu, 09 Apr 2026 14:10:25 GMT

Wanneer is sprake van een ongelukkige samenloop van omstandigheden?

Niet iedere schade leidt tot aansprakelijkheid. Dat is voor veel mensen lastig te begrijpen. Iemand loopt letsel op, er ontstaat schade en toch volgt geen schadevergoeding. In het aansprakelijkheidsrecht komt dat geregeld doordat de gebeurtenis juridisch wordt gezien als een ongelukkige samenloop van omstandigheden. Daarmee wordt bedoeld dat weliswaar schade is ontstaan, maar dat die schade niet het gevolg is van gedrag dat als juridisch onrechtmatig kan worden aangemerkt. Volgens vaste rechtspraak is van aansprakelijkheid uit onrechtmatige daad geen sprake wanneer het letsel het gevolg is van een min of meer toevallige ongelukkige samenloop van omstandigheden.

Dat uitgangspunt past binnen het Nederlandse aansprakelijkheidsrecht. De enkele omstandigheid dat een ongeval heeft plaatsgevonden, betekent nog niet dat iemand anders zijn zorgplicht heeft geschonden of onrechtmatig heeft gehandeld. Een zekere mate van pech, onvoorzichtigheid en alledaags risico hoort nu eenmaal bij het maatschappelijk verkeer. Niet ieder ongeluk kan daarom op een ander worden afgewenteld.

Wat wordt bedoeld met een ongelukkige samenloop van omstandigheden?

Met een ongelukkige samenloop van omstandigheden wordt meestal gedoeld op een situatie waarin schade ontstaat door een ongelukkige combinatie van factoren, zonder dat de gedraging van de ander juridisch de grens naar aansprakelijkheid overschrijdt. Het gaat dan vaak om betrekkelijk gewone menselijke handelingen in alledaagse, informele of sportieve situaties, waarbij achteraf bezien iets misgaat, maar waarbij niet gezegd kan worden dat degene die handelde onrechtmatig heeft gehandeld.

De enkele omstandigheid dat iemand letsel oploopt, is dus niet voldoende. Voor aansprakelijkheid is ook vereist dat het l etsel of de schade juridisch aan het handelen van een ander kan worden toegerekend . Over dat verband leest u meer in onze blog over causaal verband .

Waarom leidt niet iedere schade tot aansprakelijkheid?

Het aansprakelijkheidsrecht is geen algemene pechverzekering. Het recht aanvaardt dat in het dagelijks leven ongelukken kunnen gebeuren zonder dat iemand daarvoor juridisch verantwoordelijk is. Dat geldt niet alleen in de privésfeer, maar ook op het werk, in sport- en spelsituaties en in andere contexten waarin mensen zich bewegen, reageren, uitglijden, botsen of elkaar onbedoeld raken.

In de ambtelijke context oordeelde de Centrale Raad van Beroep bijvoorbeeld dat een politieambtenaar die uitgleed in een plas koffie bij een kopieerapparaat het slachtoffer was geworden van een ongelukkige samenloop van omstandigheden . Het enkele feit dat geen waarschuwingen waren gegeven en niet voortdurend werd geïnspecteerd, betekende nog niet dat de zorgplicht was geschonden. Ook in een andere zaak, waarin een ambtenaar knieletsel opliep doordat een hek onverwacht terugsloeg tijdens een alarmmelding, werd geoordeeld dat sprake was van een ongelukkige samenloop van omstandigheden, mede omdat het handelen bij alarmmeldingen regelmatig werd geoefend.

In welke situaties komt dit vaak voor?

De literatuur laat zien dat dit leerstuk vooral vaak opkomt in sport- en spelsituaties en in andere informele dagelijkse situaties. In sport en spel geldt dat niet ieder letsel automatisch leidt tot aansprakelijkheid. Als twee voetballers bijvoorbeeld tegelijk omhoog springen om een bal te koppen en daarbij met de hoofden tegen elkaar komen, zal van aansprakelijkheid niet snel sprake zijn. Het letsel is dan in juridische zin eerder een ongelukkig toeval dan het gevolg van onrechtmatig handelen.

Ook buiten sport en spel komt deze lijn terug. Een voorbeeld is een meisje dat in een zwembad letsel opliep doordat een jongen direct na haar van de glijbaan afging en in haar nek terechtkwam, een kind dat in een Ikea-ballenbak letsel opliep door een speelse duw , een bezoeker die in een escaperoom zijn hoofd stootte en een situatie waarin een teruggegooide tennisbal in het gezicht van een hondenbezitter terechtkwam. In al deze gevallen speelde de gedachte dat het letsel was ontstaan door een tragische of ongelukkige samenloop van omstandigheden, zonder dat daarmee automatisch aan de eisen voor aansprakelijkheid was voldaan.

Wanneer is het geen ongelukkige samenloop meer?

Dat een zaak zich in de sfeer van pech of toeval afspeelt, betekent niet dat aansprakelijkheid altijd ontbreekt. De grens wordt overschreden wanneer het gedrag van de ander, gelet op alle omstandigheden, wel als juridisch onzorgvuldig of onrechtmatig moet worden beschouwd. Dan is niet langer sprake van louter alledaagse pech, maar van gedrag dat een ander niet hoefde te dulden.

De feitelijke context kan dan doorslaggevend zijn. Zo is er bijvoorbeeld ook een zwembadzaak waarin de rechter juist wél tot aansprakelijkheid kwam in een situatie die op het eerste gezicht leek op een andere zaak waarin geen aansprakelijkheid was aangenomen. De feitelijke toedracht, en in het bijzonder de vraag of het aanwezige knipperlicht op groen of rood stond, bleek daar beslissend. Dat laat zien dat het uiteindelijk steeds aankomt op een nauwkeurige beoordeling van de omstandigheden van het geval.

Wat is het verschil met gevaarzetting?

Een ongelukkige samenloop van omstandigheden wordt vaak aangevoerd in zaken waarin achteraf de vraag rijst of iemand een ontoelaatbaar risico heeft genomen. Niet elk risico is echter onrechtmatig. Het dagelijks leven brengt een zekere mate van gevaar en onvoorspelbaarheid mee. Pas wanneer iemand méér risico in het leven roept dan onder de omstandigheden aanvaardbaar is, kan sprake zijn van gevaarzetting die wel tot aansprakelijkheid leidt.

Juist daarom is het belangrijk om niet te snel te redeneren vanuit de ernst van het letsel. Ernstige schade kan ook ontstaan zonder aansprakelijkheid. Andersom kan relatief beperkt letsel wel degelijk voortvloeien uit juridisch onaanvaardbaar gedrag. Niet de ernst van de uitkomst is dus beslissend, maar de aard van het gedrag en de omstandigheden waarin dat gedrag plaatsvond.

Waarom is dit verweer zo belangrijk?

In de praktijk is het verweer dat sprake is van een ongelukkige samenloop van omstandigheden vaak krachtig, juist omdat het de zaak terugbrengt naar de kernvraag of er überhaupt een juridisch verwijtbaar handelen was. Voor verzekeraars en aansprakelijk gestelden is het een manier om duidelijk te maken dat niet iedere nare gebeurtenis een schadeplicht schept. Voor benadeelden is het tegelijk een belangrijk waarschuwingspunt: wie schade wil verhalen, moet meer doen dan alleen aantonen dat een ongeluk is gebeurd.

Dat maakt feitelijke onderbouwing essentieel. De precieze toedracht, de setting, eventuele waarschuwingen, toezicht, de aard van de handeling en de voorzienbaarheid van het risico zijn allemaal van belang. Een zaak kan dus niet worden beoordeeld op basis van het letsel alleen. Er moet scherp worden gekeken naar wat er precies is gebeurd en waarom dat handelen wel of niet juridisch verwijtbaar was.

Conclusie

Van een ongelukkige samenloop van omstandigheden is sprake wanneer schade of letsel ontstaat door een min of meer toevallige combinatie van factoren, zonder dat het gedrag van de ander juridisch onrechtmatig is. Volgens vaste rechtspraak ontbreekt in zulke gevallen aansprakelijkheid uit onrechtmatige daad. Dat geldt niet alleen in sport- en spelsituaties , maar ook in allerlei alledaagse contexten waarin pech, toeval en gewone risico’s een rol spelen. De enkele omstandigheid dat een ongeval heeft plaatsgevonden, betekent dus nog niet dat iemand anders aansprakelijk is.

Heeft u letsel opgelopen, maar stelt de wederpartij of verzekeraar dat sprake is van een ongelukkige samenloop van omstandigheden? Vittoria Law beoordeelt of werkelijk sprake is van alledaagse pech, of dat de grens naar aansprakelijkheid wel degelijk is overschreden.

Neem CONTACT op.

Wie moet een beroepsfout bewijzen?

Thu, 09 Apr 2026 06:53:54 GMT

Wie moet beroepsfout bewijzen, bewijs beroepsfout, verzwaarde stelplicht, bewijs zorgplicht, opdrachtnemer aansprakelijk bewijs

Inleiding

Veel cliënten voelen intuïtief aan dat een advocaat, notaris, arts, makelaar of andere professional steken heeft laten vallen. Toch blijkt in procedures over beroepsaansprakelijkheid vaak dat gevoel alleen niet genoeg is. De vraag rijst dan al snel wie precies moet bewijzen dat een fout is gemaakt. Die vraag is juridisch van groot belang, omdat veel zaken niet stranden op de norm, maar op het bewijs.

In beginsel rust de bewijslast van de tekortkoming in beginsel op de opdrachtgever. Dat volgt uit de hoofdregel van art. 150 Rv: wie zich beroept op de rechtsgevolgen van gestelde feiten, moet die feiten bewijzen. De opdrachtgever die schadevergoeding vordert wegens een beroepsfout, zal dus in beginsel moeten stellen en zo nodig bewijzen dat de opdrachtnemer in zijn zorgplicht is tekortgeschoten.

Wat moet de opdrachtgever dan precies bewijzen?

De opdrachtgever moet in beginsel aantonen dat de dienstverlener is tekortgeschoten in een concrete verplichting. Dat betekent dat moet worden uitgewerkt welke zorgplicht gold, wat de beroepsbeoefenaar had moeten doen, wat hij daadwerkelijk heeft gedaan of nagelaten en waarom dat beneden de professionele standaard bleef. Daarna komt pas de vraag aan de orde of daardoor schade is ontstaan.

In de praktijk is dat vaak lastig. Juist de beroepsbeoefenaar beschikt meestal over het dossier, de aantekeningen, de correspondentie en de kennis van de wijze waarop de opdracht is uitgevoerd. Dat levert voor de opdrachtgever gemakkelijk bewijsnood op.

Wat is een verzwaarde stelplicht?

Om die bewijsnood te ondervangen, is in de rechtspraak ontwikkeld dat in bepaalde gevallen op de opdrachtnemer een verzwaarde stelplicht rust. Dat betekent niet dat de bewijslast formeel wordt omgekeerd, maar wel dat de opdrachtnemer zijn betwisting veel concreter en informatiever moet onderbouwen. Doet hij dat niet, dan kan de rechter de stellingen van de opdrachtgever als onvoldoende betwist aanmerken of voorshands bewezen achten, behoudens tegenbewijs.

De verzwaarde stelplicht is met name bekend uit het medische aansprakelijkheidsrecht, maar kan zij ook buiten dat terrein worden toegepast, bijvoorbeeld bij notarissen en andere opdrachtnemers. Dat maakt deze regel in de praktijk zeer relevant. Zij dwingt de professionele partij om openheid van zaken te geven wanneer de relevante informatie zich voornamelijk in zijn domein bevindt.

Worden vaak deskundigen gebruikt?

Ja. Bij de beoordeling van het handelen van de beroepsbeoefenaar wordt vaak gebruik gemaakt van deskundigen. Dat is ook logisch. De rechter kan vaak niet zonder meer zelf beoordelen of een arts, notaris, accountant of andere specialist beneden de professionele standaard is gebleven. Deskundigenrapportage speelt daarom in beroepsaansprakelijkheidszaken regelmatig een belangrijke rol.

Die bewijsproblematiek sluit direct aan bij de blog over causaal verband. Ook daar geldt dat een juridische norm pas iets oplevert als de feitelijke onderbouwing en de bewijspositie op orde zijn.

Betekent dit dat de cliënt altijd zwak staat?

Nee. De hoofdregel dat de opdrachtgever moet bewijzen, betekent niet dat de cliënt per definitie kansloos is. Juist waar de dienstverlener zijn dossier slecht heeft bijgehouden, essentiële informatie niet kan overleggen of onvoldoende uitlegt hoe hij heeft gehandeld, kan de verzwaarde stelplicht een groot verschil maken. De bewijslast blijft dan formeel bij de opdrachtgever, maar de processuele positie van de opdrachtnemer verzwakt aanzienlijk als hij onvoldoende openheid geeft.

Daarom is het in dit soort zaken van groot belang om al vroeg te kijken naar dossiervorming, correspondentie, waarschuwingen, concepten, interne notities en andere stukken waaruit blijkt wat wel of niet is gedaan. Veel procedures worden in feite gewonnen of verloren op dat niveau.

Conclusie

Bij beroepsaansprakelijkheid rust de bewijslast van de tekortkoming in beginsel op de opdrachtgever. Die moet dus stellen en zo nodig bewijzen dat de opdrachtnemer in zijn zorgplicht is tekortgeschoten. Tegelijk kan op de opdrachtnemer een verzwaarde stelplicht rusten, juist omdat hij vaak de partij is die over de relevante informatie beschikt. Dat maakt bewijs in beroepsaansprakelijkheidszaken complex, maar zeker niet kansloos.

Wilt u weten of een beroepsfout juridisch bewijsbaar is? Vittoria Law beoordeelt uw bewijspositie, de dossierstukken en de vraag of op de dienstverlener een verzwaarde stelplicht rust. Neem contact op.

Wat betekent de norm van de redelijk bekwaam en redelijk handelend beroepsbeoefenaar?

Thu, 09 Apr 2026 06:46:05 GMT

Wat betekent de norm van de redelijk bekwaam en redelijk handelend beroepsbeoefenaar? Lees hoe deze maatstaf werkt bij beroepsaansprakelijkheid.

Inleiding

Wie een deskundige inschakelt, verwacht niet alleen inzet maar ook professionaliteit. Toch gaat het aansprakelijkheidsrecht niet uit van foutloos handelen. De rechter verlangt in beginsel niet dat een beroepsbeoefenaar perfect presteert, maar wel dat hij handelt zoals van een redelijk bekwaam en redelijk handelend vakgenoot mag worden verwacht. Dat is de maatstaf die in de rechtspraak centraal staat bij beroepsaansprakelijkheid.

De formulering klinkt abstract, maar is in de praktijk van grote betekenis. Zij bepaalt immers wanneer een beroepsfout juridisch relevant wordt. Niet iedere mislukte uitkomst is een beroepsfout, maar ook niet ieder beroep op professionele vrijheid slaagt. Beslissend is of het handelen van de dienstverlener onder de professionele ondergrens is gebleven.

Waar komt deze norm vandaan?

De norm is inhoudelijk identiek aan de zorgplicht van art. 7:401 BW. Voor beroepsbeoefenaren wordt de wettelijke plicht om de zorg van een goed opdrachtnemer in acht te nemen dus ingevuld via het criterium van de redelijk bekwaam en redelijk handelend beroepsgenoot. Die maatstaf is in de rechtspraak terug te vinden bij artsen, advocaten, notarissen, accountants en assurantietussenpersonen.

Daarmee maakt de rechtspraak duidelijk dat de lat niet willekeurig wordt gelegd. De vraag is niet of de cliënt achteraf ontevreden is, maar of de dienstverlener beneden het niveau van een zorgvuldig professional is gebleven.

Waarom is deze maatstaf belangrijk?

Deze norm voorkomt twee uitersten. Enerzijds voorkomt zij dat een beroepsbeoefenaar al aansprakelijk is zodra iets anders loopt dan gehoopt. Anderzijds beschermt zij cliënten tegen slordig, onvoldoende doordacht of onvoldoende waarschuwend handelen. Het criterium brengt dus balans aan tussen professionele beoordelingsruimte en de gerechtvaardigde verwachting dat een deskundige zorgvuldig optreedt.

Daarbij telt de context zwaar mee. Wat van een arts, advocaat of notaris mag worden verwacht, hangt af van de aard van de opdracht, de kenbare risico’s, de belangen van de cliënt en de overige omstandigheden. Benadrukt wordt dat bij de beoordeling van een zorgplichtschending op alle relevante omstandigheden van het geval moet worden gelet.

Wat houdt deze norm concreet in?

In de praktijk betekent deze norm vaak dat een beroepsbeoefenaar moet waarschuwen voor reële risico’s, tijdig moet ingrijpen, zorgvuldig moet controleren, moet doorvragen als informatie onduidelijk is en de cliënt in staat moet stellen om goed geïnformeerd te beslissen. Dat blijkt ook uit de in Asser besproken rechtspraak over advocaten, notarissen, accountants en andere dienstverleners.

Juist daarom gaat het bij beroepsaansprakelijkheid vaak niet om één spectaculaire misslag, maar om een serie kleinere nalatigheden die samen maken dat de professionele standaard niet is gehaald. Die gedachte loopt ook door in de blog over wat onder een medische fout valt , waar evenmin iedere ongunstige uitkomst reeds een fout oplevert.

Is de norm voor iedere beroepsgroep hetzelfde?

De kern is gelijk, maar de concrete invulling verschilt per beroep en per opdracht. Voor een notaris ligt de nadruk bijvoorbeeld sterk op controles en het bereiken van het beoogde rechtsgevolg van de akte. Voor een advocaat speelt zwaar mee dat hij de rechtmatige belangen van de cliënt naar behoren moet behartigen en de cliënt goed moet informeren en waarschuwen. Voor een assurantietussenpersoon ligt de nadruk op het bewaken van de verzekeringsbelangen van de cliënt.

Dat betekent dat de norm altijd concreet moet worden ingevuld. Het is dus niet genoeg om te zeggen dat iemand “niet goed heeft opgelet”. Er moet worden gekeken naar de specifieke professionele standaard die in deze situatie gold.

Conclusie

De norm van de redelijk bekwaam en redelijk handelend beroepsbeoefenaar is de kernmaatstaf bij beroepsaansprakelijkheid. Zij bepaalt of een dienstverlener heeft gehandeld zoals van een zorgvuldig professional mocht worden verwacht. Die norm is inhoudelijk gelijk aan de zorgplicht van art. 7:401 BW, maar krijgt pas betekenis door een concrete toets aan de omstandigheden van het geval en aan de professionele standaard van de betrokken beroepsgroep.

Wilt u laten beoordelen of een beroepsbeoefenaar beneden de professionele standaard heeft gehandeld? Vittoria Law beoordeelt uw zaak scherp aan de hand van de geldende zorgplicht en de relevante rechtspraak. Neem contact op.

Wanneer is een opdrachtnemer aansprakelijk voor een beroepsfout?

Thu, 09 Apr 2026 06:37:40 GMT

Wanneer is een opdrachtnemer aansprakelijk voor een beroepsfout? Lees hoe art. 7:401 BW, de zorgplicht en beroepsaansprakelijkheid in de praktijk werken.

Inleiding

Niet alleen na een verkeersongeval, medische fout of geweldsincident kan aansprakelijkheid ontstaan. Ook een dienstverlener of beroepsbeoefenaar kan aansprakelijk zijn wanneer hij zijn werk niet zorgvuldig uitvoert. Dat geldt bijvoorbeeld voor een advocaat die een termijn laat verlopen, een notaris die een akte ondeugdelijk afwikkelt, een makelaar die onjuiste informatie verstrekt of een adviseur die een wezenlijk risico onbesproken laat. In zulke zaken draait het juridisch meestal niet in de eerste plaats om een gewone onrechtmatige daad , maar om de vraag of de opdrachtnemer is tekortgeschoten in de uitvoering van de opdracht.

De wettelijke basis ligt in art. 7:401 BW. Die bepaling brengt mee dat de opdrachtnemer bij zijn werkzaamheden de zorg van een goed opdrachtnemer in acht moet nemen. In de rechtspraak wordt dat bij beroepsbeoefenaren veelal uitgewerkt aan de hand van de norm van de redelijk bekwaam en redelijk handelend beroepsbeoefenaar. Daarmee staat meteen vast dat niet iedere tegenvallende uitkomst een beroepsfout oplevert. De doorslaggevende vraag is of de dienstverlener heeft gehandeld zoals van een zorgvuldig vakgenoot mocht worden verwacht.

Wat is de juridische grondslag van aansprakelijkheid?

Aansprakelijkheid van de opdrachtnemer berust in beginsel op wanprestatie. Dat is logisch, omdat tussen partijen doorgaans een overeenkomst van opdracht bestaat. De fout bestaat dan uit een tekortkoming in een concrete contractuele verplichting of in de uit art. 7:401 BW voortvloeiende zorgplicht. Alleen wanneer hetzelfde gedrag ook los van de overeenkomst een zelfstandige normschending vormt, kan daarnaast ook op grond van onrechtmatige daad worden geageerd.

Dat onderscheid is belangrijk. Het maakt duidelijk dat een zaak over beroepsaansprakelijkheid meestal begint met de vraag welke verplichtingen precies op de dienstverlener rustten. Niet elk verwijt achteraf is juridisch relevant. Er moet worden vastgesteld wat van deze opdrachtnemer in deze concrete opdracht mocht worden verwacht en op welk punt hij daarin is tekortgeschoten.

Wanneer is sprake van een beroepsfout?

Er is van een schending van de zorgplicht alleen sprake als kan worden aangewezen welke concrete verplichting uit die zorgplicht voortvloeide en waarin de opdrachtnemer vervolgens is tekortgeschoten. Het gaat dus niet om algemene onvrede, maar om een toets aan een concrete norm in de gegeven omstandigheden. Daarbij moet rekening worden gehouden met alle relevante feiten van het geval.

Bij beroepsbeoefenaren wordt die norm ingevuld aan de hand van het handelen van de redelijk bekwaam en redelijk handelend beroepsgenoot. Dat is de maatstaf die onder meer geldt voor advocaten, notarissen, accountants, assurantietussenpersonen en andere professionele dienstverleners. Wie daaronder presteert, kan aansprakelijk zijn voor de daardoor veroorzaakte schade.

Gaat het alleen om wat letterlijk is afgesproken?

Nee. Juist bij beroepsaansprakelijkheid is van belang dat de opdrachtnemer zich niet altijd mag beperken tot alleen datgene wat uitdrukkelijk is gevraagd. In de door Asser besproken jurisprudentie komt naar voren dat een beroepsbeoefenaar die een opdracht tot belangenbehartiging aanneemt, ook alle rechtmatige belangen van de cliënt met betrekking tot die zaak naar behoren moet behartigen en zo nodig eigener beweging moet handelen. Dat betekent dat ook een nalaten om te waarschuwen, door te vragen of in te grijpen een beroepsfout kan opleveren.

Dat sluit goed aan bij de blog over makelaars en brochures , waarin eveneens zichtbaar wordt dat onjuiste of onvolledige informatieverstrekking onder omstandigheden aansprakelijkheid kan dragen.

Bij welke beroepsgroepen speelt dit vaak?

Er zijn veel voorbeelden op dit gebied. De advocaat moet de rechtmatige belangen van de cliënt naar behoren behartigen en de cliënt in staat stellen goed geïnformeerd te beslissen. De notaris moet controles en handelingen verrichten om te verzekeren dat de akte daadwerkelijk het beoogde rechtsgevolg bereikt. De accountant kan aansprakelijk zijn voor een ondeugdelijke controle of onjuist advies. Ook voor de assurantietussenpersoon geldt een civielrechtelijke zorgplicht om voor de belangen van de verzekeringnemer te waken.

Die voorbeelden laten zien dat beroepsaansprakelijkheid geen nicheonderwerp is. Het komt in uiteenlopende rechtsverhoudingen voor, maar steeds draait het om dezelfde kernvraag: is gehandeld zoals van een zorgvuldig vakgenoot mocht worden verwacht?

Conclusie

Een opdrachtnemer is aansprakelijk voor een beroepsfout wanneer hij tekortschiet in een concrete verplichting uit de overeenkomst of in de uit art. 7:401 BW voortvloeiende zorgplicht. Bij beroepsbeoefenaren wordt daarbij getoetst aan de maatstaf van de redelijk bekwaam en redelijk handelend beroepsbeoefenaar. Niet de enkele teleurstelling van de cliënt is beslissend, maar de vraag of de opdrachtnemer in de gegeven omstandigheden heeft gehandeld zoals van een zorgvuldig professional mocht worden verwacht.

Denkt u dat een advocaat, notaris, makelaar, accountant, arts of andere dienstverlener een beroepsfout heeft gemaakt? Vittoria Law beoordeelt of sprake is van een toerekenbare tekortkoming en of schadevergoeding haalbaar is. Neem contact op.

Lees in dit kader ook;

Wat is causaal verband?
Wat is kansschade?

Een (on)rechtmatig handelend makelaar; brochures en aansprakelijkheid
Wat valt onder een medische fout?

Wanneer zijn ouders aansprakelijk voor schade door hun kind?

Wed, 08 Apr 2026 17:44:40 GMT

Wanneer zijn ouders aansprakelijk voor schade door hun kind? | Vittoria Law

Wanneer een kind schade veroorzaakt, ontstaat vaak direct discussie. Is het kind zelf aansprakelijk? Moeten de ouders betalen? En hoe zit het als de schade ontstaat op school, tijdens het sporten of in het verkeer? Juist omdat het om minderjarigen gaat, gelden in het aansprakelijkheidsrecht bijzondere regels. De uitkomst hangt daarom niet alleen af van wat er precies is gebeurd, maar ook van de leeftijd van het kind en de omstandigheden van het geval.

De hoofdregel bij schade door kinderen

In het aansprakelijkheidsrecht geldt als uitgangspunt dat degene die een onrechtmatige daad pleegt en daardoor schade veroorzaakt, die schade moet vergoeden. Bij kinderen ligt dat anders. De wet houdt er rekening mee dat jonge kinderen hun gedrag en de gevolgen daarvan nog niet altijd goed kunnen overzien. Daarom bevat de wet een bijzondere regeling voor aansprakelijkheid van ouders en verzorgers. Die regeling maakt een belangrijk onderscheid tussen kinderen jonger dan veertien jaar, kinderen van veertien en vijftien jaar en minderjarigen van zestien jaar en ouder. Dat onderscheid is in de praktijk vaak beslissend.

Kind jonger dan 14 jaar: ouders in beginsel aansprakelijk

Als een kind jonger is dan veertien jaar en schade veroorzaakt door een onrechtmatige gedraging, zijn de ouders of verzorgers in beginsel aansprakelijk. Dat is een strenge regeling. De benadeelde hoeft in dat geval niet eerst te bewijzen dat de ouders zelf iets verkeerd hebben gedaan. De wet legt het risico in beginsel bij de ouders.

Dat betekent dat ouders bijvoorbeeld aansprakelijk kunnen zijn als een jong kind een ruit vernielt, schade veroorzaakt aan een auto, iemand verwondt tijdens het spelen of op een andere manier schade toebrengt aan een ander. De gedachte daarachter is dat jonge kinderen nog niet volledig verantwoordelijk kunnen worden gehouden voor hun handelen en dat de benadeelde niet met de schade mag blijven zitten.

Voor de praktijk is dit een belangrijk uitgangspunt. Wie schade lijdt door toedoen van een kind onder de veertien, moet meestal niet alleen naar het kind kijken, maar juist naar de aansprakelijkheid van de ouders.

Kind van 14 of 15 jaar: ouders niet altijd automatisch aansprakelijk

Bij kinderen van veertien en vijftien jaar ligt het juridisch genuanceerder. Ook in die leeftijdscategorie kunnen ouders aansprakelijk zijn, maar daar bestaat meer ruimte voor verweer. De wet gaat er namelijk vanuit dat een kind van die leeftijd meer eigen inzicht en verantwoordelijkheid heeft dan een jonger kind.

Ouders kunnen in zo’n geval onder omstandigheden aan aansprakelijkheid ontkomen als zij aannemelijk maken dat hun niet kan worden verweten dat zij het gedrag van hun kind niet hebben verhinderd. In de praktijk draait het dan vaak om vragen als: hadden de ouders rekening moeten houden met dit gedrag, waren er eerdere incidenten, hadden zij meer toezicht moeten houden en was de schade voorzienbaar? Juist bij deze leeftijdsgroep hangt veel af van de concrete feiten. Niet ieder incident leidt automatisch tot aansprakelijkheid van de ouders, maar een geslaagd verweer is ook zeker niet vanzelfsprekend.

Vanaf 16 jaar: het kind is in beginsel zelf aansprakelijk

Vanaf zestien jaar geldt in beginsel het gewone aansprakelijkheidsrecht. Dat betekent dat het kind zelf aansprakelijk kan zijn voor de schade die het veroorzaakt. De bijzondere wettelijke regeling die ouders in beeld brengt vanwege de minderjarigheid van het kind, speelt dan veel minder of niet meer.

Dat betekent overigens niet dat ouders in het geheel nooit meer een rol kunnen spelen. Wel verschuift het juridische uitgangspunt vanaf zestien jaar naar de eigen aansprakelijkheid van de jongere zelf. In de praktijk wordt dan ook gekeken naar de feitelijke toedracht, de financiële verhaalsmogelijkheden en de vraag of er een aansprakelijkheidsverzekering is.

Hoe zit het als de schade ontstaat op school?

Veel mensen denken dat de school automatisch aansprakelijk is als een kind onder schooltijd schade veroorzaakt. Dat is niet juist. Het enkele feit dat een incident op school plaatsvindt, betekent nog niet dat de school ook juridisch aansprakelijk is.

De vraag is dan of de school, leerkracht of toezichthouder is tekortgeschoten in toezicht, organisatie of veiligheid. Soms ligt de aansprakelijkheid nog steeds primair bij het kind of de ouders. In andere gevallen kan juist de school aansprakelijk zijn, bijvoorbeeld als onvoldoende toezicht is gehouden, als bekende risico’s zijn genegeerd of als een gevaarlijke situatie had moeten worden voorkomen.

Daarom moet bij schade op school altijd zorgvuldig worden gekeken naar de precieze omstandigheden van het incident. Wie was aanwezig, wat was bekend, welke instructies waren gegeven en had de schade kunnen worden voorkomen? Op dat punt kan ook onze blog over een ongeval tijdens gymles relevant zijn.

Schade tijdens sport en spel

Bij kinderen die spelen of sporten geldt dat niet iedere botsing, duw of ongelukkige actie tot aansprakelijkheid leidt. Binnen sport- en spelsituaties wordt een zekere mate van onvoorzichtigheid of impulsief gedrag eerder aanvaard dan daarbuiten. Dat geldt bij kinderen vaak nog sterker dan bij volwassenen.

Dat betekent echter niet dat alles is toegestaan. Als sprake is van opzettelijk gevaarlijk gedrag, evident roekeloos handelen of gedrag dat duidelijk buiten de normale spel- of sportsituatie valt, kan wel degelijk aansprakelijkheid ontstaan. Ook dan blijven leeftijd, context en voorzienbaarheid van de schade van groot belang.

Schade door een kind in het verkeer

Ook in het verkeer kunnen kinderen schade veroorzaken, bijvoorbeeld als fietser, voetganger of bestuurder van een voertuig. Tegelijk gelden in het verkeersrecht soms juist bijzondere beschermingsregels voor jonge slachtoffers. Daardoor lopen aansprakelijkheidsvragen rond kinderen en verkeer in de praktijk regelmatig door elkaar.

Het is daarom belangrijk scherp te onderscheiden tussen de vraag wie de schade heeft veroorzaakt en de vraag wie de schade juridisch moet dragen. Meer daarover leest u ook in onze blog over wie er aansprakelijk is tijdens een verkeersongeval .

Speelt de verzekering een rol?

In veel gevallen wordt schade door kinderen gemeld bij de particuliere aansprakelijkheidsverzekering voor particulieren, de AVP. Dat is praktisch van belang, maar juridisch moet eerst worden vastgesteld of daadwerkelijk sprake is van aansprakelijkheid. De verzekering beantwoordt namelijk de dekkingsvraag, niet de aansprakelijkheidsvraag.

Dat onderscheid is belangrijk. Het feit dat een verzekeraar dekking weigert, betekent niet automatisch dat er geen aansprakelijkheid bestaat. Andersom geldt ook dat het bestaan van een verzekering niet automatisch betekent dat een claim juridisch terecht is. Eerst moet worden vastgesteld of de schade op grond van de wet kan worden verhaald.

Wat moet u doen als een kind schade heeft veroorzaakt?

Wie schade heeft geleden door een kind, doet er goed aan om de feiten direct vast te leggen. De leeftijd van het kind is essentieel, maar ook de toedracht van het incident, verklaringen van getuigen, foto’s, camerabeelden, correspondentie en een goede onderbouwing van de schade zijn van belang. In letselschadezaken geldt daarnaast dat ook medische informatie en een duidelijke beschrijving van klachten en beperkingen nodig zijn.

Voor ouders die worden aangesproken geldt hetzelfde. Ook dan is het belangrijk om snel vast te leggen wat er precies is gebeurd, of wel sprake was van een onrechtmatige gedraging, hoe het met het causaal verband zit en of de schade wel voldoende is onderbouwd. Juist in aansprakelijkheidszaken draait het niet alleen om de vraag wie iets heeft gedaan, maar ook om de vraag of de schade juridisch aan die gedraging kan worden toegerekend. Meer daarover leest u in onze blog over causaal verband bij schade .

Conclusie

De vraag of ouders aansprakelijk zijn voor schade door hun kind is dus niet in algemene zin te beantwoorden. Bij kinderen jonger dan veertien jaar zijn ouders in beginsel snel aansprakelijk. Bij kinderen van veertien en vijftien jaar wordt de beoordeling genuanceerder en hangt veel af van de concrete omstandigheden. Vanaf zestien jaar ligt de eigen aansprakelijkheid van het kind meer voor de hand.

Daarnaast kunnen ook andere partijen een rol spelen, zoals een school, sportvereniging of verzekeraar. Daarom is het verstandig om een zaak over schade door een kind juridisch scherp te laten beoordelen. Alleen dan wordt duidelijk tegen wie de schade het beste kan worden verhaald, welke verweren relevant zijn en hoe de schade moet worden onderbouwd.

Heeft u schade geleden door een kind, of bent u als ouder aansprakelijk gesteld voor schade die uw kind zou hebben veroorzaakt? Vittoria Law beoordeelt uw zaak scherp op aansprakelijkheid, causaliteit en schade, en adviseert u over de beste aanpak richting wederpartij of verzekeraar.

Neem contact op.

Wanneer is een werkgever aansprakelijk voor een arbeidsongeval?

Tue, 07 Apr 2026 10:36:24 GMT

Lees wanneer een werkgever moet opdraaien voor letsel op het werk en waarom de zorgplicht zo zwaar weegt.

Wie letsel oploopt op het werk, denkt vaak dat de werkgever automatisch aansprakelijk is. Zo eenvoudig is het juridisch niet, maar de lat voor de werkgever ligt wel hoog. Art. 7:658 BW verplicht de werkgever om werknemers te beschermen tegen arbeidsgerelateerd letsel, voor zover dat in redelijkheid en gelet op de aard van het werk van hem kan worden verlangd. De literatuur noemt dit een slachtoffervriendelijke bepaling, al wordt tegelijk benadrukt dat het geen absolute waarborg is.

Wat is een arbeidsongeval?

De Arbeidsomstandighedenwet omschrijft een arbeidsongeval als een ongewilde, plotselinge gebeurtenis in verband met het verrichten van arbeid, die gezondheidsschade veroorzaakt en leidt tot ziekteverzuim of vrijwel onmiddellijk tot de dood. Daarmee vallen kleine “pleistergevallen” buiten dit kader. Het gaat dus om meer dan alleen een vervelende gebeurtenis op de werkvloer; er moet sprake zijn van relevante gezondheidsschade in verband met het werk.

Wanneer is de werkgever aansprakelijk?

De hoofdregel is dat de werkgever aansprakelijk is als hij tekortschiet in zijn zorgplicht en daardoor schade ontstaat. Die zorgplicht ziet op de inrichting van de werkplek, de organisatie van het werk, instructies, toezicht, gereedschappen en veiligheidsmaatregelen. De literatuur benadrukt dat de werkgever niet alleen aan geschreven normen moet voldoen, maar soms méér moet doen dan de wet of Arbowetgeving minimaal voorschrijft. Naleving van de wet is dus het minimum, niet altijd het eindpunt.

Is de werkgever altijd aansprakelijk als iemand op het werk gewond raakt?

Nee. De Hoge Raad benadrukt al jaren dat art. 7:658 BW geen absolute waarborg schept. Er zijn dus zaken waarin een werknemer letsel lijdt tijdens het werk, maar de werkgever toch niet aansprakelijk is, omdat geen verwijtbare tekortkoming in de zorgplicht wordt vastgesteld. Dat verandert alleen als de werkgever onvoldoende heeft gedaan wat redelijkerwijs van hem mocht worden gevergd. Juist die redelijkheidstoets staat centraal.

Waarom is dit voor slachtoffers zo belangrijk?

Omdat de uitkomst van een arbeidsongevalzaak vaak valt of staat met de precieze invulling van de zorgplicht. Heeft de werkgever risico’s in kaart gebracht? Waren passende maatregelen mogelijk? Waren instructies helder en werd daarop toegezien? Het antwoord op die vragen bepaalt meestal meer dan de ernst van het letsel zelf. Voor de bewijspositie sluit dit onderwerp direct aan op Wat moet een werknemer bewijzen na een arbeidsongeval?

Tot slot

Een arbeidsongeval leidt dus niet automatisch tot aansprakelijkheid, maar de werkgever komt ook niet gemakkelijk weg met de stelling dat een ongeluk “nu eenmaal kan gebeuren”. In veel zaken is juist doorslaggevend of de werkgever echt heeft gedaan wat van een zorgvuldig werkgever mocht worden verlangd.

Arbeidsongeval en aansprakelijkheid beoordelen? Vittoria Law beoordeelt graag of uw werkgever op grond van art. 7:658 BW aansprakelijk is voor uw letsel en schade. Neem contact op.

Lees ook: Hoe ver reikt de zorgplicht van een werkgever op de werkvloer?

Geldt bescherming bij een arbeidsongeval ook voor zzp’ers, uitzendkrachten en vrijwilligers?

Tue, 07 Apr 2026 10:36:21 GMT

Niet alleen werknemers met een arbeidsovereenkomst kunnen een beroep doen op bescherming bij een arbeidsongeval. Ook anderen kunnen onder omstandigheden onder art. 7:658 BW vallen.

Veel mensen denken dat alleen gewone werknemers met een arbeidsovereenkomst bescherming genieten bij een arbeidsongeval. Dat beeld klopt al lang niet meer. De literatuur laat juist zien dat art. 7:658 BW in de loop der jaren ruim is uitgelegd, zowel aan de kant van de werkgever als aan de kant van de werknemer. Daardoor kunnen ook uitzendkrachten, stagiaires, ingeleend personeel, onderaannemers, vrijwilligers en in sommige gevallen zelfs zzp’ers onder de beschermingssfeer vallen.

Waarom is die uitbreiding ontstaan?

De gedachte achter art. 7:658 lid 4 BW is dat het voor de feitelijke bescherming van de persoon die werkt, niet beslissend mag zijn op welke juridische titel hij dat werk verricht. De literatuur noemt dat gelijkheid op de werkvloer. Een opdrachtgever of inlener mag niet door een andere contractsvorm te kiezen tegelijk de bescherming op het gebied van veiligheid en gezondheid uithollen.

Geldt dit dan altijd?

Nee. Doorslaggevend is of de feitelijke positie van de werkende voldoende vergelijkbaar is met die van een gewone werknemer. Daarbij is vooral van belang of sprake is van een gezagsverhouding of instructiebevoegdheid, of de werkzaamheden productief zijn, en in welke mate de werkende voor zijn veiligheid afhankelijk is van degene voor wie het werk wordt verricht. De literatuur noemt dat de beschermingsgedachte niet onbeperkt is: bij bijvoorbeeld scoutingvrijwilligers zonder bedrijfsmatig karakter of cliënten in dagbesteding kan de bepaling buiten toepassing blijven.

Hoe zit het met zzp’ers?

Sinds het arrest Davelaar/Allspan staat vast dat ook zzp’ers onder omstandigheden een beroep kunnen doen op art. 7:658 lid 4 BW. Van belang zijn dan onder meer de aard van de werkzaamheden, de feitelijke verhouding tussen partijen en de mate waarin de opdrachtgever invloed heeft op de werkomstandigheden en de veiligheidsrisico’s. Het gaat dus niet om het label “zzp”, maar om de feitelijke inrichting van het werk.

Waarom is dit praktisch zo relevant?

Omdat in de praktijk veel arbeid buiten de klassieke arbeidsovereenkomst plaatsvindt. Juist dan wordt aansprakelijkheid vaak betwist met het argument dat geen sprake is van een gewone werknemer. De literatuur laat zien dat zo’n verweer niet beslissend hoeft te zijn als de feitelijke situatie wezenlijk op een arbeidsrelatie lijkt. Voor potentiële cliënten is dat vaak een doorslaggevende ontdekking.

Tot slot

Ook zonder arbeidsovereenkomst kunt u dus onder omstandigheden dezelfde bescherming genieten als een werknemer. De vraag is niet alleen wat er op papier staat, maar vooral hoe het werk feitelijk was georganiseerd en van wie u voor veiligheid afhankelijk was.

Geen werknemer op papier, wel letsel op het werk? Vittoria Law beoordeelt graag of u als zzp’er, uitzendkracht, stagiaire of vrijwilliger toch beschermd bent onder art. 7:658 BW. Vraag advies aan

Lees ook: Wanneer is een werkgever aansprakelijk voor een arbeidsongeval? en Hoe breed is het begrip werkzaamheden bij een arbeidsongeval?

Hoe ver reikt de zorgplicht van een werkgever op de werkvloer?

Tue, 07 Apr 2026 10:36:18 GMT

De zorgplicht van de werkgever gaat ver. In dit artikel leest u wat een werkgever concreet moet doen om werknemers tegen arbeidsgerelateerd letsel te beschermen.

De kern van art. 7:658 BW is de zorgplicht van de werkgever. Die zorgplicht vloeit volgens de literatuur voort uit de sociaaleconomische positie van de werkgever, zijn zeggenschap over de werkplek en zijn bevoegdheid om aanwijzingen te geven over de uitvoering van het werk. Juist omdat de werknemer zich in een afhankelijke positie bevindt, mag veel van de werkgever worden verlangd.

Is naleving van de Arbowet genoeg?

Nee. De literatuur zegt uitdrukkelijk dat de geschreven veiligheidsnormen uit de Arbeidsomstandighedenwet het minimum vormen. Als in de concrete omstandigheden méér veiligheid kon en moest worden geboden, dan kan de werkgever ook aansprakelijk zijn wanneer hij formeel aan de wettelijke regels voldeed. De Hoge Raad heeft dat expliciet aanvaard.

Welke factoren spelen mee?

Een belangrijk beoordelingskader zijn de Kelderluik-criteria. Daarbij gaat het onder meer om de aard van de werkzaamheden, de voorzienbaarheid van onoplettendheid, de kans op ongevallen, de ernst van de mogelijke gevolgen en de bezwaarlijkheid van veiligheidsmaatregelen. Juist bij gevaarlijke machines of risicovolle werkzaamheden moet de werkgever actief onderzoeken of veiligere alternatieven of aanvullende maatregelen mogelijk zijn. Hierbij spelen de gevaarzettingsfactoren uit het Kelderluik-arrest mede een rol .

Gaat het alleen om machines en gereedschap?

Nee. De zorgplicht ziet op de hele organisatie van het werk. Dat betekent: veilige werkplekken, veilige middelen, duidelijke instructies, adequaat toezicht en het tijdig onderkennen van risico’s. Ook tekortkomingen van hulppersonen kunnen aan de werkgever worden toegerekend. De werkgever kan zich dus niet eenvoudig verschuilen achter een leidinggevende, verhuurder of ingehuurde derde.

Waarom is dit voor cliënten zo relevant?

Omdat veel arbeidsongevallen niet ontstaan door één dramatische fout, maar door een optelsom van onvoldoende voorbereiding, te weinig toezicht, gebrekkige instructies of het laten voortbestaan van een gevaarlijke situatie. In die zin hangt deze blog nauw samen met Wat moet een werkgever aan instructie en toezicht doen? en Wanneer is een werkgever aansprakelijk voor een arbeidsongeval?

Tot slot

De zorgplicht van de werkgever is breed en concreet. Niet de vraag of ergens “iets misging” staat centraal, maar of de werkgever werkelijk heeft gedaan wat in redelijkheid nodig was om het gevaar te voorkomen.

Twijfel of uw werkgever zijn zorgplicht schond? Vittoria Law beoordeelt graag of de werkplek, de organisatie van het werk en de veiligheidsmaatregelen juridisch toereikend waren. Neem contact op

Lees ook: Wat moet een werkgever aan instructie en toezicht doen? en Wanneer is een werkgever aansprakelijk voor een arbeidsongeval?

Wat moet een werkgever aan instructie en toezicht doen?

Tue, 07 Apr 2026 10:36:16 GMT

Een werkgever moet niet alleen instructies geven, maar ook controleren of die worden begrepen en nageleefd. In dit artikel leest u hoe ver die plicht gaat.

De werkgever moet werknemers instrueren over risico’s die hun gezondheid en veiligheid kunnen bedreigen. Daarmee is de zaak echter niet klaar. De literatuur is op dit punt streng: uit art. 7:658 BW en art. 8 Arbowet volgt niet alleen een instructieplicht, maar ook een plicht tot toezicht op naleving. Losse waarschuwingen of een algemeen handboek zijn dus lang niet altijd voldoende.

Waarom zijn instructies alleen niet genoeg?

Omdat de rechtspraak er rekening mee houdt dat werknemers in de dagelijkse omgang met gevaarlijke situaties onoplettend kunnen worden. Juist daarom mag de werkgever niet volstaan met één waarschuwing of een map in de kantine. Instructies moeten helder, begrijpelijk, effectief en waar nodig herhaald zijn. Bovendien moet de werkgever zich ervan vergewissen dat werknemers de instructie ook echt hebben gehoord en begrepen.

Hoe ver gaat de toezichtplicht?

De literatuur laat zien dat toezicht toegesneden moet zijn op de omstandigheden van het geval. Hoe gevaarlijker het werk, hoe intensiever het toezicht dat redelijkerwijs mag worden verwacht. Ook speelt mee of gegeven instructies in de praktijk worden genegeerd of uitgehold. In zulke gevallen verliest een instructie haar betekenis, en komt het gebrek aan toezicht centraal te staan.

Zijn er uitzonderingen?

Ja, maar beperkt. In de rechtspraak worden wel uitzonderingen genoemd voor zeer eenvoudige en ongevaarlijke klusjes of voor risico’s van algemene bekendheid. Tegelijk laat de literatuur zien dat de rechter ook bij ogenschijnlijk eenvoudige risico’s nog steeds hoge eisen kan stellen als het werk reëel gevaar oplevert. De grens ligt dus niet snel bij “dat wist iedereen toch wel”.

Waarom is dit in procedures zo belangrijk?

Omdat juist op dit punt vaak wordt beslist wie wat moet uitleggen en bewijzen. Werkgevers die niet concreet kunnen aangeven wie instructies gaf, wanneer dat gebeurde, hoe vaak dat is herhaald en hoe werd gecontroleerd op naleving, komen bewijsrechtelijk snel in de knel. Daarom hangt deze blog ook direct samen met Wat moet een werknemer bewijzen na een arbeidsongeval?

Tot slot

Instructie zonder toezicht is vaak onvoldoende. Werkgevers moeten niet alleen vertellen hoe veilig gewerkt moet worden, maar ook organiseren dat dit in de praktijk werkelijk gebeurt.

Ontbraken instructies of was er geen toezicht? Vittoria Law beoordeelt graag of uw werkgever met te algemene waarschuwingen heeft volstaan of onvoldoende toezicht hield op veilig werken. Vraag advies aan.

Wat moet een werknemer bewijzen na een arbeidsongeval?

Tue, 07 Apr 2026 10:36:14 GMT

Veel werknemers denken dat zij precies moeten bewijzen hoe het ongeval is gebeurd. Dat is vaak onjuist. In dit artikel leest u wat echt moet worden aangetoond.

Na een arbeidsongeval leeft vaak het misverstand dat de werknemer precies moet bewijzen hoe het ongeval zich heeft toegedragen, welke veiligheidsnorm is geschonden en waarom de werkgever fout zat. De literatuur laat juist zien dat de initiële bewijspositie van de werknemer lichter is dan vaak wordt aangenomen. Dat is een bewuste keuze van het recht, vanwege de zwakkere feitelijke en juridische positie van de werknemer.

Wat moet de werknemer in beginsel aantonen?

Bij een arbeidsongeval volstaat de werknemer in beginsel met aannemelijk maken dat hij schade heeft geleden in de uitoefening van zijn werkzaamheden. De werknemer hoeft dus niet meteen de volledige toedracht of de precieze oorzaak van het ongeval te bewijzen. Dat is juist vaak informatie die zich meer in de invloedsfeer van de werkgever bevindt.

Wat hoeft de werknemer niet meteen te bewijzen?

De werknemer hoeft niet uit te werken welke specifieke norm de werkgever heeft geschonden of hoe de werkgever precies tekort is geschoten. Natuurlijk kan dat helpen, maar juridisch is dat niet het vertrekpunt. De literatuur benadrukt dat te hoge eisen aan de stelplicht van de werknemer afbreuk zouden doen aan de beschermingsgedachte van art. 7:658 BW.

Wat moet de werkgever dan bewijzen?

De werkgever moet juist de toedracht van het ongeval en de getroffen veiligheidsmaatregelen toelichten en bewijzen, voor zover die binnen zijn invloedsfeer liggen. Juist bij gevaarzettende situaties rust op de werkgever een verzwaarde stelplicht. Hij moet dan concreet en uitvoerig aangeven welke maatregelen, instructies en vormen van toezicht er waren. Dat maakt deze bewijsverdeling voor werknemers in de praktijk zeer belangrijk.

Wanneer wordt het voor de werknemer toch lastig?

Bij kleine incidenten zonder directe melding, zonder getuigen of zonder schriftelijke vastlegging. De literatuur noemt juist dat zulke zaken later bewijsproblemen kunnen geven, bijvoorbeeld als een ogenschijnlijk kleine verwonding uitmondt in ernstige klachten. Daarom is vroege vastlegging van groot belang. Deze blog sluit dus praktisch aan op Wanneer is een werkgever aansprakelijk voor een arbeidsongeval? en Wat moet een werkgever aan instructie en toezicht doen?

Tot slot

De werknemer hoeft bij een arbeidsongeval niet alles van begin af aan te bewijzen. Juist de bewijsverdeling van art. 7:658 BW is bedoeld om werknemers beter te beschermen in een situatie waarin veel relevante informatie bij de werkgever ligt.

Problemen met bewijs na een arbeidsongeval? Vittoria Law helpt u graag bij de bewijsopbouw na een arbeidsongeval en bij het veiligstellen van de juiste stukken en verklaringen.

Neem contact op.

Hoe breed is het begrip werkzaamheden bij een arbeidsongeval?

Tue, 07 Apr 2026 10:36:11 GMT

Niet alleen strikt opgedragen taken kunnen onder art. 7:658 BW vallen. In dit artikel leest u hoe ruim het begrip werkzaamheden wordt opgevat.

Een terugkerend verweer in arbeidsongevallenzaken is dat het letsel niet zou zijn ontstaan “in de uitoefening van de werkzaamheden”. Werkgevers stellen dan bijvoorbeeld dat de werknemer afweek van de opdracht, op een andere plek bezig was dan bedoeld, of zich bezighield met iets dat niet strikt tot het takenpakket hoorde. Juist op dat punt is de rechtspraak voor werknemers vaak gunstiger dan men denkt. De literatuur maakt duidelijk dat het begrip werkzaamheden ruim moet worden uitgelegd, juist vanwege de beschermende strekking van art. 7:658 BW.

Niet alleen de letterlijke taakomschrijving telt

De wet beschermt werknemers niet alleen tijdens de exact opgedragen handeling op exact de aangewezen plek. De literatuur zegt expliciet dat werkzaamheden ook de vervulling van de arbeidsovereenkomst in bredere zin kunnen omvatten. Dat is logisch. Veel werknemers verrichten hun arbeid met een zekere mate van zelfstandigheid. Als iedere kleine afwijking van een instructie de bescherming van art. 7:658 BW zou wegnemen, zou dat beschermingskarakter sterk worden uitgehold.

Ook een beperkte afwijking van de opdracht kan nog onder het werk vallen

Een belangrijk voorbeeld in de literatuur is het arrest Van Uitert/Jalas. Daar was een dakdekker bezig op een ander dak dan het dak waarvoor hij volgens de werkgever opdracht had gekregen. Toch oordeelde de Hoge Raad dat nog steeds sprake was van werkzaamheden in de zin van art. 7:658 BW. De werknemer mocht redelijkerwijs aannemen dat ook die activiteit nog tot zijn werk behoorde. Dat laat zien dat niet iedere afwijking van een opdracht meteen betekent dat de werkgever buiten beeld verdwijnt.

Hoe zit het met bedrijfsuitjes, sociale activiteiten of werk in bredere context?

De literatuur noemt ook situaties waarin werkzaamheden verder reiken dan het klassieke beeld van de werkvloer. Denk aan een verplicht sociaal onderdeel van een zakelijke reis, een strandactiviteit als onderdeel van een werkprogramma of andere activiteiten met voldoende functioneel verband met de arbeidsovereenkomst. Niet ieder uitje of ieder spontaan evenement valt daaronder, maar de vraag is telkens: was er nog voldoende samenhang met het werk, de instructies of de organisatie van de arbeid?

Waarom is het functionele verband zo belangrijk?

Omdat de rechter doorgaans kijkt naar de context van het incident. Was de werknemer nog bezig in het kader van het werk? Was de activiteit voorzienbaar of gebruikelijk? Lag het in de lijn van de arbeid? Bestond er nog een verband met de organisatie of verwachting van de werkgever? Juist die feitelijke context bepaalt vaak of iets nog onder “werkzaamheden” valt. Dat maakt dit onderwerp bewijsgevoelig, maar ook kansrijker dan veel werknemers vooraf denken.

Het begrip werkzaamheden hangt samen met de werkplek

De literatuur maakt daarnaast duidelijk dat ook het begrip lokaal of werkplek ruim wordt uitgelegd. Niet alleen de directe werkruimte telt, maar soms ook bredere omgevingen waar de werknemer in het kader van het werk moet komen, zoals bouwterreinen, trappenhuizen, openbare ruimte rondom het bedrijf of andere functioneel verbonden plekken. Daardoor kan ook een ongeval buiten de klassieke vaste werkplek nog steeds binnen het bereik van art. 7:658 BW vallen.

Waarom is dit voor potentiële cliënten zo relevant?

Omdat veel zaken onterecht vroeg worden afgewezen met het argument dat de werknemer “eigenlijk iets anders aan het doen was”. In werkelijkheid is dat vaak te simpel. Juist als sprake is van een bredere werksituatie, een kleine afwijking van de opdracht, een informele instructie of een activiteit met functioneel verband met het werk, kan de zaak nog steeds onder werkgeversaansprakelijkheid vallen. Deze blog sluit daarom direct aan op Wanneer is een werkgever aansprakelijk voor een arbeidsongeval? en Hoe ver reikt de zorgplicht van een werkgever op de werkvloer?

Tot slot

Het begrip werkzaamheden wordt bij arbeidsongevallen niet eng uitgelegd. Niet alleen de letterlijke taakomschrijving telt, maar de bredere context van de arbeidsrelatie en het functionele verband met het werk. Juist daarom loont het om niet te snel te accepteren dat een ongeval “buiten het werk” zou zijn gebeurd.

Discussie of het ongeval wel tijdens het werk gebeurde? Vittoria Law beoordeelt graag of uw letsel juridisch nog in de uitoefening van de werkzaamheden is ontstaan. Vraag advies aan.

Kan psychische schade ook een arbeidsongeval of werkgerelateerde schade opleveren?

Tue, 07 Apr 2026 10:36:09 GMT

Niet alleen lichamelijk letsel kan tot werkgeversaansprakelijkheid leiden. Ook psychische schade kan juridisch relevant zijn.

Werkgeversaansprakelijkheid wordt vaak geassocieerd met lichamelijk letsel: een val van hoogte, een machine-ongeval, een snijverwonding of een ongeval op een bouwplaats. Dat is begrijpelijk, maar juridisch te beperkt. De literatuur maakt duidelijk dat art. 7:658 BW niet alleen ruimte laat voor materiële schade en lichamelijk letsel, maar ook voor psychische schade. In de praktijk komt dat onderwerp dan ook steeds vaker op tafel, bijvoorbeeld bij traumatische incidenten, geweld op het werk, ingrijpende gebeurtenissen of andere omstandigheden die tot geestelijk letsel leiden.

Psychische schade is juridisch serieus te nemen

De literatuur zegt expliciet dat onder “schade” in art. 7:658 BW zowel materiële als immateriële schade kan worden verstaan. Daarmee is het uitgangspunt helder: ook geestelijk letsel kan in beginsel onder het werkgeversaansprakelijkheidsrecht vallen. Het probleem zit dus meestal niet in de vraag óf psychische schade juridisch relevant kan zijn, maar in de vragen van causaliteit, onderbouwing en toerekening. Lees hier meer over hoe je causaliteit bewijst en hoe de toerekening bij letselschade plaatsvindt.

Waarom zijn psychische schadezaken vaak ingewikkelder?

Omdat bij psychische schade minder vaak sprake is van één plotseling en objectief waarneembaar moment. Bij een fysieke val of botsing is vaak snel duidelijk dát er een incident heeft plaatsgevonden. Bij psychische schade ligt dat ingewikkelder. Gaat het om een concreet schokkend incident? Om structurele werkdruk? Om geweld of bedreiging op de werkvloer? Om cumulatieve belasting? En welk deel van de klachten is werkelijk aan het werk toe te rekenen? Juist daarom spelen bewijs en causaliteit hier vaak een grotere rol. Lees hier meer over wat een werknemer op dit punt moet bewijzen.

Wat betekent dit voor de zorgplicht van de werkgever?

Dat de zorgplicht niet beperkt blijft tot het voorkomen van puur fysieke gevaren. De werkgever moet werknemers beschermen tegen arbeidsgerelateerd letsel in bredere zin, voor zover dit redelijkerwijs van hem kan worden verlangd. Dat kan dus ook raken aan de organisatie van het werk, de werkdruk, de omgang met gevaarlijke situaties, de bescherming tegen agressie of andere belastende omstandigheden. Het blijft geen louter medisch vraagstuk; het is juist ook een vraag naar hoe het werk was ingericht en welke risico’s de werkgever kende of had moeten kennen.

Is een burn-out of stressklacht automatisch verhaalbaar?

Nee. Dat is precies waar veel verwarring ontstaat. Niet iedere psychische klacht met een relatie tot werk leidt automatisch tot aansprakelijkheid. De juridische beoordeling blijft afhangen van de concrete omstandigheden, de kenbaarheid van de risico’s, de maatregelen die redelijkerwijs van de werkgever mochten worden verwacht en de medische onderbouwing van het causaal verband. De literatuur over art. 7:658 BW maakt daarbij duidelijk dat de bewijsproblematiek bij dit soort schade wezenlijk kan verschillen van de klassieke arbeidsongevalzaak.

Waarom is de bewijspositie hier zo belangrijk?

Omdat de werkgever vaak zal betwisten dat het werk de doorslaggevende oorzaak van de psychische schade was. Andere factoren, privéomstandigheden, bestaande kwetsbaarheden of alternatieve verklaringen worden dan vaak ingebracht. Dat maakt het essentieel om klachten, incidenten, werkomstandigheden en medische bevindingen zo concreet mogelijk vast te leggen.

Afsluitend

Psychische schade op het werk is juridisch serieus te nemen. Juist omdat deze schade vaak minder zichtbaar en bewijsgevoeliger is dan lichamelijk letsel, vraagt zij om een scherpere juridische en medische onderbouwing. Maar het uitgangspunt blijft: ook geestelijk letsel kan onder omstandigheden tot aansprakelijkheid van de werkgever leiden.

Psychische schade door werk laten beoordelen? Vittoria Law beoordeelt graag of uw psychische klachten juridisch voldoende werkgerelateerd zijn om werkgeversaansprakelijkheid in beeld te brengen. Neem contact op.

Wat is verlies van arbeidsvermogen en hoe wordt inkomensschade berekend?

Mon, 06 Apr 2026 07:17:05 GMT

Verlies van arbeidsvermogen is vaak de grootste schadepost na letsel. In dit artikel leest u hoe die schade juridisch wordt benaderd.

Een van de grootste schadeposten na letsel is vaak het verlies van arbeidsvermogen. Daarmee wordt bedoeld: het verlies of de vermindering van het vermogen om door arbeid inkomen te verwerven, maar ook het verlies van onbetaalde productieve arbeid waarmee kosten van derden werden bespaard. De literatuur noemt dat uitdrukkelijk een van de belangrijkste gevolgen van lichamelijk of geestelijk letsel.

Arbeidsongeschiktheid is niet hetzelfde als invaliditeit

In de praktijk worden deze begrippen vaak door elkaar gehaald. Dat is onjuist. Invaliditeit drukt vooral de aard en ernst van het letsel uit. Arbeidsongeschiktheid ziet op de invloed van dat letsel op de concrete arbeidsmogelijkheden van de betrokkene. Daardoor kan iemand met een relatief beperkt invaliditeitspercentage toch forse inkomensschade hebben, terwijl ernstig letsel niet in alle gevallen automatisch tot groot verlies verdienvermogen leidt. Ook het ontbreken van een vast te stellen invaliditeitspercentage betekent niet zonder meer dat geen arbeidsvermogenschade kan bestaan.

Hoe wordt die schade berekend?

De hoofdregel is een zo concreet mogelijke vergelijking tussen twee situaties: de feitelijke situatie mét ongeval en de hypothetische situatie zonder ongeval. Er wordt dus gekeken naar wat iemand feitelijk ontvangt of nog kan verdienen, tegenover wat naar redelijke verwachting zonder ongeval aan inkomen en arbeidsontwikkeling mogelijk zou zijn geweest. Dat vergt altijd een concrete, dossierafhankelijke benadering. De literatuur benadrukt ook dat het niet alleen gaat om salaris, maar bijvoorbeeld ook om toeslagen, bonussen, onkostenvergoedingen, pensioenbijdragen en andere arbeidsgerelateerde voordelen.

Waarom zijn sociale zekerheidsuitkomsten niet beslissend?

Omdat de civielrechtelijke maatstaf anders is dan de maatstaf van het UWV of andere sociale regelingen. De literatuur maakt duidelijk dat het civiele recht uitgaat van “passende arbeid”, met meer oog voor opleiding, interesses en concrete kansen van deze benadeelde. Ook het ontbreken van een WIA-uitkering zegt dus niet automatisch dat iemand geen civiele inkomensschade heeft. Omgekeerd kan iemand sociaalrechtelijk arbeidsongeschikt zijn, maar civielrechtelijk toch geen verlies van arbeidsvermogen lijden als het inkomen feitelijk niet terugvalt.

Waarom is dit onderwerp zo vaak in discussie?

Omdat toekomstschade altijd voor een deel hypothetisch is. Juist daarom noemt de literatuur de rechterlijke schadebegroting een combinatie van concrete vergelijking, redelijke verwachtingen en — waar nodig — schatting. Daarbij geldt wel dat de benadeelde zijn toekomstperspectief zonder ongeval zo goed mogelijk moet onderbouwen. Dat sluit inhoudelijk aan op Hoe bewijs je causaal verband? Omkeringsregel en kansschade en op Wat betekent eigen schuld voor uw schadevergoeding?

Tot slot

Verlies van arbeidsvermogen is zelden een simpele rekensom. Het is een vergelijking tussen het leven dat zich feitelijk heeft ontwikkeld en het leven dat zich zonder ongeval naar redelijke verwachting had kunnen ontwikkelen.

Inkomensschade laten beoordelen? Vittoria Law helpt u graag bij de juridische en financiële beoordeling van verlies van arbeidsvermogen en toekomstschade. Neem contact op.

Wanneer heb ik recht op shockschade of affectieschade?

Mon, 06 Apr 2026 07:06:47 GMT

Shockschade en affectieschade zijn niet hetzelfde. In dit artikel leest u wanneer naasten of nabestaanden daarvoor schadevergoeding kunnen vorderen.

Shockschade en affectieschade worden in de praktijk vaak door elkaar gehaald. Dat is begrijpelijk, omdat beide zien op immateriële schade van anderen dan het directe slachtoffer. Juridisch gaat het echter om twee verschillende figuren, met een andere grondslag, andere voorwaarden en vaak ook een andere bewijspositie.

Wat is affectieschade?

Affectieschade is de vergoeding voor het verdriet van naasten en nabestaanden doordat een dierbare overlijdt of ernstig en blijvend letsel oploopt. Sinds 1 januari 2019 is affectieschade wettelijk geregeld. De wet omschrijft ook wie daarvoor in aanmerking komen. Het gaat dus niet om een open categorie van iedereen die zich geraakt voelt, maar om een afgebakende kring van gerechtigden. Lees hier meer over affectieschade en de hoogte van bedragen .

Wat is shockschade?

Shockschade is iets anders. Daarbij gaat het om geestelijk letsel dat ontstaat doordat iemand een schokkende gebeurtenis direct waarneemt of onmiddellijk wordt geconfronteerd met de ernstige gevolgen daarvan. De grondslag ligt dus niet alleen in verdriet om wat een ander is overkomen, maar in de eigen psychische beschadiging door die confrontatie. Daardoor zijn de eisen ook anders dan bij affectieschade.

Waarom is het verschil belangrijk?

Omdat de juridische beoordeling anders verloopt. Bij affectieschade ligt de nadruk op de relatie met het slachtoffer en de wettelijke kring van gerechtigden. Bij shockschade ligt de nadruk veel meer op de aard van de confrontatie en de psychische gevolgen voor de benadeelde zelf. In sommige zaken kunnen beide figuren naast elkaar spelen, maar dat hoeft niet. Juist daarom is een precieze kwalificatie belangrijk.

Hoe werkt dit in de praktijk?

In de praktijk lopen deze onderwerpen vaak mee in dossiers met overlijden, ernstig letsel of geweldsdelicten. Daar sluit dit onderwerp direct aan op Wat zijn mijn rechten als nabestaande in een strafzaak? en op Welke schade kan worden vergoed als iemand overlijdt door een ongeval of fout? Wie in een strafzaak een eigen positie wil innemen, moet bovendien goed kijken welke grondslag voor de schadevordering precies wordt gekozen.

Waarom is bewijs hier zo belangrijk?

Omdat niet voldoende is dat een gebeurtenis schokkend of verdrietig was. De feitelijke context, de relatie tot het slachtoffer, de aard van de confrontatie en de medische of psychische gevolgen kunnen beslissend zijn. Zeker bij shockschade is goede onderbouwing dus onmisbaar.

Tot slot

Shockschade en affectieschade lijken op elkaar, maar zijn juridisch niet uitwisselbaar. Juist daarom moet goed worden beoordeeld welke schadevorm in uw situatie werkelijk aan de orde is en hoe die het best wordt onderbouwd.

Shockschade of affectieschade laten beoordelen? Vittoria Law helpt u graag bij de beoordeling of u als naaste of nabestaande recht heeft op shockschade of affectieschade. Vraag advies aan.

Kan ik smartengeld krijgen en hoe bepaalt de rechter de hoogte?

Mon, 06 Apr 2026 07:00:31 GMT

Smartengeld is de vergoeding van immateriële schade. In dit artikel leest u wanneer daarop recht bestaat en welke factoren de hoogte beïnvloeden.

Smartengeld is de vergoeding van immateriële schade. Het gaat dan om pijn, verdriet, angst, verlies van levensvreugde, blijvende beperkingen, schaamte, onzekerheid en andere niet rechtstreeks in geld meetbare gevolgen van letsel of persoonsaantasting. Veel slachtoffers denken dat smartengeld vooral symbolisch is. Dat is niet juist. Juist bij ernstig of blijvend letsel vormt smartengeld een wezenlijk onderdeel van de totale schadevergoeding.

Wanneer bestaat recht op smartengeld?

Recht op smartengeld bestaat niet in iedere zaak automatisch. Er moet een juridische grondslag zijn voor vergoeding van immateriële schade. In de praktijk komt dat vooral in beeld bij lichamelijk letsel, geestelijk letsel, aantasting in de persoon op andere wijze en in bepaalde gevallen van ernstige normschending. Smartengeld staat dus naast materiële schade zoals inkomensverlies of medische kosten. Het is een zelfstandige schadepost met een eigen afwegingskader.

Hoe bepaalt de rechter de hoogte?

Er is geen vaste rekensom. De literatuur noemt een reeks factoren die voor de begroting van smartengeld van belang zijn. Daarbij horen onder meer de aard en ernst van het letsel, de duur en intensiteit van de pijn, de medische behandelingen, de mate van blijvende invaliditeit, de psychische gevolgen, de leeftijd van het slachtoffer, de invloed op werk en privéleven en de manier waarop het herstel verloopt. Ook de aard van de aansprakelijkheid en de ernst van het verwijt kunnen in de praktijk meespelen.

Wat is de Rotterdamse Schaal?

Sinds september 2025 is er de Rotterdamse Schaal: een door onderzoekers van de Erasmus Universiteit Rotterdam ontwikkelde ordening van smartengeldbedragen bij letsel en andere persoonsaantastingen. De schaal is bedoeld om de rechtspraktijk meer houvast, consistentie en inzichtelijkheid te geven. Zij werkt met categorieën en bandbreedtes per soort letsel of persoonsaantasting. Vanaf 1 januari 2026 hanteert de Rechtspraak daarnaast aanbevelingen voor de begroting van smartengeld als aanvulling op deze schaal. Die aanbevelingen gaan onder meer over meervoudig letsel, leeftijd en verwijtbaarheid. Je leest hier meer over de Rotterdamse Schaal.

Betekent dat dat de uitkomst nu vaststaat?

Nee. De Rotterdamse Schaal is geen tarieflijst die de rechter mechanisch toepast. De schaal biedt vooral een vertrekpunt en een ordenend kader. De officiële aanbevelingen benadrukken juist dat de grenzen van de bandbreedtes kunnen worden overschreden als de omstandigheden van het geval daartoe aanleiding geven. De persoon van het slachtoffer en de concrete impact van het letsel blijven dus essentieel. Wie smartengeld vordert, moet daarom nog steeds goed onderbouwen wat het letsel in het echte leven heeft veranderd.

Waarom is goede onderbouwing zo belangrijk?

Omdat smartengeld in de praktijk vaak te laag wordt ingestoken als alleen het medisch dossier wordt overgelegd. De rechter kijkt niet alleen naar de diagnose, maar ook naar de gevolgen. Hoe ziet het dagelijks leven er nu uit? Welke activiteiten zijn weggevallen? Welke psychische of sociale gevolgen zijn er? Welke behandelingen zijn ondergaan? Hoe lang duurt het herstel? Juist die concrete inkleuring bepaalt vaak of een zaak onderin, middenin of juist bovenin een bandbreedte uitkomt. Dat sluit inhoudelijk aan op Hoe vraag ik schadevergoeding aan als slachtoffer van een ongeval of misdrijf? en Wanneer krijg je schadevergoeding bij een onrechtmatige daad?

Hoe verhoudt smartengeld zich tot shock- en affectieschade?

Bij overlijden of ernstig letsel van een naaste kunnen daarnaast affectieschade en soms shockschade in beeld komen. Dat zijn geen varianten van gewoon smartengeld voor het slachtoffer zelf, maar aparte immateriële schadevormen voor naasten en nabestaanden. Voor dat onderscheid leest u ook Wanneer heb ik recht op shockschade of affectieschade?

Tot slot

Smartengeld is geen vrijblijvende bijpost. Het is de juridische erkenning van niet-financiële schade. De Rotterdamse Schaal geeft daar sinds 2025 meer structuur aan, maar het blijft mensenwerk: de concrete gevolgen van het letsel blijven beslissend voor een billijke vergoeding.

Smartengeld laten beoordelen? Vittoria Law helpt u graag bij de beoordeling en onderbouwing van een vordering tot smartengeld, inclusief de positionering binnen de Rotterdamse Schaal. Neem contact op.

Hoe wordt schade van kinderen en jongeren begroot?

Mon, 06 Apr 2026 06:50:21 GMT

Bij kinderen en jongeren is vaak nog niet duidelijk welk beroep of inkomen zij later zouden hebben gehad. Juist daarom vraagt hun schadebegroting om een aparte benadering.

Bij letselschade van kinderen en jongeren speelt een bijzonder probleem. Vaak is nog helemaal niet duidelijk welk beroep het kind later zou hebben uitgeoefend, welk inkomen daarbij zou hebben gehoord en hoe de opleiding of loopbaan zich zou hebben ontwikkeld. Toch moet de schade wel worden begroot.

Waarom is kinderschade anders?

De literatuur benadrukt dat bij jeugdigen concrete vergelijkingen vaak niet mogelijk zijn en dat hypothesen dus onvermijdelijk zijn. Toch blijft de klassieke benadering uitgangspunt: ook bij kinderen moet zoveel mogelijk worden aangesloten bij de omstandigheden van déze benadeelde. Denk aan leerprestaties, talenten, sociale achtergrond, opleidingstraject en andere concrete aanwijzingen.

Waar draait het in de praktijk om?

Juist daarom zijn schoolvertraging, omscholing, medische ontwikkeling en de invloed van blijvende beperkingen op de latere arbeidsmogelijkheden zo belangrijk. Het gaat niet alleen om directe kosten nu, maar vooral om het verlies van kansen op inkomen en ontwikkeling in de toekomst. Dat sluit inhoudelijk aan op Hoe bewijs je causaal verband? Omkeringsregel en kansschade en Wanneer krijg je schadevergoeding bij een onrechtmatige daad?

Welke andere schadeposten spelen vaak mee?

Bij kinderschade spelen bovendien vaak verplaatste kosten van ouders, extra zorg en huishoudelijke belasting mee. Daarmee raakt dit onderwerp ook aan Wat is verplaatste schade en wie mag die vorderen? en aan de blogs over huishoudelijke hulp .

Tot slot

Schade van jeugdigen vraagt om een voorzichtige, maar wel concrete benadering. Hoe beter de ontwikkeling, schoolloopbaan en beperkingen worden vastgelegd, hoe sterker de toekomstige schade later kan worden onderbouwd.

Letselschade van een kind laten beoordelen? Vittoria Law helpt graag bij de beoordeling van huidige en toekomstige schade van kinderen en jongeren na een ongeval of fout. Vraag advies aan.

Welke schade kan worden vergoed als iemand overlijdt door een ongeval of fout?

Mon, 06 Apr 2026 06:43:18 GMT

Bij overlijden is schadevergoeding wettelijk begrensd. In dit artikel leest u welke schadeposten nabestaanden wel en niet kunnen vorderen.

Wanneer iemand overlijdt door een ongeval, medische fout of andere aansprakelijkheidscheppende gebeurtenis, rijst voor nabestaanden al snel de vraag naar schadevergoeding. Het Nederlandse recht kent daarvoor een afzonderlijk regime in art. 6:108 BW. Dat regime is belangrijk, maar ook begrensd: niet alle schade van nabestaanden is automatisch verhaalbaar.

Welke schadeposten zijn wettelijk erkend?

Bij overlijden komen in beginsel drie soorten schade voor vergoeding in aanmerking: gederfd levensonderhoud, redelijke begrafeniskosten en, voor recente schades, affectieschade. Ook de kring van gerechtigden is limitatief omschreven. Dat betekent dat niet ieder familielid of iedere naaste zonder meer een eigen vorderingsrecht heeft.

Waarom is overlijdensschade vaak complex?

Bij gederfd levensonderhoud speelt de behoefte en behoeftigheid van de nabestaande een rol. Het gaat dus niet alleen om verdriet en gemis, maar ook om de vraag welke financiële bijdrage is weggevallen en hoe die concreet moet worden gewaardeerd. Dat maakt overlijdensschade juridisch vaak lastiger dan gedacht. In het strafrecht sluit dit aan op Wat zijn mijn rechten als nabestaande in een strafzaak?

Speelt hulp in natura ook mee?

Ja. De literatuur laat zien dat ook de bijdrage van de overledene aan zorgtaken en huishouding van belang kan zijn. Als die wegvalt, kan ook dat als schade worden begroot. Daarmee raakt overlijdensschade aan dezelfde redenering als bij huishoudelijke hulp en verlies van zelfwerkzaamheid.

Tot slot

Overlijdensschade is geen open einde-vordering. Het wettelijke kader is strikt, maar binnen dat kader kunnen substantiële schadeposten wel degelijk voor vergoeding in aanmerking komen.

Overlijdensschade laten beoordelen? Vittoria Law helpt nabestaanden graag bij de beoordeling van overlijdensschade, affectieschade en de financiële gevolgen van een overlijden. Neem contact op.

Lees ook; Wanneer heb ik recht op shockschade of affectieschade?

Wat is verplaatste schade en wie mag die vorderen?

Mon, 06 Apr 2026 06:37:32 GMT

Soms worden kosten van letsel of misdrijf niet door het slachtoffer zelf, maar door een derde betaald. Dan kan sprake zijn van verplaatste schade.

In letselschadezaken worden kosten lang niet altijd door het slachtoffer zelf betaald. Ouders schieten medische uitgaven voor, een partner betaalt reiskosten of een familielid neemt andere noodzakelijke uitgaven op zich. Juridisch heet dat verplaatste schade: schade die feitelijk bij een derde neerkomt, terwijl zij haar oorsprong vindt in het letsel van het slachtoffer.

Wat is verplaatste schade?

De literatuur maakt duidelijk dat art. 6:107 BW derden in bepaalde gevallen een eigen, afgeleid recht op schadevergoeding geeft. Daarnaast volgt uit de strafrechtelijke literatuur dat deze verplaatste schade sinds de Wet affectieschade ook door de derde zelf in het strafproces kan worden gevorderd, mits het slachtoffer lichamelijk of geestelijk letsel heeft opgelopen. Voorbeelden zijn reparatiekosten, medische uitgaven, vervoerskosten of begeleidingskosten die door een ander zijn betaald.

Wie mag die schade vorderen?

Dat hangt af van de route. Het slachtoffer zelf blijft vaak bevoegd om vergoeding van die kosten te vorderen, maar de derde kan onder omstandigheden ook een eigen vorderingsrecht hebben. Dat maakt het belangrijk om goed te bepalen wie welke schadepost precies opvoert en hoe dubbele betaling wordt voorkomen. In het strafproces sluit dit onderwerp logisch aan op Hoe voeg ik mij als benadeelde partij in het strafproces?

Waarom is dit praktisch belangrijk?

Omdat deze kosten in de praktijk vaak reëel en omvangrijk zijn, maar toch worden vergeten of verkeerd worden geëtiketteerd. Juist in dossiers met kinderen, ouders, partners of langdurige zorgsituaties speelt dit veel vaker dan gedacht. Daarom ligt ook een inhoudelijke verbinding met Hoe wordt schade van kinderen en jongeren begroot? en Wat zijn mijn rechten als nabestaande in een strafzaak? voor de hand.

Tot slot

Verplaatste schade is geen randonderwerp. Het is een wezenlijk onderdeel van een complete schadeanalyse, zeker waar anderen financiële lasten van het letsel opvangen.

Twijfel of kosten als verplaatste schade kunnen worden verhaald? Vittoria Law beoordeelt graag of de gemaakte kosten juridisch als verplaatste schade kwalificeren en wie die het best kan vorderen. Neem contact op.

Wat is verlies van zelfwerkzaamheid en wanneer krijg ik daarvoor schadevergoeding?

Mon, 06 Apr 2026 06:31:18 GMT

Kunt u door letsel geen kluswerk, tuinonderhoud of onderhoud aan huis meer doen? Dan kan verlies van zelfwerkzaamheid een zelfstandige schadepost zijn.

Wie door letsel geen onderhoud meer aan huis of tuin kan doen, merkt vaak pas later hoe groot die beperking eigenlijk is. Kleine klussen stapelen zich op. Het schilderwerk blijft liggen, de tuin raakt achterstallig, de schutting moet worden gerepareerd en werkzaamheden die vroeger vanzelfsprekend waren, moeten ineens worden uitbesteed. Dat heet juridisch verlies van zelfwerkzaamheid.

Meer dan alleen kluswerk

Verlies van zelfwerkzaamheid ziet op onbetaalde, productieve arbeid die iemand vóór het ongeval of de fout zelf verrichtte. Het gaat bijvoorbeeld om tuinonderhoud, schilderwerk, kleine verbouwingen, onderhoud aan de auto of andere werkzaamheden in en om het huis. Ook deze arbeid heeft waarde, omdat zij kosten van derden bespaart. De literatuur plaatst deze schadepost daarom uitdrukkelijk naast huishoudelijke hulp .

Wanneer ontstaat recht op vergoeding?

Daarvoor moet aannemelijk zijn dat u die werkzaamheden vóór het letsel daadwerkelijk zelf verrichtte. Bij standaard onderhoudswerkzaamheden zal dat vaak niet heel moeilijk zijn. Bij specialistischer of grotere klussen kan meer onderbouwing nodig zijn. Vervolgens moet duidelijk zijn dat u die werkzaamheden door het letsel niet meer of slechts beperkt kunt uitvoeren en dat uitbesteding dus nodig is geworden.

Moet u eerst echt facturen hebben?

Niet altijd. Net als bij huishoudelijke hulp geldt dat de schade niet pas bestaat als alle kosten al zijn gemaakt. Ook bij verlies van zelfwerkzaamheid kan worden uitgegaan van de redelijke kosten van vervanging. De literatuur noemt ook de Letselschade Richtlijn Zelfwerkzaamheid als praktisch hulpmiddel.

Die richtlijn voor zelfwerkzaamheid treft u hier aan .

Waarom levert dit zo vaak discussie op?

Omdat verzekeraars geregeld stellen dat bepaalde klussen best nog zelf kunnen worden gedaan, minder vaak nodig zijn of goedkoper opgelost hadden kunnen worden. Daarmee raakt dit onderwerp direct aan Wanneer heb ik recht op vergoeding van huishoudelijke hulp? en Wat is de schadebeperkingsplicht bij letselschade en aansprakelijkheid? De kern blijft echter wat in uw concrete situatie redelijk is.

Tot slot

Verlies van zelfwerkzaamheid is een serieuze schadepost, juist omdat de gevolgen zich vaak over jaren uitstrekken. Een goede onderbouwing begint met een concreet beeld van wat u vóór het ongeval zelf deed en wat u sindsdien bent kwijtgeraakt.

Zelfwerkzaamheid als schadepost opvoeren?Vittoria Law helpt u graag bij het onderbouwen van verlies van zelfwerkzaamheid en de berekening van deze schadepost. Vraag advies aan.

Wanneer heb ik recht op vergoeding van huishoudelijke hulp?

Mon, 06 Apr 2026 06:24:34 GMT

Huishoudelijke hulp is een volwaardige schadepost. Ook als familie of kennissen de hulp onbetaald opvangen, kan vergoeding mogelijk zijn.

Na een ongeval of medische fout zijn het vaak niet alleen werk en inkomen die onder druk komen te staan. Ook de gewone dagelijkse taken kunnen ineens problematisch worden. Koken, schoonmaken, wassen, boodschappen doen of het organiseren van het huishouden lukt dan niet meer of slechts beperkt. Juist op dat punt ontstaat vaak een belangrijke schadepost: huishoudelijke hulp.

Huishoudelijke hulp is echte schade

In de praktijk wordt huishoudelijke hulp nog te vaak gezien als iets dat het gezin maar zelf moet opvangen. Juridisch is dat te kort door de bocht. Ook onbetaalde huishoudelijke arbeid heeft economische waarde. Wie die arbeid door letsel niet meer kan verrichten, verliest dus feitelijk een vorm van zelfredzaamheid en kostenbesparing. Dat maakt huishoudelijke hulp tot een volwaardige schadepost.

Ook onbetaalde hulp kan voor vergoeding in aanmerking komen

Een belangrijk punt is dat vergoeding niet afhankelijk is van de vraag of al een professionele kracht is ingeschakeld. In letselschadezaken gebeurt het juist vaak dat familieleden, vrienden of buren de hulp voorlopig opvangen. De literatuur laat zien dat ook dan vergoeding mogelijk kan zijn. De gedachte daarachter is eenvoudig: het feit dat naasten de schade tijdelijk belangeloos opvangen, betekent niet dat die schade juridisch niet bestaat.

Hoe wordt deze schade beoordeeld?

Er moet wel aannemelijk zijn dat u vóór het ongeval bepaalde huishoudelijke taken zelf deed en dat u die nu door het letsel niet of slechts beperkt kunt verrichten. Daarnaast speelt mee of het in uw situatie normaal en gebruikelijk is dat voor zulke taken een betaalde kracht zou worden ingeschakeld. De omvang van het gezin, de ernst van het letsel en de duur van de beperkingen zijn daarbij belangrijke factoren. De Letselschade Richtlijn Huishoudelijke Hulp kan praktisch houvast bieden, maar is niet bindend. Die richtlijn voor huishoudelijke hulp vindt u hier.

Wat als een verzekeraar zegt dat familie het maar moet doen?

Dat verweer wordt in de praktijk regelmatig gevoerd, maar het gaat te ver om te veronderstellen dat een gezin of familie de gevolgen van letsel onbeperkt kosteloos moet blijven opvangen. Ook hier geldt een redelijke benadering. Dat sluit aan op Wat is de schadebeperkingsplicht bij letselschade en aansprakelijkheid? en Moet een slachtoffer zich laten behandelen, omscholen of anders schade beperken?

Tot slot

Huishoudelijke hulp is geen bijkomstigheid, maar vaak een structureel onderdeel van letselschade. Wie deze schadepost serieus wil meenemen, moet goed vastleggen welke taken vóór het letsel werden verricht, welke uitval is ontstaan en welke hulp nu nodig is.

Discussie over huishoudelijke hulp? Vittoria Law beoordeelt graag of huishoudelijke hulp in uw zaak als schadepost kan worden opgevoerd en hoe die het best wordt onderbouwd. Neem contact op.

Wat zijn mijn rechten als nabestaande in een strafzaak?

Sun, 05 Apr 2026 20:30:30 GMT

Nabestaanden hebben in een strafzaak vaak een eigen positie. In dit artikel leest u welke rechten zij hebben en waar de grenzen liggen.

Wanneer een strafbaar feit tot overlijden leidt, is de positie van nabestaanden juridisch ingrijpend én emotioneel zwaar. Veel nabestaanden denken dat alleen het directe slachtoffer procesrechten heeft, maar dat is niet juist. De literatuur maakt duidelijk dat nabestaanden inmiddels eveneens als slachtoffer worden aangemerkt, met een eigen plaats in het strafproces. Voor het algemene kader van slachtofferrechten kun je daarom ook beginnen bij Wat zijn mijn rechten als slachtoffer?

Wanneer bent u juridisch nabestaande?

De wet behandelt als nabestaanden de familieleden van een persoon wiens overlijden rechtstreeks is veroorzaakt door een strafbaar feit. De kring is ruim omschreven en omvat onder meer echtgenoot, geregistreerd partner, levensgezel, bloedverwanten in rechte lijn, bepaalde bloedverwanten in de zijlijn en personen die van het slachtoffer afhankelijk waren. Daarmee hebben nabestaanden in beginsel dezelfde rechten als slachtoffers.

Welke rechten hebben nabestaanden?

Nabestaanden hebben recht op informatie, ondersteuning en in passende gevallen op kennisneming van stukken, spreekrecht en schadevergoeding. Bovendien zijn er via de schakelbepaling van art. 51d Sv ook nog rechten voor bepaalde personen die wel een vordering hebben, maar niet rechtstreeks onder de algemene definitie van slachtoffer vallen, zoals bepaalde erfgenamen of personen met verplaatste schade of affectieschade . Voor de praktische kant van het spreekrecht ligt hier een directe verbinding met Wat houdt het spreekrecht precies in, en hoe bereid ik me daarop voor?

Waarom is dit in de praktijk ingewikkelder dan het lijkt?

Omdat niet iedere nabestaande exact dezelfde procespositie heeft. Sommige rechten volgen rechtstreeks uit de status van nabestaande, terwijl andere rechten samenhangen met de aard van de schadevordering. Ook kunnen meerdere familieleden tegelijk betrokken zijn. Juist daarom is een heldere juridische analyse belangrijk, zeker als spreekrecht, affectieschade of een eigen vordering in beeld komt.

Wat betekent dit voor de schadeclaim?

Nabestaanden kunnen onder omstandigheden eigen schade vorderen, maar de precieze grondslag verschilt. Soms gaat het om rechtstreeks slachtofferrecht, soms om een vordering die via de schakelbepaling toegang geeft tot procedurele rechten. Dat maakt dit onderwerp inhoudelijk nauw verwant aan Hoe voeg ik mij als benadeelde partij in het strafproces?

Tot slot

Nabestaanden staan in een strafzaak niet buiten beeld. Maar hun positie is juridisch gelaagd. Juist daarom is het belangrijk om tijdig te bepalen op welke grondslag u rechten uitoefent en welke route voor schadevergoeding het sterkst is.

Wilt u weten welke rechten u als nabestaande heeft? Vittoria Law beoordeelt graag welke procesrechten en schadevorderingen in uw situatie als nabestaande openstaan. Neem contact op.

Kan ik processtukken inzien of zelf stukken toevoegen als slachtoffer?

Sun, 05 Apr 2026 20:23:53 GMT

Slachtoffers hebben onder omstandigheden recht op kennisneming van processtukken en kunnen ook zelf stukken aan het dossier laten toevoegen.

Veel slachtoffers denken dat het strafdossier volledig buiten hun bereik ligt. Dat is niet juist. Slachtoffers hebben onder voorwaarden recht op kennisneming van processtukken en kunnen daarnaast in bepaalde situaties zelf relevante stukken aan het dossier laten toevoegen. Juist die procesrechten zijn in de afgelopen jaren belangrijker geworden, omdat slachtoffers niet meer alleen worden gezien als toeschouwer, maar als procesdeelnemer met eigen belangen. Wie eerst het algemene kader wil zien, leest ook Wat zijn mijn rechten als slachtoffer?

Wanneer mag u processtukken inzien?

Op verzoek kan de officier van justitie toestemming verlenen om kennis te nemen van processtukken die voor het slachtoffer van belang zijn. Dat recht is niet meer alleen gekoppeld aan voeging als benadeelde partij. Ook buiten de schadevordering om kan een slachtoffer dus belang hebben bij inzage, bijvoorbeeld om de procedure te begrijpen of om een civiele vervolgstap te beoordelen.

Betekent dit dat u altijd het hele dossier krijgt?

Nee. Het recht is beperkt tot processtukken die voor het slachtoffer van belang zijn. Daarnaast kan kennisneming worden geweigerd wanneer het om geen processtukken gaat of wanneer zwaarwegende belangen zich daartegen verzetten. Ook de procedure rond die beoordeling is in de praktijk niet altijd eenvoudig. Juist daarom is juridische begeleiding op dit punt vaak nuttig. Daarbij speelt ook privacy een rol, zodat dit onderwerp inhoudelijk goed aansluit op Wat gebeurt er met mijn gegevens en privacy als slachtoffer?

Kunt u ook zelf stukken laten toevoegen?

Ja. Slachtoffers kunnen ook zelf stukken aanleveren die relevant zijn voor hun positie, bijvoorbeeld medische informatie, schadeonderbouwing of andere documenten die van belang zijn voor de beoordeling van de zaak of de schadevordering. Dat maakt dit onderwerp rechtstreeks relevant voor Hoe voeg ik mij als benadeelde partij in het strafproces?

Waarom is dit praktisch zo belangrijk?

Omdat inzage en toevoeging van stukken niet alleen juridisch-technische rechten zijn. Zij bepalen vaak of het slachtoffer grip krijgt op de zaak, begrijpt waarom bepaalde beslissingen worden genomen en tijdig kan reageren als belangrijke informatie ontbreekt of onjuist is weergegeven. Ook voor de voorbereiding van spreekrecht of een civiele vervolgstap kan dit beslissend zijn.

Tot slot

Processtukken en dossierstukken zijn niet alleen iets van de verdachte en het Openbaar Ministerie. Ook slachtoffers hebben daar een positie in, mits de juiste verzoeken worden gedaan en de belangen goed worden onderbouwd.

Wilt u dossierinzage of stukken toevoegen? Vittoria Law helpt u bij verzoeken om kennisneming van processtukken en bij het strategisch toevoegen van relevante stukken aan het dossier. Vraag advies aan.

Wanneer moet ik na de strafzaak alsnog naar de civiele rechter?

Sun, 05 Apr 2026 20:17:45 GMT

Niet iedere schadeclaim kan volledig in het strafproces worden afgewikkeld. In dit artikel leest u wanneer de civiele rechter alsnog nodig is.

Veel slachtoffers hopen dat de strafzaak ook meteen het hele schadevraagstuk oplost. Dat gebeurt soms, maar niet altijd. Het strafproces biedt belangrijke mogelijkheden, maar kent ook grenzen. In sommige zaken is de civiele rechter uiteindelijk de juiste of zelfs de enige plek waar de volledige schadeclaim goed kan worden behandeld. De verhouding tussen voeging in het strafproces en het civiele recht is daarom een kernonderwerp binnen het slachtofferrecht. Wie eerst wil zien hoe de strafrechtelijke route begint, leest ook Hoe voeg ik mij als benadeelde partij in het strafproces?

Wanneer is de civiele route nodig?

Dat kan het geval zijn als de strafrechter de vordering geheel of gedeeltelijk niet-ontvankelijk verklaart, als de verdachte wordt vrijgesproken, of als de schade te complex is voor behandeling in de strafzaak. Ook wanneer het strafproces inhoudelijk te weinig ruimte biedt voor bewijslevering of discussie over omvangrijke schadeposten, kan een civiele procedure beter passen. Dat sluit logisch aan op Kunt u schadevergoeding krijgen bij vrijspraak van de dader?

Is dat een stap terug?

Niet per se. De civiele rechter heeft juist méér ruimte voor bewijs, causaliteit, deskundigenonderzoek en ingewikkelde schadebegroting. Waar de strafrechter snelheid en focus op het strafbare feit moet bewaken, kan de civiele rechter de schadeclaim breder en dieper beoordelen. Dat maakt de civiele route niet automatisch minder gunstig, maar wel anders.

Wanneer moet u daar vroeg al rekening mee houden?

Eigenlijk al vanaf het begin. Een goede schadeopbouw moet zo worden ingericht dat een eventuele civiele vervolgstap mogelijk blijft. Dat betekent: bewijs veiligstellen, schade onderbouwen, verklaringen goed vastleggen en niet uitsluitend redeneren vanuit de strafzaak. Op dat punt sluit dit onderwerp direct aan op Hoe vraag ik schadevergoeding aan als slachtoffer van een ongeval of misdrijf? en ook op Wanneer moet ik een slachtofferadvocaat inschakelen?

Waarom kiezen slachtoffers soms te laat voor de civiele route?

Omdat een strafzaak vaak voelt als de hoofdzaak, terwijl de civiele route wordt gezien als een reserveoptie. Juridisch is dat begrijpelijk, maar strategisch niet altijd verstandig. In sommige dossiers moet de civiele mogelijkheid vanaf dag één worden meegewogen, juist om later niet met een onvolledig of slecht gedocumenteerd dossier te blijven zitten.

Tot slot

De civiele rechter is niet alleen een uitweg als de strafzaak mislukt. In sommige zaken is het gewoon de juiste plek om schade serieus en volledig te laten beoordelen.

Twijfelt u of civiel procederen nodig is? Vittoria Law beoordeelt graag of uw zaak nog in de strafprocedure past of dat een civiele route sterker en realistischer is. Neem contact op.

Lees ook: Wanneer is mijn schadevordering in de strafzaak ontvankelijk?

Wanneer is mijn schadevordering in de strafzaak ontvankelijk?

Sun, 05 Apr 2026 20:07:30 GMT

Niet iedere schadevordering wordt inhoudelijk behandeld in de strafzaak. In dit artikel leest u wanneer de vordering ontvankelijk is en wanneer de civiele route beter past.

Voor veel slachtoffers is het een teleurstelling als de strafrechter de schadevordering niet inhoudelijk behandelt. Toch gebeurt dat regelmatig. De strafzaak is immers in de eerste plaats bedoeld voor de beoordeling van het strafbare feit. Schadeverhaal is mogelijk, maar niet onbeperkt. Daarom is het belangrijk te begrijpen wanneer een vordering in de strafzaak wel en wanneer zij niet goed past. Wie eerst de basis van voeging wil teruglezen, kan beginnen bij Hoe voeg ik mij als benadeelde partij in het strafproces?

Wat is de eerste voorwaarde voor ontvankelijkheid?

De basisvoorwaarde is dat de schade rechtstreeks moet zijn veroorzaakt door het bewezenverklaarde feit. Die eis hangt nauw samen met de voegingsregeling van art. 51f Sv en de beoordelingsregel van art. 361 lid 2 onder b Sv. Zonder rechtstreeks verband tussen feit en schade ontbreekt in beginsel de ruimte voor inhoudelijke behandeling door de strafrechter. Juist daarom is een goede schadeopbouw, zoals besproken in Hoe vraag ik schadevergoeding aan als slachtoffer van een ongeval of misdrijf? , zo belangrijk.

Waarom worden sommige vorderingen toch niet behandeld?

Omdat de strafrechter moet voorkomen dat de behandeling van de schade een onevenredige belasting van het strafgeding oplevert. In eenvoudige of goed onderbouwde gevallen gaat dat vaak goed. Maar zodra ingewikkelde causaliteitsvragen, omvangrijke bewijsdiscussies of meerdere alternatieve schadeoorzaken een rol gaan spelen, kan de strafrechter besluiten dat de civiele route geschikter is. Dat betekent niet dat de vordering ongegrond is, maar wel dat zij in deze procedure niet goed past.

Is niet-ontvankelijk hetzelfde als afgewezen?

Nee. Dat onderscheid is belangrijk. Bij afwijzing zegt de rechter inhoudelijk dat de vordering niet toewijsbaar is. Bij niet-ontvankelijkheid zegt de rechter in feite: deze strafprocedure is niet de juiste plek om de vordering nu te beoordelen. Juist daarom sluit dit onderwerp direct aan op Wanneer moet ik na de strafzaak alsnog naar de civiele rechter? Hetzelfde speelt vaak ook na een vrijspraak, zodat Kunt u schadevergoeding krijgen bij vrijspraak van de dader? hier inhoudelijk dichtbij ligt.

Hoe voorkomt u dat uw vordering te snel buiten behandeling blijft?

Door de vordering zo helder en beperkt mogelijk op te bouwen, schadeposten goed te rubriceren en alleen in de strafzaak te brengen wat daar ook goed kan worden behandeld. Het is niet altijd verstandig om alles tegelijk te willen meenemen. Soms is een strategische splitsing juridisch sterker dan een te brede vordering die daardoor volledig of grotendeels buiten behandeling blijft.

Tot slot

Ontvankelijkheid is geen technisch detail, maar vaak het beslissende scharnierpunt tussen een succesvolle schadevordering in de strafzaak en een noodzakelijke vervolgstap naar de civiele rechter.

Twijfelt u of uw vordering in de strafzaak past? Vittoria Law beoordeelt graag of uw schadevordering zich leent voor behandeling door de strafrechter of beter civiel kan worden ingestoken. Neem contact op.

Hoe voeg ik mij als benadeelde partij in het strafproces?

Sun, 05 Apr 2026 19:59:14 GMT

Slachtoffers kunnen hun schade vaak rechtstreeks in de strafzaak vorderen. In dit artikel leest u hoe voeging als benadeelde partij werkt.

Veel slachtoffers weten dat schadevergoeding in een strafzaak mogelijk kan zijn, maar niet goed hoe dat juridisch werkt. De kern is dat u zich in de strafprocedure kunt voegen als benadeelde partij. Daarmee brengt u uw civiele schadevordering direct onder de aandacht van de strafrechter. Dat maakt de stap naar schadevergoeding vaak laagdrempeliger dan een aparte civiele procedure. Wie eerst het bredere kader van slachtofferrechten wil begrijpen, leest ook Wat zijn mijn rechten als slachtoffer?

Wie kan zich voegen?

Het uitgangspunt is dat degene die rechtstreeks schade heeft geleden door een strafbaar feit zich als benadeelde partij kan voegen. De wet koppelt de voeging dus aan rechtstreeks geleden schade. Dat is belangrijk, omdat niet iedere betrokkene automatisch een eigen vorderingsrecht heeft. Voor nabestaanden en bepaalde andere gerechtigden gelden aanvullende regels, waarover meer staat in Wat zijn mijn rechten als nabestaande in een strafzaak?

Hoe dient u de vordering in?

In de praktijk gebeurt dat meestal met een voegingsformulier en een onderbouwing van de schadeposten. Juist daar gaat het vaak mis. Slachtoffers noemen de schade wel, maar onderbouwen die te summier of te laat. Het strafproces biedt ruimte voor schadeverhaal, maar de vordering moet nog steeds helder, concreet en zo veel mogelijk met stukken worden ondersteund. Daarom sluit dit onderwerp direct aan op Hoe vraag ik schadevergoeding aan als slachtoffer van een ongeval of misdrijf? Wat ook belangrijk is, is om te kijken of u recht heeft op een gratis slachtofferadvocaat en wat die voor u kan betekenen.

Waarom is de voorbereiding zo belangrijk?

Omdat de strafrechter niet alleen naar de schade kijkt, maar tegelijk ook de strafzaak zelf moet behandelen. Hoe duidelijker de schadevordering is opgebouwd, hoe groter de kans dat deze in het strafproces kan worden meegenomen. Dat is ook precies de reden waarom de Hoge Raad in 2019 een overzichtsarrest heeft gewezen om te voorkomen dat strafrechters vaker dan nodig een vordering buiten behandeling laten wegens belasting van het strafgeding. Wie wil weten waar die grens ligt, leest daarna logisch verder in Wanneer is mijn schadevordering in de strafzaak ontvankelijk?

Wat zijn de praktische voordelen van voeging?

Het grootste voordeel is dat u uw schade direct in het strafproces aan de orde kunt stellen, zonder meteen een aparte civiele procedure te hoeven starten. Daarnaast kan, als de vordering wordt toegewezen, ook de schadevergoedingsmaatregel in beeld komen. Dat versterkt de inning en de praktische positie van het slachtoffer aanzienlijk. Over dat onderwerp leest u meer in Wat is de schadevergoedingsmaatregel en wat heeft u daaraan als slachtoffer?

Tot slot

Voeging als benadeelde partij is vaak de meest toegankelijke route naar schadevergoeding in een strafzaak. Maar juist omdat die route toegankelijk lijkt, wordt nog wel eens onderschat hoe belangrijk een goede juridische en feitelijke opbouw van de vordering is.

Vittoria Law helpt u bij het opstellen, onderbouwen en indienen van een sterke vordering als benadeelde partij. Neem contact op.

De schadevergoedingsmaatregel: wat als de dader niet betaalt?

Sun, 05 Apr 2026 19:15:39 GMT

Wat is de schadevergoedingsmaatregel en wat heeft u daaraan als slachtoffer?

Veel slachtoffers denken dat een toegewezen schadevordering in de strafzaak automatisch betekent dat het geld ook vanzelf binnenkomt. Zo eenvoudig is het niet. Juist daarom is de schadevergoedingsmaatregel in de praktijk zo belangrijk. Deze maatregel is ingevoerd om de positie van slachtoffers in het strafproces te versterken en maakt van schadeverhaal niet alleen een juridische, maar ook een praktisch beter uitvoerbare route.

De schadevergoedingsmaatregel is één van de manieren waarop een toegewezen schadevergoeding praktisch kan worden geïnd. Zij staat niet los van de schadeclaim zelf. Eerst moet de schade voldoende worden onderbouwd en door de strafrechter worden toegewezen. Voor het bredere kader leest u ook Slachtofferrecht en schadevergoeding na een misdrijf en Voegen als benadeelde partij: hoe werkt een schadeclaim in de strafzaak?

Wat is de schadevergoedingsmaatregel precies?

De schadevergoedingsmaatregel is een strafrechtelijke sanctie waarbij de veroordeelde wordt verplicht een geldbedrag aan de Staat te betalen ten behoeve van het slachtoffer. Dat is iets anders dan de civiele vordering van de benadeelde partij. Die vordering is een civielrechtelijke route binnen het strafproces; de schadevergoedingsmaatregel is een zelfstandige strafrechtelijke maatregel. Het grote praktische voordeel is dat de inning vervolgens niet volledig op het slachtoffer zelf neerkomt.

Waarom is dit voor slachtoffers zo belangrijk?

De schadevergoedingsmaatregel is één van de grootste voordelen van schadeverhaal via het strafproces. De Staat en in de praktijk het CJIB nemen het incassotraject grotendeels over. Dat scheelt slachtoffers niet alleen werk, maar ook de last van een directe incassostrijd met de veroordeelde. Juist in gewelds- en zedenzaken is dat niet alleen praktisch, maar ook emotioneel van groot belang.

Hoe verhoudt dit zich tot uw gewone schadeclaim?

De schadevergoedingsmaatregel komt meestal in beeld naast de toewijzing van de vordering van de benadeelde partij. Wie de schade in de strafzaak goed wil laten meenemen, moet dus nog steeds zorgen voor een sterke, goed onderbouwde vordering. De maatregel vervangt die voorbereiding niet, maar versterkt vooral de uitvoeringskant. Daarom sluit dit onderwerp logisch aan op Hoe vraag ik schadevergoeding aan als slachtoffer van een ongeval of misdrijf?

En wat als de dader niet betaalt?

Juist dan wordt het belang van de maatregel zichtbaar. De tenuitvoerlegging loopt dan via de minister en wordt feitelijk via het CJIB uitgevoerd. Er kunnen incassomaatregelen volgen en de wet kent bovendien een voorschotregeling voor slachtoffers die geen rechtspersoon zijn als niet binnen de wettelijke termijn volledig wordt betaald.

Als de dader niet betaalt of geen verhaal biedt, is het belangrijk om te beoordelen welke andere mogelijkheden bestaan. Soms kan het Schadefonds Geweldsmisdrijven relevant zijn. Soms moet worden gekeken naar een civiele rout e of aansprakelijkheid van een derde. Voor die situaties sluit Dader onbekend, gevlucht of onvermogend : hoe krijgt u toch schadevergoeding ? direct op deze blog aan.

Tot slot

De schadevergoedingsmaatregel is voor veel slachtoffers het verschil tussen een papieren toewijzing en een route die ook werkelijk op betaling is gericht. Juist daarom moet in een strafzaak niet alleen naar de vraag worden gekeken óf schadevergoeding kan worden gevorderd, maar ook hoe de inning zo sterk mogelijk wordt gezekerd.

Wilt u weten of in uw zaak een schadevergoedingsmaatregel mogelijk is? Vittoria Law beoordeelt graag hoe uw schadevordering in de strafzaak het best wordt opgebouwd en of de schadevergoedingsmaatregel in beeld kan komen. Neem contact op.

Lees ook: Wat doet de officier van justitie met uw schadeclaim als slachtoffer?

Moet een slachtoffer zich laten behandelen, omscholen of anders schade beperken?

Fri, 03 Apr 2026 14:54:40 GMT

Moet een slachtoffer zich laten behandelen, omscholen of anders schade beperken?

De schadebeperkingsplicht wordt pas echt concreet wanneer de discussie gaat over de vraag wat een slachtoffer nu precies had moeten doen. Moet iemand zich laten opereren? Moet hij thuiszorg accepteren? Moet hij verhuizen, een PGB aanvragen of zich laten omscholen? Juist op dat niveau ontstaan de grootste misverstanden. De literatuur noemt deze vragen expliciet als voorbeelden van situaties waarin de schadebeperkingsplicht een rol kan spelen. Het antwoord is daarbij steeds hetzelfde vertrekpunt: niet alles wat theoretisch mogelijk is, mag ook juridisch van het slachtoffer worden verlangd.

Moet een slachtoffer zich verplicht laten behandelen?

Nee, niet zonder meer. Bij de vraag of iemand een medische behandeling moet ondergaan, moet volgens de literatuur worden gekeken naar de kans op herstel of wezenlijke verbetering, de risico’s van de behandeling, de bezwaarlijkheid daarvan en de persoonlijke omstandigheden van het slachtoffer, zoals leeftijd, gezondheidstoestand en medische voorgeschiedenis. Daarnaast moet ook rekening worden gehouden met subjectieve factoren, zoals gevoelens, bedenkingen en beweegredenen van het slachtoffer. Daarmee wordt meteen duidelijk dat dit geen mechanische toets is. De keuzevrijheid van het slachtoffer blijft zwaar wegen.

Hoe ver gaat die keuzevrijheid?

Vrij ver. De literatuur noemt voorbeelden waarin geen schending van de schadebeperkingsplicht werd aangenomen, zoals het afzien van een intensief behandeltraject met onzekere uitkomst. De rechtspraak laat zien dat menselijke waardigheid, autonomie en persoonlijke levenssfeer zwaar wegen. In dat opzicht sluit dit onderwerp mooi aan op Wat is een rechtvaardigingsgrond bij onrechtmatige daad? , omdat ook daar context en normatieve begrenzing centraal staan.

Moet een slachtoffer zich laten omscholen of ander werk zoeken?

Bij verlies van arbeidsvermogen moet worden bekeken of de benadeelde zijn resterende arbeidskracht binnen redelijke grenzen productief kan maken. Dat kan betekenen dat ander werk moet worden gezocht of dat omscholing in beeld komt. Maar ook hier ligt de lat niet onbeperkt hoog. De literatuur laat zien dat moet worden gekeken naar reëel perspectief, de aard van het werk, de persoonlijke situatie en de vraag of omscholing redelijkerwijs van de benadeelde kan worden verlangd. Niet ieder theoretisch alternatief hoeft te worden gevolgd. Dat onderwerp sluit inhoudelijk direct aan op Wanneer krijg je schadevergoeding bij een onrechtmatige daad? en op de bestaande blog over eigen schuld .

Moet het slachtoffer altijd meewerken aan de goedkoopste oplossing?

Nee. De literatuur benadrukt juist dat de aansprakelijke partij niet te veel eisen mag stellen aan het slachtoffer. Als zowel de dader als het slachtoffer de schade kan beperken, ligt het initiatief in beginsel eerder bij de dader. Ook wordt in de literatuur gewezen op het belang van gezondheid, gezinsleven en menselijke waardigheid, bijvoorbeeld bij de keuze om thuis te blijven wonen in plaats van opname in een instelling. Verder kan zelfs het wisselen van belangenbehartiger tot extra kosten leiden zonder dat dit meteen een schending van de schadebeperkingsplicht oplevert. Dat laat zien dat kostenminimalisatie niet de enige maatstaf is.

Wat betekent dit in de praktijk?

In de praktijk betekent dit dat schadebeperking altijd een redelijkheidstoets blijft. Een slachtoffer hoeft niet de meest vergaande, goedkoopste of theoretisch efficiëntste keuze te maken. Doorslaggevend is of hij in redelijkheid tot zijn keuze heeft kunnen komen. Dat maakt dit onderwerp uiterst feitelijk en geschikt voor discussie in concrete dossiers. Voor de bredere juridische basis kun je dit daarom goed lezen naast Wat is de schadebeperkingsplicht bij letselschade en aansprakelijkheid? en Wat betekent eigen schuld voor uw schadevergoeding?

Neem contact op

Discussie over behandeling, re-integratie of omscholing? Wilt u weten of in uw zaak redelijkerwijs een bepaalde behandeling, re-integratiestap of andere maatregel van u mocht worden verwacht? Vittoria Law adviseert graag over uw positie.

Wat is de schadebeperkingsplicht bij letselschade en aansprakelijkheid?

Fri, 03 Apr 2026 14:47:35 GMT

Wat is de schadebeperkingsplicht bij letselschade en aansprakelijkheid?

De schadebeperkingsplicht is een onderwerp dat in aansprakelijkheidszaken vaak terugkomt, maar in de praktijk regelmatig te absoluut wordt voorgesteld. Verzekeraars en aansprakelijke partijen beroepen zich er geregeld op, terwijl slachtoffers vaak niet goed weten wat er nu werkelijk van hen mag worden verwacht. De geüploade literatuur behandelt de schadebeperkingsplicht uitdrukkelijk als een bijzondere vorm van eigen schuld. De kern is dat de benadeelde ernaar moet streven de door hem geleden schade zoveel mogelijk te beperken. Doet hij dat niet, dan kan de extra schade onder omstandigheden voor zijn eigen rekening blijven.

Wat is de schadebeperkingsplicht precies?

De schadebeperkingsplicht is geen zelfstandige sanctie, maar een uitwerking van art. 6:101 BW. Het gaat om situaties waarin de schade hoger wordt doordat het slachtoffer nalaat redelijke maatregelen te nemen die de schade hadden kunnen verminderen. Daarmee past dit onderwerp direct binnen Wat betekent eigen schuld voor uw schadevergoeding? Het gaat dus niet om de vraag of het slachtoffer fout was bij het ongeval of de normschending zelf, maar om de vraag of hij daarna redelijk heeft gehandeld om verdere schade te voorkomen of te beperken.

Is dit een echte verplichting?

Niet in de zin dat de aansprakelijke partij het slachtoffer kan dwingen om een bepaalde maatregel te nemen. De literatuur is daar helder over: de schadebeperkingsplicht is geen afdwingbare rechtsplicht. Het slachtoffer behoudt dus keuzevrijheid. Maar aan die keuze kunnen wel financiële gevolgen worden verbonden. Als redelijkerwijs een maatregel had mogen worden verwacht en het achterwege laten daarvan tot extra schade heeft geleid, kan dat deel van de schade voor rekening van het slachtoffer blijven. Dat maakt dit leerstuk praktisch belangrijk, maar ook gevoelig.

Wanneer is sprake van schending van de schadebeperkingsplicht?

De literatuur noemt daarvoor twee voorwaarden. Er moet voldoende causaal verband bestaan tussen het gedrag van de benadeelde en de extra schade, en die bijdrage moet aan de benadeelde kunnen worden toegerekend . Vervolgens geldt een maatstaf van redelijkheid. De vraag is of het slachtoffer in redelijkheid tot zijn afweging heeft kunnen komen. Anders gezegd: zou een normaal voorzichtig en redelijk mens in dezelfde omstandigheden in redelijkheid dezelfde keuze hebben kunnen maken? Daarmee raakt dit onderwerp ook aan Hoe bewijs je causaal verband? Omkeringsregel en kansschade , omdat juist het verband tussen gedrag en extra schade beslissend kan zijn.

Waarom moet hiermee terughoudend worden omgegaan?

De literatuur benadrukt uitdrukkelijk dat terughoudendheid geboden is. De dader heeft immers onvoldoende zorg betracht ten aanzien van andermans belang, terwijl het slachtoffer hooguit onzorgvuldig is geweest ten aanzien van zijn eigen belang. Daar komt bij dat de dader zijn aansprakelijkheid vaak op een verzekeraar kan afwentelen, terwijl het slachtoffer bij een geslaagd beroep op schadebeperkingsplicht daadwerkelijk met een deel van zijn schade blijft zitten. Juist daarom mag niet te snel worden aangenomen dat een slachtoffer zijn schadebeperkingsplicht heeft geschonden. Dat sluit ook aan bij de meer algemene terughoudendheid die bij eigen schuld past.

Wie moet dit bewijzen?

Ook procesrechtelijk is dit punt van belang. Een beroep op schending van de schadebeperkingsplicht geldt als een zelfstandig verweer. Dat betekent dat stelplicht en bewijslast rusten op degene die zich daarop beroept. Met andere woorden: niet het slachtoffer moet bewijzen dat hij alles goed heeft gedaan, maar de aansprakelijke partij moet concreet stellen en zo nodig bewijzen dat een redelijke schadebeperkende maatregel ten onrechte achterwege is gebleven en dat daardoor extra schade is ontstaan.

Neem contact op

Wordt u schadebeperkingsplicht tegengeworpen? Wilt u weten of een beroep op schadebeperkingsplicht in uw zaak terecht is, of juist te ver gaat? Vittoria Law beoordeelt graag uw positie.

Wie kan ik aanspreken als meerdere partijen aansprakelijk zijn?

Fri, 03 Apr 2026 14:35:00 GMT

Wie kan ik aanspreken als meerdere partijen aansprakelijk zijn?

In veel aansprakelijkheidszaken is niet slechts één partij in beeld. De schade kan zijn veroorzaakt door meerdere personen, of door een combinatie van een primaire dader en een partij die daarnaast op een kwalitatieve grond aansprakelijk is. De vraag voor de benadeelde is dan praktisch: wie kan ik aanspreken? Het antwoord is vaak gunstiger dan gedacht. Als meerdere partijen aansprakelijk zijn voor dezelfde schade, zijn zij in beginsel hoofdelijk verbonden. Dat betekent dat de benadeelde de volledige schade in beginsel bij ieder van hen kan verhalen, waarna de onderlinge afrekening tussen die partijen volgt.

Wat betekent hoofdelijke aansprakelijkheid?

Hoofdelijke aansprakelijkheid betekent dat meerdere schuldenaren ieder voor het geheel kunnen worden aangesproken. Art. 6:102 BW koppelt dat uitdrukkelijk aan gevallen waarin meerdere partijen aansprakelijk zijn voor dezelfde schade. De literatuur benadrukt dat dit twee lagen heeft: extern kan de benadeelde zich tot ieder van de aansprakelijke partijen wenden, terwijl intern tussen die partijen een draagplichtvraag ontstaat. Die interne verhouding wordt vervolgens mede beheerst door de maatstaf van art. 6:101 BW, dus door de mate waarin de omstandigheden aan ieder hebben bijgedragen, met ruimte voor billijkheidscorrectie.

Betekent dit dat ik dubbel kan innen?

Nee. De benadeelde heeft recht op volledige schadevergoeding, niet op meer dan dat. Hoofdelijkheid versterkt de verhaalspositie, maar leidt niet tot overcompensatie. De literatuur laat zien dat wanneer één partij meer betaalt dan het aandeel dat uiteindelijk op hem rust, hij regres kan nemen op de andere aansprakelijke partij of partijen. Daardoor wordt het risico van insolventie of onvindbaarheid van één van de aansprakelijke partijen niet zonder meer bij de benadeelde gelegd. In dat opzicht vormt hoofdelijke aansprakelijkheid een belangrijke praktische bescherming.

Hoe wordt de onderlinge draagplicht verdeeld?

De maatstaf is in beginsel niet de mate van morele verwijtbaarheid, maar de mate waarin de omstandigheden aan weerszijden tot de schade hebben bijgedragen. Ook hier geldt dus eerst een causale verdeling en daarna eventueel een billijkheidscorrectie. Dat lijkt op het systeem van eigen schuld, maar dan toegepast op de verhouding tussen meerdere aansprakelijke partijen onderling. Daardoor sluit dit onderwerp direct aan op Wat betekent eigen schuld voor uw schadevergoeding? en op Wat is relativiteit bij aansprakelijkheid? waar ook de afbakening van aansprakelijkheid centraal staat.

Wanneer speelt dit in de praktijk?

Denk aan de combinatie van werkgever en werknemer, uitlener en inlener, toezichthouder en primaire dader, of meerdere feitelijke veroorzakers. Ook bij kwalitatieve aansprakelijkheden en groepsverband kan deze structuur in beeld komen. Voor de benadeelde is vooral van belang dat hij zich niet te snel laat afschrikken door discussies tussen aansprakelijke partijen over hun onderlinge verhouding. Die draagplichtkwestie is in beginsel hún probleem, niet het uwe.

Neem contact op

Meerdere aansprakelijke partijen in uw zaak? Wilt u weten wie u kunt aanspreken, of juist hoe de draagplicht tussen meerdere aansprakelijke partijen moet worden verdeeld? Vittoria Law adviseert over aansprakelijkheid en regres.

Wat betekent eigen schuld voor uw schadevergoeding?

Fri, 03 Apr 2026 14:28:28 GMT

Wat betekent eigen schuld voor uw schadevergoeding?

Een van de meest besproken verweren in aansprakelijkheidszaken is eigen schuld. Veel cliënten vragen zich af of hun schadevergoeding vervalt zodra zij zelf ook iets verkeerd hebben gedaan. Het antwoord is genuanceerder. Art. 6:101 BW werkt niet met een simpele alles-of-niets-benadering, maar met een verdeling van de schade in verhouding tot de bijdrage van beide kanten aan het ontstaan van de schade. De literatuur benadrukt dat eigen schuld een logisch uitvloeisel is van de gedachte dat iedereen in beginsel zijn eigen schade draagt, tenzij er een goede reden is om die schade naar een ander over te hevelen.

Wat is eigen schuld volgens art. 6:101 BW?

Art. 6:101 BW bepaalt dat de vergoedingsplicht wordt verminderd wanneer de schade mede een gevolg is van een omstandigheid die aan de benadeelde kan worden toegerekend. Het gaat dus niet alleen om zuivere schuld in morele zin. Ook andere omstandigheden aan de zijde van de benadeelde kunnen worden meegewogen. De literatuur maakt daarbij onderscheid tussen eigen schuld in de vestigingsfase en eigen schuld bij de omvang van de schade. Dat onderscheid is praktisch belangrijk, omdat dezelfde discussie zowel kan spelen bij de vraag óf iemand recht heeft op schadevergoeding als bij de vraag hoe hoog die vergoeding is.

Wie moet eigen schuld bewijzen?

De hoofdregel is dat degene die zich op eigen schuld beroept, ook de feitelijke grondslag daarvan moet stellen en bewijzen. Dat betekent dat een aansprakelijke partij of diens verzekeraar niet kan volstaan met een algemene verwijzing naar “eigen gedrag van het slachtoffer”. Er moet concreet worden gemaakt welke omstandigheid aan de benadeelde wordt toegerekend en hoe die omstandigheid aan het ontstaan of de omvang van de schade heeft bijgedragen. Dat sluit mooi aan op Hoe bewijs je causaal verband? Omkeringsregel en kansschade , omdat ook hier het bewijs van de feitelijke toedracht vaak doorslaggevend is.

Hoe werkt de billijkheidscorrectie?

Na de causale verdeling komt de billijkheidscorrectie in beeld. De rechter kan afwijken van de zuiver causale uitkomst wanneer die, gelet op de ernst van de fouten of andere omstandigheden van het geval, onbillijk uitpakt. De literatuur laat zien dat die correctie juist bij ernstig letsel, risicoaansprakelijkheid en kwetsbare slachtoffers een grote rol kan spelen. Daardoor is eigen schuld geen louter rekensom, maar ook een normatieve afweging. Dat maakt dit onderwerp inhoudelijk nauw verwant aan Wat is relativiteit bij aansprakelijkheid? en Wanneer krijg je schadevergoeding bij een onrechtmatige daad?

Geldt eigen schuld ook bij schadebeperking?

Ja. Het leerstuk van de schadebeperkingsplicht wordt in de literatuur uitdrukkelijk gezien als een bijzondere vorm van eigen schuld. Wie schade lijdt, moet zich in redelijkheid inspannen om die schade niet onnodig te laten oplopen. Maar de lat ligt niet onbegrensd hoog. De rechter moet terughoudend zijn, juist omdat het slachtoffer door toedoen van de dader al in een lastige positie is gebracht. Ook hier geldt dus dat het oordeel sterk afhangt van de concrete omstandigheden.

Neem contact op

Wordt u eigen schuld tegengeworpen? Wilt u weten of een beroep op eigen schuld in uw zaak terecht is en welk effect dat heeft op de schadevergoeding? Vittoria Law beoordeelt graag uw positie.

Wanneer ben je aansprakelijk voor fouten van een zzp’er of opdrachtnemer?

Fri, 03 Apr 2026 14:20:53 GMT

Wanneer ben je aansprakelijk voor fouten van een zzp’er of opdrachtnemer?

Veel ondernemers en opdrachtgevers denken dat zij alleen risico lopen voor fouten van hun eigen werknemers. Dat is te beperkt. Ook wanneer werkzaamheden worden uitbesteed aan een zelfstandige opdrachtnemer of zzp’er kan onder omstandigheden toch aansprakelijkheid van de opdrachtgever in beeld komen. Juist daarom is het onderscheid tussen art. 6:170 BW en art. 6:171 BW in de praktijk belangrijk. De literatuur over art. 6:170 BW maakt in elk geval scherp dat niet iedere opdrachtnemer een ondergeschikte is; de aannemer, notaris, advocaat en andere zelfstandige contractant vallen in beginsel buiten art. 6:170 BW. Daarmee komt het andere aansprakelijkheidsregime in beeld.

Waarom valt een zzp’er meestal niet onder art. 6:170 BW?

Art. 6:170 BW draait om ondergeschiktheid en gezag. De kernvraag is of iemand niet zelfstandig optreedt, maar werkt onder leiding of aanwijzing van een ander. De Asser-literatuur noemt juist als voorbeelden van personen die in beginsel géén ondergeschikten zijn: de aannemer, onderaannemer, notaris, advocaat en andere contractanten die voor eigen rekening werken. Dat is van belang omdat een opdrachtgever anders vaak te snel denkt dat iedere werkrelatie automatisch onder werkgeversaansprakelijkheid valt. Voor de achtergrond daarvan kun je ook Wanneer is iemand een ondergeschikte en wanneer is de werkgever dan aansprakelijk? erbij lezen.

Wanneer komt art. 6:171 BW dan in beeld?

Art. 6:171 BW is bedoeld voor fouten van niet-ondergeschikte opdrachtnemers die worden ingeschakeld voor werkzaamheden ter uitoefening van het bedrijf van de opdrachtgever. De gedachte daarachter is dat derden niet steeds hoeven uit te zoeken of zij te maken hebben met eigen personeel of met een ingeschakelde zelfstandige. Voor de buitenwereld kunnen die werkzaamheden immers onderdeel lijken van één bedrijfsuitoefening. Dat sluit inhoudelijk aan bij de risicoverdeling die ook bij art. 6:170 BW zichtbaar is, al is de juridische grondslag anders. De literatuur signaleert bovendien expliciet dat regres- en draagplichtvragen ook kunnen spelen in het geval van art. 6:171 BW.

Waarom is het onderscheid met art. 6:170 BW zo belangrijk?

Omdat de verkeerde kwalificatie de zaak op het verkeerde spoor zet. Wie te snel van ondergeschiktheid uitgaat, mist mogelijk de zelfstandige positie van de opdrachtnemer. Wie te snel denkt dat zelfstandigheid aansprakelijkheid van de opdrachtgever uitsluit, ziet art. 6:171 BW over het hoofd. In de praktijk moet daarom eerst worden vastgesteld of sprake is van gezag en ondergeschiktheid, en zo niet, of de werkzaamheden toch zó in het bedrijf van de opdrachtgever zijn ingebed dat aansprakelijkheid voor niet-ondergeschikten aan de orde kan zijn. Dat past binnen dezelfde juridische nauwkeurigheid als besproken in Wanneer is iets onrechtmatig? De drie gronden van art. 6:162 BW.

Neem contact op

Wilt u weten of een opdrachtgever aansprakelijk is voor schade die is veroorzaakt door een zelfstandige opdrachtnemer of zzp’er? Vittoria Law beoordeelt graag de juiste grondslag.

Lees ook; Wanneer is iemand een ondergeschikte en wanneer is de werkgever dan aansprakelijk?

Kan een werkgever de schade verhalen op de werknemer?

Fri, 03 Apr 2026 14:03:11 GMT

Kan een werkgever de schade verhalen op de werknemer?

Wanneer een werkgever op grond van art. 6:170 BW schade aan een derde moet vergoeden, ligt de vraag voor de hand of hij dat bedrag vervolgens kan verhalen op de werknemer die de fout maakte. Veel mensen denken dat dit vanzelf spreekt. Het Nederlandse recht kiest echter nadrukkelijk voor een andere benadering. De hoofdregel is juist dat de werkgever in beginsel geen regres op de werknemer heeft.

Heeft de werkgever een regresrecht?

Art. 6:170 lid 3 BW bepaalt dat de werkgever die de schade van een derde heeft vergoed, die schade in beginsel niet kan verhalen op de ondergeschikte. Alleen wanneer de schade het gevolg is van opzet of bewuste roekeloosheid van de werknemer, ontstaat in beginsel ruimte voor regres. Die regeling sluit aan bij de gedachte dat fouten nu eenmaal binnen arbeid en bedrijfsvoering kunnen voorkomen en dat het onbillijk is om normale beroepsfouten volledig bij de individuele werknemer neer te leggen. Wie wil zien waarom de wet de werkgever überhaupt als risicoaansprakelijke aanwijst, leest ook Wanneer is een werkgever aansprakelijk voor fouten van een ondergeschikte?

Waarom draagt de werkgever in beginsel zelf de schade?

De literatuur wijst erop dat een behoorlijke vervulling van werkzaamheden niet uitsluit dat werknemers af en toe fouten maken. Bij sommige functies, zoals chauffeurs of andere beroepen met voortdurende beslismomenten onder tijdsdruk, is het menselijkerwijs nauwelijks mogelijk om ieder risico volledig uit te sluiten. Juist daarom heeft zich in het recht de overtuiging ontwikkeld dat het onbillijk is om de volledige schade zonder meer op de werknemer af te wentelen. Dat past ook bij de gedachte van bedrijfsrisico en organisatorische verantwoordelijkheid. In die zin vormt deze regeling een praktische uitwerking van de risicoaansprakelijkheid van de werkgever.

Wat is bewuste roekeloosheid?

Bewuste roekeloosheid wordt restrictief uitgelegd. Daarvan is niet al sprake zodra een werknemer onvoorzichtig of zelfs ernstig onvoorzichtig heeft gehandeld. Vereist is in de kern dat de werknemer zich tijdens de onmiddellijk aan het ongeval of de fout voorafgaande gedraging daadwerkelijk bewust was van het roekeloze karakter daarvan. Dat is een zware maatstaf. Daardoor zal regres in veel gevallen niet eenvoudig kunnen worden aangenomen. Voor de bredere civielrechtelijke context is het zinvol dit ook te lezen naast Wat betekent toerekenbaarheid bij een onrechtmatige daad?

Kan aansprakelijkheid contractueel worden uitgesloten?

De literatuur merkt op dat de aansprakelijkheid van de werkgever jegens de benadeelde in beginsel contractueel kan worden uitgesloten. Ook kan een werknemer zich soms beroepen op een exoneratie die ten gunste van de werkgever geldt. Maar dat is iets anders dan de interne verhouding tussen werkgever en werknemer. Daar blijft art. 6:170 lid 3 BW richtinggevend, naast de bijzondere regels van het arbeidsrecht. Juist daarom moet steeds worden onderscheiden tussen aansprakelijkheid jegens de derde en de draagplicht in de interne verhouding. Dat onderscheid sluit mooi aan op Wat is relativiteit bij aansprakelijkheid? , waar eveneens zichtbaar wordt dat civiele aansprakelijkheid en juridische afbakening meerlagig zijn.

Waarom is dit in de praktijk belangrijk?

Omdat werkgevers vaak te snel aannemen dat zij betaalde schade eenvoudig kunnen doorschuiven naar de werknemer, terwijl werknemers soms juist vrezen dat iedere fout financieel op hen zal worden verhaald. De wet kiest bewust voor een beschermende benadering van de werknemer. Tegelijk blijft in uitzonderlijke gevallen, vooral bij opzet of bewuste roekeloosheid, ruimte voor regres bestaan. Juist daarom moet in elk concreet dossier nauwkeurig worden onderzocht wat de aard van de fout was, in welke context zij is gemaakt en welke regels de interne verhouding tussen werkgever en werknemer beheersen.

Neem contact op

Regres op een werknemer of verweer daartegen?Speelt de vraag of een werkgever betaalde schade op een werknemer kan verhalen, of juist of een werknemer daarvoor kan worden aangesproken? Vittoria Law adviseert over de juiste civielrechtelijke positie.

Wanneer is iemand een ondergeschikte en wanneer is de werkgever dan aansprakelijk?

Fri, 03 Apr 2026 13:58:53 GMT

Wanneer is iemand een ondergeschikte en wanneer is de werkgever dan aansprakelijk?

In veel zaken is niet de fout zelf het lastigste punt, maar de vraag of degene die de fout maakte wel als ondergeschikte in de zin van art. 6:170 BW kan worden aangemerkt. Dat lijkt soms eenvoudig, maar in de praktijk is het een juridisch scherp afbakeningsvraagstuk. Niet iedereen die werkzaamheden voor een ander verricht, is automatisch een ondergeschikte.

Wanneer is iemand een ondergeschikte?

De kern ligt in de gezagsverhouding. Volgens de literatuur is beslissend of aan iemand werkzaamheden zijn opgedragen die hij volgens aanwijzing van een ander moet verrichten, waarbij die ander kan ingrijpen in de wijze waarop de taak wordt uitgevoerd. Dat betekent niet dat de ondergeschikte voortdurend onder direct toezicht hoeft te staan of geen enkele zelfstandigheid mag hebben. Ook leidinggevend personeel, artsen in dienstverband en andere functionarissen die hun werk grotendeels zelfstandig verrichten, kunnen ondergeschikten zijn zolang een juridische gezagsverhouding bestaat.

Wie is géén ondergeschikte?

Niet iedereen die in opdracht van een ander werkt, valt onder art. 6:170 BW. De klassieke onafhankelijke opdrachtnemer, de aannemer, de notaris of de advocaat zijn in beginsel geen ondergeschikten van hun opdrachtgever. Juist daar zit het verschil tussen art. 6:170 BW en andere aansprakelijkheidsfiguren, zoals aansprakelijkheid voor niet-ondergeschikte opdrachtnemers. Het feit dat iemand voor een ander werkt, is dus onvoldoende; het gaat om de mate van zelfstandigheid en het bestaan van gezag of instructiebevoegdheid. Dat sluit aan bij de meer algemene vraag naar de juiste juridische grondslag, zoals besproken in Wanneer is iets onrechtmatig? De drie gronden van art. 6:162 BW.

Wanneer is er voldoende verband tussen de fout en de opgedragen taak?

Niet iedere fout van een werknemer leidt automatisch tot aansprakelijkheid van de werkgever. Vereist is dat er voldoende verband bestaat tussen de fout en de opgedragen taak. De wet werkt daarbij met twee elementen: de kans op de fout moet door de opdracht tot het verrichten van de taak zijn vergroot, en de werkgever moet zeggenschap hebben gehad over de gedragingen waarin de fout was gelegen. Dat wordt ook wel functioneel verband genoemd. Een fout in de privésfeer, geheel los van het werk, zal daarom meestal buiten art. 6:170 BW vallen. Maar zodra de werkzaamheden de gelegenheid, de middelen of de positie hebben verschaft waardoor de fout kon worden gemaakt, kan aansprakelijkheid juist wel in beeld komen. Dat raakt inhoudelijk aan Wat is gevaarzetting en wanneer ben je aansprakelijk?, omdat ook daar wordt gekeken naar risicovergroting door een bepaalde taak of situatie.

Hoe zit het met uitgeleende of ter beschikking gestelde werknemers?

Bij uitzend- en inleensituaties wordt het nog interessanter. Dan rijst de vraag of de formele werkgever, de inlener of misschien beiden aansprakelijk zijn. De Asser-literatuur laat zien dat in beginsel de formele werkgever aansprakelijk blijft, maar dat daarnaast ook aansprakelijkheid van de inlener kan bestaan als deze feitelijk instructiebevoegdheid en zeggenschap over de relevante gedragingen had. Slechts in uitzonderingsgevallen kan de formele werkgever buiten beeld raken. In de praktijk is dit dus sterk afhankelijk van de overeenkomst en de wijze waarop feitelijk aan de arbeidsrelatie uitvoering werd gegeven. Dat maakt een zorgvuldige dossieranalyse onmisbaar.

Waarom is deze afbakening zo belangrijk?

Omdat op dit punt veel zaken worden gewonnen of verloren. Wie te snel aanneemt dat iemand een ondergeschikte is, kiest mogelijk de verkeerde grondslag. Wie te snel het tegendeel aanneemt, laat misschien een verhaalbare aansprakelijke partij liggen. Juist daarom moet steeds nauwkeurig worden gekeken naar de gezagsverhouding, de taak, de zeggenschap en het verband tussen het werk en de fout.

Neem contact op

Is hier sprake van een ondergeschikte? Twijfelt u of de foutmaker juridisch als ondergeschikte moet worden gezien en of art. 6:170 BW van toepassing is? Vittoria Law beoordeelt graag de juiste grondslag.

Wat is een rechtvaardigingsgrond bij onrechtmatige daad?

Fri, 03 Apr 2026 11:21:21 GMT

Wat is een rechtvaardigingsgrond bij onrechtmatige daad?

Niet ieder gedrag dat schade veroorzaakt, is ook juridisch onrechtmatig. Soms is een gedraging naar haar aard schadelijk of ingrijpend, maar bestaat daarvoor een rechtvaardiging. In dat geval ontbreekt onrechtmatigheid. Dat klinkt technisch, maar is in de praktijk van groot belang. Het bepaalt of een gedraging ondanks het nadeel toch rechtmatig kan zijn.

Wat is een rechtvaardigingsgrond?

Een rechtvaardigingsgrond is een omstandigheid die maakt dat een gedraging, hoewel zij op zichzelf onder een onrechtmatigheidscategorie zou kunnen vallen, toch niet als onrechtmatig wordt aangemerkt. De wet noemt uitdrukkelijk dat van een onrechtmatige daad slechts sprake is behoudens de aanwezigheid van een rechtvaardigingsgrond. Daarmee is duidelijk dat onrechtmatigheid nooit los kan worden gezien van de context van het handelen. Dat uitgangspunt moet steeds worden meegelezen met Wanneer is iets onrechtmatig? De drie gronden van art. 6:162 BW.

Wanneer speelt dit in de praktijk?

Dat kan spelen bij bevoegd optreden, noodsituaties, gerechtvaardigde belangenafwegingen en andere omstandigheden waarin een gedraging wel nadeel veroorzaakt, maar juridisch niet ongeoorloofd is. Het enkele feit dat schade ontstaat, is dus niet genoeg. Er moet ook worden beoordeeld of degene die handelde daartoe in de gegeven omstandigheden gerechtigd was.

Waarom is dit onderscheid zo belangrijk?

Omdat anders te snel wordt geconcludeerd dat schade automatisch onrechtmatig is toegebracht. Het aansprakelijkheidsrecht verlangt een zuiver onderscheid tussen schade, onrechtmatigheid en rechtvaardiging. Juist dat maakt het systeem evenwichtig. Niet alle schadetoebrenging is verboden, en niet alle ingrijpende handelingen dragen zonder meer een schadevergoedingsplicht. In die zin vormt dit onderwerp ook een correctie op een te snelle lezing van Wat is een onrechtmatige daad? Uitleg van art. 6:162 BW .

Hoe werkt dit in een civiele procedure?

In een procedure moet goed worden uitgewerkt waarom de wederpartij zich wel of niet op een rechtvaardigingsgrond kan beroepen. Het gaat dan om de aard van de bevoegdheid, de omstandigheden van het geval en de grens tussen toelaatbaar en ontoelaatbaar handelen. Dat vraagt vaak om een precieze juridische analyse. Op dat punt sluit dit onderwerp inhoudelijk goed aan op Wat is misbruik van bevoegdheid? , omdat ook daar de grens tussen toelaatbaar gebruik en ontoelaatbare inzet van een bevoegdheid centraal staat.

Neem contact op

Was het handelen echt onrechtmatig? Twijfelt u of de wederpartij zich kan beroepen op een rechtvaardigingsgrond? Vittoria Law beoordeelt of onrechtmatigheid in uw zaak daadwerkelijk kan worden aangenomen.

Wat is gevaarzetting en wanneer ben je aansprakelijk?

Fri, 03 Apr 2026 11:15:34 GMT

Wat is gevaarzetting en wanneer ben je aansprakelijk?

Veel aansprakelijkheidszaken draaien niet om een rechtstreeks verbod, maar om het scheppen of laten voortbestaan van een gevaarlijke situatie. In zulke zaken valt vaak het woord gevaarzetting. Dat begrip is praktisch belangrijk, omdat veel letsel- en zaakschade ontstaat door gedrag dat niet expliciet verboden was, maar wel onaanvaardbaar risicovol bleek.

Wat is gevaarzetting?

Gevaarzetting houdt in dat iemand door zijn gedrag een risico voor anderen creëert of laat voortbestaan, terwijl hij daarmee onvoldoende rekening houdt met de kans dat schade ontstaat. In juridische zin wordt zulke aansprakelijkheid meestal beoordeeld via de open zorgvuldigheidsnorm van art. 6:162 BW. Het gaat dan niet om een automatische aansprakelijkheid voor ieder risico, maar om de vraag of het gedrag, gelet op het gevaar voor anderen, maatschappelijk onbetamelijk was. Wie de zorgvuldigheidsnorm in bredere zin wil plaatsen, leest daarbij ook Wanneer is iets onrechtmatig? De drie gronden van art. 6:162 BW .

Wanneer wordt een risico juridisch onaanvaardbaar?

Niet ieder risico is onrechtmatig. In het maatschappelijk verkeer nemen mensen voortdurend risico’s die juridisch aanvaardbaar zijn. Beslissend is of het risico zó groot of zó onnodig was dat degene die het in het leven riep daarmee onvoldoende rekening hield met de belangen van anderen. Daarbij spelen onder meer een rol de kans op ongevallen, de ernst van de mogelijke gevolgen en de vraag of eenvoudige veiligheidsmaatregelen mogelijk waren.

Waarom speelt gevaarzetting vaak in letselschadezaken?

Omdat juist bij lichamelijk letsel de gevolgen ernstig kunnen zijn. Waar gedragingen gevaar opleveren voor personen, zal de zorgvuldigheidsnorm eerder tot aansprakelijkheid leiden dan wanneer het risico slechts zeer beperkt of louter theoretisch is. Daarom komt gevaarzetting terug in zaken over onveilige situaties, gebrekkig toezicht, gevaarlijke werkomgevingen, ongelukken in de openbare ruimte en allerlei letselschadezaken waarin de kernvraag is of voldoende voorzorg is genomen. Juist op dat punt sluit dit onderwerp inhoudelijk aan op Kan niets doen ook onrechtmatig zijn? Over nalaten en aansprakelijkheid , omdat gevaarzetting vaak bestaat uit onvoldoende ingrijpen of onvoldoende beveiligen.

Hoe bouw je een zaak over gevaarzetting goed op?

Een goede aansprakelijkheidsstelling moet concreet maken welk gevaar is geschapen, waarom dat gevaar voorzienbaar was, welke maatregelen redelijkerwijs genomen hadden moeten worden en hoe dat samenhangt met de opgetreden schade. Zonder die concretisering blijft gevaarzetting al snel een te abstract verwijt. In de verdere afbakening van aansprakelijkheid raakt dit onderwerp ook aan Wat is een rechtvaardigingsgrond bij onrechtmatige daad? , omdat de context van het handelen medebepalend blijft voor de vraag of een risico juridisch ontoelaatbaar was.

Neem contact op

Denkt u dat schade is ontstaan doordat iemand een gevaarlijke situatie heeft gecreëerd of laten voortbestaan? Vittoria Law beoordeelt of aansprakelijkheid op grond van gevaarzetting mogelijk is.

Wat is relativiteit bij aansprakelijkheid

Fri, 03 Apr 2026 11:05:13 GMT

Wat is relativiteit bij aansprakelijkheid?

Een van de lastigste onderdelen van een aansprakelijkheidszaak is het relativiteitsvereiste. Veel cliënten begrijpen goed dat een norm is overtreden en dat daardoor schade is ontstaan. Toch kan een vordering dan nog stranden. De reden is dat het recht niet iedere normschending jegens iedere benadeelde wil sanctioneren met schadevergoeding. De geschonden norm moet juist strekken tot bescherming van het belang waarin de eiser is getroffen.

Wat betekent relativiteit?

Relativiteit betekent dat er een beschermingsverband moet bestaan tussen de overtreden norm en de schade die wordt gevorderd. Met andere woorden: niet genoeg is dat iemand in algemene zin fout heeft gehandeld. De vraag is of de geschonden regel juist bedoeld was om deze soort schade bij deze soort benadeelde te voorkomen. Zonder die koppeling ontbreekt aansprakelijkheid, ook al staat de normschending op zichzelf vast. Wie de algemene basis van de aansprakelijkheidsvordering wil terugzien, kan hier goed Wat is een onrechtmatige daad? Uitleg van art. 6:162 BW naast leggen .

Waarom is dit vereiste zo belangrijk?

Het relativiteitsvereiste voorkomt dat aansprakelijkheid onbeperkt wordt. Anders zou iedere onregelmatigheid of formele overtreding in potentie een schadeclaim van allerlei derden kunnen dragen. Het recht verlangt daarom een inhoudelijke toets: welk belang beschermt de norm, wie valt onder dat beschermingsbereik en welke schade is daarmee beoogd te voorkomen? Deze beperking is fundamenteel voor de afbakening van aansprakelijkheid. Dat zie je vooral scherp terug in zaken waarin de eiser zich beroept op een concrete wettelijke norm, zoals ook blijkt uit Strijd met een wettelijke plicht: wanneer leidt een wetschending tot aansprakelijkheid?

Wanneer gaat het mis op relativiteit?

Dat gebeurt vaak bij formele wetschendingen of bij normen die wel een ordende of publieke functie hebben, maar niet rechtstreeks bescherming bieden aan het concrete vermogens- of persoonsbelang van de eiser. In zulke zaken helpt het niet om alleen te stellen dat een regel is overtreden. De eiser moet ook uitleggen waarom die regel juist hem tegen deze schade behoorde te beschermen. Het ontbreken van die stap maakt veel aansprakelijkstellingen juridisch te dun.

Hoe verhoudt relativiteit zich tot causaliteit?

In de literatuur wordt erop gewezen dat relativiteit, causaliteit en toerekening in de praktijk dicht tegen elkaar aan kunnen liggen. Toch zijn het verschillende vragen. Causaliteit ziet op het verband tussen gedraging en schade. Relativiteit ziet op het beschermingsbereik van de norm. Juist daarom moet een goede vordering beide lijnen apart uitwerken. Wie dat niet doet, loopt het risico dat een ogenschijnlijk sterke zaak op een technisch, maar beslissend punt strandt. Voor de causaliteitskant van dit verhaal ligt daarom een directe verbinding met Wanneer krijg je schadevergoeding bij een onrechtmatige daad? , terwijl bij risicovolle gedragingen ook Wat is gevaarzetting en wanneer ben je aansprakelijk? goed aansluit.

Neem contact op

Strandt uw zaak op relativiteit? Wilt u weten of de geschonden norm in uw zaak juist uw belang beschermt? Vittoria Law beoordeelt of aan het relativiteitsvereiste is voldaan.

Wat betekent toerekenbaarheid bij een onrechtmatige daad?

Fri, 03 Apr 2026 10:59:20 GMT

Wat betekent toerekenbaarheid bij een onrechtmatige daad?

Dat een gedraging onrechtmatig is, betekent nog niet automatisch dat zij ook voor rekening van de dader komt. Juist daar komt het vereiste van toerekenbaarheid in beeld. In de praktijk is dat een cruciale schakel. Veel mensen denken dat alleen opzettelijk of bewust verkeerd handelen tot aansprakelijkheid leidt. Het civiele recht ligt anders. Toerekenbaarheid is ruimer dan schuld in alledaagse zin.

Wat is toerekenbaarheid?

Toerekenbaarheid betekent dat een onrechtmatige daad juridisch aan de dader kan worden toegeschreven. Art. 6:162 BW sluit daarbij aan bij een systeem waarin niet alleen schuld beslissend is, maar ook de wet en de verkeersopvattingen een zelfstandige rol spelen. Daardoor kan aansprakelijkheid ook bestaan in gevallen waarin geen klassieke morele verwijtbaarheid aanwezig is, maar waarin het recht toch oordeelt dat de gevolgen voor rekening van de betrokkene moeten komen. Wie eerst de basis van deze aansprakelijkheidsvorm wil teruglezen, vindt die in Wat is een onrechtmatige daad? Uitleg van art. 6:162 BW.

Is schuld altijd nodig?

Nee. Dat is juist een van de belangrijkste punten van het civiele aansprakelijkheidsrecht. Schuld is wel een belangrijke grondslag voor toerekening, maar niet de enige. Het ontbreken van schuld betekent dus niet automatisch dat aansprakelijkheid ontbreekt. De verkeersopvattingen kunnen meebrengen dat een gedraging toch aan iemand wordt toegerekend. Daarmee onderscheidt het civiele recht zich ook van het strafrecht, dat veel sterker werkt met gradaties van opzet en schuld. Wie wil zien hoe dit past binnen de bredere systematiek van art. 6:162 BW, kan daarbij ook Wanneer is iets onrechtmatig?

Maakt het verschil of iemand opzettelijk of onvoorzichtig handelde?

In het civiele recht meestal niet voor de vraag óf aansprakelijkheid bestaat. Opzet, grove schuld en lichte schuld leiden in beginsel tot dezelfde aansprakelijkheid voor de ontstane schade. Wel kan de mate van verwijtbaarheid later een rol spelen bij de omvang van de schadevergoeding, de toerekening van schade of andere correcties binnen het aansprakelijkheidsrecht. Daarmee is schuld niet onbelangrijk, maar zij staat niet centraal op dezelfde manier als in het strafrecht. Dat werkt vervolgens door in de vraag welke schade uiteindelijk vergoed moet worden, zoals uitgebreider aan de orde komt in Wanneer krijg je schadevergoeding bij een onrechtmatige daad?

Waarom is dit in de praktijk belangrijk?

Voor benadeelden is dit van belang omdat een zaak niet te snel moet worden opgegeven wanneer de wederpartij stelt dat hem persoonlijk geen ernstig verwijt treft. Voor de aangesproken partij is het even belangrijk, omdat toerekenbaarheid niet automatisch uit de fout volgt. Er moet steeds worden bekeken op welke grond het recht de gedraging voor zijn rekening laat komen. Juist daardoor is toerekenbaarheid geen formaliteit, maar een zelfstandige juridische toets. In dat opzicht vormt dit onderwerp ook een brug naar Wat is relativiteit bij aansprakelijkheid? , omdat pas na de vraag of een gedraging kan worden toegerekend, scherp kan worden gekeken naar de vraag of de norm de geleden schade ook werkelijk beschermt.

Neem contact op

Twijfel over toerekenbaarheid? Wilt u weten of een onrechtmatige daad in uw zaak juridisch aan de wederpartij kan worden toegerekend? Vittoria Law beoordeelt graag uw positie.

Wanneer is iets onrechtmatig? De drie gronden van art. 6:162 BW

Fri, 03 Apr 2026 10:11:29 GMT

Wanneer is iets onrechtmatig?

De vraag wanneer iets juridisch onrechtmatig is, wordt vaak gesteld en terecht. Veel mensen voelen goed aan dat bepaald gedrag niet door de beugel kan, maar weten niet of dat juridisch ook genoeg is. Het Nederlandse aansprakelijkheidsrecht geeft daarop een precies antwoord. Een gedraging is onrechtmatig wanneer zij een inbreuk op een recht vormt, in strijd is met een wettelijke plicht, of in strijd is met hetgeen volgens ongeschreven recht in het maatschappelijk verkeer betaamt.

Wat betekent onrechtmatig in juridische zin?

Onrechtmatigheid betekent in het civiele recht niet simpelweg dat iets onfatsoenlijk of onbehoorlijk is. Het gaat om een juridisch oordeel dat past binnen de systematiek van art. 6:162 BW. Die bepaling vraagt om een nauwkeurige kwalificatie van het gedrag. Het is daarom niet genoeg om te stellen dat iets “niet mocht”. De eiser moet ook duidelijk maken langs welke juridische route dat oordeel wordt bereikt.

Voor de basis van dit leerstuk leest u ook ons artikel over wat een onrechtmatige daad is .

Welke drie gronden noemt art. 6:162 BW?

De eerste grond is de inbreuk op een recht. Daarbij kan worden gedacht aan aantasting van eigendom, lichamelijke integriteit, eer en goede naam of privacy. De tweede grond is strijd met een wettelijke plicht. Dat betreft het handelen of nalaten in strijd met een wettelijk gebod of verbod. De derde grond is strijd met hetgeen volgens ongeschreven recht in het maatschappelijk verkeer betaamt. Dat is de open zorgvuldigheidsnorm, die in de praktijk een groot deel van de onrechtmatige daadszaken draagt.

Wat veranderde door Lindenbaum/Cohen?

Het klassieke arrest Lindenbaum/Cohen markeert de ommekeer in het Nederlandse onrechtmatigheidsbegrip. Daarvoor werd onrechtmatigheid te eng uitgelegd, alsof alleen een expliciete wetschending voldoende was. Met Lindenbaum/Cohen erkende de Hoge Raad dat ook handelen in strijd met maatschappelijke zorgvuldigheid onrechtmatig kan zijn. Die verruiming is later in art. 6:162 lid 2 BW gecodificeerd. Daarmee kreeg het aansprakelijkheidsrecht de flexibiliteit om ook gedragingen te sanctioneren die niet letterlijk in een wetsbepaling zijn omschreven, maar wel duidelijk ontoelaatbaar zijn.

Waarom is de juiste juridische grondslag zo belangrijk?

Het maakt in de praktijk uit of onrechtmatigheid wordt gebaseerd op rechtsinbreuk, wetschending of maatschappelijke onzorgvuldigheid. Die keuze beïnvloedt vaak de verdere beoordeling van bewijs, relativiteit en schadeomvang. Een zaak die juridisch op het verkeerde spoor wordt gezet, verliest scherpte. Omgekeerd wint een aansprakelijkheidsstelling aan kracht wanneer precies wordt benoemd welke norm is geschonden en waarom het recht die schending in dit geval als onrechtmatig kwalificeert. Meer over de categorie rechtsinbreuk leest u in ons artikel over i nbreuk op een recht en subjectieve rechten .

Hoe werkt dit in een concrete aansprakelijkheidszaak?

In concrete zaken is het vaak nodig om meerdere gronden naast elkaar te bekijken. Eenzelfde gedraging kan bijvoorbeeld zowel in strijd zijn met een wettelijke norm als met maatschappelijke zorgvuldigheid. Toch blijft het van belang dat de juridische analyse onderscheid maakt tussen die routes. Dat voorkomt slordigheid in de opbouw van de vordering en helpt de rechter om de zaak langs de juiste lijnen te beoordelen.

Voor zaken waarin een duidelijke norm is overtreden, leest u ook ons artikel over strijd met een wettelijke plicht en civiele aansprakelijkheid .

Neem contact op

W ilt u weten of bepaald gedrag juridisch als onrechtmatige daad kwalificeert? Wij beoordelen graag de juiste grondslag van uw vordering of verweer.

Kan niets doen ook onrechtmatig zijn? Over nalaten en aansprakelijkheid

Fri, 03 Apr 2026 10:11:28 GMT

Kan niets doen ook onrechtmatig zijn?

Een veelvoorkomend misverstand is dat alleen actief handelen een onrechtmatige daad kan opleveren. Dat is niet juist. Ook nalaten kan tot aansprakelijkheid leiden. Het recht erkent dat het soms juist het niet-optreden is dat schade veroorzaakt of laat voortbestaan. Toch is de juridische toets bij nalaten scherper dan bij actief handelen.

Kan nalaten een onrechtmatige daad zijn?

Ja, onder het begrip “daad” in art. 6:162 BW valt niet alleen een doen, maar ook een nalaten. Dat betekent echter niet dat ieder passief gedrag juridisch onrechtmatig is. Beslissend is of op de betrokkene in de gegeven omstandigheden een verplichting rustte om wél te handelen. Zonder zo’n normatieve basis blijft het enkele niet-optreden in beginsel juridisch neutraal.

Wanneer bestaat een plicht om te handelen?

Een plicht om te handelen kan voortvloeien uit een wettelijke norm, uit een bijzondere rechtsverhouding, uit een toezichts- of zorgplicht, uit een eerdere gedraging of uit algemene maatschappelijke zorgvuldigheid. De juridische analyse spitst zich dan toe op de vraag waarom juist deze persoon gehouden was in te grijpen, te waarschuwen, toezicht te houden of een gevaarlijke toestand te beëindigen. Dat maakt zaken over nalaten vaak sterk feitelijk en contextafhankelijk.

Voor de algemene grondslagen van onrechtmatigheid leest u ook ons artikel over wanneer iets onrechtmatig is volgens art. 6:162 BW .

Waarom is niet ieder passief gedrag onrechtmatig?

Het recht verlangt terughoudendheid, omdat anders ieder gemis aan hulpvaardigheid of initiatief tot aansprakelijkheid zou kunnen leiden. De enkele constatering dat iemand had kunnen ingrijpen, is onvoldoende. Er moet ook juridisch kunnen worden verantwoord dat men dat van hem mocht verlangen. Juist daarom vormen zaken over nalaten vaak een combinatie van feitelijke macht, voorzienbaarheid van schade en normatieve verantwoordelijkheid.

Welke vragen zijn in de praktijk beslissend?

De praktijkvragen zijn vaak concreet. Wist de betrokkene of moest hij weten dat schade dreigde? Had hij feitelijk de mogelijkheid om in te grijpen? Bestond er een bijzondere positie van toezicht of verantwoordelijkheid? Was het gevaar door zijn eigen eerdere handelen mede ontstaan? En zou optreden de schade kunnen hebben voorkomen? Dit zijn de vragen die uiteindelijk richting geven aan het oordeel of nalaten juridisch onrechtmatig was.

Wanneer nalaten samenhangt met het laten voortbestaan van een overlastsituatie, leest u ook ons artikel over onrechtmatige hinder, overlast en burenruzies .

Wanneer speelt nalaten een rol bij letselschade en aansprakelijkheid?

Nalaten speelt een grote rol in letselschadezaken, medische dossiers, werkgeverszaken, toezichtskwesties en burengeschillen. Het verwijt is dan niet dat iemand actief schade heeft toegebracht, maar dat hij niet heeft gedaan wat onder de omstandigheden van hem mocht worden verwacht. Juist daarom moet in zulke zaken nauwkeurig worden uitgewerkt welke verplichting bestond en hoe de schade daarmee samenhangt.

Voor de verdere vereisten van schadevergoeding leest u ook ons artikel over toerekening, causaliteit en schadevergoeding .

Neem contact op

Meent u dat iemand aansprakelijk is omdat hij niet heeft gewaarschuwd, niet heeft ingegrepen of geen toezicht heeft gehouden? Vittoria Law beoordeelt uw juridische positie.

Wat is een inbreuk op een recht? Over eigendom, privacy en lichamelijke integriteit

Fri, 03 Apr 2026 10:11:25 GMT

Wat is een inbreuk op een recht?

Binnen art. 6:162 BW vormt de inbreuk op een recht een zelfstandige grond van onrechtmatigheid. Die formulering klinkt eenvoudig, maar vraagt om precisie. Het gaat niet om een algemeen gevoel van onrecht, maar om een aantasting van een subjectief recht van een ander.

Wat is een inbreuk op een recht?

Met een inbreuk op een recht wordt bedoeld een aantasting van een subjectief recht van een ander. Het gaat dan om rechten die het recht als eigen rechtspositie van een persoon erkent en die tegenover anderen kunnen worden ingeroepen. Denk aan eigendom, lichamelijke integriteit, eer en goede naam, privacy en andere persoonlijkheidsrechten. De gedachte daarachter is dat sommige gedragingen al door hun aard onrechtmatig zijn, omdat zij rechtstreeks treden in een exclusieve rechtspositie van een ander. Voor het bredere kader leest u ook ons artikel over de drie gronden van art. 6:162 BW .

Welke rechten vallen hieronder?

De literatuur noemt onder meer eigendomsrechten en persoonlijkheidsrechten als belangrijke voorbeelden. Bij persoonlijkheidsrechten gaat het om rechten als lichamelijke integriteit, eer en goede naam en bescherming van de persoonlijke levenssfeer. Bij vermogensrechten gaat het in het bijzonder om absolute rechten, zoals eigendom en beperkte rechten. Die positie maakt dat een ongeoorloofde aantasting daarvan zelfstandig als onrechtmatig kan worden aangemerkt.

Wanneer is sprake van een echte rechtsinbreuk?

Van een echte rechtsinbreuk is vooral sprake wanneer de gedraging zelf rechtstreeks inbreuk maakt op de rechtspositie van een ander. Denk aan het ongeoorloofd gebruiken van een zaak van een ander, het in bezit nemen en houden van andermans goed, of een directe aantasting van iemands privacy of lichamelijke integriteit. Dan ligt het onrechtmatigheidsoordeel besloten in de aard van de aantasting zelf.

Waarom moet het begrip niet te ruim worden gebruikt?

Juist hier is nuance nodig. Niet ieder letsel of iedere zaakschade moet automatisch als “rechtsinbreuk” worden benoemd. In de literatuur wordt benadrukt dat het begrip inbreuk niet te ruim mag worden toegepast. Wanneer een gedraging niet zelf als aantasting van een subjectief recht kwalificeert, maar slechts schade tot gevolg heeft, ligt de beoordeling eerder op het terrein van wettelijke plicht of maatschappelijke zorgvuldigheid. Die begrenzing voorkomt dat aansprakelijkheid te snel en te ruim wordt aangenomen.

Dat onderscheid speelt ook sterk in hinderzaken. Meer daarover leest u in ons artikel over onrechtmatige hinder en de grenzen van wat buren van elkaar moeten dulden .

Wat betekent dit voor een schadevordering?

Voor de praktijk betekent dit dat de juridische kwalificatie van groot belang is. Een zaak wint aan kracht wanneer precies wordt benoemd welk recht is geschonden en hoe de gedraging daarin ingreep. Omgekeerd verliest een vordering scherpte wanneer zonder noodzaak wordt gewerkt met algemene termen als “onbehoorlijk” of “onzorgvuldig”, terwijl in werkelijkheid een echte rechtsinbreuk aan de orde is.

Voor de algemene aansprakelijkheidsstructuur leest u ook ons artikel over wat een onrechtmatige daad is .

Neem contact op

Meer weten over of iets een inbreuk op een recht is? Neem contact op met Vittoria Law.

Strijd met een wettelijke plicht: wanneer leidt een wetschending tot aansprakelijkheid?

Fri, 03 Apr 2026 10:11:24 GMT

Wanneer leidt een wetschending tot aansprakelijkheid?

Een schending van een wettelijke norm is vaak een krachtig uitgangspunt voor aansprakelijkheid. Toch betekent ook dat niet dat de zaak daarmee automatisch is gewonnen. De civiele aansprakelijkheidsvraag is breder dan de enkele constatering dat een regel is overtreden.

Wat is strijd met een wettelijke plicht?

Een van de drie gronden van art. 6:162 BW is dat iemand handelt in strijd met een wettelijke plicht. Daaronder valt het handelen of nalaten in strijd met een wettelijk gebod of verbod. Dat begrip moet ruim worden opgevat. Het kan gaan om een wet in formele zin, maar ook om andere algemeen bindende voorschriften, en onder omstandigheden om vergunningvoorschriften of handelen zonder vereiste vergunning.

Welke regels vallen onder een wettelijke plicht?

De categorie omvat onder meer strafrechtelijke normen, bestuursrechtelijke voorschriften en andere rechtsregels die burgers of ondernemingen binden. In de praktijk gaat het vaak om veiligheidsnormen, verkeersnormen, vergunningsvoorwaarden of andere duidelijke regels waarvan de inhoud concreet bepaalbaar is. Dat is in bewijsrechtelijk opzicht aantrekkelijk, omdat een concrete norm vaak eenvoudiger te stellen en te bewijzen is dan een open zorgvuldigheidsnorm.

Voor het bredere kader leest u ook ons artikel over wanneer iets onrechtmatig is volgens art. 6:162 B W .

Leidt een wetschending automatisch tot aansprakelijkheid?

Nee. Een wetschending maakt de gedraging doorgaans onrechtmatig, maar voor een toewijsbare vordering is meer nodig. Er moet ook schade zijn, toerekenbaarheid, causaal verband en relativiteit. Juist dat laatste vereiste is vaak doorslaggevend. De overtreden norm moet strekken tot bescherming van het belang waarin de benadeelde is getroffen. Zonder die koppeling blijft een formele normschending civielrechtelijk soms zonder gevolg.

Waarom zijn relativiteit en causaliteit ook hier belangrijk?

Zelfs wanneer onrechtmatigheid vaststaat, blijft de vraag welke schade nog juridisch aan de normschending kan worden toegerekend. Niet iedere schade die zich na een overtreding voordoet, valt binnen het bereik van de aansprakelijkheid. Het debat verschuift dan naar de vraag welk belang de norm beschermt en of de concrete schade in voldoende verband staat tot de schending.

Meer daarover leest u in ons artikel over toerekening, causaliteit en schadevergoeding .

Hoe gebruikt u een wetschending in een civiele zaak?

In civiele procedures is het doorgaans verstandig om een wetschending niet alleen te noemen, maar ook te duiden. Welke norm is overtreden? Welk belang beschermt die norm? Welke schade is daardoor ontstaan? En waarom valt juist deze schade binnen het beschermingsbereik? Een aansprakelijkheidsstelling die die vragen concreet beantwoordt, staat juridisch veel sterker dan een brief die zich beperkt tot het citeren van één artikel.

Voor de algemene basis leest u ook ons artikel over wat een onrechtmatige daad is .

Neem contact op

Wat is onrechtmatige hinder? Over geluidsoverlast, stank en burenruzies

Fri, 03 Apr 2026 10:11:23 GMT

Wat is onrechtmatige hinder?

Hinderzaken behoren tot de meest herkenbare civiele conflicten. Toch is niet iedere overlast juridisch onrechtmatig. Het recht verlangt een beoordeling waarin belangen, omstandigheden en de ernst van de overlast worden afgewogen.

Wat is onrechtmatige hinder?

Van onrechtmatige hinder is sprake wanneer de overlast de grens overschrijdt van wat men in het maatschappelijk verkeer van elkaar moet dulden. Het recht aanvaardt dat buren en anderen een zekere mate van hinder van elkaar ondervinden. Pas wanneer die grens wordt overschreden, ontstaat ruimte voor aansprakelijkheid, schadevergoeding of een verbodsvordering. De beoordeling hangt daarbij af van de aard, de ernst en de duur van de hinder en van de verdere omstandigheden van het geval.

Welke vormen van hinder kent het recht?

Het recht noemt klassieke vormen van hinder zoals geluidsoverlast, stank, rook, gassen en trillingen. Daarnaast vallen ook het onthouden van licht of lucht en het ontnemen van steun onder het wettelijke hinderbegrip. Art. 5:37 BW verwijst daarbij voor de beoordeling van onrechtmatigheid naar art. 6:162 BW. Dat betekent dat hinder doorgaans wordt getoetst aan de maatstaf van maatschappelijke zorgvuldigheid.

Wanneer hinder samenhangt met het laten voortbestaan van een gevaarlijke of belastende situatie, leest u ook ons artikel over nalaten en aansprakelijkheid .

Wanneer overschrijdt hinder de toelaatbare grens?

Die vraag laat zich niet in een vaste formule vangen. Het hangt af van de concrete context. Geluid dat op een bedrijventerrein nog aanvaardbaar is, kan in een rustige woonwijk onrechtmatig zijn. Evenzo maakt het verschil of hinder incidenteel is of structureel, of partijen alternatieven hadden en of zij redelijkerwijs rekening hadden moeten houden met elkaars belangen. Juist daardoor zijn hinderzaken vaak feitelijk intensief. De omstandigheden bepalen de uitkomst.

Waarom is hinder vaak een kwestie van omstandigheden?

De reden is dat hinder niet in abstracto kan worden beoordeeld. Het recht verlangt een afweging van belangen en omstandigheden. Niet alleen de mate van overlast is van belang, maar ook de omgeving, de aard van het gebruik van de betrokken percelen en de duur en frequentie van de hinder. Dat maakt het lastig om zonder juridisch advies in te schatten of een zaak voldoende sterk is.

Meer over de kwalificatie van rechtsinbreuk leest u ook in ons artikel over inbreuk op een recht en subjectieve rechten .

Wat kunt u juridisch doen tegen ernstige overlast?

Bij ernstige hinder kan worden gedacht aan een vordering tot schadevergoeding, maar ook aan een verbodsvordering of een bevel om de hinderlijke situatie te beëindigen. Het succes daarvan hangt af van de vraag of de overlast juridisch als onrechtmatig kan worden gekwalificeerd en hoe goed de feiten zijn vastgelegd.

Neem contact op

Heeft u te maken met ernstige overlast of wordt u aangesproken wegens hinder? Wij beoordelen of juridisch sprake is van onrechtmatige hinder en welke stappen mogelijk zijn.

Wanneer krijg je schadevergoeding bij een onrechtmatige daad?

Fri, 03 Apr 2026 10:11:21 GMT

Wanneer krijg je schadevergoeding bij een onrechtmatige daad?

Dat iemand onrechtmatig heeft gehandeld, betekent nog niet dat elke schade automatisch moet worden vergoed. De vraag wanneer schadevergoeding werkelijk toewijsbaar is, wordt in de praktijk vaak pas beslissend nadat de fout zelf al is vastgesteld.

Leidt een onrechtmatige daad automatisch tot schadevergoeding?

Nee. Een onrechtmatige daad is wel een noodzakelijke, maar geen voldoende voorwaarde voor een toewijsbare schadevordering. Naast onrechtmatigheid moeten ook toerekenbaarheid, schade, causaal verband en relativiteit worden vastgesteld. In veel procedures verschuift het debat dan ook van de fout zelf naar de vraag welke schade juridisch verhaalbaar is.

Voor de basis van dit leerstuk leest u ook ons artikel over wat een onrechtmatige daad is.

Wat betekent toerekenbaarheid?

Toerekenbaarheid houdt in dat de onrechtmatige daad juridisch voor rekening van de dader komt. Dat kan het geval zijn omdat zij aan zijn schuld te wijten is, maar ook omdat de wet of de verkeersopvattingen meebrengen dat de daad voor zijn rekening komt. Het aansprakelijkheidsrecht is dus niet beperkt tot gevallen waarin iemand in alledaagse zin duidelijk verwijtbaar heeft gehandeld. Ook zonder klassieke schuld kan toerekening worden aangenomen.

Hoe werkt causaal verband bij schadevergoeding?

Er moet voldoende verband bestaan tussen de onrechtmatige daad en de schade. Daarbij wordt eerst gekeken of de normschending een noodzakelijke voorwaarde voor de schade was en daarna of de schade juridisch nog redelijk aan die gebeurtenis kan worden toegerekend. Niet iedere schade die zich na een fout voordoet, valt automatisch binnen de vergoedingsplicht. De aard van de aansprakelijkheid, de aard van de schade en de voorzienbaarheid spelen daarbij een rol.

Voor een zaak waarin een concrete normschending centraal staat, leest u ook ons artikel over strijd met een wettelijke plicht en civiele aansprakelijkheid .

Wat is het relativiteitsvereiste?

Relativiteit betekent dat de geschonden norm moet strekken tot bescherming tegen de schade zoals de benadeelde die heeft geleden. Dit vereiste voorkomt dat iedere normschending jegens iedere benadeelde tot aansprakelijkheid leidt. Het dwingt tot een precieze koppeling tussen norm, beschermd belang en concrete schade. Juist op dit punt vallen vorderingen geregeld weg.

Welke schadeposten zijn juridisch verhaalbaar?

Niet alle opgevoerde posten zijn automatisch verhaalbaar. De juridische toewijsbaarheid van schade hangt af van de aard van de schade, de mate van verband met de onrechtmatige daad en het beschermingsbereik van de geschonden norm. Daarom is een goede schadeopstelling niet alleen cijfermatig, maar vooral juridisch van aard. Zij moet laten zien waarom de concrete posten als gevolg van deze concrete onrechtmatige daad voor vergoeding in aanmerking komen.

Neem contact op

Wilt u weten of uw schade juridisch verhaalbaar is en welke posten voor vergoeding in aanmerking komen? Vittoria Law adviseert over aansprakelijkheid en schadevergoeding.

Welke verweren spelen bij aansprakelijkheid voor zaken, opstallen en dieren?

Thu, 02 Apr 2026 15:44:19 GMT

Risicoaansprakelijkheid is niet hetzelfde als automatische aansprakelijkheid

Wie hoort dat sprake is van risicoaansprakelijkheid, denkt al snel dat de uitkomst van de zaak daarmee vaststaat. Dat is onjuist. Ook wanneer de wet een kwalitatieve aansprakelijkheid aanwijst, blijven belangrijke verweren overeind. Risicoaansprakelijkheid is dus niet hetzelfde als automatische, onbegrensde aansprakelijkheid.

Eigen schuld

Eigen schuld speelt ook binnen dit aansprakelijkheidsgebied een grote rol. De schade kan worden verminderd wanneer de benadeelde zelf heeft bijgedragen aan het ontstaan ervan. Juist bij dieren, speeltoestellen, objecten in de openbare ruimte en situaties waarin waarschuwingen of risico’s zichtbaar waren, komt dit regelmatig terug.

Causaal verband

Daarnaast moet steeds causaal verband bestaan tussen het gebrek of de diergedraging en de schade. Niet elke schade die in de nabijheid van een zaak, opstal of dier ontstaat, kan juridisch aan dat object worden toegerekend. Ook hier blijft dus een precieze feitelijke en juridische analyse noodzakelijk.

Reflexwerking en medeverantwoordelijkheid

Bij sommige risicoaansprakelijkheden speelt bovendien reflexwerking een rol. Dat betekent dat degene op wie de risicoaansprakelijkheid rust, bij eigen schade niet eenvoudig langs dat risico heen kan kijken. Verder kan bij medebezit of gezamenlijk gebruik de vraag ontstaan in hoeverre iemand mede verantwoordelijkheid draagt voor het risico dat zich heeft verwezenlijkt.

Waarom de praktijk vaak genuanceerder is dan de hoofdregel

De praktijk van zaken, opstallen en dieren laat zien dat de uitkomst zelden afhangt van één wetsartikel alleen. Juist de combinatie van hoofdregel, uitzonderingen, bedrijfsmatig gebruik, tenzij-clausule, causaliteit en eigen schuld bepaalt uiteindelijk de sterkte van de zaak.

Wie een zaak opbouwt of juist verweer voert, moet daarom niet alleen kijken naar de primaire grondslag, maar ook naar de begrenzingen daarvan. Dat begint bij de vraag wie juridisch aansprakelijk is , wanneer een zaak of opstal werkelijk gebrekkig is en hoe de bijzondere regeling voor dieren in dat geheel past.

Neem contact op

Wordt u aangesproken op grond van aansprakelijkheid voor een zaak, opstal of dier, of heeft u zelf schade geleden? Vittoria Law kan beoordelen welke verweren of juist welke aanknopingspunten in uw dossier het zwaarst wegen.

Wanneer bent u aansprakelijk voor schade door een dier?

Thu, 02 Apr 2026 15:37:21 GMT

Waarom dieren een eigen aansprakelijkheidsregeling hebben

Dieren vallen in het aansprakelijkheidsrecht niet simpelweg onder dezelfde regeling als gewone zaken. De wet erkent dat dieren levende wezens zijn met eigen energie en onberekenbare reacties. Juist daarom kent artikel 6:179 BW een eigen kwalitatieve aansprakelijkheid voor schade die door een dier wordt toegebracht.

Voor benadeelden is dat een krachtige regeling. Men hoeft in beginsel niet eerst aan te tonen dat de bezitter van het dier een concrete fout heeft gemaakt. Het gaat erom dat het dier door zijn eigen energie schade heeft veroorzaakt en dat de wet het risico daarvan in beginsel bij de bezitter legt.

Wat is de eigen energie van een dier?

De regeling ziet op schade die voortvloeit uit de onberekenbare eigen energie van het dier. Het gaat dus niet om situaties waarin het dier slechts als instrument wordt gebruikt, maar om schade die voortvloeit uit het eigen gedrag van het dier. Dat kan variëren van schoppen, bijten, uitbreken, onverwacht wegspringen of anderszins reageren op de omgeving.

Juist dat onberekenbare element vormt de ratio van de regeling. Dieren kunnen, ook als zij doorgaans rustig zijn, plotseling anders reageren dan mensen verwachten. De wet legt het risico daarvan in beginsel bij de bezitter.

De bezitter en de bedrijfsmatig gebruiker

Ook bij dieren geldt echter dat de bezitter niet altijd de eindbestemming van de aansprakelijkheid is. Artikel 6:181 BW kan ook hier de aansprakelijkheid verleggen naar degene die het dier gebruikt in de uitoefening van een bedrijf. In de rechtspraak is die bepaling ruim toegepast. Beslissend is niet alleen eigendom, maar vooral de context van bedrijfsmatig gebruik en de feitelijke zeggenschap.

Dat is in de paardenpraktijk, manegezaken, training en andere professionele settings van groot belang. Wie een dier in zijn bedrijf gebruikt, kan daardoor juridisch in de plaats treden van de bezitter als drager van de kwalitatieve aansprakelijkheid.

Dieren en medebezit

Een bijzonder punt is dat de rechtspraak bij dieren terughoudender is dan bij opstallen wanneer het gaat om schade van een medebezitter. Anders dan bij een verborgen gebrek aan een opstal, is het kenbaar dat een dier beschikt over onberekenbare eigen energie. Daardoor ligt het minder voor de hand dat de norm van artikel 6:179 BW ook strekt tot bescherming van de medebezitter die bewust bijdraagt aan het scheppen of handhaven van dat risico.

Juist daarom verdient dierenaansprakelijkheid een zelfstandige behandeling. Wie te snel parallellen trekt met opstalzaken, loopt het risico dat de bijzondere lijn in de dierenaansprakelijkheid uit beeld raakt.

Waarom de tenzij-clausule bij dieren anders werkt

Artikel 6:179 BW kent net als de andere kwalitatieve aansprakelijkheden een tenzij-clausule, maar de formulering daarvan is anders. Daardoor zijn ook de grenzen van de aansprakelijkheid anders gekleurd. Niet wordt gefingeerd dat men bekend was met het gevaar van een gebrek, maar dat de gedraging van het dier in de macht van de bezitter was. Daarmee krijgt de hypothetische toets een eigen vorm.

Wie schade door een dier wil laten beoordelen, moet dus niet alleen kijken naar de bezitter, maar ook naar bedrijfsmatig gebruik, medebezit en de bijzondere begrenzing van artikel 6:179 BW. Daarbij helpt het om eerst de algemene structuur van de risicoaansprakelijkheid te begrijpen en vervolgens te beoordelen hoe artikel 6:181 BW en de tenzij-clausule in dierenzaken doorwerken.

Neem contact op

Heeft u letsel of andere schade geleden door een paard, hond of ander dier, of bent u als bezitter of gebruiker van een dier aangesproken? Vittoria Law kan beoordelen hoe artikel 6:179 BW in uw zaak uitwerkt en of daarnaast andere grondslagen of verweren een rol spelen .

Wat is de tenzij-clausule en waarom is die zo belangrijk?

Thu, 02 Apr 2026 15:33:07 GMT

Waarom risicoaansprakelijkheid niet onbeperkt is

Hoewel de wet bij zaken, opstallen en dieren uitgaat van risicoaansprakelijkheid, betekent dat niet dat iedere schade automatisch voor rekening van de aangesproken partij komt. Juist om te voorkomen dat deze aansprakelijkheid onbegrensd wordt, bevat de wet de zogenoemde tenzij-clausule. Daarmee wordt de kwalitatieve aansprakelijkheid teruggekoppeld aan de gedachte dat in bepaalde gevallen ook bij veronderstelde bekendheid met het gevaar geen aansprakelijkheid uit onrechtmatige daad zou hebben bestaan.

De tenzij-clausule vormt dus een belangrijke veiligheidsklep binnen het systeem. Wie haar negeert, loopt het risico artikel 6:173, 6:174 of 6:179 BW veel te absoluut te lezen.

Hoe werkt de tenzij-clausule bij zaken en opstallen?

Bij zaken en opstallen komt het erop neer dat wordt gefingeerd dat de bezitter het gevaar op het moment van ontstaan kende. Vervolgens wordt bekeken of aansprakelijkheid op grond van onrechtmatige daad dan ook zou hebben ontbroken. Daarmee abstraheert de wet van onbekendheid met het gebrek, maar niet van alle verdere omstandigheden.

Dat heeft praktische gevolgen. Denk aan een gebrek dat vlak voor het ongeval is ontstaan, zodat zelfs bij onmiddellijke bekendheid geen reële mogelijkheid bestond om maatregelen te nemen. Of aan een situatie waarin het gebrek uitsluitend door toedoen van de benadeelde zelf is ontstaan. In zulke gevallen kan de tenzij-clausule eraan in de weg staan dat risicoaansprakelijkheid wordt aangenomen.

Waarom is de clausule bij dieren anders geformuleerd?

Bij dieren is de clausule anders opgebouwd. Daar wordt gekeken naar de hypothetische situatie dat de bezitter de gedraging van het dier waardoor de schade werd toegebracht, in zijn macht zou hebben gehad. Daardoor is de dierenaansprakelijkheid op onderdelen anders begrensd dan de aansprakelijkheid voor zaken en opstallen. De systematiek is verwant, maar de juridische inkleuring is niet identiek.

Dat verschil is relevant, omdat schade door dieren vaak voortvloeit uit spontane, eigen energie van het dier. Daardoor speelt de vraag anders of aansprakelijkheid ook zou hebben ontbroken als de bezitter de gedraging wél onder controle had gehad.

Welke verweren blijven mogelijk?

Naast de tenzij-clausule blijven ook andere verweren van belang, zoals eigen schuld, causaliteitsverweren en betwisting van het bestaan van een gebrek. De kwalitatieve aansprakelijkheid neemt dus niet weg dat nog steeds stevig over de grenzen van de vergoedingsplicht kan worden gediscussieerd. Dat geldt temeer omdat ook bij risicoaansprakelijkheid de gewone regels van causaal verband, eigen schuld en matiging van toepassing blijven.

Waarom dit voor de praktijk zo relevant is

In procedures wordt vaak snel geroepen dat sprake is van risicoaansprakelijkheid, maar juist de begrenzing van die aansprakelijkheid bepaalt vaak de uitkomst. De tenzij-clausule is daarom geen randverschijnsel, maar een essentieel onderdeel van de juridische beoordeling. Wie een zaak opbouwt of juist verweer voert, moet die clausule van meet af aan meenemen.

De tenzij-clausule laat zien dat risicoaansprakelijkheid nooit losstaat van haar begrenzingen. Daarom moet steeds worden beoordeeld wie juridisch aansprakelijk is , wanneer een zaak of opstal als gebrekkig geldt en waarom dierenaansprakelijkheid wel verwant is, maar niet volledig met de andere regelingen samenvalt .

Neem contact op

Wordt u aangesproken op grond van risicoaansprakelijkheid of wilt u juist een ander aansprakelijk stellen? Vittoria Law kan beoordelen of de tenzij-clausule of een ander begrenzend verweer in uw zaak een doorslaggevende rol speelt.

Wanneer is een roerende zaak juridisch gebrekkig?

Thu, 02 Apr 2026 15:25:18 GMT

Wanneer is een roerende zaak juridisch gebrekkig?

Wat is een gebrekkige roerende zaak?

Artikel 6:173 BW ziet op roerende zaken die niet voldoen aan de eisen die men daaraan in de gegeven omstandigheden mag stellen. Dat klinkt abstract, maar in de praktijk komt het neer op een veiligheidsvraag. Biedt de zaak de veiligheid die men daarvan redelijkerwijs mag verwachten? Pas wanneer het antwoord ontkennend is, komt risicoaansprakelijkheid in beeld.

De wetgever heeft bewust niet vastgehouden aan een enge, technische gebreksdefinitie. Het gaat om gebrek in ruime zin. Dat geeft de rechter beoordelingsruimte, maar vraagt ook om een nauwkeurige analyse van aard, functie, gebruiksomstandigheden en veiligheidsverwachtingen.

Niet ieder gevaar is een juridisch gebrek

Niet elke gevaarlijke zaak is gebrekkig. Dat onderscheid is essentieel. Een cirkelzaag, een slagersmes of een vuurwapen is van nature gevaarlijk, maar is niet daarom automatisch gebrekkig. Het gaat niet om het normale, inherente risico van de zaak, maar om een abnormale eigenschap of een abnormale toestand waardoor een bijzonder gevaar ontstaat.

Juist dat onderscheid wordt in de praktijk vaak miskend. Wie met succes een beroep op artikel 6:173 BW wil doen, moet laten zien dat het risico niet louter samenhangt met het normale karakter van de zaak, maar met een afwijking of een tekortschietende veiligheidstoestand die men in de gegeven omstandigheden niet hoefde te verwachten.

Bijzonder gevaar en veiligheid

De rechtspraak en literatuur leggen sterk de nadruk op veiligheid. De vraag is of de zaak, gelet op haar aard en functie, met het oog op voorkoming van gevaar voor personen of zaken deugdelijk is. Daarbij spelen niet alleen formele veiligheidsvoorschriften een rol, maar ook meer algemene zorgvuldigheidsnormen. Het enkele feit dat aan veiligheidsvoorschriften is voldaan, sluit daarom nog niet uit dat toch sprake kan zijn van een gebrek.

Omgekeerd geldt hetzelfde: niet ieder ongeval met een zaak wijst op een juridisch gebrek. Er moet worden gekeken naar de kans op verwezenlijking van het gevaar, naar de aard van het gebruik en naar de mogelijkheden om veiligheidsmaatregelen te treffen. Daarmee schuift artikel 6:173 BW in de praktijk soms dichter aan tegen de systematiek van onrechtmatige daad dan op het eerste gezicht zichtbaar is.

Voor welke schade is artikel 6:173 BW bedoeld?

De regeling is in beginsel gericht op letselschade en zaakschade. Zuivere vermogensschade valt daar niet zonder meer onder. Wel kunnen andere vormen van schade voor vergoeding in aanmerking komen als zij voortvloeien uit letsel- of zaakschade. Dat maakt het voor de praktijk van belang om de schade goed te rubriceren en steeds te bezien of de wettelijke grondslag wel bij de aard van de schade past.

Samenloop met onrechtmatige daad en productaansprakelijkheid

Artikel 6:173 BW staat niet volledig op zichzelf. In bepaalde gevallen speelt samenloop met onrechtmatige daad een rol, bijvoorbeeld wanneer naast de risicoaansprakelijkheid ook zelfstandig gevaarzettend of onzorgvuldig handelen kan worden verweten. Verder is van belang dat productaansprakelijkheid in sommige gevallen voorgaat of het speelveld beïnvloedt. Juist daardoor moet al vroeg in de zaak worden beoordeeld welke grondslag strategisch de sterkste is.

Wie wil beoordelen of een roerende zaak juridisch gebrekkig is, moet eerst de algemene structuur van de risicoaansprakelijkheid begrijpen. Daarna komt de vraag aan de orde wanneer aansprakelijkheid verschuift naar de bedrijfsmatig gebruiker , wanneer een opstal juridisch gebrekkig is en hoe het aansprakelijkheidsregime voor dieren daarvan verschilt .

Neem contact op

Heeft u letsel of schade geleden door een roerende zaak die niet de veiligheid bood die u daarvan mocht verwachten? Vittoria Law kan beoordelen of artikel 6:173 BW in uw zaak een bruikbare grondslag biedt.

Wie is aansprakelijk: de bezitter of de bedrijfsmatig gebruiker?

Thu, 02 Apr 2026 15:20:50 GMT

Wie is aansprakelijk: de bezitter of de bedrijfsmatig gebruiker?

Waarom artikel 6:181 BW zo belangrijk is

In procedures over gebrekkige zaken, opstallen en dieren lijkt de eerste stap eenvoudig: men kijkt wie de bezitter is en spreekt die persoon of rechtspersoon aan. In de praktijk loopt het echter vaak anders. Artikel 6:181 BW verlegt in veel gevallen de aansprakelijkheid naar degene die het object gebruikt in de uitoefening van een bedrijf. Dat maakt deze bepaling tot een van de belangrijkste scharnierpunten binnen dit aansprakelijkheidsgebied.

Voor benadeelden is dat direct relevant. Wie de verkeerde partij aanspreekt, loopt vertraging, onnodige kosten en soms bewijsproblemen op. Voor ondernemingen en bezitters is het even relevant, omdat de vraag wie juridisch het risico draagt rechtstreeks raakt aan verzekeringsdekking, regres en processtrategie.

Het uitgangspunt: aansprakelijkheid rust op de bezitter

De hoofdregel van de artikelen 6:173, 6:174 en 6:179 BW is dat de aansprakelijkheid in beginsel op de bezitter rust. De wetgever heeft daarvoor gekozen omdat de bezitter meestal eenvoudig te traceren is en in de regel degene is die zich tegen dit risico kan verzekeren. Die hoofdregel blijft ook belangrijk, want artikel 6:181 BW werkt alleen als aan de voorwaarden voor verlegging is voldaan.

Dat betekent dat de analyse altijd met de bezitter begint, maar daar niet noodzakelijk eindigt. Zodra een zaak, opstal of dier bedrijfsmatig wordt gebruikt, moet onmiddellijk worden nagegaan of de aansprakelijkheid niet is verschoven.

Wanneer verschuift aansprakelijkheid?

Bij bedrijfsmatig gebruik verschuift de aansprakelijkheid in beginsel naar degene die het bedrijf uitoefent. Die verlegging is in de rechtspraak ruim uitgelegd. Het gaat niet alleen om duurzame of exclusieve inzet binnen het bedrijf. Ook tijdelijk of tegen betaling gebruik kan al voldoende zijn. Daarmee is van groot belang wie feitelijk het bedrijf runt in het kader waarvan het object wordt gebruikt.

Toch is de regeling niet onbegrensd. Met name bij opstallen heeft de Hoge Raad benadrukt dat voor aansprakelijkheid van de bedrijfsmatig gebruiker vereist is dat er verband bestaat tussen het bestaan of ontstaan van het gebrek en de bedrijfsuitoefening. Ontbreekt dat verband, dan blijft de aansprakelijkheid op de bezitter rusten. Daarmee wordt voorkomen dat een gebruiker aansprakelijk wordt gehouden voor een gebrek waarop hij feitelijk geen invloed heeft gehad en waarover hij geen zeggenschap had.

Wat zegt de rechtspraak over zeggenschap en verband met het bedrijf?

De rechtspraak laat zien dat zeggenschap een belangrijk aanknopingspunt is. Niet de uiterlijke constructie is beslissend, maar de feitelijke positie. Wie gebruikt het object in het kader van zijn onderneming, wie bepaalt hoe dat gebruik plaatsvindt en wie kan in de praktijk maatregelen treffen? Dat speelt bij dieren, bij roerende zaken en bij opstallen steeds opnieuw een rol.

Tegelijk is duidelijk geworden dat niet ieder zakelijk gebruik voldoende is. Bij opstallen is de vraag of het gebrek samenhangt met de bedrijfsuitoefening essentieel. Een huurder of gebruiker hoeft niet zonder meer op te draaien voor een gebrek dat al in de constructie zat en geen enkel verband houdt met zijn bedrijfsactiviteiten. Juist op dat punt kan artikel 6:181 BW de uitkomst van een zaak volledig bepalen.

Waarom deze vraag vaak beslissend is

In veel dossiers vormt artikel 6:181 BW de eerste grote juridische hobbel. Wie schade lijdt, wil weten wie moet worden aangesproken. Wie wordt aangesproken, wil weten of het risico juridisch wel bij hem ligt. Daarom moet al vroeg worden vastgesteld wie bezitter is, of sprake is van bedrijfsmatig gebruik, welk verband bestaat met de bedrijfsuitoefening en wie feitelijk zeggenschap had.

Deze vraag kan pas goed worden beantwoord als eerst duidelijk is hoe de algemene risicoaansprakelijkheid voor zaken, opstallen en dieren werkt. Daarna moet worden beoordeeld wanneer een roerende zaak of opstal juridisch gebrekkig is en hoe de regeling voor dieren op dit punt haar eigen accenten kent.

Neem contact op

Twijfelt u of de aansprakelijkheid bij de bezitter ligt of bij de bedrijfsmatig gebruiker? Vittoria Law kan die vraag juridisch uitwerken en beoordelen welke partij in uw zaak moet worden aangesproken of juist verweer kan voeren.

Wanneer bent u aansprakelijk voor een gebrekkige zaak, opstal of dier?

Wed, 01 Apr 2026 04:23:19 GMT

Wanneer bent u aansprakelijk voor een gebrekkige zaak, opstal of dier?

Wat is risicoaansprakelijkheid?

Niet iedere aansprakelijkheid berust op een eigen fout. Het Burgerlijk Wetboek kent ook gevallen waarin iemand aansprakelijk is zonder dat eerst hoeft te worden aangetoond dat hij zelf onzorgvuldig heeft gehandeld. Dat geldt onder meer voor schade die wordt veroorzaakt door een gebrekkige roerende zaak, een gebrekkige opstal of een dier. De wet werkt hier met kwalitatieve aansprakelijkheden, vaak ook aangeduid als risicoaansprakelijkheden. Dat betekent dat het risico van het bestaan van een gebrek of van de eigen energie van een dier in beginsel wordt gelegd bij degene op wie de wet die aansprakelijkheid legt.

Deze regeling is in de praktijk van grote betekenis. Denk aan een instortend dak, een ondeugdelijk hek, een losrakend onderdeel van een machine, een paard dat iemand verwondt of een dier dat onverwacht uitbreekt en schade veroorzaakt. In zulke gevallen is de eerste juridische vraag vaak niet of iemand een fout heeft gemaakt, maar of de wet de aansprakelijkheid rechtstreeks toerekent aan de bezitter of aan een andere, door de wet aangewezen partij.

Voor welke zaken geldt deze regeling?

De regeling ziet op drie hoofdgroepen. In de eerste plaats zijn er de gebrekkige roerende zaken van artikel 6:173 BW. Daarbij gaat het om stoffelijke objecten die niet duurzaam met de grond zijn verenigd. In de tweede plaats zijn er de gebrekkige opstallen van artikel 6:174 BW, dus gebouwen en werken die duurzaam met de grond zijn verenigd. In de derde plaats is er artikel 6:179 BW voor dieren. De wet behandelt dieren niet als gewone zaken, maar kent daarvoor een eigen aansprakelijkheidsregeling, juist omdat dieren beschikken over eigen energie en onberekenbaar gedrag kunnen vertonen.

Hoewel deze regelingen op elkaar lijken, zijn zij niet volledig identiek. Bij roerende zaken en opstallen speelt de vraag of sprake is van een gebrek, dus of de zaak of opstal niet voldoet aan de eisen die men daaraan in de gegeven omstandigheden uit veiligheidsoogpunt mag stellen. Bij dieren is het uitgangspunt anders geformuleerd. Daar staat centraal dat de bezitter aansprakelijk is voor de schade die door de eigen energie van het dier wordt toegebracht, behoudens de begrenzing van de tenzij-clausule.

Wie is in beginsel aansprakelijk?

De hoofdregel is dat de aansprakelijkheid in beginsel op de bezitter rust. Dat is bewust zo geregeld. De bezitter is doorgaans een gemakkelijk te identificeren persoon en bovendien de partij die zich in veel gevallen tegen dit risico kan verzekeren. Voor de benadeelde is dat praktisch: hij hoeft niet eerst een complexe schulddiscussie te voeren, maar kan zich richten tot degene die volgens de wet het risico draagt.

Toch eindigt de analyse daar niet. Juist bij gebrekkige zaken, opstallen en dieren bestaan belangrijke uitzonderingen op die hoofdregel. De belangrijkste daarvan is artikel 6:181 BW. Als een zaak, opstal of dier wordt gebruikt in de uitoefening van een bedrijf, kan de kwalitatieve aansprakelijkheid verschuiven van de bezitter naar degene die het bedrijf uitoefent. Dat maakt het systeem in de praktijk veel minder eenvoudig dan het op het eerste gezicht lijkt.

Wat is het verschil met gewone onrechtmatige daad?

Veel slachtoffers en veel aansprakelijk gestelden denken nog steeds primair in termen van fout en schuld. Bij deze kwalitatieve aansprakelijkheden ligt dat anders. De wetgever heeft juist willen voorkomen dat een benadeelde steeds moet bewijzen dat iemand concreet onzorgvuldig heeft gehandeld. Bij risicoaansprakelijkheid wordt geabstraheerd van onrechtmatigheid en schuld, maar dat betekent niet dat sprake is van een absolute garantienorm. De aansprakelijkheid kent nog steeds grenzen. Juist daarom spelen in de rechtspraak en literatuur vragen als gebrekkigheid, gevaar, veiligheidsnormen, zorgvuldigheidsnormen, het verband met bedrijfsuitoefening en de tenzij-clausule een grote rol.

Daarmee ontstaat een gemengd beeld. Enerzijds is geen klassiek schuldbeginsel vereist. Anderzijds wordt de aansprakelijkheid niet onbeperkt aangenomen. Vooral bij opstallen en roerende zaken is in de rechtspraak duidelijk geworden dat de vraag of sprake is van een gebrek mede wordt begrensd door factoren die ook aan gevaarzetting en zorgvuldigheid raken.

Wanneer verschuift aansprakelijkheid naar de bedrijfsmatig gebruiker?

Artikel 6:181 BW is voor de praktijk een sleutelbepaling. Wordt een zaak, opstal of dier gebruikt in de uitoefening van een bedrijf, dan komt de aansprakelijkheid in veel gevallen te rusten op de bedrijfsmatig gebruiker. De gedachte daarachter is dat degene die het object binnen zijn onderneming inzet, daarover ook feitelijk zeggenschap heeft, het risico bedrijfseconomisch kan dragen en zich daartegen kan verzekeren.

In de rechtspraak heeft deze bepaling een ruim bereik gekregen. Tegelijk is ook duidelijk dat niet ieder bedrijfsmatig gebruik automatisch tot verschuiving van aansprakelijkheid leidt. Met name bij opstallen is van belang of tussen het bestaan of ontstaan van het gebrek en de bedrijfsuitoefening voldoende verband bestaat. Bestaat dat verband niet, dan blijft de aansprakelijkheid bij de bezitter rusten.

Waarom is dit onderscheid in de praktijk zo belangrijk?

Voor slachtoffers is het van belang te weten wie zij moeten aanspreken. Voor bezitters, verhuurders, ondernemers en gebruikers is het van belang te weten of het risico bij hen rust of juist verschuift. In procedures wordt daarom vaak niet alleen gediscussieerd over het gebrek of het gevaar, maar ook over de vraag of de zaak, opstal of het dier bedrijfsmatig werd gebruikt, wie daarover zeggenschap had en of sprake is van samenloop met onrechtmatige daad.

Wie wil beoordelen of sprake is van aansprakelijkheid voor een gebrekkige zaak, opstal of dier, moet eerst begrijpen hoe deze risicoaansprakelijkheden zijn opgebouwd. Daarna komt de vraag aan de orde wanneer de aansprakelijkheid verschuift naar de bedrijfsmatig gebruiker , wanneer een zaak of opstal juridisch als gebrekkig geldt en hoe de regeling voor dieren daarvan afwijkt.

Neem contact op

Heeft u schade geleden door een gebrekkige zaak, opstal of dier, of wordt u daarvoor juist aansprakelijk gesteld? Vittoria Law kan beoordelen op wie de aansprakelijkheid in uw situatie juridisch rust en hoe uw positie het best wordt ingestoken.

Welke schade kunt u vorderen bij medische aansprakelijkheid

Wed, 01 Apr 2026 03:55:45 GMT

Welke schade kunt u vorderen bij medische aansprakelijkheid

Medische aansprakelijkheid gaat niet alleen over erkenning

Wie een arts of ziekenhuis aansprakelijk stelt, wil vaak in de eerste plaats erkenning van wat is misgegaan. Toch blijft schadevergoeding uiteindelijk een wezenlijk onderdeel van medische aansprakelijkheid.

Welke schadeposten komen vaak voor?

De vraag is dan welke schadeposten voor vergoeding in aanmerking komen en hoe die moeten worden onderbouwd. In medische aansprakelijkheidszaken kan het gaan om een breed scala aan schade.

Smartengeld na een medische fout

Denk aan extra medische kosten, reiskosten, kosten van verzorging en huishoudelijke hulp, verlies van inkomen, pensioenschade, studievertraging, kosten van aanpassingen, deskundigenkosten en buitengerechtelijke kosten. Daarnaast kan immateriële schadevergoeding, oftewel smartengeld, in beeld komen.

Inkomensschade en kosten

De schadevergoedingsregels wijken in beginsel niet af van de gewone regels van het personenschaderecht. Wel maakt de medische context de onderbouwing vaak ingewikkelder.

Waarom goede onderbouwing noodzakelijk is

Het is immers niet genoeg om kosten of beperkingen simpelweg te noemen. Zij moeten worden gekoppeld aan de medische fout en aan de gevolgen die daaruit zijn voortgevloeid. Juist daarom zijn schadeoverzichten, medische informatie en soms ook aanvullende deskundigenrapportages van groot belang.

De omvang van de vordering kan pas worden beoordeeld als eerst vaststaat dat sprake is van medische aansprakelijkheid . Daarbij speelt ook een rol hoe de zaak inhoudelijk en praktisch wordt benaderd in de afwikkeling na een medische fout . Voor vergoeding is steeds nodig dat voldoende vaststaat wat het causaal verband tussen de fout en de schade is .

Neem contact op

Heeft een medische fout uw leven, werk of gezondheid blijvend beïnvloed? Vittoria Law kan uw schadeposten juridisch beoordelen en helpen bij het opbouwen van een volledige en goed onderbouwde vordering.

Hoe bewijst u dat een medische fout uw schade heeft veroorzaakt?

Tue, 31 Mar 2026 18:17:57 GMT

Hoe bewijst u dat een medische fout uw schade heeft veroorzaakt?

Wie vermoedt dat sprake is van een medische fout, loopt vaak tegen dezelfde vraag aan: hoe bewijst u dat uw schade daadwerkelijk door die fout is veroorzaakt? Dat is in medische aansprakelijkheidszaken meestal het moeilijkste onderdeel van de zaak. Het is niet genoeg dat een behandeling anders is verlopen dan verwacht. Ook een slechte medische uitkomst betekent niet automatisch dat de arts, het ziekenhuis of een andere zorgverlener aansprakelijk is.

Voor schadevergoeding moet in beginsel worden aangetoond dat sprake is van een medische fout én dat de schade daardoor is ontstaan. Die tweede stap wordt het causaal verband genoemd. Juist daar ontstaat vaak discussie. De zorgverlener of diens verzekeraar zal regelmatig aanvoeren dat de klachten ook zonder de gestelde fout zouden zijn ontstaan, bijvoorbeeld door de onderliggende ziekte, een complicatie, een bestaande kwetsbaarheid of een onvermijdelijk behandelrisico.

Vittoria Law behandelt zaken over medische aansprakelijkheid, letselschade en zorgschade waarin bewijs, causaliteit en schadeonderbouwing centraal staan. Deze blog legt uit hoe het bewijs bij een medische fout wordt opgebouwd, welke rol het medisch dossier speelt en wat er mogelijk is als niet met volledige zekerheid kan worden vastgesteld wat er zonder de fout zou zijn gebeurd.

Wie eerst het bredere kader wil lezen, kan beginnen bij Medische fouten en zorgschade en Wat is een medische fout? Daar wordt uitgelegd wanneer een medische behandeling juridisch als fout kan worden aangemerkt. Deze blog gaat een stap verder: hoe bewijst u vervolgens dat die fout ook tot schade heeft geleid?

Een slechte uitkomst is niet automatisch een medische fout

Een belangrijk uitgangspunt is dat geneeskunde geen resultaatgarantie biedt. Een operatie kan tegenvallen zonder dat er een fout is gemaakt. Een behandeling kan complicaties hebben zonder dat de arts onzorgvuldig heeft gehandeld. Een diagnose kan moeilijk zijn zonder dat een vertraging automatisch verwijtbaar is.

De juridische vraag is of de zorgverlener heeft gehandeld zoals van een redelijk bekwaam en redelijk handelend vakgenoot mocht worden verwacht. Daarbij wordt gekeken naar de professionele standaard op het moment van handelen. Relevante factoren kunnen zijn: medische richtlijnen, de klachtenpresentatie, beschikbare informatie, alarmsymptomen, de noodzaak van aanvullend onderzoek, de timing van verwijzing of behandeling, informed consent en de vraag of de patiënt voldoende is geïnformeerd over risico’s en alternatieven.

Een medische fout kan bijvoorbeeld bestaan uit een gemiste diagnose, te late verwijzing, onjuiste behandeling, operatiefout, medicatiefout, onvoldoende controlebeleid, gebrekkige nazorg of onvoldoende informatie voorafgaand aan een ingreep. Maar ook als een fout aannemelijk is, volgt daaruit nog niet automatisch dat alle schade voor vergoeding in aanmerking komt. Daarvoor moet ook worden beoordeeld welk verschil de fout heeft gemaakt.

Eerst moet duidelijk worden wat er medisch is gebeurd

Het bewijs begint vrijwel altijd met het medisch dossier. Zonder volledig dossier is het moeilijk om de gang van zaken goed te reconstrueren. In het dossier kunnen onder meer consultverslagen, operatieverslagen, verpleegkundige rapportages, correspondentie tussen zorgverleners, labuitslagen, beeldvorming, medicatieoverzichten, ontslagbrieven, verwijzingen en behandelplannen staan.

Dat dossier is nodig om te kunnen beoordelen welke klachten zijn gemeld, welke onderzoeken zijn verricht, welke diagnose is gesteld, welke behandeling is gekozen en welke informatie aan de patiënt is gegeven. Soms blijkt uit het dossier direct waar het mis is gegaan. Vaker is een medische beoordeling nodig om te kunnen vaststellen of de zorgverlener anders had moeten handelen.

Wie nog niet beschikt over het volledige dossier, doet er verstandig aan eerst te lezen hoe het medisch dossier kan worden opgevraagd. De blog Hoe vraagt u uw medisch dossier op? sluit daarom direct op deze pagina aan. Het medisch dossier is niet alleen belangrijk om de fout te beoordelen, maar ook om het causaal verband en de schade te onderbouwen.

De eerste bewijsstap: wat had de zorgverlener moeten doen?

Nadat het dossier is verzameld, moet worden bepaald welke norm gold. Met andere woorden: wat had een redelijk bekwaam en redelijk handelend arts, specialist, verpleegkundige of andere zorgverlener in dezelfde situatie moeten doen?

Die norm kan voortvloeien uit medische richtlijnen, professionele standaarden, protocollen, algemene zorgvuldigheid, de stand van de wetenschap op dat moment en de concrete omstandigheden van de patiënt. Bij een gemiste diagnose is bijvoorbeeld van belang welke klachten er waren, of er alarmsignalen bestonden, welk onderzoek aangewezen was en of verwijzing naar een specialist had moeten plaatsvinden. Bij een operatiefout gaat het eerder om voorbereiding, techniek, uitvoering en nazorg. Bij informed consent draait het om de vraag of de patiënt voldoende is geïnformeerd om een weloverwogen beslissing te kunnen nemen.

De beoordeling van deze norm is vaak medisch-inhoudelijk. Een advocaat kan het juridische kader bepalen en het dossier structureren, maar heeft vaak input nodig van een medisch adviseur of deskundige om te beoordelen of de professionele standaard is geschonden.

De tweede bewijsstap: wat is er feitelijk gebeurd?

Daarna moet worden vastgesteld wat er feitelijk is gebeurd. Dat lijkt eenvoudig, maar is in medische zaken vaak juist ingewikkeld. Het medisch dossier is niet altijd volledig, gebeurtenissen zijn soms niet goed vastgelegd en patiënt en zorgverlener kunnen de gang van zaken verschillend herinneren.

Daarom is een chronologische reconstructie belangrijk. Wanneer meldde de patiënt zich? Welke klachten werden genoemd? Welke onderzoeken zijn gedaan? Welke diagnose werd gesteld? Wanneer werd verwezen? Welke behandeling is uitgevoerd? Wanneer zijn complicaties of klachten gemeld? En welke informatie is achteraf verstrekt?

Bij bewijsproblemen kan niet alleen het dossier zelf van belang zijn, maar ook wat daarin ontbreekt. Als cruciale informatie niet is vastgelegd, kan dat in bepaalde gevallen vragen oproepen over de dossiervoering of over de aannemelijkheid van de lezing van de zorgverlener. Toch blijft voorzichtigheid nodig: een onvolledig dossier betekent niet automatisch dat aansprakelijkheid vaststaat. Het kan wel aanleiding zijn om het dossier kritisch te laten beoordelen.

De derde bewijsstap: is de schade door de fout veroorzaakt?

De kern van de meeste medische aansprakelijkheidszaken is het causaal verband. Daarbij gaat het om de vraag wat er zou zijn gebeurd als de medische fout niet was gemaakt. Zou de patiënt dan volledig zijn hersteld? Zou de aandoening eerder zijn ontdekt? Zou een andere behandeling zijn gekozen? Zou de schade minder ernstig zijn geweest? Of zou dezelfde schade ook zonder de fout zijn ontstaan?

Dit is de moeilijkste vergelijking in medische aansprakelijkheid. De feitelijke situatie na de fout moet worden afgezet tegen de hypothetische situatie zonder fout. Die hypothetische situatie is per definitie onzeker. Toch moet voldoende aannemelijk worden gemaakt dat de schade door de fout is veroorzaakt.

Daarom is het van belang om onderscheid te maken tussen schade die voortvloeit uit de medische fout en schade die ook zonder die fout zou zijn ontstaan door de oorspronkelijke aandoening, een complicatie of een ander medisch risico. Voor de algemene juridische uitleg hierover zijn Wat is causaal verband en waarom is het zo belangrijk bij schadevergoeding? en Hoe bewijs je causaal verband? relevante vervolgstappen.

Voorbeeld: te late diagnose

Bij een te late diagnose is niet alleen de vertraging zelf relevant. De belangrijkste vraag is wat de gevolgen van die vertraging zijn geweest. Had eerdere diagnose geleid tot een betere behandeling? Zou de ziekte in een minder vergevorderd stadium zijn behandeld? Was de kans op herstel groter geweest? Waren klachten, beperkingen of blijvende schade voorkomen?

Als de uitkomst bij tijdige diagnose waarschijnlijk hetzelfde zou zijn geweest, ontbreekt mogelijk causaal verband. Als aannemelijk is dat eerdere diagnose tot een betere uitkomst had geleid, kan schadevergoeding in beeld komen. Soms staat niet vast dat de uiteindelijke schade volledig zou zijn voorkomen, maar wel dat de patiënt een reële kans op een betere uitkomst heeft verloren. Dan kan het leerstuk van kansschade relevant worden.

Voorbeeld: operatiefout of behandelfout

Bij een operatiefout of behandelfout speelt vaak een andere causaliteitsvraag. Dan moet worden onderzocht of de schade is veroorzaakt door de fout tijdens de ingreep of behandeling, of dat sprake is van een complicatie die ook bij zorgvuldig handelen kon optreden.

Dat verschil is belangrijk. Een complicatie is niet automatisch een fout. Maar als de complicatie is ontstaan door onzorgvuldig handelen, verkeerde techniek, onvoldoende voorbereiding, onjuiste nazorg of het niet tijdig herkennen van alarmsignalen, kan aansprakelijkheid alsnog aan de orde zijn.

Ook dan moet de schade worden afgebakend. Welke klachten zijn veroorzaakt door de fout? Welke klachten waren al aanwezig? Welke klachten horen bij het normale herstelverloop? En welke beperkingen zouden zonder de fout niet zijn ontstaan?

Wat als niet zeker is wat er zonder de fout zou zijn gebeurd?

In medische aansprakelijkheidszaken is volledige zekerheid vaak niet mogelijk. Dat betekent niet automatisch dat een zaak kansloos is. Het recht kent verschillende manieren om met onzekerheid om te gaan, maar die moeten zorgvuldig van elkaar worden onderscheiden.

Soms gaat het om kansschade. Dan staat centraal dat de patiënt door de fout een reële kans op een betere uitkomst heeft verloren. Denk aan een te late diagnose, te late behandeling of gemiste verwijzing waardoor de kans op herstel, genezing of een minder ernstige uitkomst is verminderd. In dat geval bestaat de schade uit het verlies van die kans. Wie hierover verder wil lezen, kan terecht bij Wat is kansschade?

In andere gevallen gaat het om proportionele aansprakelijkheid. Dan is onzeker of de schade is veroorzaakt door de medische fout of door een andere oorzaak die voor risico van de patiënt komt, zoals het onderliggende ziektebeeld, aanleg, veroudering of andere medische factoren. In uitzonderlijke gevallen kan schade dan naar verhouding worden toegerekend aan de kans dat de fout de schade heeft veroorzaakt. Dat leerstuk wordt terughoudend toegepast. De blog Wat is proportionele aansprakelijkheid? legt uit wanneer dat aan de orde kan zijn.

Het onderscheid is belangrijk. Bij kansschade gaat het om verlies van een kans op een beter resultaat. Bij proportionele aansprakelijkheid gaat het om onzekerheid over de oorzaak van de schade zelf. Een medische zaak moet daarom vanaf het begin goed juridisch worden gekwalificeerd.

De rol van een medisch adviseur of deskundige

Bij medische aansprakelijkheid is een medisch adviseur of deskundige vaak onmisbaar. De juridische vraag of een zorgverlener aansprakelijk is, kan niet goed worden beantwoord zonder medische beoordeling van het dossier.

Een medisch adviseur kan beoordelen of het handelen van de zorgverlener afweek van de professionele standaard. Ook kan hij of zij inschatten of de schade medisch gezien door de fout kan zijn veroorzaakt. In sommige gevallen is een onafhankelijk deskundigenbericht nodig, bijvoorbeeld wanneer partijen blijven verschillen over de vraag of de behandeling medisch juist was of over het causaal verband.

Een deskundige kan bijvoorbeeld antwoord geven op vragen als: was de diagnose tijdig gesteld, was aanvullend onderzoek aangewezen, had verwijzing moeten plaatsvinden, was de behandeling volgens de professionele standaard, welke gevolgen had de vertraging, en welke schade zou zonder de fout waarschijnlijk zijn voorkomen?

Welke schade moet worden onderbouwd?

Als aansprakelijkheid en causaal verband voldoende aannemelijk zijn, moet de schade worden uitgewerkt. Bij medische fouten kan de schade bestaan uit medische kosten, reiskosten, huishoudelijke hulp, mantelzorg, verlies van inkomen, verlies van arbeidsvermogen, pensioenschade, studievertraging, aanpassingskosten, kosten van begeleiding en smartengeld.

Bij ernstige of blijvende klachten ligt het zwaartepunt vaak bij toekomstige schade. Dan moet worden beoordeeld welke beperkingen blijven bestaan, welke gevolgen dat heeft voor werk, inkomen, zelfredzaamheid en dagelijks functioneren, en hoe die schade moet worden begroot.

Voor de verdere schade-uitwerking sluit Welke schade kunt u verhalen na een medische fout? direct op deze blog aan. Voor immateriële schade is ook Wanneer heb ik recht op smartengeld? relevant.

Veelgemaakte fouten bij het bewijzen van medische aansprakelijkheid

Een veelgemaakte fout is dat de zaak te snel wordt ingestoken op het gevoel dat “er iets fout is gegaan”, zonder dat het medisch dossier volledig is opgevraagd en beoordeeld. Dat maakt een claim kwetsbaar. De wederpartij zal vragen welke professionele norm is geschonden en waarom de schade daardoor is ontstaan.

Een tweede fout is dat alle klachten automatisch aan de medische fout worden toegeschreven. Zeker bij patiënten die al ziek waren of al klachten hadden, moet zorgvuldig worden onderscheiden tussen de oorspronkelijke medische situatie en de extra schade door de fout.

Een derde fout is dat het causaal verband wordt overgeslagen. Een medische fout zonder aantoonbare schade leidt niet tot een substantiële schadeclaim. Omgekeerd leidt schade zonder aantoonbare fout ook niet zonder meer tot aansprakelijkheid.

Een vierde fout is te lang wachten. Medische aansprakelijkheidszaken kennen verjaringsrisico’s. Bovendien wordt bewijs na verloop van tijd moeilijker. Medische informatie, herinneringen, correspondentie en behandelgegevens zijn vaak het sterkst wanneer zij tijdig worden veiliggesteld. Wie zich afvraagt of een claim nog tijdig is, kan verder lezen in Wanneer verjaart een vordering wegens medische aansprakelijkheid?

Wanneer is juridische hulp verstandig?

Juridische hulp is vooral verstandig wanneer sprake is van ernstig letsel, blijvende klachten, psychische schade, inkomensverlies, overlijden, discussie met het ziekenhuis of de verzekeraar, een complexe medische voorgeschiedenis of onzeker causaal verband.

In zulke zaken moet niet alleen worden vastgesteld of een zorgverlener een fout heeft gemaakt. Er moet ook worden beoordeeld welke schade daadwerkelijk door die fout is veroorzaakt, welke medische onderbouwing nodig is en welke juridische route het beste past. Soms is overleg met de zorgverlener of diens verzekeraar voldoende. Soms is een onafhankelijke deskundige nodig. En soms moet worden beoordeeld of een procedure zinvol is.

Waarom Vittoria Law?

Vittoria Law richt zich op aansprakelijkheid, schade en civiele geschillen waarin bewijs, causaliteit en schadeonderbouwing samen het verschil maken. Medische aansprakelijkheidszaken vragen precies om die combinatie. De medische kant van de zaak moet worden begrepen, maar de juridische beoordeling moet scherp blijven.

Of het nu gaat om een gemiste diagnose, operatiefout, behandelfout, onvoldoende informatie, te late verwijzing, kansschade of proportionele aansprakelijkheid: nodig is een aanpak waarin medische feiten, juridische norm, causaal verband en schade zorgvuldig op elkaar worden afgestemd.

Bespreek uw zaak

Vermoedt u dat uw schade is veroorzaakt door een medische fout? Of wilt u weten of het medisch dossier voldoende aanknopingspunten biedt voor aansprakelijkheid? Vittoria Law kan beoordelen welke bewijsstukken nodig zijn, hoe sterk het causaal verband is en welke vervolgstap het meest voor de hand ligt.

Bespreek uw zaak

Is het ziekenhuis ook aansprakelijk voor fouten van verpleegkundigen of andere behandelaars?

Tue, 31 Mar 2026 18:13:05 GMT

Is het ziekenhuis ook aansprakelijk voor fouten van verpleegkundigen of andere behandelaars?

Niet alleen de arts kan een fout maken

In een ziekenhuis is een patiënt zelden slechts met één arts in aanraking. Verpleegkundigen, arts-assistenten, anesthesiemedewerkers, laboranten en andere behandelaars spelen vaak een wezenlijke rol in het behandeltraject.

Hulppersonen en medische aansprakelijkheid

Als daarin iets misgaat, rijst al snel de vraag of alleen de betrokken medewerker aansprakelijk is, of ook het ziekenhuis. Voor patiënten is het belangrijke uitgangspunt dat medische aansprakelijkheid niet beperkt blijft tot het directe handelen van de hoofdbehandelaar.

De patiënt hoeft de interne organisatie niet te ontrafelen

De juridische regeling maakt het mogelijk dat fouten van hulppersonen aan de arts of het ziekenhuis worden toegerekend. Dat is ook logisch. De patiënt mag erop vertrouwen dat de behandeling als geheel zorgvuldig wordt georganiseerd en uitgevoerd, ook als daarbij meerdere personen betrokken zijn.

Ook organisatorische fouten tellen mee

Daarbij komt dat niet alleen individuele fouten een rol spelen. Ook gebrekkige afstemming, ondeugdelijke overdracht, onvoldoende personele bezetting, gebrekkige waarneming of tekortschietende organisatie van de praktijkvoering kunnen aansprakelijkheid dragen.

Waarom de juiste juridische route belangrijk blijft

Juist in ziekenhuissituaties is het daarom vaak verstandig om niet te smal te kijken naar één behandelaar, maar naar het totale zorgproces. Soms ligt de kern van de zaak niet in één duidelijk aanwijsbare technische fout, maar in de manier waarop het behandelteam, de overdracht of de organisatie van de zorg heeft gefunctioneerd.

Die vraag maakt onderdeel uit van het bredere kader van wanneer een arts of ziekenhuis aansprakelijk is . Daarmee hangt nauw samen of u de arts of het ziekenhuis moet aanspreken . In de praktijk moet vervolgens met dossier en feiten worden onderbouwd hoe u medische aansprakelijkheid bewijst .

Neem contact op

Is uw schade ontstaan in een ziekenhuissetting met meerdere betrokken zorgverleners? Vittoria Law kan beoordelen of het ziekenhuis, de arts of beiden aansprakelijk kunnen worden gehouden.

Geen of verkeerde informatie van de arts: is dat ook een medische fout?

Tue, 31 Mar 2026 18:07:59 GMT

Geen of verkeerde informatie van de arts: is dat ook een medische fout?

Een medische fout zit niet alleen in de behandeling

Bij medische aansprakelijkheid denken veel mensen aan een verkeerde diagnose, een mislukte operatie of een technische fout tijdens de behandeling. Toch kan aansprakelijkheid ook ontstaan wanneer een patiënt onvoldoende of onjuist is geïnformeerd.

Wat moet een arts uitleggen?

De geneeskundige behandelingsovereenkomst brengt immers niet alleen een plicht mee om zorgvuldig te behandelen, maar ook om de patiënt voldoende te informeren. In het hoofdstuk over medische aansprakelijkheid wordt uitdrukkelijk benadrukt dat ook het verstrekken van informatie onderdeel is van de beroepsmatige verrichtingen van de hulpverlener en daarmee van de norm van goed hulpverlenerschap.

Waarom informatie voor toestemming essentieel is

Die informatie is nodig zodat de patiënt daadwerkelijk toestemming kan geven voor een behandeling. Zonder begrijpelijke en voldoende uitleg is van echte, geïnformeerde toestemming geen sprake.

Ook dossiervorming telt mee

In veel zaken draait de discussie vervolgens niet alleen om wat is gezegd, maar ook om wat is vastgelegd. Juist daarom is het patiëntendossier zo belangrijk. Als een arts stelt dat hij bepaalde informatie heeft gegeven, maar het dossier daarover zwijgt, kan dat in een aansprakelijkheidsdiscussie zwaar wegen.

Wanneer leidt schending van de informatieplicht tot schade?

Niet iedere onvolkomenheid in de informatieverstrekking leidt automatisch tot schadeplichtigheid. Wel kan schending van de informatieplicht ertoe leiden dat een patiënt achteraf aannemelijk maakt dat hij zonder die gebrekkige informatie een andere keuze zou hebben gemaakt.

Ook deze vraag moet worden geplaatst binnen het bredere kader van medische aansprakelijkheid . Daarmee raakt de informatieplicht direct aan de vraag wat juridisch als medische fout geldt . In de praktijk is dan vaak beslissend wat blijkt uit het medisch dossier en de bewijspositie .

Neem contact op

Twijfelt u of u vóór een behandeling goed bent geïnformeerd? Vittoria Law kan beoordelen of schending van de informatieplicht in uw zaak een rol speelt bij medische aansprakelijkheid.

Wanneer verjaart een vordering wegens een medische fout?

Tue, 31 Mar 2026 18:01:12 GMT

Wanneer verjaart een vordering wegens een medische fout?

Waarom verjaring in medische zaken zo belangrijk is

Bij medische aansprakelijkheid is verjaring een van de gevaarlijkste valkuilen. Veel patiënten richten zich eerst op hun herstel en pas later op de vraag of er juridisch iets mis is gegaan. Dat is begrijpelijk, maar het kan grote gevolgen hebben.

Wanneer begint de verjaring te lopen?

In medische aansprakelijkheidszaken geldt in beginsel een relatieve verjaringstermijn van vijf jaar en daarnaast een absolute verjaringstermijn van twintig jaar. Die vijfjaarstermijn begint niet zonder meer te lopen op de dag van de behandeling, operatie of fout. Beslissend is wanneer de patiënt voldoende bekend is met de schade, met de daarvoor aansprakelijke persoon en met het feit dat de schade mogelijk het gevolg is van tekortschietend of foutief medisch handelen. In medische zaken wordt dat moment vaak pas later bereikt, omdat de patiënt eerst voldoende zekerheid moet hebben dat niet alleen de klachten of schade bestaan, maar ook dat er een verband kan zijn met een medische fout. Absolute zekerheid is daarvoor niet vereist, maar alleen het bestaan van klachten is niet genoeg.

De twintigjaarstermijn vormt daarnaast de harde buitengrens. Ook wanneer een patiënt pas later ontdekt dat een medische fout mogelijk een rol heeft gespeeld, kan die absolute termijn uiteindelijk toch aan een vordering in de weg staan.

Waarom tijdig stuiten belangrijk is

Een patiënt doet er daarom verstandig aan om niet af te wachten totdat ieder medisch detail volledig duidelijk is. Zodra er een reëel vermoeden bestaat dat schade het gevolg kan zijn van onzorgvuldig medisch handelen, moet worden bekeken of de verjaring loopt en of die tijdig moet worden gestuit.

Wacht niet tot het dossier compleet is

Dat is des te belangrijker omdat in medische dossiers vaak veel tijd gemoeid is met het opvragen en beoordelen van het dossier, het inschakelen van een medisch adviseur en het bepalen van de juiste wederpartij. Wie wacht totdat die hele inhoudelijke analyse is afgerond, kan het risico lopen dat de verjaring intussen verder is opgelopen.

Juist in zaken over medische aansprakelijkheid wordt verjaring vaak pas laat onderkend. Dat risico wordt groter wanneer het dossier nog moet worden beoordeeld en het bewijs nog niet op orde is; zie daarom ook het bewijs bij medische aansprakelijkheid . Tijdig handelen is bovendien van belang voor de verdere route van aansprakelijkstelling en de afwikkeling van schadevergoeding na een medische fout .

Neem contact op

Denkt u dat uw schade door een medische fout kan zijn veroorzaakt? Vittoria Law kan beoordelen of tijdige stuiting of andere juridische actie nodig is om uw rechten veilig te stellen.

Hoe bewijst u een medische fout? Lees waarom het medisch dossier, deskundigenonderzoek en de bewijspositie bij medische aansprakelijkheid zo belangrijk zijn.

Tue, 31 Mar 2026 17:09:16 GMT

Hoe bewijst u een medische fout? Lees waarom het medisch dossier, deskundigenonderzoek en de bewijspositie bij medische aansprakelijkheid zo belangrijk zijn.

Wat doet u als u vermoedt dat een medische fout is gemaakt?

Wie vermoedt dat bij een behandeling een medische fout is gemaakt, staat vaak eerst met lege handen. Er is onduidelijkheid over wat precies is gebeurd, de medische gevolgen zijn vaak nog gaande en de patiënt wil tegelijkertijd erkenning, uitleg en financiële compensatie.

Waarom openheid na een medisch incident belangrijk is

In de eerste plaats kan een patiënt behoefte hebben aan duidelijkheid en openheid. Dat is niet alleen menselijk begrijpelijk, maar ook juridisch relevant. De Wkkgz en de Gedragscode Openheid medische incidenten; betere afwikkeling Medische Aansprakelijkheid, de GOMA 2022, benadrukken dat openheid, goede communicatie en een zorgvuldige reactie op incidenten en verzoeken om schadevergoeding essentieel zijn voor een behoorlijke afwikkeling.

Klacht of aansprakelijkstelling?

Dat betekent niet dat een klachtprocedure en een civiele aansprakelijkstelling hetzelfde zijn. Een klacht is vaak gericht op uitleg, normhandhaving of verbetering van de zorg. Een civiele aansprakelijkstelling is gericht op juridische aansprakelijkheid en schadevergoeding. Beide trajecten kunnen naast elkaar lopen, maar zij hebben een verschillend doel.

Welke schade kunt u vorderen?

Als medische aansprakelijkheid aannemelijk is, kan vervolgens schadevergoeding in beeld komen. In medische zaken gaat het vaak om meer dan alleen smartengeld. Denk aan verlies van inkomen, medische kosten, reiskosten, kosten van hulp in huis, extra opvang, kosten van deskundigen en buitengerechtelijke kosten.

Wacht niet te lang met actie

Daar komt bij dat in medische zaken niet te lang moet worden gewacht. Verjaring is een wezenlijk aandachtspunt. In veel dossiers ontstaat pas na verloop van tijd het besef dat niet de ziekte zelf, maar een fout in het medisch handelen een rol heeft gespeeld. Toch moet tijdig juridisch actie worden ondernomen.

De verstandigste route is daarom meestal deze: eerst het dossier opvragen en juridisch laten beoordelen, vervolgens de juiste wederpartij in kaart brengen, dan bezien of een klacht, aansprakelijkstelling of beide passend zijn, en daarna de schade zorgvuldig onderbouwen. Medische aansprakelijkheid vergt rust, precisie en dossierkennis.

Een goede afwikkeling begint met een zuivere analyse van de vraag of sprake kan zijn van medische aansprakelijkheid. Daarbij moet ook tijdig worden bepaald of u de arts of het ziekenhuis moet aanspreken. Wie te lang wacht, loopt het risico dat discussie ontstaat over wanneer een vordering wegens een medische fout verjaart. Voor de omvang van de vordering is vervolgens van belang welke schade u kunt vorderen bij medische aansprakelijkheid.

Neem contact op!

Vermoedt u dat bij uw behandeling een medische fout is gemaakt? Vittoria Law kan u begeleiden bij de beoordeling van het dossier, de aansprakelijkstelling en de verdere schadeafwikkeling.

Hoe bewijst u medische aansprakelijkheid? Over medisch dossier, deskundigen en bewijs

Tue, 31 Mar 2026 17:01:10 GMT

Hoe bewijst u medische aansprakelijkheid? Over medisch dossier, deskundigen en bewijs

Waarom bewijs in medische zaken zo lastig is

Een vermoeden van een medische fout is nog geen bewezen medische aansprakelijkheid. In vrijwel iedere zaak draait het uiteindelijk om bewijs. Wat is er precies gebeurd, welke norm gold op dat moment, is die norm geschonden en heeft juist die schending de schade veroorzaakt? Dat maakt medische aansprakelijkheidszaken juridisch en feitelijk vaak complexer dan andere aansprakelijkheidszaken.

Het medisch dossier als fundament

Het medisch dossier vormt daarbij in de regel het vertrekpunt. De hulpverlener is verplicht een patiëntendossier in te richten en bij te houden. Dat dossier is van groot belang voor een juiste behandeling, voor opvolgende zorgverleners, voor de patiënt en voor de reconstructie achteraf wanneer een aansprakelijkheidsgeschil ontstaat.

Wat als het dossier onvolledig is?

In medische aansprakelijkheidszaken moet daarom vrijwel altijd eerst het volledige dossier worden opgevraagd en bestudeerd. Het gaat daarbij niet alleen om operatieverslagen of ontslagbrieven, maar ook om anamnese, verpleegkundige aantekeningen, correspondentie, uitslagen, informed consent-documentatie en vervolgcontacten. Is het dossier onvolledig of gebrekkig, dan is dat niet zonder betekenis.

De rol van medisch adviseur en medisch deskundige

Naast het dossier spelen medische advisering en deskundigenonderzoek vaak een grote rol. De rechter past uiteindelijk de juridische norm toe, maar doet dat in de praktijk mede op basis van medisch-inhoudelijke duiding.

Tuchtrecht en civiele aansprakelijkheid

Verder is van belang dat een tuchtrechtelijke uitspraak behulpzaam kan zijn, maar niet zonder meer beslissend is voor de civiele aansprakelijkheid. De civiele rechter en de tuchtrechter werken met vergelijkbare normen, maar hun taak en toets verschillen.

Causaal verband blijft een aparte vraag

Ten slotte moet steeds worden onderscheiden tussen de foutvraag en de causaliteitsvraag. Ook als vaststaat dat niet overeenkomstig de norm is gehandeld, moet nog worden beoordeeld of daardoor daadwerkelijk schade is ontstaan en hoe die schade zich verhoudt tot het onderliggende ziektebeeld of de oorspronkelijke medische problematiek.

Wie zich beroept op medische aansprakelijkheid moet uiteindelijk de zaak opbouwen met feiten, dossier en deskundige duiding. Dat bewijs kan pas goed worden gewaardeerd wanneer ook duidelijk is wat juridisch als een medische fout geldt . Daarbij mag niet uit het oog worden verloren dat ook verjaring bij een medische fout een doorslaggevende rol kan spelen. Daarnaast moet uiteindelijk steeds worden beoordeeld of er voldoende causaal verband tussen de medische fout en uw schade bestaat.

Neem contact op

Een zaak over medische aansprakelijkheid staat of valt vaak met het dossier. Vittoria Law kan uw medisch dossier beoordelen en analyseren welke bewijspositie u heeft.

Moet u de arts aanspreken of het ziekenhuis bij medische aansprakelijkheid?

Tue, 31 Mar 2026 16:56:19 GMT

Moet u de arts aanspreken of het ziekenhuis bij medische aansprakelijkheid?

Waarom deze vraag zo belangrijk is

Bij medische aansprakelijkheid is een van de eerste praktische vragen wie eigenlijk moet worden aangesproken. Voor patiënten is dat vaak allerminst duidelijk. De behandeling vond plaats in het ziekenhuis, maar werd uitgevoerd door een specialist. Daarnaast waren verpleegkundigen, assistenten, laboranten of andere artsen betrokken. Toch moet een aansprakelijkstelling wel aan de juiste partij worden gericht en juridisch goed worden opgebouwd.

Wanneer is de arts zelf contractspartij?

Soms is de arts zelf contractspartij van de patiënt. Dat is met name denkbaar wanneer een zelfstandig werkende specialist op eigen naam een geneeskundige behandelingsovereenkomst aangaat. In dat geval kan de patiënt de arts aanspreken uit hoofde van tekortkoming in de behandelingsovereenkomst of, afhankelijk van de omstandigheden, uit onrechtmatige daad.

Wanneer is het ziekenhuis aansprakelijk?

Maar daarmee is het verhaal niet af. Het ziekenhuis kan namelijk eveneens een rol spelen, hetzij als contractspartij, hetzij als centraal aansprakelijke instelling. Is het ziekenhuis contractspartij, bijvoorbeeld omdat de arts in loondienst werkt, dan is het ziekenhuis aansprakelijk voor eigen tekortkomingen in de organisatie van de zorg en voor fouten van medewerkers die bij de behandeling zijn betrokken.

Wat is centrale aansprakelijkheid van het ziekenhuis?

Daarnaast kent het Nederlandse recht de centrale aansprakelijkheid van het ziekenhuis. Artikel 7:462 BW brengt mee dat het ziekenhuis in veel gevallen als centraal adres voor aansprakelijkheid kan worden aangesproken voor verrichtingen die binnen de muren van het ziekenhuis plaatsvinden ter uitvoering van een geneeskundige behandelingsovereenkomst. Dat is een zeer belangrijke beschermingsregel voor patiënten.

Wat als meerdere zorgverleners betrokken waren?

Dat neemt niet weg dat goed juridisch voorwerk nodig blijft. Niet in elke zorgsetting is artikel 7:462 BW van toepassing, en buiten de klassieke ziekenhuissetting kunnen andere regels gelden. Daarom moet in medische zaken eerst nauwkeurig worden vastgesteld waar de behandeling plaatsvond, wie bij de behandeling betrokken waren en welke rechtsverhouding bestond tussen patiënt, arts en instelling. Pas daarna kan een strategisch juiste aansprakelijkstelling worden opgesteld.

Die vraag kan pas goed worden beantwoord als eerst duidelijk is wanneer een arts of ziekenhuis aansprakelijk is voor medische schade . Dat speelt temeer wanneer de schade mogelijk is veroorzaakt door fouten van verpleegkundigen of andere behandelaars . De keuze van de juiste wederpartij hangt bovendien nauw samen met de verdere strategie van klacht, aansprakelijkstelling en schadevergoeding na een medische fout .

Neem contact op!

Weet u niet of u de arts, het ziekenhuis of beiden moet aanspreken? Vittoria Law kan voor u in kaart brengen welke partij of partijen juridisch moeten worden aangesproken en hoe uw zaak het best wordt ingestoken.

Wat is een medische fout? De juridische norm bij medische aansprakelijkheid

Tue, 31 Mar 2026 15:25:50 GMT

Wat is een medische fout? De juridische norm bij medische aansprakelijkheid

Niet elke tegenvaller is een medische fout

Veel mensen denken bij medische aansprakelijkheid direct aan een medische fout. Toch is dat juridisch niet het beginpunt, maar juist het eindresultaat van een beoordeling. De vraag is niet alleen of de behandeling verkeerd is afgelopen, maar of de arts of andere hulpverlener heeft gehandeld in strijd met de norm die het recht aan goede zorg stelt.

De maatstaf van de redelijk bekwaam en redelijk handelend hulpverlener

Die maatstaf is dat de hulpverlener moet handelen zoals een redelijk bekwaam en redelijk handelend vakgenoot onder dezelfde omstandigheden zou hebben gehandeld. Dat criterium is vaste rechtspraak en is thans ook verankerd in artikel 7:453 BW. De hulpverlener moet de zorg van een goed hulpverlener in acht nemen en handelen overeenkomstig de professionele standaard en toepasselijke kwaliteitsstandaarden. Daarmee is meteen duidelijk waarom niet iedere teleurstellende uitkomst een fout oplevert. De norm verlangt geen perfectie en evenmin het optimale handelen in absolute zin, maar wel een deugdelijk professioneel gemiddelde.

Beoordeling naar het moment van behandelen

Van groot belang is dat die beoordeling objectief is. Er wordt niet gekeken naar de persoonlijke onervarenheid van de betrokken arts of naar achteraf ontstane inzichten, maar naar de norm die gold op het moment van behandelen. In medische zaken is dat essentieel, omdat de wetenschap en de behandelmethoden zich voortdurend ontwikkelen. Een arts is dus niet aansprakelijk enkel omdat later een andere of betere methode beschikbaar is gekomen.

Wat is de professionele standaard?

De professionele standaard wordt ingevuld door wetgeving, richtlijnen, protocollen, wetenschappelijke inzichten, ervaring uit de medische praktijk en gedragsregels van de beroepsgroep.

Richtlijnen en protocollen zijn belangrijk, maar niet altijd beslissend

Toch zijn richtlijnen niet zonder meer allesbepalend. De civiele rechter beoordeelt uiteindelijk zelfstandig of het handelen voldoende zorgvuldig was. Dat betekent dat een arts niet automatisch veilig zit omdat hij handelde zoals binnen de beroepsgroep gebruikelijk was, en omgekeerd ook niet direct aansprakelijk is wanneer er ruimte bestond voor meerdere verdedigbare behandelopties.

Ook informatie en nazorg horen bij goed hulpverlenerschap

Een medische fout kan betrekking hebben op het hele behandeltraject. Daaronder vallen in elk geval het zorgvuldig opnemen van de anamnese, voldoende en tijdig onderzoek, het stellen van een juiste diagnose, het kiezen van een geschikte behandeling, het tijdig inzetten van die behandeling, het verlenen van nazorg en het verstrekken van de juiste informatie aan de patiënt. Ook de organisatie van de praktijkvoering, het patiëntendossier en de privacy van de patiënt kunnen onder de norm van goed hulpverlenerschap vallen.

Wie wil beoordelen of een arts of ziekenhuis juridisch aansprakelijk is, moet eerst begrijpen hoe medische aansprakelijkheid in de basis werkt. In de praktijk draait het daarna vaak om de vraag hoe de patiënt dat ook daadwerkelijk kan aantonen en hoe medische aansprakelijkheid wordt bewezen . Een normschending kan bovendien ook bestaan uit het feit dat een patiënt onvoldoende is voorgelicht; zie daarover ook de informatieplicht van de arts . Zelfs als de norm is geschonden, moet vervolgens nog worden beoordeeld hoe u bewijst dat een medische fout uw schade heeft veroorzaakt .

Neem contact op!

Wilt u laten beoordelen of bij uw behandeling is gehandeld in strijd met de professionele standaard? Vittoria Law kan uw dossier juridisch analyseren en beoordelen of een vordering wegens medische aansprakelijkheid kansrijk is.

Wanneer is een arts of ziekenhuis aansprakelijk voor medische schade?

Tue, 31 Mar 2026 15:18:00 GMT

Wanneer is een arts of ziekenhuis aansprakelijk voor medische schade?

Wat is medische aansprakelijkheid?

Een medische behandeling loopt niet altijd zoals gehoopt. Soms is sprake van een complicatie of van een ziekteverloop dat ondanks goede zorg niet kon worden voorkomen. Soms is er echter meer aan de hand en rijst de vraag of een arts, specialist of ziekenhuis juridisch aansprakelijk is voor de schade die een patiënt heeft geleden. Juist daarover bestaat in de praktijk veel onduidelijkheid. Patiënten weten vaak dat er iets is misgegaan, maar niet op welke juridische grondslag zij hun schade kunnen verhalen en wie zij daarvoor precies moeten aanspreken.

Medische aansprakelijkheid is de civielrechtelijke aansprakelijkheid van een hulpverlener in de gezondheidszorg voor schade die is ontstaan doordat niet zorgvuldig is gehandeld. Dat begrip is ruimer dan alleen de huisarts of medisch specialist. Ook een tandarts, fysiotherapeut, verloskundige, ggz-instelling of ziekenhuis kan onder omstandigheden aansprakelijk zijn. De juridische basis ligt meestal in de geneeskundige behandelingsovereenkomst of in de onrechtmatige daad. Daarnaast kunnen ook aansprakelijkheid voor hulppersonen, ongeschikte hulpzaken en kwalitatieve aansprakelijkheid een rol spelen. Medische aansprakelijkheid is dus geen enkelvoudige grondslag, maar een samenstel van juridische aanknopingspunten.

Wanneer is een arts aansprakelijk?

In veel gevallen bestaat tussen patiënt en arts of ziekenhuis een geneeskundige behandelingsovereenkomst. Wordt die overeenkomst niet zorgvuldig nagekomen, dan kan aansprakelijkheid ontstaan op grond van artikel 6:74 BW in verbinding met de regeling van de behandelingsovereenkomst. Ontbreekt een contractuele verhouding, of is het handelen ook los daarvan onzorgvuldig, dan kan aansprakelijkheid rusten op artikel 6:162 BW. Dat onderscheid is juridisch van belang, maar voor de patiënt is vooral relevant dat moet worden onderzocht welke zorgrelatie bestond, wie de contractspartij was en welk handelen of nalaten tot de schade heeft geleid.

Wanneer is het ziekenhuis aansprakelijk?

Vaak leeft de gedachte dat uitsluitend de individuele arts kan worden aangesproken. Dat is onjuist. Als het ziekenhuis contractspartij van de patiënt is, bijvoorbeeld omdat de arts in loondienst werkt, dan kan het ziekenhuis aansprakelijk zijn voor eigen organisatorische tekortkomingen én voor fouten van artsen en ander personeel.

Wat is centrale aansprakelijkheid van het ziekenhuis?

Daar komt bij dat artikel 7:462 BW een centrale mede-aansprakelijkheid van het ziekenhuis creëert voor verrichtingen die binnen de muren van het ziekenhuis plaatsvinden ter uitvoering van een geneeskundige behandelingsovereenkomst. Die regeling is juist bedoeld om te voorkomen dat een patiënt vastloopt in de interne juridische verhoudingen tussen ziekenhuis en specialist.

Niet iedere complicatie is een medische fout

Dat betekent overigens niet dat ieder ongunstig behandelresultaat automatisch tot aansprakelijkheid leidt. Een complicatie, een mislukte ingreep of een tegenvallend herstel betekent niet zonder meer dat juridisch onzorgvuldig is gehandeld . Doorslaggevend is of de zorgverlener heeft gehandeld zoals van een redelijk bekwaam en redelijk handelend vakgenoot onder dezelfde omstandigheden mocht worden verwacht. Pas als die norm is geschonden, komt de vraag aan de orde of de daardoor ontstane schade vergoed moet worden.

Wat moet u bewijzen bij medische aansprakelijkheid?

In een zaak over medische aansprakelijkheid moet daarom niet alleen worden gekeken naar de schade, maar ook naar de kwaliteit van het medisch handelen, de informatieverstrekking, het patiëntendossier, de organisatie van de zorg en het causaal verband tussen de normschending en de schade.

Hoe pakt u een zaak over medische schade aan?

Vaak begint een goede beoordeling met het opvragen van het volledige medisch dossier en het juridisch in kaart brengen van de behandelrelatie. Daarna kan worden beoordeeld of sprake is van een medische fout, wie moet worden aangesproken en hoe de schade moet worden onderbouwd.

Daarbij is vooral van belang wanneer juridisch sprake is van een medische fout. Daarnaast moet vaak eerst worden beoordeeld of u de arts, het ziekenhuis of beiden moet aanspreken . Een goede zaak begint meestal met het medisch dossier en met de vraag hoe u medische aansprakelijkheid bewijst.

Neem contact op!

Denkt u dat bij uw behandeling meer is misgegaan dan alleen een complicatie? Vittoria Law beoordeelt graag of sprake kan zijn van medische aansprakelijkheid en welke vervolgstappen in uw zaak het meest aangewezen zijn.

Verder lezen? Zie de blogs " Wat is een medische fout? ”, “ Hoe bewijst u medische aansprakelijkheid? ” en “ Schadevergoeding na een medische fout ”.

Meerdere oorzaken van schade: hoe werkt art. 6:99 BW?

Tue, 31 Mar 2026 13:56:31 GMT

Meerdere oorzaken van schade: hoe werkt art. 6:99 BW?

Soms staat vast dat schade door één van meerdere partijen is veroorzaakt, maar niet door wie precies. Voor zulke gevallen kent de wet art. 6:99 BW. Dit artikel is van groot belang in situaties van alternatieve causaliteit, dus wanneer meerdere gebeurtenissen of meerdere mogelijke veroorzakers in beeld zijn en onzeker blijft welke daarvan de schade concreet heeft veroorzaakt. De literatuur over oorzakelijk verband behandelt dit uitdrukkelijk als uitzondering op de gewone bewijs- en causaliteitsstructuur.

Wie eerst meer wil lezen over de bewijsrechtelijke kant van dit probleem, vindt dat in ons artikel over bewijs van causaal verband, de omkeringsregel en kansschade .

De achtergrond van art. 6:99 BW is begrijpelijk. Het zou onbillijk kunnen zijn dat een benadeelde met lege handen staat, terwijl vaststaat dat de schade door één van meerdere aansprakelijke personen is veroorzaakt, maar juist door de bijzondere feitelijke situatie niet kan worden bewezen wie dat precies was. In zulke gevallen doorbreekt de wet de strikte hoofdregel dat de eiser exact moet aantonen welke persoon de schade heeft veroorzaakt. Dat is geen algemene versoepeling van het causaliteitsvereiste, maar een bijzondere regeling voor een specifieke categorie gevallen.

Daarmee hangt samen dat men goed moet onderscheiden tussen verschillende causaliteitsproblemen. Er is een verschil tussen een situatie waarin meerdere oorzaken daadwerkelijk cumulatief hebben bijgedragen aan dezelfde schade, een situatie waarin één van meerdere partijen de schade heeft veroorzaakt maar niet vaststaat wie, en een situatie waarin bewijs van causaliteit in het algemeen tekortschiet. Niet ieder ingewikkeld feitencomplex valt dus automatisch onder art. 6:99 BW. Een zorgvuldige juridische kwalificatie is noodzakelijk.

Voor de algemene regels over juridische toerekening leest u ook ons artikel over redelijke toerekening van schade .

In de praktijk komt dit onderwerp geregeld terug in complexe letsel- en aansprakelijkheidszaken, bij meerdere betrokkenen of bij onduidelijkheid over het precieze schadeveroorzakende moment. Dan moet nauwkeurig worden gekeken naar de feiten, de stelplicht, de bewijslast en de ratio van de bijzondere wettelijke regeling. Ook strategisch is dat van belang. Soms is art. 6:99 BW een krachtig aanknopingspunt voor de benadeelde, maar in andere zaken ligt de nadruk eerder op gewone bewijslevering, de omkeringsregel of een debat over redelijke toerekening.

Neem contact op!

Heeft uw zaak te maken met meerdere mogelijke veroorzakers of onduidelijkheid over de schadeoorzaak? Neem contact op voor een juridische beoordeling van uw positie.

Voorzienbaarheid van schade: welke schade moet worden vergoed?

Tue, 31 Mar 2026 13:41:47 GMT

Voorzienbaarheid van schade: welke schade moet worden vergoed?

Niet iedere schadepost wordt automatisch vergoed. Bij aansprakelijkheid speelt ook een rol of de schade voorzienbaar was en welke aard die schade heeft. Dat volgt uit de moderne leer van de redelijke toerekening. De voorzienbaarheid van schade is niet langer het enige criterium, maar zij blijft wel een belangrijke factor bij de beantwoording van de vraag of schade nog als juridisch gevolg van een normschending kan worden toegerekend.

Voor de hoofdregels van deze beoordeling leest u ook ons artikel over de tweestapstoets van condicio sine qua non en redelijke toerekening .

De literatuur laat zien dat art. 6:98 BW ruimte laat om met alle omstandigheden van het geval rekening te houden. De wet noemt als voorbeelden de aard van de aansprakelijkheid en de aard van de schade. Dat betekent dat niet iedere schade op dezelfde wijze wordt beoordeeld. Een verkeers- of veiligheidsnorm die strekt tot bescherming van leven en gezondheid zal eerder leiden tot ruime toerekening van letselschade dan een norm die primair vermogensbelangen beschermt. Evenzo wordt letselschade in de regel ruimer toegerekend dan zuivere vermogensschade.

Dat onderscheid is in de praktijk van groot belang. Bij letselschade bestaat vaak meer ruimte voor toerekening, ook wanneer het precieze verloop van de schade minder voorzienbaar was. De rechtspraak en literatuur erkennen dat bij letsel de aansprakelijke partij het slachtoffer in zekere zin moet nemen zoals hij is, ook als bijzondere kwetsbaarheden of psychische gevoeligheden meespelen in de schadeontwikkeling. Bij zuivere vermogensschade is de benadering terughoudender. Daar speelt voorzienbaarheid vaak zwaarder mee.

Meer over onze praktijk op dit gebied leest u op de pagina letselschade en schadevergoeding.

Ook de aard van de aansprakelijkheid doet ertoe. Er kan verschil bestaan tussen contractuele aansprakelijkheid, aansprakelijkheid uit onrechtmatige daad, risicoaansprakelijkheid, aansprakelijkheid voor eigen handelen of voor gedragingen van anderen. Daarnaast kan de strekking van de geschonden norm beslissend zijn. Wanneer juist het risico dat zich heeft verwezenlijkt binnen het beschermingsbereik van de norm valt, ligt toerekening eerder voor de hand. Dat maakt het leerstuk van de causaliteit nauw verweven met andere aansprakelijkheidsvragen, zoals relativiteit en normbescherming.

In procedures is het daarom zelden verstandig om schade alleen maar op te voeren zonder juridisch onderscheid te maken. Verschillende schadeposten vragen om een verschillende benadering. Bij lichamelijk letsel, medische kosten, verlies aan verdienvermogen en smartengeld ligt het accent vaak anders dan bij bedrijfsschade, winstderving of andere zuiver vermogensrechtelijke posten. Juist daarom moet de schadeopstelling niet alleen cijfermatig, maar ook juridisch zorgvuldig worden opgebouwd.

Wie vervolgens wil weten hoe dit allemaal moet worden bewezen, leest ook ons artikel over bewijs van causaal verband, de omkeringsregel en kansschade .

Neem contact op!

Wilt u weten welke schadeposten in uw zaak voor vergoeding in aanmerking komen? Wij adviseren over aansprakelijkheid, letselschade en vermogensschade.

Redelijke toerekening en condicio sine qua non uitgelegd

Tue, 31 Mar 2026 13:37:24 GMT

Redelijke toerekening en condicio sine qua non uitgelegd

De rechter beoordeelt schade in beginsel in twee stappen. Eerst kijkt hij of sprake is van condicio sine qua non-verband. Daarna volgt de vraag of de schade juridisch aan de aansprakelijke partij kan worden toegerekend op grond van art. 6:98 BW. Juist die tweestapstoets vormt de kern van het moderne leerstuk van het oorzakelijk verband.

De literatuur benadrukt dat daarmee enerzijds logisch irrelevante omstandigheden worden uitgesloten, maar anderzijds ook wordt voorkomen dat iedere feitelijke voorwaarde automatisch tot volledige aansprakelijkheid leidt.

Wie eerst de basis van dit onderwerp wil lezen, vindt die in ons artikel over Wat juridisch oorzakelijk verband is bij aansprakelijkheid .

Condicio sine qua non-verband

De eerste stap, condicio sine qua non, is feitelijk van aard. Men vraagt zich af of de schade ook zou zijn ontstaan wanneer de normschending wordt weggedacht. Indien de schade dan op dezelfde wijze zou zijn ingetreden, ontbreekt deze vorm van causaal verband. Indien de schade zonder die gebeurtenis niet aldus zou zijn ontstaan, dan is die gebeurtenis een noodzakelijke schakel geweest. Daarbij moet worden vergeleken met de feitelijke hypothetische situatie zonder normschending, niet met een ideale of redelijkerwijs wenselijke situatie.

De redelijke toerekening

Toch is daarmee nog niet gezegd dat alle schade ook juridisch voor vergoeding in aanmerking komt. Dat komt doordat in de werkelijkheid veel omstandigheden noodzakelijke voorwaarden kunnen zijn voor het uiteindelijke resultaat. Juist daarom is een tweede stap nodig. Art. 6:98 BW verlangt dat alleen die schade wordt vergoed die in zodanig verband staat met de gebeurtenis waarop de aansprakelijkheid berust, dat zij mede gezien de aard van de aansprakelijkheid en van de schade als gevolg daarvan aan de schuldenaar kan worden toegerekend. Dat is de leer van de redelijke toerekening.

Deze tweede stap heeft een duidelijke functie. Het recht wil niet dat iedere feitelijke schakel in de causaliteitsketen zonder meer tot aansprakelijkheid leidt. De normatieve beoordeling van art. 6:98 BW maakt het mogelijk onderscheid te maken tussen juridisch relevante en juridisch te ver verwijderde schade. Daarbij kunnen onder meer een rol spelen de aard van de geschonden norm, de aard van de schade, de voorzienbaarheid van het gevolg, de mate van verwijtbaarheid en de vraag of het gaat om letselschade, zaakschade of zuivere vermogensschade.

Meer daarover leest u in ons artikel over voorzienbaarheid van schade en de aard van de schade .

In de rechtspraak heeft deze benadering de vroegere dominantie van de adequatietheorie verdrongen. Voorzienbaarheid is niet verdwenen, maar is tegenwoordig een van de factoren binnen de bredere beoordeling van de redelijke toerekening. Dat is praktisch van groot belang. Het betekent dat de rechter niet slechts vraagt of de schade abstract voorzienbaar was, maar het gehele verband beoordeelt tegen de achtergrond van de aard van de aansprakelijkheid en het type schade dat is ingetreden.

Voor de praktijk betekent dit dat in veel zaken een te eenvoudige causaliteitsredenering tekortschiet. Het is niet genoeg om te zeggen dat zonder de fout de schade niet zou zijn ontstaan. Evenmin is het genoeg om te volstaan met de stelling dat er allerlei tussenschakels zijn geweest. De kernvraag is steeds of de schade juridisch nog aan de normschending kan worden toegerekend.

Bij complexere causaliteitskwesties, bijvoorbeeld wanneer meerdere mogelijke oorzaken of veroorzakers in beeld zijn, leest u ook ons artikel over meerdere oorzaken van schade en art. 6:99 BW .

Neem contact op

Twijfelt u of alle schade juridisch aan de wederpartij kan worden toegerekend? Wij beoordelen graag de haalbaarheid van uw vordering.

Neem contact op.

Oorzakelijk verband bij aansprakelijkheid: wanneer is schade verhaalbaar?

Tue, 31 Mar 2026 13:31:20 GMT

Oorzakelijk verband bij aansprakelijkheid: wanneer is schade verhaalbaar?

Bij aansprakelijkheid is het niet genoeg dat iemand een fout heeft gemaakt en dat er schade is ontstaan. Er moet ook een juridisch relevant verband bestaan tussen die fout en de schade. Dat verband heet oorzakelijk (of causaal) verband. In de praktijk is dat vaak het echte geschilpunt. De vraag is niet alleen óf iemand verwijtbaar heeft gehandeld, maar ook of de schade juridisch nog als gevolg van dat handelen kan worden aangemerkt. Dat is het uitgangspunt van het schadevergoedingsrecht zoals dat in de literatuur over art. 6:98 BW wordt uitgewerkt.

Dat vereiste ligt voor de hand. Wie een ander aanspreekt tot vergoeding van schade, kan niet volstaan met de constatering dat er ergens in het feitencomplex iets fout is gegaan. De schade moet zijn veroorzaakt door de gebeurtenis waarop de aansprakelijkheid berust. Het enkele naast elkaar bestaan van een aansprakelijkheidsgrond en schade is dus onvoldoende. In het aansprakelijkheidsrecht vormt causaliteit daarmee een noodzakelijke schakel tussen normschending en schadevergoeding.

Toch is die vraag minder eenvoudig dan zij op het eerste gezicht lijkt. In de werkelijkheid hebben gebeurtenissen zelden één enkele oorzaak. Vaak spelen meerdere omstandigheden een rol, soms ook omstandigheden aan de zijde van het slachtoffer, eerdere kwetsbaarheden of latere gebeurtenissen. Juist daarom heeft het recht een eigen causaliteitsleer ontwikkeld. Het recht zoekt niet naar een louter natuurwetenschappelijke verklaring, maar naar een juridisch verantwoord criterium om te bepalen welke schade nog voor rekening van de aansprakelijke partij komt en welke niet.

Wie verder wil lezen over de manier waarop de rechter dat juridisch beoordeelt, leest ook ons artikel over condicio sine qua non en redelijke toerekening .

Een veelgestelde vraag is of de schade rechtstreeks door de fout moet zijn ontstaan. Het antwoord luidt dat een strikte eis van onmiddellijke feitelijke directheid niet beslissend is. Ook wanneer zich tussenschakels voordoen, kan nog steeds causaal verband bestaan. Waar het uiteindelijk om gaat, is of de schade nog in zodanig verband staat met de aansprakelijkheid scheppende gebeurtenis dat zij als gevolg daarvan aan de schuldenaar kan worden toegerekend.

Dat maakt duidelijk dat causaliteit in het aansprakelijkheidsrecht niet alleen feitelijk, maar ook normatief van aard is.

Een andere veelgestelde vraag is of aansprakelijkheid vervalt zodra ook andere oorzaken een rol hebben gespeeld. Ook dat is niet het geval. Het feit dat andere factoren mede hebben bijgedragen, betekent niet zonder meer dat het causale verband ontbreekt. Wel maakt het de beoordeling ingewikkelder. Juist dan komt het aan op de juridische structuur van het causaliteitsleerstuk. Eerst wordt gekeken of de fout een noodzakelijke voorwaarde voor het ontstaan van de schade is geweest, en daarna of die schade juridisch nog aan die fout behoort te worden toegerekend.

Voor benadeelden is dit onderwerp van groot belang, omdat causaal verband vaak bepaalt of een schadevordering überhaupt kans van slagen heeft. Voor de aangesproken partij is het minstens zo belangrijk, omdat causaliteit ook een grens trekt. Niet alle schade die zich na een fout voordoet, valt automatisch binnen de vergoedingsplicht. Oorzakelijk verband is daarom niet slechts een technisch leerstuk, maar een kernonderdeel van iedere aansprakelijkheidszaak.

Loopt uw zaak vast op de vraag of er voldoende oorzakelijk verband bestaat tussen de fout en de schade? Lees dan ook ons artikel over het bewijs van causaal verband, de omkeringsregel en kansschade .

Neem contact op!

Wilt u weten of in uw zaak voldoende oorzakelijk verband bestaat voor een vordering tot schadevergoeding? Neem dan contact op met Vittoria Law voor advies over aansprakelijkheid en letselschade.

Olie, gladheid of voorwerp op de weg: wie is aansprakelijk?

Mon, 30 Mar 2026 18:24:29 GMT

Olie, gladheid of voorwerp op de weg: wie is aansprakelijk?

Veel mensen denken dat de wegbeheerder altijd aansprakelijk is als zich iets gevaarlijks op de weg bevindt. Juridisch is dat onderscheid subtieler. Er bestaat een belangrijk verschil tussen een gebrekkige weg in de zin van artikel 6:174 BW en gevaar op de weg door een vreemd voorwerp of een tijdelijke toestand, waarvoor eerder artikel 6:162 BW in beeld komt.

Voor de hoofdregels over aansprakelijkheid van de wegbeheerder verwijs ik naar dit overzicht over de gebrekkige weg.

Wat maakt de weg gebrekkig?

Waarschuwingen, bebording en veiligheidsmaatregelen spelen hierbij vaak een grote rol

Niet ieder voorwerp op de weg kan worden gezien als onderdeel van de weg zelf. Een autoband, olie, glasscherven, verloren lading of andere willekeurige objecten maken de weg niet zonder meer “gebrekkig” in de zin van artikel 6:174 BW. In zulke gevallen draait de zaak meestal niet om de kwaliteit van de opstal, maar om de vraag of de wegbeheerder op grond van onrechtmatige daad voldoende heeft gedaan om gevaarlijke situaties te voorkomen of te beëindigen. Alleen wanneer een voorwerp een zodanig nauw verband heeft met de weg of de weginrichting, bijvoorbeeld een losgeraakt onderdeel van de weg, een putdeksel, split of wegklinkers, kan dat anders liggen.

En bij gladheid?

Ook bij gladheid is de rechtspraak terughoudend. Het hoofdstuk bespreekt expliciet dat een wegdek dat glad wordt door ijzel niet alleen daarom als gebrekkig in de zin van artikel 6:174 BW wordt aangemerkt. Dat geldt ook voor zeer open asfaltbeton, ook al kan dat type wegdek eerder glad worden en lastiger te bestrijden zijn. De gedachte daarachter is dat aan zulke situaties geen ander gevaar is verbonden dan het algemeen bekende gevaar van gladheid bij winterse omstandigheden. Voor evident gevaar hoeft niet steeds afzonderlijk te worden gewaarschuwd. Daarmee is ook verklaard waarom niet tijdig strooien niet automatisch tot aansprakelijkheid leidt. Alleen in bijzondere omstandigheden kan anders worden geoordeeld, bijvoorbeeld wanneer reeds met strooien is begonnen maar een concreet weggedeelte ten onrechte is overgeslagen.

Welke factoren zijn van belang?

Wanneer een stoep of fietspad wel als juridisch gebrek kan gelden

Voor slachtoffers maakt dit onderscheid groot verschil. Wie uitglijdt over olie, bladeren of ijzel heeft juridisch een andere zaak dan iemand die ten val komt door een constructief of onderhoudstechnisch gebrek van de weg zelf. In de eerste categorie zal vaker moeten worden onderzocht hoe lang de gevaarlijke situatie bestond, of de wegbeheerder daarvan wist of had moeten weten, hoe het toezicht of de inspectie was ingericht en of in redelijkheid maatregelen hadden moeten worden genomen. In de tweede categorie ligt de focus juist meer op de inherente toestand van de weg of de weginrichting.

Dat maakt deze zaken vaak technisch en feitelijk ingewikkeld. Soms wordt te snel aangenomen dat een claim kansloos is “omdat het alleen maar glad was”, terwijl de concrete omstandigheden toch aanleiding kunnen geven tot aansprakelijkheid. Soms gebeurt juist het omgekeerde: er wordt een beroep gedaan op artikel 6:174 BW terwijl het juridisch veel logischer is om de zaak te beoordelen via artikel 6:162 BW.

Wat moet je uitzoeken en vastleggen?

Een zorgvuldige kwalificatie van de toedracht is daarom essentieel. Wat lag er precies op de weg? Hoorde dat voorwerp bij de weg of juist niet? Was de gladheid uitzonderlijk of evident? Waren er eerdere meldingen? Was sprake van een onderhouds- of inspectietekort? Dat zijn de vragen die bepalen welke juridische route moet worden gevolgd en hoe groot de kans op succes is.

Wie schade lijdt door olie, gladheid, losse voorwerpen of andere gevaarlijke omstandigheden op de weg, doet er dus goed aan om niet alleen de situatie te documenteren, maar ook direct juridisch te laten beoordelen op welke grondslag de zaak het beste kan worden ingestoken. De juiste juridische kwalificatie bepaalt vaak de uitkomst.

Neemt contact op!

Uitgegleden door olie, bladeren, ijzel of een voorwerp op de weg? Vittoria Law beoordeelt welke aansprakelijkheidsgrondslag in uw zaak het meest kansrijk is.

Verder lezen; Wanneer is de gemeente aansprakelijk voor een ongeval bij een gebrekkige weg? en De rol van waarschuwingen, bebording en CROW-richtlijnen bij aansprakelijkheid van de wegbeheerder

De rol van waarschuwingen, bebording en CROW-richtlijnen bij aansprakelijkheid van de wegbeheerder

Mon, 30 Mar 2026 18:18:13 GMT

CROW-richtlijnen en waarschuwingen bij wegschade | Vittoria Law

In aansprakelijkheidszaken tegen wegbeheerders draait het lang niet altijd alleen om de fysieke toestand van de weg. Minstens zo belangrijk is de vraag of voldoende is gewaarschuwd voor het concrete gevaar. Een gevaarlijke situatie kan soms worden ondervangen door tijdige, duidelijke en specifieke bebording of markering. Als zulke maatregelen ontbreken of ondeugdelijk zijn, kan dat zwaar wegen bij de aansprakelijkheidsvraag.

Wie wil weten wanneer een wegbeheerder in algemene zin aansprakelijk is, leest eerst dit overzicht over de gebrekkige weg en artikel 6:174 BW.

De verplichtingen van de wegbeheerder

Wat een weggebruiker zelf moet doen en wanneer eigen schuld een rol speelt

De verplichting van de wegbeheerder verder reikt dan uitsluitend onderhoud. Een wegbeheerder moet voor onveilige verkeerssituaties passende beveiligingsmaatregelen nemen, waaronder waarschuwingen. Daarbij is niet voldoende dat er “iets” is geplaatst. Waarschuwingen moeten specifiek en effectief zijn. Een algemene melding dat de verkeerssituatie is gewijzigd, is niet altijd genoeg als het werkelijke gevaar bijvoorbeeld schuilt in een bussluis, een roadblocker of een andere atypische inrichting van de weg. In de rechtspraak is meermaals benadrukt dat zoveel mogelijk specifiek voor specifieke gevaren moet worden gewaarschuwd.

Relevantie CROW-richtlijnen

Op dit punt zijn CROW-richtlijnen vaak relevant. Hoewel CROW-richtlijnen geen formele wettelijke normen zijn, vormen zij wel een belangrijk objectief aanknopingspunt in de beoordeling van de veiligheid van wegen, bermen, markeringen, bebakening en onderhoud. Rechters gebruiken die richtlijnen geregeld als gezichtspunt bij de vraag of een weg voldoet aan de daaraan te stellen eisen en welke veiligheidsmaatregelen redelijkerwijs mochten worden verlangd. Tegelijk betekent het niet naleven van een CROW-richtlijn niet automatisch dat aansprakelijkheid vaststaat. Andersom sluit naleving van de richtlijn aansprakelijkheid ook niet uit. De richtlijn is dus geen alles-of-niets-criterium, maar een zwaarwegende factor in de totaalafweging.

Een gat in het fietspad of een verzakte stoeptegel

In de praktijk is juist die nuance van belang. Een gemeente kan soms gegronde redenen hebben om van een richtlijn af te wijken. Maar dan zal wel moeten worden beoordeeld of die afwijking, gelet op alle omstandigheden, nog verdedigbaar was. Andersom kan een formeel juiste inrichting toch onveilig zijn in een specifieke lokale situatie, bijvoorbeeld door verkeersdrukte, beperkte zichtbaarheid of een ongebruikelijke combinatie van verkeersstromen.

Olie, bladeren, losliggende voorwerpen en gladheid vallen juridisch vaak anders uit

Wat moet je als slachtoffer meteen doen?

Voor slachtoffers en hun belangenbehartigers is het daarom vaak zinvol om niet alleen de locatie te documenteren, maar ook na te gaan welke richtlijnen op de situatie van toepassing waren. Dat kan gaan over hoogteverschillen in wegverharding, visuele inspectienormen, werk-in-uitvoering-bebakening, markeringen, bebording en afzettingen. Juist wanneer sprake is van wegwerkzaamheden, tijdelijke verkeerssituaties of technische obstakels op de weg, kan dit verschil maken.

Waarschuwingen moeten bovendien niet alleen bestaan, maar ook daadwerkelijk begrijpelijk en tijdig zijn voor de gemiddelde weggebruiker. Dat laatste is juridisch essentieel. De maatstaf is niet hoe een zeer ervaren of juridisch geschoolde lezer een bord interpreteert, maar of een normale weggebruiker de waarschuwing tijdig waarneemt, begrijpt en daarnaar kan handelen.

Daarmee zijn waarschuwingen en CROW-richtlijnen vaak de spil van het geschil. Wie in een letselschadezaak alleen focust op het gebrek in het wegdek, mist regelmatig de helft van de zaak. Juist de combinatie van fysieke situatie, voorzienbaarheid van gevaar en kwaliteit van de beveiligingsmaatregelen bepaalt vaak de uitkomst.

Neem contact op!

Heeft u schade geleden door een onduidelijke of ondeugdelijke verkeerssituatie, wegwerkzaamheden of gebrekkige waarschuwing? Vittoria Law onderzoekt de juridische en technische uitgangspunten van uw zaak.

Niet ieder gevaar op de weg leidt tot aansprakelijkheid: wat moet een weggebruiker zelf doen?

Mon, 30 Mar 2026 18:12:22 GMT

Eigen oplettendheid op de weg en aansprakelijkheid | Vittoria Law

Een veelgemaakte fout in zaken over ongevallen op de openbare weg is de gedachte dat ieder risico automatisch voor rekening van de wegbeheerder komt. De rechtspraak laat juist zien dat weggebruikers ook zelf een verantwoordelijkheid dragen. Wegen hoeven niet vrij te zijn van ieder denkbaar risico en van een normaal oplettende weggebruiker mag worden verlangd dat hij zijn gedrag aanpast aan de omstandigheden.

Voor het algemene kader over de aansprakelijkheid van de gemeente of andere wegbeheerder verwijs ik naar dit overzicht over de gebrekkige weg.

Waar moet een weggebruiker rekening mee houden?

Wanneer een stoeptegel of fietspad juridisch als gebrekkig geldt

Een weggebruiker moet er rekening mee houden dat wegen niet altijd in perfecte staat verkeren. Dat geldt voor de gelijkmatigheid van het wegdek, de stroefheid, plasvorming, plaatselijke hoogteverschillen en andere onvolkomenheden die in het verkeer niet uitzonderlijk zijn. In verschillende uitspraken werd daarom geen aansprakelijkheid aangenomen, juist omdat van de betrokken weggebruiker meer oplettendheid mocht worden verwacht. Dat gold bijvoorbeeld in situaties waarin de toestand van de weg goed zichtbaar was, waarin het gevaar niet bijzonder of onverwacht was, of waarin de gebruiker bekend was met de locatie.

Met welk gedrag moet wegbeheerder rekening houden?

Daarmee samen hangt de vraag met welk gedrag de wegbeheerder rekening moet houden. De wegbeheerder moet niet alleen uitgaan van ideale verkeersdeelnemers, maar ook van het feit dat mensen niet altijd optimaal opletten. Die verplichting gaat echter niet onbeperkt ver. Wie zich evident roekeloos gedraagt, een voor de hand liggend risico negeert of een weg gebruikt op een wijze waarvoor die zichtbaar ongeschikt is, kan de gevolgen daarvan niet zonder meer afwentelen op de overheid. De rechtspraak maakt dus een onderscheid tussen gewone menselijke onoplettendheid, waarmee de wegbeheerder rekening moet houden, en gedrag dat zo onvoorzichtig is dat het buiten de verantwoordelijkheid van de wegbeheerder valt.

Dat onderscheid is in de praktijk van groot belang. Een fietser die met normale snelheid rijdt en wordt verrast door een slecht zichtbaar gebrek staat juridisch heel anders dan iemand die ter plaatse bekend is, hard rijdt en een duidelijk waarneembaar gevaar negeert. Ook een automobilist die een kennelijk ongeschikte weg met een zwaar voertuig gebruikt, zal minder snel met succes een aansprakelijkheidsvordering kunnen instellen. Hetzelfde geldt wanneer de verkeerssituatie zodanig duidelijk was dat zelfs een minder oplettende weggebruiker had moeten begrijpen dat extra voorzichtigheid geboden was.

Elke situatie is uniek

De betekenis van waarschuwingen, bebording en CROW-richtlijnen

Dat betekent niet dat slachtoffers snel met lege handen staan. Het betekent wel dat elke zaak inhoudelijk moet worden opgebouwd. De vraag is steeds: was dit gevaar zo normaal, zichtbaar of voorzienbaar dat de weggebruiker zich daarop had moeten instellen? Of was juist sprake van een verkeerssituatie die de wegbeheerder had moeten onderkennen en beveiligen? Pas na beantwoording van die vraag ontstaat zicht op de kans van slagen van een claim.

Voor de bewijsvoering is daarom niet alleen de toestand van de weg van belang, maar ook het gebruik dat van de weg werd gemaakt. Snelheid, zicht, bekendheid met de plek, weersomstandigheden, markeringen en verkeersborden spelen allemaal mee. In procedures over letselschade door een gebrekkige weg wordt de discussie daardoor vaak net zozeer gevoerd over het gedrag van het slachtoffer als over het gebrek zelf.

Wie een ongeval op de openbare weg meemaakt, moet dus weten dat aansprakelijkheid niet alleen wordt bepaald door de toestand van het wegdek, maar ook door de vraag wat in redelijkheid van de weggebruiker mocht worden verwacht. Juist in dat spanningsveld ligt het juridische hart van deze zaken.

Neem contact op!

Heeft de verzekeraar of gemeente aangevoerd dat u zelf onvoldoende heeft opgelet? Vittoria Law beoordeelt of dat verweer juridisch standhoudt.

Lees verder: Wanneer is de gemeente aansprakelijk voor een gebrekkige weg? en De rol van waarschuwing, bebordingen en CROW-richtlijnen.

Een gat in het fietspad of een verzakte stoeptegel: wanneer is dat juridisch een gebrek?

Mon, 30 Mar 2026 18:06:47 GMT

Gat in fietspad of stoeptegel? Wanneer is de weg juridisch gebrekkig?

In de praktijk ontstaan veel letselschadezaken door relatief alledaagse situaties. Een fietser komt ten val door een kuil in het fietspad. Een voetganger struikelt over een verzakte tegel. Een scootmobielgebruiker rijdt vast door scheefliggende bestrating. De intuïtieve reactie is vaak dat de weg “dus” gebrekkig was. Toch is dat juridisch niet vanzelfsprekend.

Wie eerst het algemene juridische kader wil lezen, kan hier lezen wanneer de gemeente aansprakelijk is voor een ongeval door een gebrekkige weg.

Wanneer is een weg, fietspad of stoep gebrekkig?

De vraag of een weg, fietspad of trottoir gebrekkig is, wordt niet abstract beantwoord. De rechter kijkt steeds naar de concrete omstandigheden. Het geüploade hoofdstuk laat zien dat de maatstaf is of de weg voldeed aan de eisen die men daaraan in die omstandigheden mocht stellen. Dat betekent dat een klein hoogteverschil voor een automobilist geen relevant gevaar hoeft te zijn, terwijl dezelfde afwijking voor een fietser of gebruiker van een instabiel hulpmiddel veel ernstiger kan uitpakken. Anders gezegd: de beoordeling van het gebrek hangt mede af van het soort weggebruiker met wie de wegbeheerder rekening moest houden.

Niet ieder gevaar op de weg leidt tot aansprakelijkheid

Tegelijk laat de rechtspraak zien dat van weggebruikers ook oplettendheid mag worden verwacht. Wegen hoeven niet perfect te zijn. Van fietsers, voetgangers en automobilisten mag in beginsel worden verlangd dat zij hun gedrag aanpassen aan de onderhoudstoestand van de weg, de overzichtelijkheid van de situatie en de weersomstandigheden. Wie bekend is met een bepaalde situatie, zal vaak nog minder snel met succes kunnen stellen dat de weg juridisch gebrekkig was. De rechter houdt dus niet alleen de wegbeheerder een norm voor, maar ook de weggebruiker zelf. Dat maakt dit type zaken vaak feitelijk en bewijsrechtelijk complex.

De grenzen qua gevaarzetting

De rol van waarschuwingen en CROW-richtlijnen bij aansprakelijkheid van de wegbeheerder

Toch zijn er uiteraard grenzen. Als de afwijking in het wegdek groter, gevaarlijker en minder goed waarneembaar is, stijgt de kans dat sprake is van een juridisch relevant gebrek. In de rechtspraak zijn bijvoorbeeld duidelijke hoogteverschillen, ernstig uitstekende putdeksels en substantiële verzakkingen wel aangemerkt als omstandigheden die aansprakelijkheid kunnen dragen. Bovendien neemt de kans op aansprakelijkheid toe wanneer een eenvoudige maatregel mogelijk was, zoals herstel, markering of een waarschuwing.

Welke omstandigheden zijn van belang?

Voor slachtoffers is daarom van belang om de discussie niet te laten verzanden in algemene termen als “slechte weg” of “gevaarlijke stoep”. De juridische beoordeling vraagt om precisie. Hoe groot was het hoogteverschil? Was de situatie zichtbaar? Ging het om een druk gebruikt fietspad of om een rustige landweg? Ging het om een gewone voetganger, een wielrenner, een scootmobielgebruiker of een automobilist? Waren er eerdere meldingen? Hoe lang bestond de situatie al? Dat zijn precies de vragen waarop een rechter zijn oordeel baseert.

Dit moet je doen bij een ongeval

Veel claims stranden omdat direct na het ongeval onvoldoende bewijs wordt verzameld. Een goede foto met schaal, een plattegrond, gegevens over de locatie, getuigenverklaringen en informatie over het moment van de val zijn vaak essentieel. In veel gevallen moet bovendien worden onderzocht welke instantie precies verantwoordelijk is voor het beheer van de weg of stoep. Dat kan een gemeente zijn, maar ook een provincie, waterschap of private partij.

Wie letsel heeft opgelopen door een gat in het fietspad of een verzakte stoeptegel doet er dus goed aan om de zaak niet te simpel te benaderen. Juridisch draait het niet om de vraag of de weg ideaal was, maar of de toestand ervan zodanig beneden de norm lag dat de wegbeheerder aansprakelijk is voor de schade die daaruit is voortgevloeid.

Neem contact op

Twijfelt u of een stoep, fietspad of weg juridisch als gebrekkig kan worden aangemerkt? Vittoria Law beoordeelt uw zaak inhoudelijk en praktisch.

Verder lezen? Wanneer is de gemeente aansprakelijk voor een gebrekkige weg?

Wanneer is de gemeente aansprakelijk voor een ongeval door een gebrekkige weg?

Mon, 30 Mar 2026 18:00:41 GMT

Gemeente aansprakelijk voor gebrekkige weg? | Vittoria Law

Wanneer iemand ten val komt door een gat in het fietspad, een verzakking in het trottoir of een gevaarlijke weginrichting, wordt al snel gedacht dat de gemeente aansprakelijk is. Juridisch ligt dat genuanceerder. Niet ieder ongeval op de openbare weg betekent dat sprake is van aansprakelijkheid. De centrale vraag is of de weg of de weginrichting in de gegeven omstandigheden voldeed aan de eisen die daaraan mochten worden gesteld.

Risico-aansprakelijkheid gebrekkige opstal

De wettelijke basis ligt vaak in artikel 6:174 BW. Dat artikel regelt de risicoaansprakelijkheid van de bezitter van een opstal, waaronder ook openbare wegen kunnen vallen. Voor aansprakelijkheid is vereist dat sprake is van een gebrekkige opstal, dat die opstal daardoor gevaar voor personen of zaken oplevert en dat dat gevaar zich heeft verwezenlijkt. Daarmee is meteen duidelijk dat niet iedere oneffenheid of ieder risico op de weg automatisch een juridisch gebrek vormt. Het enkele feit dat een weg gevaar oplevert, is nog niet genoeg. Het gaat om de vraag of de weg, gelet op alle omstandigheden van het geval, niet voldoet aan de eisen die men daaraan mocht stellen.

Wanneer een gat in het fietspad of een verzakte stoeptegel juridisch een gebrek oplevert

Factoren die van belang zijn

Bij die beoordeling spelen meerdere factoren een rol. Van belang zijn onder meer de aard van de weg, de functie van de weg, het te verwachten gebruik, de verkeersdrukte, de zicht- en weersomstandigheden en de vraag hoe groot de kans op verwezenlijking van het gevaar was. Ook wordt gekeken naar de mogelijkheid om relatief eenvoudige veiligheidsmaatregelen te nemen en naar de vraag of het gevaar objectief kenbaar was. Dat sluit aan bij de bekende gezichtspunten uit het Wilnis-arrest van de Hoge Raad, waarin de beoordeling van gebrekkigheid nadrukkelijk is ingekaderd. In zaken tegen overheden weegt daarnaast mee dat een overheid een zekere beleidsvrijheid heeft en niet onbeperkt over middelen beschikt, al mag een gemeente zich niet zonder serieuze onderbouwing verschuilen achter een algemeen beroep op gebrek aan budget.

De rol van de eigen oplettendheid van de weggebruiker

Dat betekent in de praktijk dat een klein hoogteverschil, enkele verzakte tegels of een onvolkomenheid in de weg niet zonder meer tot aansprakelijkheid leiden. De rechtspraak laat zien dat relatief beperkte afwijkingen soms worden beschouwd als normale imperfecties waarmee weggebruikers rekening moeten houden. Anders kan het liggen als sprake is van duidelijke en gevaarlijke hoogteverschillen, ernstige verzakkingen, structurele onveiligheid of situaties waarin eenvoudige maatregelen mogelijk waren maar achterwege zijn gebleven. Vooral wanneer bekend is dat op een bepaalde plek vaker vergelijkbare ongevallen gebeuren, neemt de kans toe dat een wegbeheerder maatregelen had moeten treffen.

Wat moet je doen bij een ongeval?

De rol van waarschuwingen, bebording en CROW-richtlijnen

Voor slachtoffers is daarom vooral van belang dat niet alleen het ongeval zelf wordt vastgelegd, maar ook de precieze toestand van de weg. Foto’s direct na het ongeval, verklaringen van getuigen, informatie over eerdere meldingen of eerdere ongevallen en gegevens over onderhoud of inspectie kunnen doorslaggevend zijn. Zonder die onderbouwing blijft een claim vaak steken in de algemene stelling dat de weg “gevaarlijk” was, terwijl juist juridisch moet worden aangetoond waarom die situatie in de concrete omstandigheden beneden het aanvaardbare niveau lag.

Gladheid, olie en voorwerpen op de weg vallen niet altijd onder artikel 6:174 BW

De conclusie is dus dat de gemeente of andere wegbeheerder zeker aansprakelijk kán zijn voor schade door een gebrekkige weg, maar dat dit afhangt van een nauwkeurige juridische toets. Juist omdat het geen automatisme is, loont het om een zaak vroeg scherp te analyseren. In aansprakelijkheidskwesties rond openbare wegen gaat het uiteindelijk niet om de vraag of het slachtoffer is gevallen, maar om de vraag of de wegbeheerder in juridisch relevante zin tekort is geschoten in de veiligheid die van de weg mocht worden verwacht.

Neem contact op!

Bent u gevallen door een slechte weg, losliggende tegel of gevaarlijke verkeerssituatie? Vittoria Law beoordeelt of de wegbeheerder aansprakelijk is en welke schade kan worden verhaald.

Verder lezen: Bij deelvragen over een gat in het fietspad, een verzakte stoeptegel , eigen schuld van de weggebruiker , waarschuwingen en CROW-richtlijnen of gladheid en voorwerpen op de weg , verwijs ik ook naar de afzonderlijke verdiepende artikelen op deze website.

Kansschade na een beroepsfout: recente uitspraak over ARAG, verjaring en gemiste proceskansen

Mon, 30 Mar 2026 09:21:22 GMT

Kansschade na beroepsfout advocaat of rechtsbijstandverlener

Wie zoekt op termen als kansschade, beroepsfout advocaat of gemiste proceskans, zoekt meestal geen theorie, maar een antwoord op een concrete vraag. Krijg ik nog schadevergoeding als mijn advocaat of rechtsbijstandverlener een fout heeft gemaakt, maar niet zeker is of ik de oorspronkelijke zaak zou hebben gewonnen? Een recente uitspraak van het Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden van 10 maart 2026 laat goed zien hoe de rechter met die vraag omgaat. In deze zaak had ARAG een vordering van een verzekerde op een derde laten verjaren. Vervolgens moest het hof beoordelen of, en zo ja in welke omvang, ARAG daardoor schadeplichtig was. Het hof kwam niet tot volledige vergoeding van de oorspronkelijke schade, maar paste de leer van de kansschade toe. Dat maakt deze uitspraak bijzonder relevant voor iedereen die te maken heeft met een beroepsfout van een advocaat, jurist of rechtsbijstandverlener.

Kern van de zaak

De zaak draaide oorspronkelijk om een geschil over een gebrekkig aangelegde vloerverwarming. Volgens de verzekerde was de aannemer tekortgeschoten, maar die vordering was verjaard geraakt. Daarop richtte de verzekerde zich tot ARAG, met het verwijt dat deze als juridisch belangenbehartiger een beroepsfout had gemaakt door de claim te laten verjaren. Daarmee ontstond een klassiek probleem dat in veel aansprakelijkheidszaken terugkomt. Er is wel een fout gemaakt, maar de vraag wat zonder die fout zou zijn gebeurd, laat zich achteraf niet meer met zekerheid beantwoorden. Juist in dat spanningsveld komt kansschade in beeld.

Wat is kansschade?

Kansschade is aan de orde wanneer niet met zekerheid kan worden vastgesteld dat een benadeelde zonder de fout een bepaald voordeel zou hebben behaald of een bepaald nadeel zou hebben vermeden, maar wel aannemelijk is dat hij een reële kans op een betere uitkomst heeft verloren. De schade bestaat dan niet uit het volledige gemiste voordeel, maar uit de waarde van die verloren kans. Dat betekent dat de rechter de hypothetische uitkomst niet zwart-wit benadert. De rechter vraagt niet alleen of de zaak zeker gewonnen zou zijn, maar ook hoe groot de kans daarop was.

Dat is een wezenlijk onderscheid. In zaken over beroepsaansprakelijkheid wordt door aangesproken partijen vaak aangevoerd dat niet vaststaat dat de cliënt de oorspronkelijke procedure zou hebben gewonnen. Dat verweer is op zichzelf begrijpelijk, maar het betekent niet dat er dan dus geen schade is. Als een fout ertoe heeft geleid dat een serieuze kans op succes verloren is gegaan, dan kan juist die kans voor vergoeding in aanmerking komen. De recente uitspraak bevestigt dat nog eens op duidelijke wijze.

Wat besliste het hof precies?

Het hof had al in eerdere tussenarresten geoordeeld dat de schade van de verzekerde moest worden berekend via de leer van de kansschade, omdat niet concreet kon worden vastgesteld hoe het hoger beroep in de oorspronkelijke procedure tegen de aannemer zou zijn afgelopen als ARAG de vordering niet had laten verjaren. Daarna heeft het hof een deskundige benoemd om te onderzoeken of sprake was van een gebrek in de vloerverwarmingsinstallatie en wat herstel daarvan zou kosten. De deskundige concludeerde dat de installatie inderdaad niet aan de overeenkomst voldeed, dat sprake was van een ontwerpfout en dat de herstelkosten in 2011 ongeveer € 13.255,48 inclusief btw bedroegen. Het hof nam die conclusie over.

Daarmee stond echter nog niet vast dat de verzekerde zonder de fout van ARAG de volledige schade op de aannemer had kunnen verhalen. Er waren immers nog verschillende verweren denkbaar in de oorspronkelijke procedure, waaronder een beroep op finale kwijting en discussie over de precieze proceskansen in hoger beroep. Juist omdat die hypothetische uitkomst niet meer met zekerheid kon worden gereconstrueerd, heeft het hof de goede en kwade kansen gewogen. Uiteindelijk schatte het hof de kans dat het hoger beroep van de verzekerde gunstiger zou zijn afgelopen op 40%. Dat leidde tot een schadevergoeding van 40% van de vastgestelde schade, dus € 5.302,19, te vermeerderen met wettelijke rente vanaf 1 januari 2011.

Waarom is deze kansschade-uitspraak belangrijk?

De betekenis van deze uitspraak reikt verder dan deze ene zaak. Het hof laat hier zien dat een benadeelde niet met lege handen hoeft te staan wanneer door een beroepsfout onzeker is geworden wat de uitkomst van een eerdere procedure zou zijn geweest. Dat is een belangrijk punt. Juist door de fout van de juridische dienstverlener is immers vaak niet meer exact vast te stellen hoe de zaak zonder die fout zou zijn geëindigd. Het zou onbillijk zijn als die onzekerheid vervolgens volledig ten nadele van de benadeelde werkt.

Dat neemt niet weg dat kansschade ook grenzen kent. De rechter kent niet automatisch de volledige onderliggende vordering toe. De benadeelde moet wel aannemelijk maken dat sprake was van een reële, niet verwaarloosbare kans op een beter resultaat. In deze zaak kwam het hof uit op 40%. Daarmee laat de uitspraak goed zien dat kansschade een tussenweg vormt tussen volledige afwijzing en volledige toewijzing.

Dat is precies de reden waarom deze zaak ook voor de letselschade- en aansprakelijkheidspraktijk relevant is. Denk aan situaties waarin een advocaat een verjaringstermijn laat verlopen, een procedure inhoudelijk verkeerd insteekt, een essentieel verweer nalaat of een kansrijke vordering onvoldoende onderbouwt. In al die gevallen kan de vraag rijzen of de cliënt een kans op een betere uitkomst heeft verloren. Dan is kansschade vaak het juridisch juiste beoordelingskader.

De juridische lijn achter kansschade

Interessant is ook dat het hof in deze uitspraak verwijst naar vaste rechtspraak van de Hoge Raad over schadebegroting en kansschade. Op het slotblad van het arrest verwijst het hof onder meer naar HR 28 maart 2003, ECLI:NL:HR:2003:AF3067, HR 26 april 2002, ECLI:NL:HR:2002:AD9339, HR 26 september 2025, ECLI:NL:HR:2025:1388 en HR 16 januari 2026, ECLI:NL:HR:2026:53. Daarmee plaatst het hof deze beslissing nadrukkelijk binnen de bestaande lijn dat schade wegens een verloren kans onder omstandigheden voor vergoeding in aanmerking komt en dat aan de stelplicht van de benadeelde in de hypothetische situatie niet te zware eisen mogen worden gesteld, juist omdat de fout hem de mogelijkheid heeft ontnomen om daarover volledige zekerheid te verschaffen.

Dat is juridisch van gewicht. In procedures over beroepsaansprakelijkheid speelt vaak de neiging om de hypothetische situatie te streng te beoordelen. De aangesproken partij zegt dan: bewijs maar dat u de zaak zeker zou hebben gewonnen. Het leerstuk van de kansschade corrigeert die benadering. Het gaat niet om absolute zekerheid, maar om een redelijke waardering van de verloren kans.

Geen volledige schadevergoeding, maar ook geen nihil

Voor de praktijk is misschien wel het belangrijkste inzicht dat kansschade vaak uitkomt op een gedeeltelijke schadevergoeding. Dat voelt voor cliënten soms onbevredigend, omdat zij de fout van hun belangenbehartiger ervaren als de reden waarom zij hun volledige aanspraak niet meer kunnen realiseren. Toch sluit de leer van de kansschade juist aan bij de juridische werkelijkheid. Als de uitkomst van de oorspronkelijke zaak onzeker was, zou volledige vergoeding kunnen leiden tot overcompensatie. Omgekeerd zou afwijzing tot nihil vaak te hard zijn. De rechter zoekt daarom naar een redelijke middenpositie.

Dat is precies wat hier is gebeurd. Het hof stelde vast dat de oorspronkelijke zaak inhoudelijk zeker niet kansloos was. Integendeel, uit het deskundigenbericht volgde dat van een gebrek sprake was en dat schade bestond. Maar tegelijkertijd waren er voldoende onzekerheden om niet uit te gaan van een volledige winstkans. Daarom werd de kans geschat op 40%. Daarmee bevestigt het hof dat kansschade in wezen een vorm van schadebegroting is, toegespitst op een hypothetische procesuitkomst.

Wanneer is sprake van een vergoedbare gemiste proceskans?

De uitspraak laat zich ook lezen als een praktisch toetsingskader. Wie een advocaat, jurist of rechtsbijstandverlener aansprakelijk wil stellen wegens een beroepsfout, zal doorgaans moeten aantonen dat daadwerkelijk een fout is gemaakt, dat zonder die fout een reële kans bestond op een beter resultaat en dat die kans voldoende concreet kan worden gewaardeerd. Dat vergt meestal een reconstructie van de onderliggende zaak. Hoe sterk was die zaak inhoudelijk? Welke verweren lagen voor de hand? Hoe was de bewijslast verdeeld? Waren er stukken of deskundigen die de vordering ondersteunden? En bestonden er processuele of contractuele obstakels, zoals finale kwijting of een bewijsprobleem?

Juist daarom is dit soort zaken juridisch specialistisch werk. De discussie gaat zelden alleen over de fout zelf. Vaak moet als het ware een tweede procedure worden gevoerd over de vraag hoe de eerste procedure waarschijnlijk zou zijn afgelopen. De recente uitspraak van het hof laat dat treffend zien.

Conclusie

Deze recente kansschade-uitspraak maakt duidelijk dat een beroepsfout van een rechtsbijstandverlener of advocaat niet alleen tot aansprakelijkheid kan leiden wanneer de gemiste zaak zeker zou zijn gewonnen. Ook wanneer slechts sprake is van een reële kans op een beter resultaat, kan schadevergoeding volgen. De rechter zal die kans dan waarderen en de schade daarop afstemmen.

Voor slachtoffers van beroepsfouten is dat een belangrijke boodschap. Een gemiste termijn, een verjaarde vordering of een verkeerd gevoerde procedure betekent niet automatisch dat verhaal onmogelijk is. Tegelijkertijd laat de uitspraak zien dat de rechter kritisch blijft kijken naar de daadwerkelijke succeskans van de oorspronkelijke zaak. Kansschade is dus geen verkapte route naar volledige vergoeding, maar een juridisch verfijnde manier om schade te begroten in situaties waarin de fout juist de zekerheid over de uitkomst heeft weggenomen.

Heeft uw advocaat, jurist of rechtsbijstandverlener een fout gemaakt waardoor een claim is verjaard of een procedurekans verloren is gegaan? Dan is het verstandig om te laten beoordelen of sprake is van vergoedbare kansschade. Vittoria Law adviseert over beroepsaansprakelijkheid, gemiste proceskansen en schadebegroting bij verloren verhaalsmogelijkheden. Neem contact op!

Wat is proportionele aansprakelijkheid?

tcwarnsinck@gmail.com (Tim Warnsinck) — Thu, 19 Mar 2026 17:01:35 GMT

Wat is proportionele aansprakelijkheid?

In het aansprakelijkheidsrecht moet niet alleen worden vastgesteld dat iemand een fout heeft gemaakt. Er moet ook voldoende verband bestaan tussen die fout en de schade. Dat verband heet het causaal verband. In veel zaken is juist dát het moeilijkste onderdeel van de discussie.

Soms staat vast dat een partij een norm heeft geschonden, maar blijft onzeker of de schade daardoor is veroorzaakt. De schade kan ook geheel of gedeeltelijk zijn ontstaan door een andere oorzaak die voor risico van de benadeelde komt. Denk aan roken, genetische aanleg, veroudering, een al bestaande medische kwetsbaarheid, een hartaanval of een oorzaak van buitenaf.

In zulke gevallen kan het onredelijk zijn om de schade volledig bij de benadeelde te laten, omdat wél vaststaat dat een norm is geschonden die juist bedoeld was om schade te voorkomen. Tegelijk kan het ook onredelijk zijn om de aansprakelijke partij de volledige schade te laten betalen, omdat er een reële kans bestaat dat de schade ook zonder de normschending zou zijn ontstaan. Voor dat soort uitzonderlijke situaties is het leerstuk van proportionele aansprakelijkheid ontwikkeld.

Wie eerst de basis van causaal verband wil lezen, kan beginnen met Wat is causaal verband en waarom is het zo belangrijk bij schadevergoeding? en Hoe bewijs je causaal verband? Die blogs leggen uit waarom schadevergoeding meestal begint bij de vraag of de schade zonder de fout ook zou zijn ontstaan.

Wat betekent proportionele aansprakelijkheid?

Proportionele aansprakelijkheid betekent dat de aansprakelijke partij niet de volledige schade hoeft te vergoeden, maar alleen een deel daarvan. Dat deel wordt bepaald aan de hand van de kans dat de schade door de normschending is veroorzaakt.

Als de rechter bijvoorbeeld oordeelt dat er een kans van 40% bestaat dat de schade door de fout is veroorzaakt, kan de aansprakelijke partij voor 40% van de schade aansprakelijk worden gehouden. De schade wordt dan dus naar verhouding toegerekend.

Het gaat niet om een gewone schatting van schadeposten, maar om een oplossing voor onzekerheid over het causaal verband. De rechter weet niet met voldoende zekerheid of de normschending de schade heeft veroorzaakt, maar kan wel vaststellen dat er een reële kans bestaat dat dit zo is.

Wanneer speelt proportionele aansprakelijkheid?

Proportionele aansprakelijkheid speelt vooral wanneer twee soorten oorzaken tegenover elkaar staan. Aan de ene kant is er een normschending door de aangesproken partij. Aan de andere kant zijn er omstandigheden die voor risico van de benadeelde komen.

Dat kan bijvoorbeeld spelen bij gezondheidsschade. In de zaak Nefalit/Karamus ging het om asbestblootstelling en roken. De vraag was in welke mate de longkanker van de werknemer was veroorzaakt door de asbestblootstelling waarvoor de werkgever aansprakelijk was, en in welke mate door het roken, dat voor risico van de werknemer kwam.

Ook in andere zaken kan deze problematiek spelen. Denk aan een werknemer met klachten waarbij zowel arbeidsomstandigheden als veroudering of aanleg een rol kunnen spelen. Of aan medische aansprakelijkheid, waar discussie bestaat of de schade is veroorzaakt door een medische fout of door het onderliggende ziektebeeld. Lees met betrekking tot medische aansprakelijkheid daarover: Hoe bewijst u dat een medische fout uw schade heeft veroorzaakt? en Beroepsziekte: hof wijst proportionele aansprakelijkheid af. Juist in dat soort dossiers is het causale verband vaak niet zwart-wit.

De achtergrond: Nefalit/Karamus

Het klassieke arrest over proportionele aansprakelijkheid is Nefalit/Karamus. In die zaak stond vast dat de werkgever zijn zorgplicht had geschonden door de werknemer aan asbest bloot te stellen. Tegelijk was er onzekerheid over de oorzaak van de longkanker, omdat de werknemer ook had gerookt.

De Hoge Raad aanvaardde in die zaak dat de schade naar verhouding mocht worden toegerekend. De werkgever hoefde niet de volledige schade te vergoeden, maar wel het deel dat overeenkwam met de kans dat de ziekte door de asbestblootstelling was veroorzaakt.

De gedachte daarachter is evenwichtig. Het zou te hard zijn om de werknemer helemaal met lege handen te laten, terwijl de werkgever een norm had geschonden die juist gezondheidsrisico’s moest voorkomen. Maar het zou ook te ver gaan om de werkgever de volledige schade te laten dragen, terwijl een serieuze kans bestond dat de ziekte door roken was veroorzaakt.

Het RDS-arrest: redelijkheid en billijkheid

De Hoge Raad heeft de proportionaliteitsbenadering later verder uitgewerkt. Uit het RDS-arrest volgt dat het in bepaalde gevallen uit overwegingen van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar kan zijn om de onzekerheid over het causaal verband volledig op de benadeelde af te wentelen.

Tegelijk is het ook onaanvaardbaar om die onzekerheid volledig op de aansprakelijke partij af te wentelen, wanneer er een reële kans bestaat dat de schade is veroorzaakt door omstandigheden die voor risico van de benadeelde komen.

Daarom kan de rechter in evenredigheid met de kans op causaliteit schadevergoeding toekennen. Die kans moet zo nodig worden geschat, vaak mede op basis van deskundigenberichten.

Terughoudende toepassing

Proportionele aansprakelijkheid is geen algemene oplossing voor ieder bewijsprobleem. De Hoge Raad heeft juist benadrukt dat dit leerstuk terughoudend moet worden toegepast. Dat is begrijpelijk. Het leerstuk kan ertoe leiden dat iemand aansprakelijk wordt gehouden voor schade die hij mogelijk niet, of niet in de door de rechter geschatte mate, heeft veroorzaakt.

Daarom moet de rechter voorzichtig zijn. De kans dat de schade door de normschending is veroorzaakt, mag niet zeer klein zijn. Maar die kans mag ook niet zo groot zijn dat gewone volledige aansprakelijkheid voor de hand ligt. Proportionele aansprakelijkheid is juist bedoeld voor de tussencategorie: zaken waarin het causaal verband onzeker blijft, maar waarin zowel volledige afwijzing als volledige toewijzing onredelijk zou zijn.

Wie dit onderscheid wil begrijpen, kan ook verder lezen in Wat is kansschade? Kansschade en proportionele aansprakelijkheid lijken op elkaar, omdat in beide gevallen met kansen wordt gewerkt. Toch zijn het verschillende leerstukken. Bij kansschade gaat het om verlies van een kans op een beter resultaat. Bij proportionele aansprakelijkheid gaat het om onzekerheid of de schade zelf is veroorzaakt door de normschending of door een andere oorzaak.

Wat is het verschil tussen proportionele aansprakelijkheid en kansschade?

Proportionele aansprakelijkheid en kansschade worden in de praktijk vaak door elkaar gehaald. Dat is begrijpelijk, maar juridisch is het onderscheid belangrijk. Bij proportionele aansprakelijkheid is er onzekerheid over de oorzaak van de schade. De schade is er, maar het is onzeker of zij is veroorzaakt door de fout van de aansprakelijke partij of door een oorzaak die voor risico van de benadeelde komt. De schade wordt dan toegerekend naar de kans dat de fout de schade heeft veroorzaakt.

Bij kansschade staat meestal vast dat door een fout een kans verloren is gegaan. De schade bestaat dan niet direct uit de uiteindelijke nadelige uitkomst, maar uit het verlies van een reële kans op een beter resultaat. Denk aan een advocaat die een termijn laat verlopen, waardoor een cliënt de kans verliest om een procedure te winnen, of een arts die te laat verwijst, waardoor een patiënt de kans op een betere behandeling verliest.

Kort gezegd: proportionele aansprakelijkheid gaat over onzekerheid over de oorzaak van de schade. Kansschade gaat over verlies van een kans op een beter resultaat.

Voorbeelden van situaties waarin proportionele aansprakelijkheid kan spelen

Proportionele aansprakelijkheid kan vooral aan de orde komen in letselschadezaken en medische zaken waarin meerdere mogelijke oorzaken bestaan. Voorbeelden zijn:

een werknemer die is blootgesteld aan gevaarlijke stoffen, terwijl ook roken of aanleg een rol kan spelen;
een patiënt bij wie onduidelijk is of de schade komt door een medische fout of door de oorspronkelijke aandoening;
een werknemer met lichamelijke klachten waarbij zowel arbeidsomstandigheden als veroudering of privéfactoren een rol kunnen hebben gespeeld;
een letselschadezaak waarin een aansprakelijke gebeurtenis samenloopt met een medische kwetsbaarheid of andere risicofactoren.

Dat betekent niet dat proportionele aansprakelijkheid in al die gevallen ook wordt aangenomen. Integendeel: de rechter zal terughoudend toetsen. Er moet een voldoende reële kans zijn dat de normschending de schade heeft veroorzaakt. Als die kans te klein is, wordt de vordering afgewezen. Als die kans juist voldoende sterk is, kan volledige aansprakelijkheid in beeld komen.

Proportionele aansprakelijkheid bij medische aansprakelijkheid

In medische aansprakelijkheidszaken speelt vaak causaliteitsonzekerheid. Een patiënt stelt dat schade is ontstaan door een medische fout, terwijl het ziekenhuis of de arts aanvoert dat dezelfde schade ook door de onderliggende aandoening zou zijn ontstaan.

Niet iedere onzekerheid leidt dan tot proportionele aansprakelijkheid. Eerst moet worden onderzocht of het gewone causaal verband kan worden vastgesteld. Als dat niet lukt, kan soms kansschade of proportionele aansprakelijkheid aan de orde komen. Welke route past, hangt af van de aard van de onzekerheid.

Gaat het om de vraag of de medische fout de schade heeft veroorzaakt, of dat de schade ook door het ziektebeeld zelf kan zijn ontstaan? Dan kan proportionele aansprakelijkheid in beeld komen. Gaat het om de vraag of de patiënt door de fout een betere behandelkans heeft verloren? Dan ligt kansschade meer voor de hand.

Wie hierover verder wil lezen, kan terecht bij Medische fouten en zorgschade, Hoe bewijst u medische aansprakelijkheid? en Hoe bewijst u dat een medische fout uw schade heeft veroorzaakt?

Proportionele aansprakelijkheid bij beroepsziekten

Bij beroepsziekten kan proportionele aansprakelijkheid eveneens een rol spelen. Dat geldt vooral als klachten mogelijk zijn veroorzaakt door arbeidsomstandigheden, maar ook door andere factoren zoals aanleg, veroudering of oorzaken buiten het werk.

De rechter moet dan beoordelen of de kans dat de schade door de normschending is veroorzaakt groot genoeg is om proportionele aansprakelijkheid te rechtvaardigen. Is die kans te klein, dan wordt de vordering afgewezen. Is de kans juist voldoende duidelijk, dan kan volledige aansprakelijkheid mogelijk zijn. Alleen in het tussengebied komt proportionele aansprakelijkheid in beeld.

Dat maakt goede medische en arbeidsdeskundige onderbouwing essentieel. Zonder voldoende aanknopingspunten voor een reële causale bijdrage van de normschending zal een beroep op proportionele aansprakelijkheid niet slagen.

Hoe bepaalt de rechter het percentage?

Als proportionele aansprakelijkheid wordt aangenomen, moet de rechter bepalen welk percentage van de schade voor rekening van de aansprakelijke partij komt. Dat percentage hangt af van de kans dat de schade door de normschending is veroorzaakt.

De rechter kan dat percentage schatten. Vaak zal daarbij deskundigenonderzoek een belangrijke rol spelen. Medische deskundigen kunnen bijvoorbeeld aangeven in welke mate een bepaalde blootstelling, medische fout of andere normschending de kans op schade heeft vergroot of aan de schade heeft bijgedragen.

De rechter moet zijn beslissing motiveren. Daarbij kunnen de aard van de normschending, de strekking van de geschonden norm en de aard van de schade een rol spelen. Een norm die juist strekt tot voorkoming van letselschade of gezondheidsschade kan in die beoordeling zwaar wegen.

Toekomstige schade en looptijd

Bij toekomstige schade moet eerst de volledige schade worden begroot, voordat proportionele toerekening plaatsvindt. Dat is vooral belangrijk bij duurschade, zoals blijvend letsel, verlies van arbeidsvermogen of gezondheidsklachten die zich over langere tijd uitstrekken.

De looptijd van de schade is dan mede bepalend voor de omvang van de totale schade. Bij asbestschade, erfelijke aandoeningen of andere medische situaties kunnen sterftekansen en levensverwachting relevant zijn voor de schadeberekening. Pas daarna kan worden beoordeeld welk percentage van die totale schade aan de aansprakelijke partij wordt toegerekend.

Waarom dit leerstuk belangrijk is

Proportionele aansprakelijkheid is belangrijk omdat het voorkomt dat complexe causaliteitszaken altijd eindigen in alles of niets. Zonder dit leerstuk zou een benadeelde in sommige zaken helemaal geen schadevergoeding krijgen, terwijl wel vaststaat dat een norm is geschonden die juist moest beschermen tegen de schade die is ingetreden.

Tegelijk beschermt het leerstuk de aangesproken partij tegen volledige aansprakelijkheid wanneer niet vaststaat dat zijn fout de volledige schade heeft veroorzaakt. De rechter zoekt dus naar een evenwicht tussen twee onwenselijke uitkomsten: volledige afwijzing en volledige toewijzing.

Juist daarom moet proportionele aansprakelijkheid zorgvuldig worden toegepast. Het is geen eenvoudige escape voor bewijsproblemen, maar een uitzonderlijke correctie bij bijzondere causaliteitsonzekerheid.

Wat betekent dit voor uw zaak?

Als u schade heeft geleden en de wederpartij stelt dat uw klachten of schade ook een andere oorzaak kunnen hebben, is het belangrijk om goed te laten beoordelen welk causaliteitsleerstuk past. Soms moet het gewone causaal verband worden bewezen. Soms is kansschade de juiste benadering. Soms kan proportionele aansprakelijkheid worden onderzocht.

Het verschil is belangrijk. Een verkeerde insteek kan ertoe leiden dat een schadeclaim te zwak wordt gepresenteerd of dat de verkeerde juridische route wordt gekozen.

In letselschadezaken, medische aansprakelijkheid en beroepsziektezaken is het daarom van belang om vanaf het begin goed te kijken naar de normschending, de schade, de mogelijke alternatieve oorzaken en de medische of deskundige onderbouwing.

Waarom Vittoria Law?

Vittoria Law behandelt zaken waarin aansprakelijkheid, schade, causaliteit en bewijs nauw samenhangen. Juist bij proportionele aansprakelijkheid komt alles samen: er is een normschending, er is schade, maar het verband tussen beide is onzeker. Dan is een scherpe juridische analyse nodig.

Het gaat niet alleen om de vraag of schade is geleden, maar ook om de vraag of die schade volledig, gedeeltelijk of juist niet aan de aansprakelijke partij kan worden toegerekend. Dat vraagt om kennis van letselschade, medische causaliteit, bewijs en schadebegroting.

Bespreek uw zaak

Heeft u te maken met letselschade, medische schade of een beroepsziekte waarbij discussie bestaat over de oorzaak van de schade? Of wordt u aangesproken voor schade terwijl ook andere oorzaken een rol kunnen spelen? Vittoria Law kan beoordelen of proportionele aansprakelijkheid, kansschade of een andere causaliteitsbenadering in uw zaak relevant is.

Schokschade na het Hoogeveen-arrest: is een nauwe relatie nog wel vereist?

Tue, 17 Mar 2026 19:02:33 GMT

Schokschade; wanneer is vergoeding mogelijk?

Wie geconfronteerd wordt met een ernstig ongeval, een dodelijk geweldsincident of de directe gevolgen daarvan, kan daardoor zelf ook ernstige psychische schade oplopen. In het aansprakelijkheidsrecht wordt dan gesproken van schokschade. Lange tijd was de rechtspraak op dit punt vrij strikt. Vooral het bestaan van een nauwe affectieve relatie met het directe slachtoffer woog zwaar. Sinds het Hoogeveen-arrest van de Hoge Raad is dat juridische kader wezenlijk veranderd. De beoordeling van schokschade is sindsdien minder star en meer afhankelijk van alle omstandigheden van het geval. Uit recente analyse van de feitenrechtspraak blijkt bovendien dat ook zonder nauwe relatie soms toch schadevergoeding kan worden toegekend.

Bredere kring van gerechtigden op schokschade

Voor de praktijk is dat een relevante ontwikkeling. Veel mensen denken nog steeds dat alleen ouders, kinderen of partners voor schokschade in aanmerking kunnen komen. Dat beeld is inmiddels te beperkt. De relatie met het primaire slachtoffer blijft belangrijk, maar is niet langer zonder meer doorslaggevend. Juist daarom is een zorgvuldige juridische beoordeling van belang wanneer iemand geestelijk letsel heeft opgelopen na een schokkende confrontatie.

Wat is schokschade?

Van schokschade is sprake wanneer iemand geestelijk letsel oploopt doordat hij of zij op indringende wijze wordt geconfronteerd met een ernstige gebeurtenis waarbij een ander zwaar gewond raakt of overlijdt. Het gaat dus niet om het directe slachtoffer zelf, maar om een zogenoemd secundair slachtoffer. De bijdrage beschrijft dat het hier gaat om een zelfstandige vordering tot schadevergoeding van degene die door de confrontatie psychisch letsel heeft opgelopen. Daarmee verschilt schokschade van affectieschade , die ziet op verdriet om het letsel of overlijden van een naaste.

Wat veranderde door het Hoogeveen-arrest?

De Hoge Raad heeft met het Hoogeveen-arrest afstand genomen van het oude Taxibus-model. Onder dat oude kader werd gedacht in cumulatieve vereisten. Na Hoogeveen geldt een gezichtspuntenbenadering. Dat betekent dat de rechter niet meer slechts afvinkt of aan een strak rijtje voorwaarden is voldaan, maar moet beoordelen of alle omstandigheden in samenhang maken dat sprake is van onrechtmatig handelen jegens het secundaire slachtoffer. De Hoge Raad noemt daarbij drie gezichtspunten: de aard, toedracht en gevolgen van de normschending jegens het primaire slachtoffer, de wijze waarop het secundaire slachtoffer met die gebeurtenis of de gevolgen daarvan is geconfronteerd, en de aard en hechtheid van de relatie tussen het primaire en het secundaire slachtoffer.

Die wijziging is juridisch van groot belang. In de lagere rechtspraak was de afwezigheid van een nauwe affectieve relatie in de loop der tijd feitelijk een belangrijke drempel geworden. Volgens de aangeleverde bijdrage heeft dat karakter van harde voorwaarde het in het Hoogeveen-arrest verloren. De relatie is nog steeds relevant, maar maakt nu onderdeel uit van een bredere afweging. Ook de terminologische verschuiving van “nauwe affectieve relatie” naar “nauwe relatie” wordt in de literatuur gelezen als een mogelijke verruiming. Dat zou ruimte bieden voor andere hechte banden dan alleen klassieke familie- of partnerrelaties.

Is een nauwe relatie nog vereist?

De meest praktische vraag voor slachtoffers is vaak deze: moet er nog steeds sprake zijn van een nauwe relatie om schokschade vergoed te krijgen? De analyse in de aangeleverde literatuur laat zien dat daarop geen absoluut bevestigend antwoord meer kan worden gegeven. Een nauwe relatie speelt nog steeds een belangrijke rol, maar het ontbreken daarvan hoeft niet altijd fataal te zijn. Uit de onderzochte rechtspraak volgt juist dat de zwaarte van de andere gezichtspunten dit gebrek in bepaalde gevallen kan compenseren.

Uit analyse blijkt dat de rechtspraak bij echtgenoten, partners, ouders, kinderen, broers en zussen doorgaans zonder veel moeite uitgaat van een voldoe nde hechte relatie. Ook bij bijvoorbeeld pleegouders, stiefouders, pleegbroers, pleegzussen en halfbroers of halfzussen wordt geregeld voldoende nabijheid aangenomen. Maar buiten die kring wordt het beeld minder eenduidig. Bij grootouders, ooms, schoonfamilie en andere verwanten wisselt de benadering. Dat bevestigt dat de beoordeling sterk casuïstisch is geworden.

Kan ook zonder nauwe relatie schadevergoeding worden toegekend?

Uit analyse blijkt dat in tien onderzochte zaken schokschade werd toegewezen terwijl geen nauwe relatie werd aangenomen. In al die zaken was sprake van een directe confrontatie. In het merendeel ging het om zeer ernstige geweldsdelicten, zoals dodelijke steek- of schietincidenten, waarvan het secundaire slachtoffer getuige was. In andere gevallen ging het om zeer ernstige verkeersongevallen. Soms speelde ook mee dat het secundaire slachtoffer zelf lichamelijk was getroffen of eerste hulp had verleend. Daarmee bevestigt de feitenrechtspraak dat de ernst van de normschending en de intensiteit van de confrontatie in uitzonderlijke gevallen zwaarder kunnen wegen dan het ontbreken van een nauwe relatie.

Voor de praktijk betekent dit dat ook een vriend, buur, collega of andere direct betrokkene niet zonder meer buiten de boot valt. Dat wil niet zeggen dat elke emotioneel zware gebeurtenis automatisch tot een aanspraak leidt. Het moet nog steeds gaan om een juridisch relevante confrontatie met een ernstige gebeurtenis en om geestelijk letsel dat voor vergoeding in aanmerking komt. Maar de deur is sinds Hoogeveen duidelijk minder gesloten dan voorheen.

Waarom is dit onderwerp nog steeds juridisch ingewikkeld?

Gebleken is dat sommige feitenrechters nog steeds feitelijk het oude toetsingskader toepassen. Zo wordt het confrontatievereiste geregeld nog als een zelfstandig vereiste behandeld en wordt ook de relatie soms nog benaderd alsof sprake moet zijn van een harde drempel. Dat leidt tot verschillen in de rechtspraak. De rechtseenheid is dus nog niet volledig bereikt. Voor slachtoffers betekent dat dat uitkomst en motivering in belangrijke mate afhangen van de wijze waarop de zaak juridisch wordt ingestoken.

Dat maakt goede juridische begeleiding wezenlijk. Niet alleen de relatie tussen betrokkenen moet zorgvuldig worden uitgewerkt, maar ook de aard van de normschending, de ernst van de gebeurtenis en de precieze wijze van confrontatie. Juist in schokschadezaken is de feitelijke inkleuring vaak beslissend.

Wanneer is het verstandig juridisch advies in te winnen?

Wie na een ernstig ongeval of geweldsincident zelf psychische klachten heeft ontwikkeld doordat hij of zij direct met de gebeurtenis of de gevolgen daarvan is geconfronteerd, doet er verstandig aan tijdig te laten beoordelen of sprake kan zijn van schokschade. Dat geldt niet alleen voor partners of familieleden, maar ook voor anderen die in de directe nabijheid van het incident stonden. De actuele rechtsontwikkeling laat immers zien dat de klassieke vraag of sprake is van een nauwe affectieve relatie niet meer de enige maatstaf is. De volledige context van het geval is bepalend geworden.

Neem contact op

Heeft u zelf psychische schade opgelopen na een ernstige confrontatie met een ongeval of geweldsincident, of wilt u weten of in uw situatie schokschade kan worden gevorderd? Neem dan contact op met Vittoria Law voor een juridische beoordeling van uw zaak.

Werkgever aansprakelijk na val van trap? Over bewijslast bij arbeidsongevallen op de werkvloer

Thu, 12 Mar 2026 09:09:30 GMT

Werkgever aansprakelijk na val op trap? De bewijslast bij een arbeidsongeval uitgelegd.

Een val op een trap op het werk lijkt soms een ongelukkige samenloop van omstandigheden, maar juridisch is dat lang niet altijd het einde van het verhaal. Integendeel: juist bij een arbeidsongeval rijst al snel de vraag of de werkgever aansprakelijk is voor de schade van de werknemer. Dat geldt in het bijzonder wanneer de werkomgeving mogelijk onveilig was, bijvoorbeeld doordat een trap glad was geworden door stof, gruis of werkzaamheden op locatie. In dat soort gevallen komt de zorgplicht van de werkgever, zoals vastgelegd in artikel 7:658 BW, centraal te staan.

Arrest gerechtshof Amsterdam ECLI:NL:GHAMS:2024:2463

In een recente zaak bij het gerechtshof Amsterdam speelde precies die problematiek. De kernvraag was of een trap ten tijde van het ongeval glad was door stof en/of gruis als gevolg van verbouwingswerkzaamheden. Daarmee raakt de zaak aan een klassiek thema binnen het aansprakelijkheidsrecht: hoe ver reikt de verantwoordelijkheid van de werkgever voor de veiligheid op de werkvloer, en wie moet bewijzen hoe de situatie op het moment van het ongeval precies was?

Bewijslast bij een arbeidsongeval

Wie schade lijdt tijdens de uitoefening van zijn werkzaamheden, kan de werkgever onder omstandigheden aanspreken op grond van artikel 7:658 BW. Die bepaling legt op de werkgever een vergaande zorgplicht. De werkgever moet de lokalen, werktuigen en gereedschappen waarin of waarmee wordt gewerkt zodanig inrichten en onderhouden, en voor het verrichten van de werkzaamheden zodanige maatregelen treffen en aanwijzingen geven, als redelijkerwijs nodig is om te voorkomen dat de werknemer in de uitoefening van zijn werkzaamheden schade lijdt.

Inhoud van de norm voor de werkgever en bewijslast

Dat is een zware norm. Een werkgever moet niet alleen in algemene zin aandacht hebben voor veiligheid, maar ook concreet anticiperen op voorzienbare risico’s. Denk aan gladde vloeren, onoverzichtelijke looproutes, slecht onderhouden trappen, tijdelijke obstakels of vervuiling door verbouwingen. Zeker als in een pand werkzaamheden plaatsvinden, neemt het risico op gevaarlijke situaties toe. Juist dan moet van een werkgever worden verwacht dat hij extra controle uitoefent, adequate schoonmaak organiseert, werknemers waarschuwt en zo nodig aanvullende veiligheidsmaatregelen neemt.

Bij een arbeidsongeval is de bewijslastverdeling van groot praktisch belang. De werknemer hoeft doorgaans niet het volledige aansprakelijkheidsverhaal rond te bewijzen zoals dat in gewone civiele zaken vaak wel wordt gedacht. In de kern geldt dat de werknemer moet stellen en, bij betwisting, aannemelijk moet maken dat hij schade heeft geleden in de uitoefening van zijn werkzaamheden. Wanneer dat vaststaat, komt het vervolgens in belangrijke mate aan op de werkgever. Die moet dan aantonen dat hij aan zijn zorgplicht heeft voldaan. Lukt dat niet, dan ligt aansprakelijkheid in beginsel voor de hand. Alleen in uitzonderlijke gevallen kan de werkgever nog aan aansprakelijkheid ontkomen door te bewijzen dat de schade in belangrijke mate het gevolg is van opzet of bewuste roekeloosheid van de werknemer. De rechtspraak is echter al jarenlang terughoudend met het aannemen van die uitzondering.

Bewijslast bij val van trap

Dat maakt een val op een trap juridisch vaak relevanter dan op het eerste gezicht wordt gedacht. Een trap is immers geen neutraal gegeven, maar een onderdeel van de werkplek dat onder verantwoordelijkheid van de werkgever valt. Als achteraf discussie ontstaat over de vraag of die trap vervuild, glad of onveilig was, ligt het bewijsrisico al snel bij degene die de feitelijke zeggenschap had over de locatie. Dat is in de regel de werkgever. Hij heeft immers het beste zicht op de inrichting van de werkplek, op schoonmaakroutines, op interne veiligheidsprocedures en op eventuele verbouwings- of onderhoudswerkzaamheden.

Voor werkgevers schuilt daarin een belangrijk risico. In procedures blijkt regelmatig dat wel wordt gesteld dat de werkplek veilig was, maar dat de concrete onderbouwing ontbreekt. Er zijn dan geen foto’s van de situatie, geen schoonmaakregistraties, geen inspectielijsten, geen heldere instructies aan personeel en geen stukken waaruit blijkt hoe met tijdelijke risico’s is omgegaan. Juist die documentatie kan achteraf het verschil maken tussen afwijzing en toewijzing van een vordering. Veiligheid moet niet alleen feitelijk bestaan, maar ook aantoonbaar zijn.

Gunstig voor werknemers

Voor werknemers is dat een wezenlijk punt. Wie tijdens het werk ten val komt op een trap of vloer, hoeft zich niet te snel neer te leggen bij de gedachte dat sprake was van eigen pech. Als de werkomgeving niet veilig was ingericht of als de werkgever niet kan aantonen dat voldoende veiligheidsmaatregelen zijn getroffen, kan een vordering tot schadevergoeding juridisch goed verdedigbaar zijn. Dat geldt te meer wanneer sprake was van een tijdelijke risicovolle situatie, zoals een verbouwing, renovatie of interne onderhoudswerkzaamheden.

De praktische betekenis van dit soort zaken is groot. Werkgeversaansprakelijkheid gaat namelijk niet alleen over grote industriële ongevallen of complexe machineveiligheid. Ook alledaagse situaties kunnen tot serieuze letselschade leiden: een val van een trap, uitglijden over stof of gruis, struikelen over materiaal of uitglijden op een vloer die onvoldoende schoon of droog is gehouden. Juist omdat zulke situaties in elk bedrijf kunnen voorkomen, is een goede juridische beoordeling essentieel.

Daarbij geldt dat het debat in procedures vaak niet alleen gaat over de vraag wat er precies is gebeurd, maar vooral over de vraag wie de verantwoordelijkheid droeg voor de veiligheid van de omgeving en wie daarover achteraf voldoende duidelijkheid kan geven. Dat is precies waarom artikel 7:658 BW in de praktijk zo’n krachtig beschermingsmechanisme is. De werknemer verkeert immers vaak in een zwakkere positie als het gaat om bewijs. De werkgever beheert de werkplek, stelt procedures op, laat schoonmaken, geeft instructies en kan in beginsel vastleggen welke maatregelen zijn genomen. Als dat allemaal ontbreekt, komt dat meestal niet voor rekening van de werknemer.

Dossieropbouw werkgever cruciaal

Voor de praktijk betekent dit dat werkgevers scherp moeten zijn op hun dossieropbouw. Niet alleen een RI&E of algemeen veiligheidsbeleid is van belang, maar ook concrete vastlegging van tijdelijke risico’s en feitelijke controles. Zeker wanneer in of rond een pand wordt verbouwd, moet zorgvuldig worden bijgehouden welke delen toegankelijk zijn, hoe vaak wordt schoongemaakt, welke waarschuwingen zijn gegeven en wie toezicht houdt. Zonder die onderbouwing kan een werkgever in een aansprakelijkheidsprocedure snel op achterstand komen.

Voor werknemers en belangenbehartigers laat deze lijn zien dat er bij een arbeidsongeval op de werkvloer vaak meer juridische ruimte bestaat dan aanvankelijk wordt gedacht. Een val op een trap op het werk is niet automatisch een ongelukkige privé-omstandigheid. Zodra de inrichting of toestand van de werkplek een rol kan hebben gespeeld, is de werkgever mogelijk aansprakelijk voor de geleden en nog te lijden schade.

Bij Vittoria Law adviseren en procederen wij over werkgeversaansprakelijkheid, arbeidsongevallen en letselschade.

Letsel opgelopen?

Heeft u als werknemer letsel opgelopen tijdens het werk, of wordt u als werkgever aangesproken na een ongeval op de werkvloer? Dan is het van belang om vroegtijdig te beoordelen hoe de bewijslast ligt, welke veiligheidsdocumentatie beschikbaar is en welke juridische positie partijen daadwerkelijk hebben.

Meer weten? Neem contact op!

Hoe bewijs je causaal verband?

tcwarnsinck@gmail.com (Tim Warnsinck) — Fri, 06 Mar 2026 15:10:44 GMT

Hoe bewijs je causaal verband? Lees wie de bewijslast draagt, waarom causaal verband vaak lastig is en welke hulpmiddelen de rechter gebruikt bij causaliteitsonzekerheid.

Wie schadevergoeding wil krijgen, moet niet alleen stellen dat een ander onrechtmatig heeft gehandeld of is tekortgeschoten. Er moet ook een voldoende verband bestaan tussen die fout en de schade. Juist daar gaat het in veel aansprakelijkheidszaken mis. Niet omdat er helemaal geen schade is, maar omdat de wederpartij betwist dat die schade door de gestelde fout is veroorzaakt.

Het bewijs van causaal verband is daarom een van de belangrijkste onderdelen van vrijwel iedere schadezaak. Dat geldt bij letselschade, medische aansprakelijkheid, beroepsfouten, arbeidsongevallen en andere civiele aansprakelijkheidskwesties. Wie eerst het bredere kader wil lezen, kan ook verder met Wat is causaal verband en waarom is het zo belangrijk bij schadevergoeding? Daar wordt uitgelegd wat causaal verband inhoudt. Op deze pagina staat de vervolgvraag centraal: hoe bewijst u het?

Wie moet causaal verband bewijzen?

Het uitgangspunt is dat de partij die zich beroept op rechtsgevolgen van door haar gestelde feiten, die feiten in beginsel moet stellen en zo nodig bewijzen. In aansprakelijkheidszaken betekent dat meestal dat de benadeelde moet stellen en bewijzen dat er causaal verband bestaat tussen de normschending en de schade.

Dat uitgangspunt klinkt eenvoudig, maar is in de praktijk vaak lastig. Juist degene die schade lijdt, beschikt lang niet altijd over alle informatie die nodig is om het oorzakelijk verband sluitend aan te tonen. Dat ziet u bijvoorbeeld in de verhouding werknemer tegenover werkgever, patiënt tegenover ziekenhuis of cliënt tegenover een professionele adviseur. Daarom heeft de rechtspraak instrumenten ontwikkeld om met causaliteitsonzekerheid om te gaan. Wie wil begrijpen waarom die onzekerheid soms leidt tot een bijzondere juridische benadering, leest ook Wat is kansschade?

Waarom is causaal verband vaak moeilijk te bewijzen?

Causaal verband is moeilijk te bewijzen omdat de werkelijkheid zelden zwart-wit is. De wederpartij zal vaak aanvoeren dat de schade ook zonder de fout zou zijn ontstaan, dat andere oorzaken een rol hebben gespeeld of dat de schade te ver afstaat van de verweten gedraging.

In medische zaken wordt bijvoorbeeld vaak aangevoerd dat klachten ook zouden zijn ontstaan door de onderliggende aandoening. In beroepsaansprakelijkheidszaken wordt betwist dat zonder de fout werkelijk een beter resultaat zou zijn bereikt. In letselschadezaken wordt regelmatig gewezen op eerdere klachten, alternatieve oorzaken of een al bestaande kwetsbaarheid. Juist daarom moet niet alleen worden gekeken naar de vraag óf er schade is, maar vooral naar het verband tussen fout en gevolg. Voor de toerekeningskant van die discussie is ook Voorzienbaarheid van schade: welke schade moet worden vergoed? relevant.

De rechter heeft bij causaliteitsonzekerheid verschillende hulpmiddelen

De rechtspraak heeft verschillende manieren ontwikkeld om met onzekerheid over causaal verband om te gaan. Dat betekent niet dat de bewijslast vanzelf verdwijnt, maar wel dat de rechter in bepaalde gevallen ruimte heeft om de benadeelde tegemoet te komen wanneer het bewijsprobleem niet volledig voor zijn rekening behoort te blijven.

In de kern gaat het om vier benaderingen: vaststaande feiten, rechterlijk vermoeden, verzwaring van de motiveringsplicht van de aangesproken partij en omkering van de bewijslast.

1. Vaststaande feiten

De eerste route is de meest basale. Als een partij een stelling over causaal verband voldoende concreet inneemt en de wederpartij die stelling onvoldoende gemotiveerd betwist, kan de rechter aan die betwisting voorbijgaan. Dan staan de relevante feiten vast en hoeft op dat punt geen verder bewijs meer te worden geleverd.

In de praktijk is dit belangrijker dan veel mensen denken. Een zaak wordt niet alleen gewonnen met bewijsstukken, maar ook met goede stellingen en een strakke opbouw van het debat. Als de wederpartij vaag of ontwijkend reageert, kan dat ertoe leiden dat de rechter essentiële feiten als vaststaand aanneemt. Juist daarom sluit dit onderwerp ook aan op Wat moet u doen als u aansprakelijk wordt gesteld? Wie aansprakelijk wordt gesteld en het causaal verband wil betwisten, moet dat namelijk wel inhoudelijk en concreet doen.

2. Rechterlijk vermoeden

Een tweede mogelijkheid is dat de rechter op grond van het partijdebat en de beschikbare stukken uitgaat van een voorshands bewezen causaal verband. De rechter zegt dan niet dat het oorzakelijk verband definitief vaststaat, maar wel dat er voldoende aanleiding is om ervan uit te gaan, behoudens tegenbewijs.

Dat is een belangrijke figuur. Het betekent dat de benadeelde niet volledig uit de bewijslast wordt ontslagen, maar wel dat de aansprakelijk gestelde partij vervolgens actief iets moet doen om dat vermoeden te ontzenuwen. Voor tegenbewijs is niet vereist dat het tegendeel volledig wordt bewezen. Het is voldoende dat er serieuze twijfel ontstaat over het aangenomen oorzakelijk verband.

Juist in dossiers waarin de feiten een duidelijke richting wijzen maar absolute zekerheid ontbreekt, kan een rechterlijk vermoeden een beslissende rol spelen.

3. Verzwaarde motiveringsplicht van de aangesproken partij

Soms beschikt de aangesproken partij over cruciale informatie die de benadeelde zonder medewerking niet goed kan verkrijgen. In die situatie kan op de aangesproken partij een verzwaarde motiveringsplicht rusten. Dat betekent dat zij haar betwisting van het causaal verband veel concreter en feitelijker moet onderbouwen dan normaal.

Dit speelt vooral bij informatieongelijkheid. Denk aan een ziekenhuis dat beschikt over operatiegegevens, interne verslagen en medische informatie die de patiënt nodig heeft om de gang van zaken te reconstrueren. Of aan een werkgever die als enige inzicht heeft in veiligheidsmaatregelen, instructies of werkomstandigheden. Als die partij volstaat met een kale ontkenning, kan de rechter daar gevolgen aan verbinden.

Juist daarom is deze figuur van groot belang in medische aansprakelijkheidszaken en arbeidsongevallen .

4. Omkering van de bewijslast

De zwaarste correctie is omkering van de bewijslast. Dan verschuift de bewijslast van de benadeelde naar de aangesproken partij. Dat gebeurt niet snel. De rechter past deze route terughoudend toe en alleen in bijzondere omstandigheden.

Daarvan kan sprake zijn als een partij door toedoen van de wederpartij in een onredelijk zware bewijspositie is gebracht, bijvoorbeeld doordat relevante informatie verloren is gegaan, is achtergehouden of de bewijslevering feitelijk is gefrustreerd. Dan kan het onaanvaardbaar zijn om het normale bewijsrisico volledig bij de benadeelde te laten liggen.

Voor de praktijk betekent dit dat bewijspositie en dossieropbouw vanaf het begin van groot belang zijn. Wie de bewijslevering van de ander bemoeilijkt, loopt het risico dat dat later juridisch tegen hem werkt.

Wat betekent dit voor uw zaak?

De hoofdregel blijft dus dat de benadeelde causaal verband moet stellen en bewijzen. Maar daarmee is niet gezegd dat ieder bewijsprobleem automatisch fataal is. De rechter kijkt naar de concrete omstandigheden van het geval, de aard van de aansprakelijkheid, de mate van informatieongelijkheid, de kwaliteit van het debat tussen partijen en de vraag of er aanleiding bestaat om het bewijsrisico anders te verdelen of te nuanceren.

Dat maakt het bewijs van causaal verband tot een juridisch strategisch onderwerp. Niet alleen medische stukken of rapporten zijn relevant, maar ook de manier waarop de zaak wordt gepresenteerd, welke stellingen precies worden ingenomen en hoe de wederpartij haar verweer motiveert.

In welke soorten zaken speelt dit het vaakst?

Het bewijs van causaal verband is vooral een terugkerend probleem in letselschadezaken , medische aansprakelijkheid , beroepsaansprakelijkheid en andere dossiers waarin de schade niet één-op-één uit de gebeurtenis zelf kan worden afgeleid. Juist dan ontstaat discussie over alternatieve oorzaken, bestaande klachten, hypothetische ontwikkelingen en onzekerheid over de uitkomst zonder fout.

Waarom goede juridische opbouw zo belangrijk is

In causaliteitskwesties gaat het zelden alleen om “meer bewijs verzamelen”. Minstens zo belangrijk is hoe u de zaak juridisch opbouwt. Welke feiten staan al vast? Waar zit de informatieongelijkheid? Welke betwisting is werkelijk gemotiveerd en welke niet? Is er ruimte voor een vermoeden van causaal verband? En hoe moet de wederpartij reageren als op haar een verzwaarde motiveringsplicht rust?

Dat maakt causaal verband tot een onderwerp waarop juridische strategie daadwerkelijk het verschil kan maken.

Bespreek uw zaak

Wilt u weten hoe sterk het causaal verband in uw zaak juridisch kan worden onderbouwd? Of bent u juist aangesproken en wilt u beoordelen of het gestelde oorzakelijk verband standhoudt? Neem contact op met Vittoria Law voor een eerste beoordeling van uw zaak.

Neem contact op

Wat is het inzage- en blokkeringsrecht bij een medische expertise?

Tue, 10 Feb 2026 19:44:24 GMT

Over het inzage- en blokkeringsrecht bij een medische expertise

In een letselschadezaak kan een medische expertise voelen als een kantelpunt: “als dit rapport er is, ligt alles vast.” Juist daarom zijn procesmatige waarborgen cruciaal. Een daarvan is het inzage- en blokkeringsrecht in relatie tot een rapportage van een ingeschakelde deskundige. In de kern gaat het erom dat de onderzochte niet volledig overgeleverd is aan wat er wordt gerapporteerd en gedeeld.

Wanneer recht op inzage en op blokkeren?

Het uitgangspunt dat in de praktijk wordt benadrukt, is dat de benadeelde het rapport moet kunnen zien voordat het zijn weg vindt naar de wederpartij, zodat feitelijke onjuistheden of misverstanden kunnen worden gesignaleerd. Daarnaast bestaat in bepaalde constellaties een blokkeringsrecht: de mogelijkheid om (onder voorwaarden) te verhinderen dat het rapport wordt verstrekt. In de praktijk is dit geen “gratis joker”; blokkeren kan strategisch en bewijsrechtelijk terugslag hebben, omdat het de voortgang en de bewijspositie kan beïnvloeden. Daarom is dit typisch iets dat je niet vanuit emotie inzet, maar vanuit een doordachte processtrategie.

In het medisch traject speelt ook mee dat de verzekeraar belang kan hebben om het rapport medisch-technisch te laten toetsen. Dat mag, maar de grenzen zitten in toestemming en de vraag of het nog gaat om terughoudende toetsing of feitelijk om een contra-expertise. Als het laatste, is toestemming eerder vereist.

Voor slachtoffers is de kernboodschap: je hebt rechten en waarborgen, maar de manier waarop je die inzet vraagt ervaring. In veel dossiers is het slimmer om op correctie, toelichting of aanvullingsvragen te sturen dan om de deur dicht te gooien.

Neem contact op

Twijfelt u over inzage, correcties of blokkering bij een concept-rapport? Dit zijn strategische keuzes met bewijsgevolgen. Wij adviseren wat in uw dossier het beste werkt en begeleiden de correspondentie met partijen en deskundige. Neem contact op.

Wanneer is een medische expertise nodig bij letselschade en hoe verloopt dat?

Tue, 10 Feb 2026 19:35:40 GMT

Over het verloop van een medisch expertise

Wat is een medische expertise?

Een medische expertise is meestal aan de orde als partijen niet verder komen met alleen behandelgegevens: bijvoorbeeld bij blijvende klachten, discussie over belastbaarheid, of onduidelijkheid over prognose. Dan is een onafhankelijke specialist nodig die het geheel overziet en gestructureerd rapporteert. In de praktijk kan expertise buitengerechtelijk (in opdracht van partijen) of gerechtelijk (in opdracht van de rechter) plaatsvinden. Welke route het beste is, hangt af van de mate van conflict, de noodzaak van dwangmiddelen, en de vraag of partijen nog gezamenlijk kunnen sturen op deskundige en vraagstelling.

IWMD-vraagstelling

Het grote knelpunt is vaak de vraagstelling. Juristen willen causaliteit, medici rapporteren over medische feiten. Als je de deskundige vraagt of klachten “uitsluitend” door het ongeval komen of “juridisch moeten worden toegerekend”, nodig je hem uit om buiten zijn rol te treden. Daarom is in de praktijk breed navolging gegeven aan een modelbenadering waarin de deskundige niet de juridische causaliteit beslist, maar twee situaties zo nauwkeurig mogelijk beschrijft: de bestaande situatie mét ongeval en de hypothetische situatie zónder ongeval. Op basis daarvan maken juristen de juridische causaliteitsweging. Dit model is bekend geworden als de IWMD-vraagstelling.

De informatievoorziening aan de deskundige is opnieuw gevoelig. Voor een serieuze reconstructie van “zonder ongeval” is doorgaans inzicht in voorgeschiedenis nodig. Dat betekent: relevante pre-traumatische gegevens moeten in elk geval aan de deskundige beschikbaar worden gesteld, omdat anders de rapportage methodologisch zwak wordt.

Neem contact op

In de praktijk is het verstandig om de expertise niet te zien als een “keuring” maar als een instrument om de zaak objectief te maken. De kwaliteit zit in heldere vraagstelling, complete maar doelgerichte informatievoorziening, en strikte naleving van hoor en wederhoor in het traject. Vittoria Law stuurt in zulke trajecten doorgaans op die drie pijlers, omdat de uitkomst van het medische spoor vaak de rest van de schadezaak domineert.

Wat is een medische machtiging of volmacht, en waar moet je op letten?

Tue, 10 Feb 2026 19:19:52 GMT

Een medische machtiging of volmacht bij letselschade.

De achtergrond van een medische machtiging

In vrijwel elke letselschadezaak komt het moment dat medische informatie moet worden opgevraagd. Dat gebeurt aan slachtofferzijde vaak met een medische volmacht: de benadeelde geeft dan zijn belangenbehartiger of medisch adviseur toestemming om namens hem informatie op te vragen, meestal uit de behandelende sector. Het voordeel is evident: de benadeelde hoeft niet telkens opnieuw toestemming te geven en de gemachtigde kan efficiënt alle relevante stukken verzamelen. Juridisch wordt de gemachtigde een “verlengstuk” van de benadeelde, met vergelijkbare rechten op inzage en afschrift als de benadeelde zelf.

Een gerichte machtiging voor verzekeraars

Voor de verzekeraar ligt dit anders. De medisch adviseur van de verzekeraar ontvangt informatie doorgaans via de belangenbehartiger of diens medisch adviseur. Alleen met een gerichte medische machtiging kan hij zelf rechtstreeks bij behandelaren informatie opvragen. Dat onderscheid is belangrijk, omdat het de controle over de informatiestroom bepaalt: wie opvraagt, filtert ook op relevantie.

Een veelgemaakte fout is een te ruime, generieke machtiging. De KNMG eist juist specificiteit: welke informatie, welke periode, welk doel. Een algemene, ondertekende verklaring “ik machtig u om alle informatie te verkrijgen” is volgens die norm onvoldoende. Ook behandelaren hebben instructies: feitelijke informatie, geen taxaties, geen globale oordelen. Wie dit aan de voorkant goed regelt, voorkomt dat de schadebehandeling ontspoort in discussies over privacy of “dossierhonger”.

n de praktijk is bovendien relevant dat een verzekeraar intern of extern medisch advies kan inwinnen, maar dat het delen van medische gegevens met een “eigen deskundige” zonder toestemming risico’s kan opleveren. In tuchtrecht en advocatentuchtrecht is benadrukt dat het doorzenden van gezondheidsgegevens aan een externe specialist – behoudens toestemming – problematisch kan zijn. Dit soort kwesties wordt tegenwoordig veelal ondervangen door een goed geredigeerde machtiging die expliciet regelt of en zo ja onder welke voorwaarden een extra arts/deskundige mag worden betrokken.

Een essentieel inzicht

Voor cliënten is dit een essentieel inzicht: de medische machtiging is geen administratief papiertje, maar een instrument waarmee je de regie over je medische gegevens behoudt én de zaak tegelijk voortgang geeft. Wie hier zorgvuldig in is, voorkomt later vertraging door discussie of bewijsproblemen.

Welke medische informatie moet je aanleveren bij letselschade (en wat niet)?

Tue, 10 Feb 2026 19:13:03 GMT

Over welke medische informatie je moet aanleveren

Openheid vs. privacy

De medische informatie is het fundament van vrijwel iedere letselschadezaak, maar juist daar ontstaat frictie: het slachtoffer wil privacy beschermen, de verzekeraar wil kunnen toetsen. Het uitgangspunt in het medische traject is dat alleen die informatie wordt verzameld en gedeeld die nodig is om de vordering te beoordelen. In de praktijk wordt medische informatie doorgaans opgevraagd door de belangenbehartiger en/of de medisch adviseur van het slachtoffer. Alleen in uitzonderingssituaties ligt die taak bij de medisch adviseur van de verzekeraar (bijvoorbeeld bij een first party-verzekering of als er nog geen belangenbehartiger is).

Een kernpunt is dat de hypothetische situatie zonder ongeval vaak niet goed kan worden beoordeeld zonder inzicht in relevante medische voorgeschiedenis. In de literatuur is benadrukt dat je zonder pre-existente gegevens het “zonder-ongeval”-scenario niet zuiver kunt afzetten tegen de huidige situatie. De consequentie is dat benadeelden in elk geval richting de medisch deskundige doorgaans inzage moeten bieden in medische voorgeschiedenis, omdat anders de expertise inhoudelijk tekortschiet.

Privacy vs. een eerlijk proces

De tweede, heikele stap is of die voorgeschiedenis ook met de verzekeraar gedeeld moet worden. In de rechtspraak is dit onderwerp geplaatst tegen de achtergrond van art. 6 EVRM (eerlijk proces) en art. 8 EVRM (privacy). Er zijn uitspraken geweest waarin het privacybelang moest wijken voor het belang van de verzekeraar om zich door een eigen medisch adviseur te laten voorlichten over potentiële relevantie. Tegelijk is ook verdedigd dat art. 6 EVRM niet zonder meer een recht op volledige inzage geeft en dat hoor en wederhoor vooral ziet op de stukken die daadwerkelijk aan het deskundigenoordeel ten grondslag liggen. Dit betekent dat de juiste route vaak is: eerst gecontroleerd verzamelen, daarna doelgericht delen, met waarborgen dat alleen een gekwalificeerde arts als medisch adviseur toegang krijgt.

Specificeer de machtiging

Daarom loont het om te sturen op specificiteit: welke periode, welke specialismen, welke vraag. De KNMG benadrukt dat een algemene machtiging “om alles maar te mogen opvragen” onvoldoende specifiek is; in de machtiging hoort te staan welke informatie wordt gevraagd en met welk doel. Behandelaren moeten bovendien feitelijk blijven en zich niet laten verleiden tot globale, taxerende oordelen.

Praktisch gezien is het voor slachtoffers vaak een opluchting om te horen dat “alles delen” zelden nodig is, maar “iets achterhouden” een zaak wél kan laten ontsporen, juist omdat een deskundige dan geen betrouwbaar contrast kan maken met de voorgeschiedenis. De kunst is dus niet: maximaal beschermen of maximaal prijsgeven, maar juridisch en medisch gecontroleerd doseren.

Neem contact op

Wordt u gevraagd uw volledige medisch dossier te delen, of is onduidelijk wat ‘relevant’ is? Wij brengen afbakening aan en zorgen dat alleen noodzakelijke informatie wordt gedeeld, via de juiste medische route. Neem contact op.

Wat doet een medisch adviseur bij letselschade en waarom is dat zo bepalend?

Tue, 10 Feb 2026 19:05:24 GMT

De medisch adviseur bij letselschade

Inschakeling van een medisch adviseur

Wie voor het eerst met letselschade te maken krijgt, denkt vaak dat “de medische kant” vanzelf loopt via artsen en behandelaren. In werkelijkheid is er binnen de schadeafwikkeling een aparte, strikt omlijnde rol: die van de medisch adviseur. In de Gedragscode Behandeling Letselschade (GBL) wordt het inschakelen van een gekwalificeerd medisch adviseur als goede praktijk gezien. De reden is eenvoudig: zonder medische duiding wordt een letselschadezaak al snel een discussie op onderbuik, terwijl juist consistente, toetsbare medische informatie nodig is om klachten, beperkingen, herstel en prognose te plaatsen.

Wat doet een medisch adviseur?

De medisch adviseur verzamelt en beoordeelt medische gegevens en adviseert de jurist of schaderegelaar die de zaak inhoudelijk behandelt. Dat advies gaat niet over “wie er gelijk heeft”, maar over medische plausibiliteit, behandellijnen, consistentie in het dossier en – vooral – de vraag welke informatie nog ontbreekt om verantwoord conclusies te kunnen trekken. Fysiek onderzoek door de medisch adviseur komt in de praktijk weinig voor, zeker aan verzekeraarszijde; de kern zit in dossieranalyse en in het formuleren van medische vragen die wel en niet gesteld mogen worden.

Keurmerken medisch adviseur

Belangrijk is dat “medisch adviseur” geen beschermde titel is. In beginsel kan iedereen zich zo noemen, wat in letselschade meteen spanning oproept: je deelt immers gezondheidsgegevens. Daarom is in de praktijk relevant of de medisch adviseur BIG-geregistreerd arts is en of hij is aangesloten bij kwaliteitskaders zoals de GAV (met de titel Register Geneeskundig Adviseur, RGA) of, aan slachtofferzijde, bij de WAA (met de titel Medisch Adviseur voor Slachtoffers, MAS). Die titels functioneren als kwaliteits- en toetsbaarheidsanker, mede omdat BIG-geregistreerden onder het tuchtrecht vallen.

Een terugkerend misverstand is dat een medisch adviseur “behandeladviezen” zou mogen geven in het kader van een schadezaak. Dat is juist een gevoelig punt: als de beoordeling doorschiet naar een contra-expertise of behandeladvies, kan toestemming van de benadeelde vereist zijn en kan het tuchtrechtelijk gaan schuren. De veilige route is dat de medisch adviseur zich medisch-technisch terughoudend opstelt: toetsing of een rapport lege artis is opgesteld, duiding van bevindingen, en het signaleren van medische lacunes.

Een medisch traject bij Vittoria Law

In de praktijk van Vittoria Law zit hier vaak directe waarde: een goed medisch traject voorkomt dat de zaak vastloopt op te brede machtigingen, onduidelijke vraagstellingen of “cherry picking” uit het medisch dossier. Wie vanaf het begin borgt dat alleen relevante gegevens worden gedeeld, en dat medische vragen zuiver medisch blijven, versnelt niet alleen de afwikkeling maar vergroot ook de kwaliteit van de besluitvorming.

Klacht over je rechtsbijstandverzekeraar: interne klachten, Kifid of rechter?

Sat, 07 Feb 2026 10:36:15 GMT

Klacht over rechtsbijstandverzekering: welke route werkt echt (klacht, geschillenregeling, Kifid of rechter)?

Klacht, geschillenregeling of Kifid?

Niet iedere ontevredenheid vraagt dezelfde route. Gaat het om een inhoudelijk meningsverschil over haalbaarheid of aanpak, dan is de geschillenregeling meestal de snelste hefboom omdat die direct over de koers gaat. Gaat het om kwaliteit, communicatie of termijnen, dan kan een interne klachtenprocedure passend zijn. Kifid is een optie als de verzekeraar is aangesloten, maar vereist een bewuste keuze over bindendheid. Bij grote belangen of principiële dekkingsgeschillen kan de civiele rechter de aangewezen route zijn.

In de praktijk zie je dat mensen “klagen” als noodsignaal gebruiken: het dossier loopt niet, er wordt niet teruggebeld, of er wordt afgewimpeld met standaardzinnen. De fout is dan dat men direct naar het zwaarste middel grijpt, terwijl het probleem eigenlijk inhoudelijk is. Daarom is de eerste stap altijd een diagnose: is dit een inhoudelijk geschilpunt (zoals “geen redelijke kans”, “verkeerde module”, “geen dekking”), of is dit vooral een proces-/kwaliteitsprobleem?

Juridische waarborgen

Bij inhoudelijke geschilpunten is de literatuur helder over de kernwaarborg: art. 4:68 Wft eist een objectieve geschillenregeling om te bepalen welke gedragslijn moet worden gevolgd. Dat betekent dat je een meningsverschil over de aanpak kunt laten toetsen zonder dat je meteen in een lang klachtentraject verzandt.

Bij klachten over behandeling (bereikbaarheid, bejegening, voortgang) kan een interne klachtprocedure wel degelijk zinvol zijn, juist omdat verzekeraars daarop KPI’s en herstelprocessen hebben. Het werkt alleen als je de klacht concreet maakt: data, gemiste toezeggingen, gevolgen voor jouw belangen en wat je wilt dat er gebeurt (bijvoorbeeld dossieroverdracht, nieuwe behandelaar, escalatie naar teamlead). Een klacht zonder concreet herstelverzoek leidt vaak tot een defensieve reactie.

Kifid en de civiele rechter zijn vervolgens de “externe” routes. Het handboek besteedt aandacht aan Kifid als institutie binnen dit onderwerp en plaatst dat in de bredere afwikkelingspraktijk.

Wat is voor mij de beste route?

De strategische keuze zit doorgaans in bindendheid en in complexiteit. Wie een snelle, laagdrempelige beslissing wil, kan aan Kifid denken, maar moet beseffen dat bindend advies de ruimte voor een inhoudelijke herbeoordeling later kan beperken. Wie een principiële dekkingskwestie heeft of een groot financieel belang, kiest vaker voor de civiele rechter, juist omdat daar volledige bewijs- en debatruimte bestaat.

Wat je route ook is: alles staat of valt met dossieropbouw. Bewaar polisvoorwaarden, alle e-mails, afwijzingen, motiveringen, telefoonsamenvattingen, en vooral: maak je eigen tijdlijn. Dat is het document waarop iedere beoordelaar (klachtenfunctionaris, geschillenadviseur, Kifid of rechter) uiteindelijk beslist.

Vittoria Law helpt

Vittoria Law wordt in dit stadium vaak ingeschakeld om precies die diagnose te maken en de route strak te kiezen. Soms is één geschilbrief genoeg. Soms is een klacht nodig. Soms moet je doorpakken. Als je ons de relevante correspondentie stuurt, kunnen we snel aangeven welke route in jouw dossier het meeste effect heeft en desgewenst het vervolg namens jou oppakken.

Te late melding bij rechtsbijstand: wanneer vervalt dekking en hoe werkt verjaring?

Sat, 07 Feb 2026 10:31:27 GMT

Te late melding bij rechtsbijstand: wanneer vervalt dekking en hoe werkt verjaring?

Veel polissen bepalen dat je geen rechten aan de verzekering kunt ontlenen als je een juridisch probleem te laat aanmeldt en de verzekeraar daardoor in een redelijk belang is geschaad; dit sluit aan bij art. 7:941 BW. Daarnaast geldt verjaring van vorderingen op de verzekeraar (art. 7:942 BW). In de praktijk is “te laat” geen stopwatch: de verzekeraar moet doorgaans concreet maken welk redelijk belang door de late melding is geschaad.

Wat houdt de meldplicht in?

Meldplicht klinkt eenvoudig, maar levert in de praktijk veel debat op. Het handboek vermeldt dat polissen vaak bepalen dat de verzekerde geen rechten kan ontlenen indien hij later dan een jaar na het ontstaan van het juridische probleem aanmeldt, of later dan zes maanden na beëindiging van de verzekering. Tegelijk is de wettelijke kern (art. 7:941 BW) dat een te late melding pas echt gevolgen heeft als de verzekeraar daardoor in een redelijk belang is geschaad.

Dat onderscheid is belangrijk. In veel dossiers meldt iemand pas als er wordt gedagvaard. Intuïtief voelt dat “te laat”, maar het handboek verwijst naar situaties waarin een beroep op te late melding wordt verworpen omdat de verzekeraar door het tijdstip van melding niet in een redelijk belang was geschaad. Met andere woorden: als er geen bewijs is verloren gegaan en de zaak nog prima kan worden gevoerd, is een louter formeel beroep zwakker.

Wanneer is het te laat?

Daarom is het antwoord op de veelgestelde vraag “ben ik te laat?” bijna altijd feitelijk. Wat speelde er eerder? Was er al een concreet juridisch probleem dat actie vereiste, of was het nog een onderhandeling zonder harde termijnen? Zijn er termijnen gemist (bezwaar, verjaring, appel) die door tijdige rechtsbijstand wél hadden kunnen worden veiliggesteld? Zijn bewijsmiddelen verloren gegaan? Als dat niet zo is, moet de verzekeraar uitleggen welk redelijk belang is geschaad.

Wanneer verjaart een rechtsvordering tegen een verzekeraar?

Daarnaast is er verjaring van de rechtsvordering tegen de verzekeraar. Dat is een aparte laag: zelfs als je inhoudelijk dekking had, kan het recht om die dekking af te dwingen verjaren. Daarom is het verstandig om bij frictie niet eindeloos te corresponderen zonder de positie te borgen. Zeker als de verzekeraar afwijst, is het zaak om tijdig en schriftelijk je aanspraken te handhaven.

De beste remedie blijft preventief: melden zodra het conflict concreet is, ook als je nog niet alle stukken hebt. Een melding kun je aanvullen; je kunt tijd en bewijs niet terughalen. Als er al een afwijzing ligt, is het zaak om snel het dossier te reconstrueren rond twee punten: (i) wanneer “ontstond” het concrete juridische probleem, en (ii) welk redelijk belang zou de verzekeraar door jouw meldingstijdstip hebben verloren? Veel standaardafwijzingen vallen of staan met dat tweede punt.

Vittoria Law helpt

Vittoria Law helpt cliënten in dit type situatie vaak met een korte maar scherpe reactie: tijdlijn, concrete belangenanalyse en een heldere conclusie waarom dekking niet mag worden geweigerd, of – als er wel een reëel probleem is – welke alternatieve route dan nog openstaat. Dat voorkomt dat je onnodig blijft hangen in formaliteiten terwijl de inhoudelijke zaak doorloopt.

Belangenconflict: wat als de verzekeraar aan twee kanten betrokken is?

Sat, 07 Feb 2026 10:24:35 GMT

Belangenconflict bij rechtsbijstand: wat als jouw verzekeraar ook (indirect) de tegenpartij verzekert?

Wat is een belangenconflict?

Belangenconflicten ontstaan vooral bij multibrancheverzekeraars: dezelfde verzekeringsgroep kan jouw rechtsbijstand uitvoeren en tegelijkertijd in een andere hoedanigheid (bijvoorbeeld WAM of AVP/AVB) aan de kant van de wederpartij staan. De wet eist dat belangenconflicten worden voorkomen en dat de verzekerde wordt geïnformeerd over zijn rechten, waaronder vrije advocaatkeuze en de geschillenregeling, zodra een conflict of meningsverschil zich voordoet.

De kern van het probleem is eenvoudig: als één concern zowel jouw rechtsbijstandkosten draagt als mogelijk jouw tegenstander moet uitkeren, ontstaat een structurele prikkel om “tweeledig” kosten te beperken. Het handboek beschrijft dit scherp: door zich niet adequaat in te spannen voor de verhaalsactie kan de verzekeraar de kosten van rechtsbijstand beperken én de kans verkleinen dat de claim wordt toegewezen, waardoor de schadelast elders in de portefeuille daalt. Dat mag niet; precies daarom bestaan wettelijke waarborgen.

Juridische basis

De Wft biedt verzekeraars twee hoofdmodellen om onafhankelijkheid te garanderen. Ofwel men besteedt de rechtsbijstandafhandeling uit aan een juridisch zelfstandige eenheid (bijvoorbeeld een aparte claims-stichting) die in de polis wordt genoemd, ofwel men bedingt expliciet in de polis dat de verzekerde vrije keuze heeft om zijn belangen door een advocaat of andere deskundige van zijn keuze te laten behartigen. Daarnaast is het recht op vrije advocaatkeuze wettelijk verankerd (art. 4:67 Wft) en moet de verzekeraar zorgen voor een onafhankelijke geschillenregeling (art. 4:68 Wft). Verder volgt uit art. 4:69 Wft een informatieplicht: de klant moet over die rechten worden geïnformeerd zodra een belangenconflict of meningsverschil zich voordoet.

Wat betekent dit voor jou?

In de praktijk wordt een belangenconflict soms pas laat zichtbaar. Je merkt vooral “symptomen”: traagheid, terughoudendheid in toon, weinig druk op de wederpartij, of een snelle neiging om te schikken op een niveau dat niet aansluit bij de feiten. Dat bewijst op zichzelf niets, maar het is wél reden om transparantie te vragen: wie voert de rechtsbijstand uit, is er een organisatorische scheiding, en welke waarborgen worden toegepast in dit dossier?

Het mooie is dat je hierover niet hoeft te procederen om je positie te borgen. Een heldere, zakelijke brief waarin je het mogelijke conflict benoemt en vraagt om toepassing van de Wft-waarborgen, dwingt de verzekeraar vaak tot een concreet antwoord: óf men toont de organisatorische scheiding aan, óf men faciliteert uitbesteding/vrije keuze, óf men activeert de geschillenregeling als jij het niet eens bent met de gevolgde lijn.

Vittoria Law helpt

Vittoria Law kan dat traject strak begeleiden. Niet door te dramatiseren, maar door een dossier juridisch schoon te trekken: transparantie, onafhankelijkheid en regie. Zeker bij letselschade en verhaalsdossiers is dat vaak het verschil tussen “een dossier dat blijft zweven” en een dossier dat richting uitbetaling beweegt.

Letselschade: gebruik ik mijn rechtsbijstandverzekering, of kies ik een eigen advocaat op kosten van de tegenpartij?

Sat, 07 Feb 2026 10:13:19 GMT

Letselschade en rechtsbijstand: polis gebruiken of eigen advocaat? Zo maak je de juiste keuze

Bij letselschade is de beste route afhankelijk van aansprakelijkheid, complexiteit en timing. Een rechtsbijstandverzekering kan nuttig zijn in de startfase of bij betwiste aansprakelijkheid, maar zodra een procedure of administratieve stap nodig is, heb je in beginsel vrije advocaatkeuze. Bovendien spelen bij letselschade vaak kostenverhaal en samenloop met first-party verzekeringen (zoals SVI) een rol, waardoor het kostenplafond van rechtsbijstand niet altijd de feitelijke grens hoeft te zijn. De sleutel is dat je het dossier en de financieringsroute “juist” inricht vanaf dag één, zodat je niet later vastloopt op toestemming, plafonds of samenloopclausules.

Letselschade is zelden een dossier dat je in één gesprek afrondt. Zelfs bij relatief “lichte” letsels speelt herstel, uitval, re-integratie en medische duiding. Bij complexere klachten, discussie over causaliteit of (dreigende) blijvende beperkingen wordt het een traject van maanden tot jaren, met expertises, arbeidsdeskundige beoordeling en rekenkundige schadebegroting. Juist daarom is de keuze voor juridische bijstand geen detail. Het bepaalt regie, tempo en vaak ook de kwaliteit van de uiteindelijke regeling.

Vaak een start met rechtsbijstandverzekering

Veel mensen starten met hun rechtsbijstandverzekering omdat die dichtbij is en laagdrempelig voelt. Dat is begrijpelijk. Je meldt de zaak, er wordt een dossier geopend, en je krijgt iemand die de eerste aansprakelijkstelling kan doen en stukken kan opvragen. In de beginfase kan dat prima werken, zeker als aansprakelijkheid niet direct wordt erkend en je eerst “basiswerk” moet doen: toedracht, aansprakelijkheidsgrondslag, medische stukken, eerste schadeposten en eventueel een voorschotverzoek.

Op zoek naar een specialist

Het kantelpunt komt wanneer de zaak meer vraagt dan standaardcorrespondentie. Bijvoorbeeld omdat de verzekeraar van de wederpartij causaliteit betwist, omdat een medische expertise nodig is, omdat het gaat om substantiële inkomensschade, of omdat de schadevaststelling een stevige onderhandelingsstrategie vereist. Dan wordt vaak ook procedureel denken relevant: deelgeschil, bestuursrechtelijk traject, of een bodemprocedure. Op dat moment is het niet ongebruikelijk dat je je afvraagt of je “beter af” bent met een eigen advocaat.

Hier speelt vrije advocaatkeuze rechtstreeks mee. Zodra een gerechtelijke of administratieve procedure aan de orde is, heb je in beginsel het recht om zelf een advocaat te kiezen, met opdrachtverstrekking via de verzekeraar. Het Handboek benadrukt daarbij dat dit recht fundamenteel is, en niet beperkt tot advocaatplichtige procedures.

Daarnaast speelt in letselschade iets dat verzekerden vaak te laat meenemen: samenloop en kostenverhaal. In veel first-party polissen (zoals een schadeverzekering inzittenden) bestaan clausules die proberen te voorkomen dat kosten van rechtsbijstand worden vergoed als je óók een rechtsbijstandverzekering hebt (zogeheten na-u-clausules). Het Handboek bespreekt dat dit in de praktijk vaak speelt en dat de Hoge Raad op 9 september 2022 heeft geoordeeld dat een dergelijke uitsluiting niet kan worden ingeroepen tegen consumenten: een consument-verzekerde die geen gebruik maakt van zijn rechtsbijstandverzekering kan toch vergoeding van buitengerechtelijke kosten verlangen onder zijn first-party schadeverzekering.

Dit kan, afhankelijk van jouw verzekeringspakket, het speelveld wezenlijk veranderen.

Wat betekent dit concreet?

Wat betekent dit concreet? Dat je bij letselschade niet alleen moet vragen “welke jurist behandelt mijn zaak?”, maar ook “via welke polis of wederpartij kan ik de redelijke kosten van bijstand (en schadevaststelling) het beste laten lopen?” Die vraag is technisch, maar praktisch enorm. De ene route kan je beperken met een kostenplafond; de andere route kan juist ruimte geven om de zaak zorgvuldig uit te onderhandelen, inclusief medische expertise en rekenkundige onderbouwing.

Er is nog een tweede valkuil: toestemming. Zoals hiervoor bij vrije advocaatkeuze besproken, is het riskant om zonder afstemming alvast een advocaat in te schakelen en kosten te maken, omdat dekking kan vervallen als je buiten de vrije-keuzefase handelt. Het Handboek is daar duidelijk over, met de nuance dat dekking onder omstandigheden kan herleven zodra een procedure moet worden gevoerd en de verzekeraar niet in een redelijk belang is geschaad, maar dat is geen route waarop je je dossier bij voorkeur bouwt.

Kies altijd voor een gespecialiseerde advocaat

De beste keuze is daarom vaak geen ideologische (“ik wil altijd een eigen advocaat”) maar een strategische. Bij relatief overzichtelijke letselschade, duidelijke aansprakelijkheid en beperkte schade kan rechtsbijstand intern efficiënt zijn. Bij complexere letselschade, discussie over causaliteit, substantiële inkomensschade of een dossier waarin je het gevoel hebt dat tempo en regie ontbreken, is vroeg schakelen naar een gespecialiseerde advocaat vaak verstandig. Niet omdat interne juristen niet capabel zijn, maar omdat het dossier dan vraagt om specialistische ketenregie: medisch, arbeidsdeskundig, rekenkundig en juridisch, met een duidelijke eindstrategie.

Vittoria Law helpt in deze afweging juist op het snijvlak waar verzekerden vastlopen: wat is de stand van aansprakelijkheid, welke procedurele stappen zijn reëel, hoe verhouden kostenplafonds zich tot de te verwachten werkzaamheden, en welke samenloop (rechtsbijstand/first-party/wederpartij) maakt het dossier financieel het meest “gezond”. Vaak is een korte intake met polis en correspondentie genoeg om te zeggen: hier zit je goed, of hier laat je kansen liggen.

FAQ .

Moet ik mijn rechtsbijstandverzekering altijd eerst gebruiken? Nee. Het kan verstandig zijn, maar het is geen verplichting; wél moet je, als je dekking wilt behouden, zorgvuldig omgaan met toestemming en de polisroute.

Kan ik een eigen advocaat nemen en toch vergoeding krijgen? Dat kan, maar de route is doorslaggevend: via vrije advocaatkeuze bij procedure/administratieve procedure, of via kostenverhaal/first-party afhankelijk van je pakket en de consumentenbescherming zoals door de Hoge Raad bevestigd.

Wat als mijn rechtsbijstandverzekering zegt dat de zaak “geen redelijke kans” heeft? Dan kun je de geschillenregeling activeren voor een onafhankelijke beoordeling; dat is juist bedoeld als tegenwicht bij dit soort beslissingen.

Geschillenregeling/second opinion: hoe werkt het en wanneer zet je het in?

Sat, 07 Feb 2026 09:48:35 GMT

Second opinion bij rechtsbijstandverzekering: zo werkt de geschillenregeling en zo gebruik je die in je voordeel

Als je het oneens bent met het standpunt van de rechtsbijstandverzekeraar over haalbaarheid (“geen redelijke kans”) of over de juridische aanpak, kun je een beroep doen op de geschillenregeling. De Wft verplicht de verzekeraar om een objectieve procedure te bieden (bijvoorbeeld een second opinion) om te bepalen welke gedragslijn moet worden gevolgd. Jij moet gemotiveerd aangeven waarom je het oneens bent; de verzekeraar draagt de kosten van de onafhankelijke beoordeling.

De geschillenregeling

De geschillenregeling is bedoeld om precies dat ongemakkelijke moment te corrigeren waarop jouw belang en het kostenbelang van de verzekeraar kunnen gaan schuren. Het handboek beschrijft dat een verzekeraar rechtsbijstand mag weigeren of stoppen als er geen redelijke kans op succes is, mits dat goed wordt gemotiveerd, en noemt expliciet dat zich hier een mogelijke belangenstrijd voordoet. Juist daarom hoort de verzekerde de afwijzing te kunnen laten toetsen via de geschillenregeling.

Juridische basis

De wettelijke basis is stevig. Art. 4:68 Wft verplicht tot een scheidsrechterlijke procedure of een procedure met vergelijkbare objectiviteitsgaranties, om vast te stellen welke gedragslijn wordt gevolgd bij verschil van mening tussen verzekeraar (of juridisch zelfstandig schaderegelingkantoor) en verzekerde. Het handboek citeert die norm en plaatst de regeling in het bredere kader van consumentenbescherming bij rechtsbijstand.

In de praktijk is de vraag: hoe maak je dit instrument effectief? De grootste fout is het “emotioneel escaleren” zonder juridisch probleem af te bakenen. Een second opinion gaat niet over de vraag of je je onrechtvaardig behandeld voelt; het gaat over de juridische kern: klopt de grondslag, is het bewijs voldoende of kan het realistisch worden verkregen, en is de gekozen strategie passend? Hoe scherper jij die kern formuleert, hoe minder ruimte er is voor een vrijblijvende afdoening.

De twee te nemen stappen

Daarom werkt een aanpak in twee stappen doorgaans het best. Eerst vraag je om een concrete motivering van het standpunt van de verzekeraar: welke feiten wegen zij doorslaggevend, welke rechtsregel blokkeert, welk bewijs ontbreekt. Daarna richt je je geschilbrief: je betwist die kernpunten, je benoemt welke stukken ontbreken of onjuist zijn geïnterpreteerd, en je legt uit welke route wél kansrijk is (bijvoorbeeld bewijsopvraag, deskundigenonderzoek, of een andere processtap). Het handboek vermeldt expliciet dat de verzekerde in een brief moet motiveren waarom hij het oneens is.

Een belangrijk detail, dat in de praktijk vaak het verschil maakt, is dossiercompleetheid. Een onafhankelijke beoordeling kan alleen zinvol zijn als de relevante stukken beschikbaar zijn. Hoe eerder je tijdlijn, kerncorrespondentie en relevante contractstukken ordent, hoe groter de kans dat het oordeel ook echt richting geeft. Het doel is immers niet “gelijk krijgen”, maar: het dossier weer in beweging krijgen met een objectief toetsbare koers.

Vittoria Law helpt

Vittoria Law helpt cliënten vaak precies op dit snijvlak. Soms blijkt het standpunt van de verzekeraar verdedigbaar; dan is eerlijk advies beter dan doorduwen. Maar vaak blijkt dat de zaak te snel is afgeschreven, dat het bewijs verkeerd is gewogen of dat de strategie te eng is gekozen. Met een goed opgebouwde geschilbrief en een strak dossier is de geschillenregeling dan geen formaliteit, maar een hefboom.

“Geen redelijke kans op succes”: mag de verzekeraar mijn zaak weigeren?

Sat, 07 Feb 2026 09:45:27 GMT

Rechtsbijstand geweigerd: ‘geen redelijke kans op succes’ – wat betekent dit en wat kun je doen?

De meeste rechtsbijstandpolissen mogen bij aanvang én tijdens de behandeling toetsen of er een redelijke kans bestaat om het beoogde resultaat te bereiken. Als die kans ontbreekt, mag de verzekeraar in beginsel weigeren of de hulp beëindigen, maar dat moet goed gemotiveerd gebeuren. Juist omdat er dan een belangenconflict kan spelen (kostenbesparing versus jouw belang), geeft de wet je een tegenwicht: de onafhankelijke geschillenregeling, waarbij een onafhankelijke advocaat de aanpak of haalbaarheid beoordeelt op kosten van de verzekeraar.

D e redelijke kans als breekpunt bij een beroep op vrije advocaatkeuze

In de praktijk is “geen redelijke kans” een van de meest voorkomende breekpunten tussen verzekerde en rechtsbijstanduitvoerder. Het voelt alsof je zaak inhoudelijk is afgeschreven, terwijl jij het probleem juist als dringend en onrechtvaardig ervaart. Toch is het criterium op zichzelf niet vreemd. Rechtsbijstand is geen blanco cheque voor procederen; het is een verzekering die beoogt zinvolle geschillen op te lossen. De verzekeraar moet dus kunnen voorkomen dat hij structureel kosten maakt voor dossiers die objectief nauwelijks perspectief hebben.

Het probleem is alleen dat “perspectief” geen wiskunde is. Het hangt af van feiten, bewijs, strategie en timing. Een zaak kan op maandag “kansarm” lijken omdat een essentieel stuk ontbreekt, en op donderdag “kansrijk” worden omdat dat stuk boven water komt. Of een procedure kan onzeker zijn, maar een schikking of een andere route (bijvoorbeeld een deskundigenonderzoek of een formeel bezwaar) juist heel reëel. Daarom legt de literatuur nadruk op motivering: als de verzekeraar weigert of stopt op de redelijke-kans-clausule, moet dat gemotiveerd aan de verzekerde worden meegedeeld.

De literatuur beschrijft daarnaast het onderliggende spanningsveld expliciet: er kan een belangenstrijd ontstaan omdat de verzekeraar omwille van kostenbesparing een belang kan hebben bij het afwijzen of niet langer voortzetten van een zaak. Precies daarom wordt de geschillenregeling als waarborg neergezet.

Wat is een redelijke kans?

Wat is dan “een redelijke kans”? Verzekeraars formuleren het vaak als een kans op het beoogde resultaat, in verhouding tot het procesrisico en de kosten. Rechters en geschillenadviseurs kijken doorgaans inhoudelijker: klopt de juridische grondslag, is het bewijs in beginsel toereikend of is aanvullend bewijs realistisch te verkrijgen, en is de gekozen route passend? Het gaat dus niet alleen om “winnen of verliezen”, maar om de redelijkheid van het traject.

Voor jou als verzekerde is het daarom cruciaal om een afwijzing te behandelen als een juridisch standpunt dat je kunt toetsen, niet als een einduitspraak. De eerste stap is bijna altijd: vraag om een concrete motivering op dossierniveau. Welke feiten acht men ongunstig? Welke juridische norm staat in de weg? Welk bewijs ontbreekt? Vaak blijkt dan dat er vooral onzekerheid is, niet dat de zaak kansloos is. En juist onzekerheid kun je reduceren: door stukken op te vragen, door een tijdlijn te maken, door getuigen of correspondentie te bundelen, of door een deskundige te laten kijken.

Een oplossing: de geschillenregeling

Als de verzekeraar bij zijn standpunt blijft, is de volgende stap de geschillenregeling. Het Handboek citeert de wettelijke verankering van die regeling in art. 4:68 Wft: de overeenkomst moet uitdrukkelijk voorzien in een scheidsrechterlijke of vergelijkbare objectieve procedure om te bepalen welke gedragslijn bij verschil van mening wordt gevolgd.

De praktische uitwerking is dat de verzekeraar een in Nederland ingeschreven advocaat om juridisch advies vraagt over de vraag of verdere behandeling een redelijke kans heeft, of over de juiste juridische aanpak, waarbij de advocaat onafhankelijk tegenover beide partijen moet staan. De kosten van dat advies zijn voor rekening van de verzekeraar.

Belangrijk detail: de onafhankelijk adviseur baseert zich in beginsel op het dossier, maar als evident is dat stukken ontbreken die nodig zijn voor een juiste beoordeling, moet hij die stukken opvragen. Het Handboek is daar uitgesproken over: voor de opvatting dat de adviseur “het maar moet doen met wat er ligt” is geen steun in de wet. Dit is in de praktijk vaak het verschil tussen een zinvolle second opinion en een papieren exercitie.

Daarna: een bindend advies

Wat gebeurt er daarna? Als het bindend advies (of de onafhankelijke beoordeling) luidt dat de verzekeraar terecht heeft aangenomen dat er geen redelijke kans is, betekent dat niet automatisch dat de verzekeraar onzorgvuldig was als jij later alsnog een goed resultaat behaalt. Het Handboek benoemt expliciet dat een later succes niet per se bewijst dat het eerdere negatieve haalbaarheidsoordeel fout was; het oordeel wordt beoordeeld naar de stand van zaken op dat moment. Dat is belangrijk, omdat je je proceshouding daarop moet aanpassen: het doel van de geschillenregeling is niet “achteraf gelijk krijgen”, maar nu een objectieve koers bepalen.

Waar gaat het in de praktijk vaak mis? Niet zelden bij dossierselectie en framing. Als jij in emotie een breed verhaal neerlegt (“ik ben onrecht aangedaan”), maar de juridische kern (welke norm, welk stuk, welk bewijs) blijft vaag, is het voor een uitvoerder makkelijk om het als kansarm te kwalificeren. Andersom geldt: een scherp gestructureerd dossier met een duidelijke rechtsvraag en een concreet bewijsplan wordt veel sneller als behandelbaar gezien.

De kracht van Vittoria Law

Daar zit ook de kracht van Vittoria Law. Wij maken van een “kansarm” label een toetsbare stelling. Soms blijkt inderdaad dat het juridisch moeilijk ligt; dan is eerlijk advies de beste schadebeperking. Maar vaak blijkt dat de zaak vooral verkeerd is gepositioneerd, of dat een cruciale bewijsstap is overgeslagen. Met een dossieranalyse en een strakke brief die de geschillenregeling inroept en het geschilpunt afbakent, ontstaat meestal weer beweging.

Vergoedt de verzekering alle advocaatkosten (kostenplafond en eigen risico)?

Sat, 07 Feb 2026 09:42:11 GMT

Kosten rechtsbijstandverzekering: wat wordt vergoed, wat niet, en hoe voorkom je dat je plafond te laag is?

Rechtsbijstandverzekeringen vergoeden doorgaans niet alleen interne behandeling, maar ook honoraria en verschotten van externe advocaten en andere deskundigen, plus gerechtelijke en aanverwante kosten. Tegelijk geldt vaak een franchise en soms een kostenplafond. Grenzen aan vergoeding zijn toegestaan, maar mogen niet zó knellen dat je feitelijk wordt afgehouden van je recht op vrije advocaatkeuze; dat is uiteindelijk aan de rechter om te toetsen.

Kosten- en dienstenpakket

De eerste verwarring ontstaat doordat consumenten “rechtsbijstand” lezen als “de verzekering betaalt mijn advocaat”. In werkelijkheid is het een kosten- en dienstenpakket, waarbij de verzekeraar vaak primair in natura presteert (interne juristen) en pas in bepaalde situaties uitbesteedt of externe kosten vergoedt. Het handboek benoemt expliciet welke soorten kosten in de regel worden vergoed, waaronder honoraria en verschotten van advocaat, procureur, deurwaarder en andere bevoegde deskundigen, en dat daarbij soms een kostenplafond geldt.

In eenvoudige dossiers is dat plafond zelden problematisch. Het knelt vooral wanneer de zaak complex is, of wanneer een procedure onvermijdelijk wordt, of wanneer specialistische expertise nodig is (bijvoorbeeld arbeidsdeskundig, rekenkundig of technisch). Juist dan wil je niet dat de inhoud door een financieel maximum wordt bepaald.

Vrije advocaatkeuze

Bij vrije advocaatkeuze is het spanningspunt het scherpst. Het handboek verwijst naar de Europese lijn dat vrije advocaatkeuze een fundamenteel recht is en dat verzekeraars dit recht niet mogen inperken. Tegelijk mogen zij grenzen stellen aan de vergoeding van externe kosten, mits die grenzen niet de facto verhinderen dat je het recht uitoefent. Of een financiële beperking te knellend is, is uiteindelijk ter beoordeling van de nationale rechter.

Kostenplafond te laag?

Wat doe je als je plafond te laag is? Dan zijn er twee routes die in de praktijk vaak door elkaar lopen. De eerste is zuiver polisrechtelijk: onderhandelen met de verzekeraar over extra budget, de inzet van een paneladvocaat, of het beperken van werkzaamheden tot het noodzakelijke. De tweede is “verhaal en samenloop”: als de kosten elders verhaalbaar zijn, hoeft jouw dossier niet te worden gedicteerd door het interne plafond. De literatuur beschrijft bijvoorbeeld dat door een rechtsbijstandverzekeraar gemaakte buitengerechtelijke kosten krachtens subrogatie (art. 7:962 BW) ten laste van de aansprakelijke partij kunnen worden gebracht, en dat veel polissen juist bepalen dat kosten niet worden vergoed als de verzekerde die kosten contractueel of wettelijk vergoed kan krijgen—met als praktische uitwerking dat de verzekeraar kan voorschieten en vervolgens helpt verhalen.

Daarom is een kostenplafond in letselschade vaak niet het eindstation, maar een signaal dat je de financieringsroute moet herijken. Soms is het rationeel om onder rechtsbijstand te blijven in de startfase en daarna, zodra procedurele stappen reëel zijn, de vrije advocaatkeuze in te zetten (met opdracht via de verzekeraar) en tegelijk te sturen op kostenverhaal. Soms is het, afhankelijk van jouw verzekeringspakket, beter om eerst te beoordelen of er een first-party route bestaat waarbij kosten van schadevaststelling en buitengerechtelijke kosten voor vergoeding in aanmerking komen. De literatuur bespreekt in dat kader de problematiek van na-u-clausules en de consumentenbescherming die de Hoge Raad in 2022 heeft bevestigd.

De rol van Vittoria Law

Vittoria Law kijkt in dit soort dossiers niet alleen naar het plafond, maar naar de totale “cost architecture”: welke werkzaamheden zijn écht nodig, welke kosten zijn verhaalbaar, welke stappen zijn procedureel te verwachten, en hoe borg je dat je niet op het verkeerde moment zonder budget en zonder regie staat. Als je ons de polis en de laatste correspondentie stuurt, kunnen we snel en zakelijk aangeven welke route het meest rationeel is.

Vrije advocaatkeuze: mag ik zelf een advocaat kiezen en wanneer?

Sat, 07 Feb 2026 09:39:50 GMT

Vrije advocaatkeuze bij de rechtsbijstandverzekering: wanneer mag je zelf kiezen en hoe zorg je dat het ook echt werkt?

Bij een rechtsbijstandverzekering mag de verzekeraar je zaak vaak eerst intern behandelen, maar zodra een gerechtelijke of administratieve procedure aan de orde is, heb je in beginsel het recht om zélf een advocaat of andere rechtens bevoegde deskundige te kiezen. Dat recht is wettelijk verankerd in de Wft en Europeesrechtelijk onderbouwd; verzekeraars mogen het niet “uithollen” met te knellende beperkingen. De kunst zit vooral in timing en in het correct volgen van de polisroute, zodat je keuzevrijheid niet strandt op een kosten- of toestemmingdiscussie.

Veel verzekerden ervaren het moment van vrije advocaatkeuze als een kantelpunt. Tot dat moment ligt de regie vaak bij de uitvoerder van de rechtsbijstand (interne juristen of een uitvoeringsorganisatie). Dat kan prima zijn voor standaardgeschillen, maar zodra een zaak ingewikkeld wordt, emotioneel belastend is of een principieel punt bevat, wil je zelf bepalen wie je bijstaat. Die wens is niet vreemd: je sluit rechtsbijstand juist af om niet “afhankelijk” te zijn van de tegenpartij, en bij een meningsverschil met je eigen verzekeraar voelt interne behandeling soms als afstandelijk of te kosten-gedreven.

Juridische basis vrije advocaatkeuze

De juridische basis is helder. In art. 4:67 Wft is het recht op vrije advocaatkeuze verankerd, in lijn met de Europese regels (Solvabiliteit II). De kern is dat de verzekerde vrije keuze heeft wanneer een advocaat of andere gekwalificeerde rechtshulpverlener nodig is om de belangen van de verzekerde in een gerechtelijke of administratieve procedure te verdedigen, te vertegenwoordigen of te behartigen. Het Handboek Personenschade zet uiteen dat dit recht in de Europese jurisprudentie consequent als fundamenteel verzekerdenrecht wordt gezien, en dat verzekeraars het niet naar believen mogen beperken.

Dan komt de vraag die in Google-zoekopdrachten steeds terugkomt: wanneer “is” iets een gerechtelijke of administratieve procedure? In het dagelijks leven lopen fases door elkaar. Je onderhandelt, je dreigt met procederen, je dient bezwaar in, je vraagt een deskundigenoordeel aan, of je belandt bij de kantonrechter. In dat grijze gebied ontstaan discussies. Het Handboek benadrukt dat vrije advocaatkeuze niet beperkt mag worden tot situaties waarin procesvertegenwoordiging verplicht is; het recht geldt óók in procedures waar formeel geen advocaatplicht bestaat (denk aan bestuursrechtelijke trajecten en vergelijkbare administratieve procedures).

Hoe werkt het in de praktijk?

In de praktijk werkt het als volgt. De verzekeraar kan de behandeling aanvankelijk zelf doen. Maar zodra een procedure moet worden gevoerd, of zodra sprake is van een belangenconflict of een verschil van mening over aanpak/haalbaarheid, moet de verzekeraar waarborgen bieden: óf organisatorische scheiding via een juridisch zelfstandige eenheid, óf expliciet vrije keuze in de polis, én daarnaast een onafhankelijke geschillenregeling. Bovendien moet de verzekeraar je actief informeren over die rechten zodra het conflict of meningsverschil zich voordoet.

Wacht met het kiezen van een advocaat

Dit is niet alleen theorie. Het gaat over een heel praktische vraag: “Ik wil nu overstappen naar een eigen advocaat - kan dat, en wie betaalt?” Hier maken veel mensen een begrijpelijke fout: ze nemen zelf alvast een advocaat in de arm, sturen het dossier door en gaan kosten maken. Dat kan goed gaan, maar het kan ook direct leiden tot het standpunt dat je de polisvoorwaarden hebt geschonden en dat dekking vervalt. De literatuur is daar streng over: als je zonder toestemming en buiten de vrije-keuzecategorie alvast een advocaat inschakelt, kan dat in beginsel leiden tot verval van dekking. Onder omstandigheden kan dekking later weer “herleven” wanneer een procedure echt nodig blijkt en aannemelijk is dat de verzekeraar anders ook zou zijn gaan procederen, mits de verzekeraar niet in een redelijk belang is geschaad; maar dan worden doorgaans alleen de procedurekosten vergoed.

Maak je beroep op vrije advocaatkeuze kenbaar

Daarom is de veiligste route meestal: je meldt het geschil, je maakt expliciet dat je vrije advocaatkeuze wilt zodra procedurele stappen (of een administratieve procedure) in beeld zijn, je draagt een concrete advocaat voor, en je vraagt de verzekeraar om de opdracht te verstrekken en het dossier door te zetten. Bij internationale aspecten geldt daarbij nog een extra praktisch criterium: als een Nederlandse rechter bevoegd is, komen in de regel alleen advocaten in aanmerking die in Nederland zijn ingeschreven en kantoor houden; als een buitenlandse rechter bevoegd is, moet de advocaat doorgaans bij dat buitenlandse gerecht staan ingeschreven.

Lees ook de blog : Vergoed de verzekeraar alle advocaatkosten?

Het kostenmaximum

Dan de tweede veelgestelde vraag: “Maar mijn verzekeraar zegt: prima, maar slechts tot het kostenmaximum.” Ook daar is nuance nodig. Verzekeraars mogen in beginsel grenzen stellen aan vergoeding van externe advocaatkosten, maar die grenzen mogen niet zó knellen dat je in feite van je recht wordt afgehouden. Het Handboek beschrijft dat het uiteindelijk aan de nationale rechter is om te beoordelen of een financiële beperking te knellend is.

Documentselectie Handboek Perso…

Voor de praktijk betekent dit dat je niet altijd meteen hoeft te procederen over het plafond, maar dat je wél moet sturen op proportionaliteit: complexiteit van de zaak, belang, te verwachten proceshandelingen, en de redelijkheid van de begroting.

Een bijzondere, maar in personenschade relevante variant is het belangenconflict bij multibrancheverzekeraars. Het komt voor dat jouw verzekeraar in een andere hoedanigheid (bijvoorbeeld als WAM- of AVP/AVB-verzekeraar) aan de andere kant van de tafel zit. Dat is precies het type situatie waarin de wetgever extra waarborgen eist, omdat de verleiding bestaat om zowel de kosten van rechtsbijstand als de schadelast in de andere portefeuille te beperken. Het Handboek bespreekt die risico’s expliciet en verbindt daaraan de wettelijke plichten tot onafhankelijkheid, geschillenregeling en informatieverstrekking.

Wat betekent dit voor jou?

Wat betekent dit alles voor jou als verzekerde? Het belangrijkste is dat je je zaak niet laat “definiëren” door de eerste reactie van de uitvoerder. Veel discussies gaan niet over het bestaan van het recht, maar over het moment waarop het recht moet worden geëffectueerd. Als je te vroeg bent, krijg je een contractuele discussie (“natura-dekking, interne behandeling”). Als je te laat bent, heb je mogelijk al kansen gemist of zit je in een traject dat niet meer gemakkelijk om te buigen is. Het optimale moment is doorgaans wanneer een procedure reëel is (niet slechts als dreigement), of wanneer een administratieve procedure moet worden gevoerd, of wanneer er een concreet meningsverschil is over aanpak of haalbaarheid dat je niet met één telefoontje oplost.

Lees ook de blog : Wat dekt een rechtsbijstandverzekering precies?

Vittoria Law kan hierbij een rol spelen zonder dat je meteen “op scherp” hoeft te staan. In veel dossiers is één duidelijke, juridisch correct geformuleerde brief of e-mail aan de verzekeraar genoeg om vrije keuze praktisch te laten werken: benoemen van het procedurele karakter of het meningsverschil, verwijzen naar de Wft-rechten, aanbieden van een concrete advocaatkeuze en verzoek om opdrachtverstrekking en dossieroverdracht. Daarmee voorkom je dat je onnodig kosten maakt die later ter discussie komen, terwijl je wél de regie naar je toe trekt.

Wachttijd: waarom heb ik “geen dekking” omdat mijn conflict te snel kwam?

Sat, 07 Feb 2026 09:35:51 GMT

Wachttijd rechtsbijstandverzekering: wanneer gaat dekking in en welke uitzonderingen gelden?

Vrijwel alle rechtsbijstandpolissen hanteren een wachttijd van doorgaans drie maanden om zogenoemde ‘brandend-huisverzekeringen’ en anti-selectie te voorkomen. Die wachttijd geldt niet altijd: vaak is schadeverhaal op een uitsluitend wettelijk aansprakelijke derde uitgezonderd, net als straf- of tuchtzaken en geschillen over overeenkomsten die pas na het sluiten van de verzekering zijn aangegaan.

De wachttijd is voor veel verzekerden het eerste harde obstakel. Het conflict speelt “nu”, en juist daarom heb je de verzekering. Het handboek maakt echter inzichtelijk waarom verzekeraars dit objectieve criterium gebruiken: zonder wachttijd zou je je kunnen aansluiten op het moment dat het conflict al concreet dreigt. De wachttijd is daarmee een praktische scheidslijn tussen bestaande/voorzienbare geschillen en toekomstige, onzekere conflicten waarvoor dekking bedoeld is.

Startmoment juridisch probleem

Waar het in de praktijk om draait, is het startmoment van het juridische probleem. De polis kijkt niet alleen naar de dag waarop je een formele brief kreeg, maar naar de gebeurtenis of reeks gebeurtenissen die leiden tot het concrete juridisch probleem. Als sprake is van een reeks samenhangende gebeurtenissen, telt het eerste voorval in die reeks. Dat kan betekenen dat de verzekeraar het geschil “terugdateert” naar een eerder moment dan jij voor ogen had.

Daar staat tegenover dat wachttijd niet altijd de deur dichtgooit. Bij schadeverhaal ligt dat vaak anders. Het handboek noemt expliciet dat de wachttermijn niet geldt wanneer rechtsbijstand wordt gevraagd voor het verhalen van schade op degenen die daarvoor uitsluitend wettelijk aansprakelijk zijn. Dat is voor letselschade en verkeersongevallen een cruciaal verschil: ook bij een recent afgesloten polis kan verhaalsbijstand soms toch binnen de wachttijd vallen.

Verder spelen de uitzonderingen voor straf- en tuchtzaken en voor juridische geschillen over een schriftelijke overeenkomst die pas na het tot stand komen van de verzekering is gesloten. Dat laatste is praktisch relevant bij consumentenzaken: een conflict over een nieuwe koop- of aannemingsovereenkomst kan soms wél gedekt zijn, ook als de polis recent is ingegaan, juist omdat de kerngebeurtenis (het sluiten van die overeenkomst) ná ingangsdatum ligt.

Wat te doen met een wachttijddiscussie?

Wie met een wachttijddiscussie te maken krijgt, moet daarom niet alleen “boos” reageren, maar het probleem juridisch ontwarren: is dit werkelijk één reeks gebeurtenissen, en zo ja, wat was het eerste voorval dat juridisch relevant is? Was er vóór de ingangsdatum al een concreet belangenconflict, of slechts een vage ergernis zonder noodzaak tot juridische actie? En valt de zaak mogelijk onder de uitzonderingen, bijvoorbeeld als schadeverhaal op een aansprakelijke derde?

Vittoria Law kan in dit soort situaties snel waarde toevoegen. Niet door de polis “weg te discussiëren”, maar door het startmoment en de kwalificatie van de zaak correct te positioneren. In de praktijk is een wachttijd-afwijzing regelmatig gebaseerd op een te grove lezing van de feiten. Een strakke tijdlijn met de juiste juridische duiding maakt dan het verschil.

Wat dekt een rechtsbijstandverzekering precies (en wat niet)?

Sat, 07 Feb 2026 09:30:53 GMT

Rechtsbijstandverzekering: wat is gedekt, wat is uitgesloten en hoe werkt het in de praktijk?

De meest gestelde vraag is ook meteen de belangrijkste: “Waar heb ik recht op als ik een rechtsbijstandverzekering heb?” Een rechtsbijstandverzekering is in essentie een schadeverzekering die dekking biedt voor juridisch advies en juridische bijstand bij een concreet geschil, inclusief de daarmee samenhangende kosten, zoals deskundigenkosten, proceskosten en – afhankelijk van de polis – (een deel van) advocaatkosten.

In de praktijk is “de dekking” vrijwel altijd modulair of thematisch ingericht. Veel polissen kennen gezinsrechtsbijstand, verkeer & letsel (soms inclusief medisch), consument & wonen, werk/inkomen/pensioen en bedrijfsrechtsbijstand. Welke module je nodig hebt hangt niet af van hoe jij de kwestie benoemt (“letselschade” of “conflict”), maar van de juridische aard van het geschil en van de polisdefinities. Een verkeersongeval kan bijvoorbeeld vallen onder verkeer/letsel, maar een discussie met een aannemer eerder onder wonen/consument.

Beperkingen zitten doorgaans in (i) uitsluitingen (bijvoorbeeld voor bedrijfsmatig handelen onder een gezinsmodule), (ii) een franchise of minimumbelang (kleine zaken worden niet opgepakt), (iii) territoriale dekking (vaak Europa/groene-kaartgebied bij verkeer), en (iv) wachttijd en “brandend-huis” problematiek: je kunt geen dekking inroepen voor een geschil dat bij het sluiten van de verzekering al voorzienbaar was.

Voor de praktijk betekent dit dat een dekkingstoets nooit een gevoelskwestie is, maar een lezing van de polis met een feitelijke tijdlijn ernaast: wanneer begon het concrete conflict, onder welke module valt het, en welke verplichtingen gelden bij melden en meewerken. Wie dat vanaf het begin scherp zet, voorkomt dat een inhoudelijk goede zaak strandt op een formeel dekkingspunt.

Deelgeschilprocedure bij letselschade: wanneer is het strategisch verstandig?

Thu, 05 Feb 2026 20:23:14 GMT

Deelgeschilprocedure bij letselschade: wanneer is het strategisch verstandig?

Deelgeschil is bedoeld als instrument om een vastgelopen schaderegeling weer in beweging te krijgen. Het is geen volledige procedure over de hele schade, maar een rechterlijke beslissing over één afgebakend geschilpunt dat de rest blokkeert. Denk aan aansprakelijkheid, eigen schuld, causaal verband op hoofdlijnen, voorschot, of een discussie over uitgangspunten van een schadeberekening.

Het succes van deelgeschil hangt vooral af van dossierkwaliteit en afbakening. Een rechter kan alleen beslissen als de feiten voldoende helder zijn en als het geschilpunt zich leent voor beslissing zonder een volledige bewijsprocedure. Dat betekent dat je vooraf moet investeren in feitenvastlegging, medische stukken en een duidelijke probleemschets. hookup-punten als “wij willen volledige erkenning en betaling” werken niet; het moet gaan om een concreet knelpunt dat, zodra het is beslist, de onderhandelingen realistisch gezien kan laten doorgaan.

Strategisch is deelgeschil vaak sterk bij verzekeraars die “blijven hangen” in een standaardbetwisting of bij discussies over een beperkte, maar beslissende kwestie. Het kan ook druk zetten op voortgang, omdat een verzekeraar risico loopt op een voor hem ongunstige beslissing en op kosten. Tegelijkertijd moet je waken voor deelgeschil als de zaak eigenlijk nog niet rijp is. Dan loop je het risico dat de rechter de beslissing niet kan nemen of slechts beperkte richting geeft, waarna je alsnog tijd en kosten hebt gemaakt.

Vittoria Law zet deelgeschil in als instrument, niet als doel. De afweging is steeds: is dit de snelste weg naar een minnelijk eindresultaat dat inhoudelijk klopt? Als het antwoord ja is, moet het verzoekschrift niet alleen juridisch overtuigen, maar ook de onderhandeling “ontgrendelen”.

Causaal verband bij letselschade: zo bewijs je het verband tussen ongeval en klachten

Thu, 05 Feb 2026 20:19:54 GMT

Causaal verband bij letselschade: zo bewijs je het verband tussen ongeval en klachten

In vrijwel elke letselschadezaak komt het moment waarop de verzekeraar zegt: “Wij betwisten het causaal verband .” Dat is zelden persoonlijk; het is het draaipunt van het systeem. Zodra causaliteit onzeker is, verschuift de discussie van aansprakelijkheid naar bewijs: zijn de klachten door het ongeval veroorzaakt, en welke schade vloeit daaruit voort?

Het helpt om causaliteit in twee lagen te zien. Eerst feitelijke causaliteit: zou de schade ook zijn ontstaan zonder het ongeval? Daarna juridische causaliteit: is het redelijk om deze schade aan het ongeval toe te rekenen? In letselschade is de feitelijke causaliteit vaak medisch van aard. Niet ieder klachtenbeeld is te “objectiveren” met röntgen of MRI, maar dat betekent niet dat het niet bestaat. Het recht vraagt geen perfecte zekerheid, wel een overtuigend en consistent bewijsbeeld.

Bij klachten zonder duidelijke afwijkingen is de lijn in de rechtspraak dat de benadeelde het verband kan bewijzen met een samenstel van omstandigheden: consistent klachtenpatroon, plausibel ongevalsmechanisme, medisch vastgelegde klachten kort na het incident, passende behandeling, en een duidelijke verandering in functioneren. In de whiplashpraktijk is het arrest Zwolsche Algemeene/De Greef (HR 8 juni 2001) vaak het vertrekpunt voor de gedachte dat ook niet-objectiveerbare klachten tot aansprakelijkheid en schade kunnen leiden als het bewijsbeeld overtuigt. Het gaat dus niet om “bewijs van letsel op een scan”, maar om bewijs van beperkingen en gevolgen die plausibel terug te voeren zijn op het incident.

Lees ook de blog: Wat is causaal verband?

Causaliteitsdiscussies ontstaan vooral door drie valkuilen. De eerste is late medische vastlegging. Als de huisarts pas weken later klachten noteert, is de deur open voor het verweer dat klachten later zijn ontstaan of andere oorzaken hebben. De tweede valkuil is inconsistentie tussen bronnen: het re-integratiedossier zegt dat iemand volledig belastbaar is, terwijl de specialist ernstige beperkingen noteert. De derde is onduidelijkheid over pre-existente klachten. Pre-existentie sluit causaliteit niet uit, maar vereist een nette vergelijking: wat was de uitgangssituatie, en wat is door het ongeval verergerd of geactiveerd?

In complexe zaken is een onafhankelijke medische expertise vaak het scharnierpunt. De kwaliteit van de vraagstelling is dan bepalend. Je wilt niet alleen een diagnose, maar vooral functionele beperkingen en een prognose. Daarna volgt de vertaling naar arbeid en inkomen via arbeidsdeskundige beoordeling en rekenkundige schadeberekening. Zonder die keten blijft causaliteit een abstract debat, terwijl het in werkelijkheid moet landen in concrete schadeposten.

Lees ook de blog: Hoe bewijs je causaal verband?

Soms is causaliteit niet zwart-wit te bewijzen, bijvoorbeeld bij multi-factoriele klachten of blootstellingsovergangen. In uitzonderlijke situaties kent het recht benaderingen zoals proportionele aansprakelijkheid (bekend uit Nefalit/Karamus) om te voorkomen dat een benadeelde volledig met lege handen staat als vaststaat dát een normschending risico heeft verhoogd maar exacte causaliteit niet meer te reconstrueren is. Dat blijft echter uitzonderlijk en sterk feitelijk; het onderstreept vooral hoe belangrijk het is om causaliteit vroeg en zorgvuldig op te bouwen.

Lees ook de blog: Wat is kansschade?

Vittoria Law benadert causaliteit als dossierarchitectuur: tijdlijn, medisch verhaal, functioneren, werkgevolgen en schadeposten moeten logisch in elkaar grijpen. Als die keten klopt, wordt causaliteit meestal geen blokkade maar een afrondbare discussie.

Opstalaansprakelijkheid (6:174 BW): schade door gebrekkige opstal

Thu, 05 Feb 2026 20:15:37 GMT

Opstalaansprakelijkheid (6:174 BW): schade door gebrekkige opstal

Soms ontstaat schade niet door een actieve fout van iemand, maar doordat een gebouw, installatie of terrein niet veilig blijkt. Denk aan loszittende gevelonderdelen, een trap zonder deugdelijke leuning, een instabiel balkon, een parkeergarage met structurele gladheid of een bedrijfsinstallatie die faalt. In zulke gevallen komt opstalaansprakelijkheid in beeld: de bezitter van de opstal kan aansprakelijk zijn als de opstal gebrekkig is en daardoor gevaar oplevert.

De kern is het begrip “ gebrek ”. Een opstal is gebrekkig wanneer zij niet voldoet aan de eisen die men in de gegeven omstandigheden aan veiligheid mag stellen. Dat is geen abstract criterium; het vraagt een contextanalyse. De veiligheidsverwachting is hoger bij publieke ruimten met veel bezoekers dan bij een afgesloten privéterrein. Ook spelen de kenbaarheid van het gevaar, de kans op ongevallen en de bezwaarlijkheid van maatregelen een rol. Het gaat dus om de vraag of de bezitter redelijkerwijs maatregelen had moeten nemen, zoals onderhoud, inspectie, waarschuwing of afsluiting.

Opstalaansprakelijkheid is in beginsel risicoaansprakelijkheid . Dat betekent dat niet altijd hoeft te worden bewezen dat de bezitter “schuld” heeft. In de praktijk schuift het debat daardoor naar de feiten: was er een gebrek, was dat gebrek gevaarzettend, en is het gebrek causaal voor de schade? Verweren richten zich vaak op “geen gebrek” (normaal risico), eigen schuld (onoplettendheid), of op alternatieve oorzaken (bijvoorbeeld oneigenlijk gebruik). Bij technische kwesties is het regelmatig noodzakelijk om een deskundige in te schakelen: een bouwkundige, installatiedeskundige of veiligheidskundige.

Voor benadeelden is snelheid belangrijk. Foto’s van de situatie, meldingen bij beheerder, getuigen en eventueel camerabeelden moeten worden veiliggesteld. Onderhoudslogboeken en inspectierapporten zijn vaak doorslaggevend, maar zitten bij de wederpartij; die vraag je dus zo vroeg mogelijk op, desnoods met een formeel verzoek tot bewijsbewaring. In letselschadezaken geldt daarnaast het bekende vereiste van medische vastlegging en consistente klachtenregistratie.

Bij schadebegroting moet je breder kijken dan directe kosten. Naast herstelkosten en medische kosten kunnen verlies aan verdienvermogen, re-integratiekosten, huishoudelijke hulp en smartengeld relevant zijn. Vooral bij openbare-ruimte-ongevallen wordt de schade vaak onderschat omdat men focust op “de val” en niet op de lange staart van herstel, beperkingen en werkgevolgen.

In de praktijk van personenschade is het vooral de combinatie van technisch bewijs en medische onderbouwing die het verschil maakt. Vittoria Law brengt die lijnen samen, zodat een opstalzaak niet verzandt in een welles-nietes over onderhoud, maar wordt beslist op toetsbare feiten.

Werkgeversaansprakelijkheid bij arbeidsongeval: wanneer vergoedt de werkgever?

Thu, 05 Feb 2026 20:06:48 GMT

Werkgeversaansprakelijkheid bij arbeidsongeval: wanneer vergoedt de werkgever?

The body content of your post goes here. To edit this text, click on it and delete this default text and start typing your own or paste your own from a different source.

Schade claimen: van aansprakelijkstelling tot uitbetaling.

Thu, 05 Feb 2026 19:56:40 GMT

Schade claimen: van aansprakelijkstelling tot uitbetaling.

Een schadeclaim werkt het best als je vanaf dag één denkt in bewijs en einddoel: erkenning van aansprakelijkheid én een reële vergoeding. Na een incident begint het met vastlegging. Noteer toedracht, datum, locatie, betrokkenen, maak foto’s, vraag getuigengegevens op en bewaar alle correspondentie. Bij letsel geldt daarnaast: laat klachten medisch vastleggen, liefst direct.

De tweede stap is aansprakelijkstelling. Daarin beschrijf je feitelijk wat er is gebeurd, welke norm is geschonden en welke schade is ontstaan of te verwachten. Ook vraag je om doorgifte aan de aansprakelijkheidsverzekeraar en om bevestiging van dekking en standpunt. Verzekeraars reageren vaak met een vragenlijst of verzoek om stukken. Het loont om die gestructureerd te beantwoorden: consistent, volledig en controleerbaar.

Daarna komt de fase van schade-inventarisatie en voorschotten. Letselschade bestaat meestal uit meer dan medische kosten: verlies aan verdienvermogen, huishoudelijke hulp, reiskosten, studievertraging, aanpassingen, en immateriële schade (smartengeld). Waar de aansprakelijkheid voldoende aannemelijk is, kunnen voorschotten worden verlangd om financiële druk weg te nemen.

Bij discussie over klachten en beperkingen volgen expertises. Denk aan een onafhankelijk medisch specialist, een arbeidsdeskundige voor inzetbaarheid, en een rekenkundige voor kapitalisatie. Het is verstandig om vooraf goede vraagstellingen en uitgangspunten af te spreken, omdat die de uitkomst mede sturen.

Als overleg vastloopt kan een deelgeschilprocedure de knoop doorhakken over een afgebakend punt, zoals aansprakelijkheid, causaliteit, of een schadepost. De kracht daarvan is dat het gericht is op voortgang in minnelijk overleg. Vittoria Law bewaakt die voortgang: dossieropbouw, regie op expertises en het vertalen van medische feiten naar juridische causaliteit en schade.

Aansprakelijkheid vs. verzekering: wat is het verschil?

Thu, 05 Feb 2026 19:53:50 GMT

Aansprakelijkheid vs. verzekering: wat is het verschil?

Bij een schadeclaim lopen twee vragen vaak door elkaar: wie is aansprakelijk en wie betaalt ? Aansprakelijkheid is een juridische kwalificatie: iemand is verplicht schade te vergoeden omdat hij een norm heeft geschonden of omdat de wet hem een risico toerekent. Verzekering gaat over dekking: neemt een verzekeraar de financiële last en de afhandeling over? Je kunt aansprakelijk zijn zonder verzekering, en je kunt verzekerd zijn maar toch geen uitkering krijgen als geen aansprakelijkheid kan worden vastgesteld of een uitsluiting van toepassing is.

Bij particulieren speelt vaak de AVP . Bij ondernemers de AVB , soms aangevuld met specifieke dekkingen (productaansprakelijkheid, milieuschade, bestuurdersaansprakelijkheid, beroepsaansprakelijkheid). Die polissen bevatten voorwaarden, zoals meldplicht en medewerkingsplicht. In het aansprakelijkheidsrecht is tijdige melding geen formaliteit. Te late melding kan leiden tot bewijsproblemen en – afhankelijk van polisvoorwaarden en omstandigheden – tot de discussie dat dekking vervalt. Dat raakt direct de onderhandelingspositie, omdat het verhaal dan mogelijk bij de aansprakelijke persoon of onderneming zelf komt te liggen.

Verzekeraars toetsen claims doorgaans langs twee assen. Eerst: is er aansprakelijkheid ? Dat is het debat over normschending, toerekening, causaliteit en schade. Daarna: is er dekking ? Daar kunnen uitsluitingen spelen (opzet, bewuste roekeloosheid, bepaalde activiteiten), eigen risico’s of beperkingen in verzekerd bedrag. Voor een benadeelde is het belangrijk om te beseffen dat “geen dekking” niet per se betekent “geen recht”. Het betekent alleen dat de verzekeraar niet betaalt; de aansprakelijke partij kan nog steeds gehouden zijn.

In de praktijk is het verstandig om aansprakelijkheid en dekking gelijktijdig te adresseren. Een goede aansprakelijkstelling vraagt daarom niet alleen om erkenning van aansprakelijkheid, maar ook om bevestiging dat de kwestie is doorgestuurd naar de verzekeraar, dat dekking wordt onderzocht en dat er een behandelaar is aangewezen. Zeker bij letselschade is het daarnaast belangrijk om te sturen op voorschotten zodra aansprakelijkheid voldoende aannemelijk is. Die voorschotten zijn vaak het verschil tussen rust en financiële druk.

Voor verzekerden geldt het spiegelbeeld. Wie een incident meemaakt, doet er goed aan direct te melden, het feitencomplex helder vast te leggen en terughoudend te zijn met interpretaties. Een onhandige eerste verklaring kan later tegen je werken, niet alleen bij aansprakelijkheid maar ook bij dekking. In de literatuur over verzekeringsrecht en schadeafwikkeling wordt dit consequent benadrukt: de kwaliteit van het eerste dossier bepaalt vaak de rest van het traject.

Vittoria Law begeleidt bij dit soort kwesties zowel benadeelden als ondernemingen. Niet met abstracte polistaal, maar met een concrete aanpak: welke grondslag, welke verzekeraar, welke bewijsstukken en welke route geeft de grootste kans op een snelle en volledige afwikkeling?

Aansprakelijkheid bij schade: wanneer ben je juridisch aansprakelijk?

Thu, 05 Feb 2026 19:44:34 GMT

Aansprakelijkheid bij schade: wanneer ben je juridisch aansprakelijk?

Wie schade lijdt, wil meestal één ding weten: kan ik iemand aanspreken en krijg ik mijn schade vergoed? In het Nederlandse aansprakelijkheidsrecht is het antwoord vaak te vinden in de onrechtmatige daad. Die term klinkt zwaar, maar gaat in de praktijk over alledaagse situaties: een gevaarlijke situatie creëren, onvoldoende waarschuwen, onvoorzichtig handelen, of een norm overtreden waardoor een ander schade lijdt.

Juridisch begint het met de vraag of het gedrag “ onrechtmatig ” is. Dat kan omdat iemand een wettelijke plicht schendt, inbreuk maakt op een recht van een ander, of handelt in strijd met wat volgens ongeschreven recht in het maatschappelijk verkeer betaamt. Dat laatste criterium wordt in gevaarzettingssituaties vaak concreet gemaakt aan de hand van de bekende Kelderluik-factoren van de Hoge Raad: hoe waarschijnlijk is het dat onoplettendheid tot een ongeval leidt, hoe groot is de kans op schade, hoe ernstig kunnen de gevolgen zijn en hoe bezwaarlijk zijn preventieve maatregelen? Die benadering is praktisch, omdat zij dwingt tot een feitenanalyse: niet alleen wat is er gebeurd, maar ook of het risico voorzienbaar was en welke maatregelen redelijk waren.

Daarna komt de toerekening . Niet iedere onrechtmatigheid leidt automatisch tot aansprakelijkheid; het gedrag moet aan de aangesproken partij kunnen worden toegerekend. Dat kan door schuld, maar ook “naar verkeersopvattingen”, bijvoorbeeld omdat iemand verantwoordelijk is voor een risicovolle situatie, een onderneming drijft of bepaalde risico’s bewust accepteert. In een zakelijke context speelt daarnaast regelmatig wanprestatie (tekortkoming in de nakoming) een rol; ook dan draait het uiteindelijk om normschending, toerekening en schade, maar de bron van de norm ligt dan in het contract.

Het derde en vaak beslissende element is causaliteit . Je moet aannemelijk maken dat het gedrag de schade heeft veroorzaakt. In de letselschadepraktijk gaat het zelden alleen om het ongeval; de discussie verschuift snel naar klachtenverloop, pre-existente problematiek en alternatieve oorzaken. De juridische kernvraag is tweeledig: zou de schade zonder het incident ook zijn ontstaan (feitelijke causaliteit), en is de schade redelijkerwijs toe te rekenen aan dit incident (juridische causaliteit)? De tweede stap is belangrijk omdat het recht niet elke ver verwijderde gevolgschade onbeperkt toerekent.

Vervolgens moet de schade zelf concreet worden gemaakt. Aansprakelijkheid zonder schade is een lege huls; schade zonder onderbouwing evenzeer. In letselschade gaat het doorgaans om medische kosten, reiskosten, verlies aan verdienvermogen, huishoudelijke hulp, studievertraging, kosten van zelfwerkzaamheid en immateriële schade (smartengeld). In zakelijke dossiers spelen daarnaast vaak herstelkosten, expertisekosten, bedrijfsschade en gevolgschade een rol, waarbij de grens tussen directe schade en afgeleide schade juridisch relevant kan worden.

In de praktijk strandt een claim zelden op “het recht”, maar vaak op bewijs. Een sterk dossier begint daarom bij vastlegging van feiten: foto’s, getuigen, incidentregistraties, correspondentie, en in letselschadezaken: onmiddellijke medische documentatie. Wie pas later medische klachten rapporteert, creëert ruimte voor causaliteitsdiscussie. Daarnaast is consistentie cruciaal: het verhaal in de aansprakelijkstelling, de medische stukken, het re-integratiedossier en de schadeopstelling moeten op elkaar aansluiten.

Tot slot is er de strategische vraag: hoe kom je tot betaling ? Veel zaken worden minnelijk geregeld, maar dat vereist druk op de juiste punten: duidelijke aansprakelijkstelling, verzoek om verzekeringsdekking, concrete schadebegroting en – waar dat redelijk is – voorschotten. Als overleg vastloopt, kan een deelgeschilprocedure (bij letselschade) of een civiele procedure (bij bredere aansprakelijkheid) de impasse doorbreken.

Vittoria Law beoordeelt bij aansprakelijkheidskwesties niet alleen of iemand juridisch aangesproken kan worden, maar vooral of dat ook bewijsbaar en verhaalbaar is. Dat is doorgaans het verschil tussen gelijk hebben en gelijk krijgen.

Kraak- en knalgeluiden bij een dak; een non-conforme woning?

tcwarnsinck@gmail.com (Tim Warnsinck) — Thu, 01 Jan 2026 14:11:33 GMT

Lekkend of gebrekkig dak na aankoop van een woning? Hoort u kraak- of knalgeluiden? Lees wanneer sprake is van non-conformiteit, welke rechten u heeft en wanneer u de verkoper kunt aanspreken.

Een dakgebrek is vaak geen klein probleem

Wie na aankoop van een woning ontdekt dat het dak lekt, doorzakt, ondeugdelijk is afgewerkt of op korte termijn ingrijpend moet worden hersteld, zit zelden met een klein probleem. Een gebrek aan het dak raakt direct aan de bruikbaarheid, veiligheid en waarde van de woning. Bovendien lopen de kosten vaak snel op. Denk aan noodreparaties, herstel van houtrot, vervangen van dakbedekking, isolatieproblemen, vocht- en schimmelschade of schade aan plafonds en binnenafwerking.

Juist daarom is een dakgebrek na aankoop juridisch vaak meer dan een teleurstelling. De kernvraag is dan of de woning op dit punt aan de overeenkomst beantwoordt. In juridische termen: is sprake van non-conformiteit?

Wanneer is een dak non-conform?

Bij woningkoop geldt niet dat ieder gebrek automatisch leidt tot aansprakelijkheid van de verkoper. De vraag is of de woning de eigenschappen bezit die de koper op grond van de overeenkomst mocht verwachten. Bij een dakgebrek draait het dan vooral om de vraag of de woning nog geschikt is voor normaal gebruik als woning, en of het gebrek zodanig is dat die verwachting is geschonden.

Daarbij gaat het niet alleen om instortingsgevaar of extreme lekkage. Ook ernstige slijtage, structureel ondeugdelijk herstel, gebrekkige waterdichtheid, constructieve problemen of een dak dat veel sneller dan verwacht volledig moet worden vervangen, kunnen tot de conclusie leiden dat de woning niet aan de overeenkomst beantwoordt.

Normaal gebruik van de woning staat centraal

Bij de koop van een woning is het begrip ‘normaal gebruik’ vaak beslissend. Een koper mag in beginsel verwachten dat een woning geschikt is om op normale wijze te worden bewoond. Een dak dat structureel lekt, onvoldoende beschermt tegen weersinvloeden of op korte termijn ingrijpend herstel vergt, kan dat normale gebruik aantasten.

Dat betekent niet dat een oudere woning perfect moet zijn of dat ieder verouderd dak non-conform is. Leeftijd, onderhoudsstaat, zichtbare gebreken, onderzoek vooraf en wat partijen over en weer hebben verklaard, spelen allemaal een rol. Maar ook bij een oudere woning geldt dat niet ieder ernstig gebrek eenvoudig kan worden afgedaan als ‘dat hoort erbij’.

Juist op dit punt sluit deze blog direct aan op wanneer een woning niet aan de overeenkomst beantwoordt en op de vraag of een lekkend dak na aankoop als verborgen gebrek kan worden aangemerkt .

Niet ieder gebrek leidt automatisch tot aansprakelijkheid

In geschillen over dakgebreken spelen meestal meerdere vragen tegelijk. Was het gebrek al aanwezig bij de koop? Was het voor de koper kenbaar? Heeft de verkoper hierover iets gezegd of juist verzwegen? Is er een ouderdomsclausule of exoneratie opgenomen? Is vooraf een bouwkundige keuring gedaan? En in hoeverre mocht de koper, ondanks zichtbare signalen, toch vertrouwen op de geschiktheid van het dak voor normaal gebruik?

Daardoor is een dakzaak zelden zo eenvoudig als: het dak is slecht, dus de verkoper moet betalen. De juridische beoordeling vraagt steeds om een combinatie van contractuitleg, feitenonderzoek en bewijs.

Daarom sluit dit onderwerp ook direct aan op de blogs onderzoeksplicht of mededelingsplicht: wie draagt het risico bij een verborgen gebrek? en ouderdomsclausule en exoneratie bij woningkoop: bent u dan rechteloos?

Welke rechten heeft de koper?

Als sprake is van non-conformiteit, heeft de koper in beginsel verschillende mogelijkheden. Afhankelijk van de omstandigheden kan worden gedacht aan herstel, schadevergoeding, prijsvermindering of in zwaardere gevallen ontbinding van de koopovereenkomst. Welke route het meest voor de hand ligt, hangt af van de ernst van het gebrek, de herstelkosten, het moment van ontdekking en de verdere omstandigheden van de zaak.

Bij dakgebreken zal het in de praktijk vaak neerkomen op een discussie over herstelkosten en waardevermindering. Maar ook de vraag of de verkoper nog gelegenheid moet krijgen om zelf te reageren of te herstellen, kan een rol spelen.

Waarom snel en zorgvuldig handelen belangrijk is

Wie na aankoop een ernstig dakgebrek ontdekt, doet er verstandig aan om snel te handelen. Dat betekent: de situatie documenteren, zo nodig een deskundige inschakelen, de verkoper schriftelijk informeren en de schade niet onnodig laten oplopen. Niet alleen omdat vervolgschade moet worden beperkt, maar ook omdat in een later geschil de bewijspositie vaak beslissend is.

Juist bij daken speelt bovendien dat zichtbare symptomen en de werkelijke oorzaak niet altijd samenvallen. Een kleine lekkage kan wijzen op een veel groter constructief of bouwkundig probleem. Daardoor is het belangrijk om niet alleen een noodreparatie uit te voeren, maar ook de onderliggende oorzaak goed te laten vaststellen.

Wanneer is juridische hulp verstandig?

Zodra duidelijk wordt dat het niet gaat om een klein onderhoudspunt maar om substantiële herstelkosten, structurele gebreken of een stevig geschil met de verkoper, is juridische beoordeling verstandig. Niet alleen om te bepalen of sprake is van non-conformiteit, maar ook om de juiste route te kiezen. Soms is dat een aansprakelijkstelling met schadeonderbouwing. Soms een onderhandeling over herstel of vergoeding. En soms moet scherper worden ingestoken op ontbinding, prijsvermindering of een procedure.

*Wie wil beoordelen of een dakgebrek na aankoop tot non-conformiteit leidt, moet niet alleen kijken naar het dak zelf, maar ook naar normaal gebruik, onderzoeksplicht, mededelingsplicht, bewijs en de beschikbare rechtsmiddelen. Lees daarom ook: Lekkend dak na aankoop van een woning: is dat een verborgen gebrek? , Wanneer beantwoordt een woning niet aan de overeenkomst? , Onderzoeksplicht of mededelingsplicht: wie draagt het risico bij een verborgen gebrek? , Kunt u de verkoper aanspreken op herstelkosten van een dak? en Wanneer kunt u ontbinding of prijsvermindering vorderen bij een verborgen gebrek aan een woning?

Neem contact op

Heeft u na aankoop van een woning ontdekt dat het dak ernstige gebreken vertoont? Vittoria Law kan beoordelen of sprake is van non-conformiteit en welke aanspraken u tegen de verkoper kunt geldend maken. Neem contact op.

Letsel door machines op het werk: wanneer is de werkgever aansprakelijk?

Thu, 13 Nov 2025 21:20:17 GMT

Letsel door machines op het werk: wanneer is de werkgever aansprakelijk?

Ongelukken met machines en gereedschappen zijn vaak ernstig. Een moment van onoplettendheid, een hapering van een machine of een onveilige werksituatie kan leiden tot snijwonden, amputaties, botbreuken of blijvende beperkingen. De vraag die werknemers dan terecht stellen is: is mijn werkgever aansprakelijk?

In de meeste gevallen: ja.

De zorgplicht van werkgevers bij het gebruik van machines is extreem zwaar. Deze blog legt uit wanneer een werkgever aansprakelijk is, welke maatregelen verplicht zijn, en hoe u uw schade vergoed krijgt.

1. Machines brengen risico’s met zich mee: de wet beschermt werknemers ruim

Werkgeversaansprakelijkheid is geregeld in artikel 7:658 BW.
Voor machines betekent dit dat de werkgever moet zorgen voor:

veilige machines
regelmatige keuringen en onderhoud
beschermingskappen en blokkeringen
duidelijke instructies
goed toezicht
waarschuwingen voor risico’s
beschermingsmiddelen
een veilige werkplek rond de machine

Doet hij dit niet, dan is hij aansprakelijk voor de schade.

Zelfs een “kleine fout” of “kort moment van onoplettenheid” van de werknemer ontslaat de werkgever niet van aansprakelijkheid.

Sterker: de werkgever moet juist anticiperen op fouten.

2. De zorgplicht bij machines is extra zwaar

Bij werken met machines speelt de rechtspraak streng:

Hoe gevaarlijker de machine, hoe hoger de eisen.
Als een machine handen, armen of kleding kan grijpen → extra instructies en toezicht verplicht.
Machines moeten voldoen aan alle CE-normen en veiligheidsvoorschriften.
De werkgever moet actief onderzoeken of veiliger werken mogelijk is.

Een machine moet fool-proof zijn, niet “bijna veilig”.

3. Voorbeelden van veelvoorkomende machineongevallen

3.1. Zaagmachines

Handletsel, amputaties, terugslag door defect zaagblad.

3.2. Freesmachines en draaiende delen

Kleding raakt vast in de machine → ernstig letsel.

3.3. Transportbanden

Beknelling tussen rollen of bij aanvoerbanden.

3.4. Heftrucks en pallettrucks

Aanrijdingen, beknellingen, voetletsel.

3.5. Metaalpersen

Meest ernstige ongevallen: vingers en handen worden geplet.

3.6. Snijmachines in de food-industrie

Veel amputaties door onvoldoende beveiliging. In vrijwel al deze situaties wordt de werkgever aansprakelijk gehouden.

4. Wanneer ís de werkgever aansprakelijk?

In de praktijk bijna altijd, tenzij hij kan aantonen dat hij:

alle veiligheidsmaatregelen heeft getroffen,
duidelijke instructies gaf,
toezicht hield op naleving,
het risico kende en onderzocht,
de machine regelmatig keurde,
alternatieve maatregelen onderzocht,
én dat de werknemer alsnog bewust roekeloos handelde.

Dit laatste lukt bijna nooit.

5. Veelvoorkomende fouten van werkgevers

Dit zijn fouten die wij bij Vittoria Law vrijwel dagelijks zien:

Beschermkappen verwijderd “om sneller te werken”

De werkgever blijft verantwoordelijk, ook als werknemers de kap zelf verwijderden.

Geen of verouderde instructies

Een eenmalige uitleg bij indiensttreding is niet genoeg.

Geen toezicht

Werkgevers moeten controleren, niet vertrouwen.

Geen RI&E over machines

Verplicht volgens de Arbowet.

Onduidelijke werkprocessen

Bijvoorbeeld wanneer meerdere werknemers tegelijk aan één machine werken.

Onvoldoende onderhoud

Versleten kabels, defecte noodstop, losgeraakte onderdelen.

Machines van derden zonder controle laten gebruiken

Ook dan is de werkgever verantwoordelijk.

6. Wat als de werknemer een fout maakte?

Bijna nooit een reden om aansprakelijkheid af te wijzen.
Rechters zijn hier heel duidelijk over:

Werknemers raken gewend aan machines.
Werknemers handelen soms snel.
Werknemers willen soms hun werk “even snel doen”.
Routine vermindert alertheid.

Dat is precies waarom de werkgever moet anticiperen op menselijk gedrag.

Alleen opzet of bewuste roekeloosheid door de werknemer kan aansprakelijkheid uitsluiten, maar dat komt uitzonderlijk zelden voor.

7. Welke schade kunt u claimen bij machineletsel?

7.1 Materiële schade

verlies aan inkomen
toekomstige inkomensschade
medische kosten
hulpmiddelen
woningaanpassingen
hulp in de huishouding
reiskosten
schade aan kleding
pensioenverlies

7.2 Immateriële schade (smartengeld)

Zeker bij amputaties, littekens of blijvende beperkingen is dit bedrag substantieel.

7.3 Kosten van juridische bijstand

Worden volledig vergoed door de verzekeraar van de werkgever.

8. Bewijs bij machineongevallen

Dit is belangrijk bewijs:

foto’s van de machine
verklaringen van collega’s
onderhoudsrapporten
keuringen
instructie- en trainingsdocumenten
de RI&E
interne e-mails over storingen
handleiding van machine
camerabeelden
medische informatie

Vittoria Law verzamelt dit namens u.

9. Hoe verloopt een claim bij machineletsel?

Melding ongeval
Medisch traject
Aansprakelijkstelling werkgever
Onderzoek door verzekeraar
Voorschotten op schade
Revalidatie & re-integratie
Eindregeling schade

Onze ervaring: verzekeraars erkennen machineongevallen vaak relatief snel — mits goed onderbouwd.

10. Hoe Vittoria Law helpt bij machineongevallen

Wij bieden:

✔ stalen juridische argumentatie
✔ kennis van machineveiligheidsnormen
✔ ervaring met amputaties & zware letsels
✔ maximale schadevergoeding
✔ sterke onderhandelingspositie tegenover verzekeraars
✔ volledige vergoeding van advocaatkosten

U staat er bij ons nooit alleen voor.

11. Conclusie: bij machineongevallen is de werkgever bijna altijd aansprakelijk

Machines brengen grote risico’s met zich mee.
Daarom moeten werkgevers uitzonderlijk zorgvuldig handelen.
Doen ze dat niet — en dat gebeurt vaak — dan is de werkgever aansprakelijk voor de schade.

Heeft u letsel door een machine of apparaat op het werk?
Neem vrijblijvend contact op met Vittoria Law voor advies of directe bijstand.

Ongeval tijdens bedrijfsuitje of borrel: recht op schadevergoeding?

Thu, 13 Nov 2025 21:01:42 GMT

Gewond geraakt tijdens een bedrijfsuitje of borrel? Lees wanneer de werkgever aansprakelijk is en hoe u schadevergoeding kunt claimen. Vittoria Law helpt.

Ongeval tijdens bedrijfsuitje of borrel: heeft u recht op schadevergoeding?

Een bedrijfsuitje, personeelsborrel, teambuildingactiviteit of heidag moet leuk zijn — maar helaas gaat het soms mis. Een val tijdens een strandactiviteit, een botsing op de kartbaan, een blessure bij een sportactiviteit, een ongeluk na het nuttigen van alcohol of letsel door een collega: het komt vaker voor dan werkgevers willen toegeven.

Veel slachtoffers vragen zich af: kan ik schadevergoeding krijgen voor een ongeval tijdens een bedrijfsuitje of borrel?

Het verrassende antwoord is: ja, in veel gevallen wel .

De rechtspraak is de laatste jaren ruimhartig voor werknemers. Dit artikel legt uit wanneer een werkgever aansprakelijk is, welke factoren de rechter belangrijk vindt en welke schade u kunt verhalen.

1. Bedrijfsuitjes vallen vaker onder de arbeid dan u denkt

Artikel 7:658 BW verplicht de werkgever om te zorgen voor een veilige werkomgeving.
Dat geldt niet alleen voor het kantoor, de bouwplaats of de fabriek — maar ook voor:

gezamenlijke activiteiten buiten kantoor
borrels
teambuildingdiners
personeelsfeesten
workshops
sportactiviteiten
teamdagen
internationale werktrips
heisessies

Het begrip “werkzaamheden” wordt namelijk ruim uitgelegd . Ook activiteiten die buiten de eigenlijke functie vallen, kunnen toch onder het werk vallen als er:

een organisatorische link is met het werk
een verplicht of gewenst karakter is
een functioneel verband bestaat
het door de werkgever is georganiseerd, betaald of gestimuleerd

Rechters kijken niet naar de formaliteit (“het was ‘leuk’ en ‘vrijblijvend’”), maar naar de feitelijke context .

2. Wanneer is een werkgever aansprakelijk tijdens een bedrijfsuitje?

De werkgever is aansprakelijk wanneer hij:

de activiteit heeft georganiseerd,
of werknemers heeft uitgenodigd / gestimuleerd om mee te doen,
en er een reëel veiligheidsrisico was,
en onvoldoende maatregelen zijn genomen.

Zelfs wanneer deelname niet formeel verplicht was, kan aansprakelijkheid toch bestaan.

Voorbeelden van risico’s die vaak leiden tot aansprakelijkheid:

strandspellen zoals rugby, frisbee, hardlopen of touwtrekken
alcoholgebruik zonder toezicht of vervoerregeling
activiteiten met voertuigen (karts, quads, scooters, mountainbikes)
wateractiviteiten (sloep, surfen, suppen)
klimparken, stormbanen of obstacle runs
sporttoernooien (voetbal, volleybal)
activiteiten in het buitenland waar risico’s hoger zijn
schaatsen of skiën op onveilige ondergrond
groepsuitjes met druk of competitie-elementen

3. Belangrijkste factoren voor aansprakelijkheid bij bedrijfsuitjes

De rechtspraak hanteert een aantal belangrijke criteria.

3.1. Was deelname verplicht, gewenst of ‘gelegenheidsverplichting’?

Als deelname niet formeel verplicht was, maar in praktijk wel werd verwacht (“je hoort er bij”, “iedereen komt”, “het is goed voor teambuilding”), dan neigt de rechter naar aansprakelijkheid.

Ook als de werkgever ‘sterk aanmoedigt’, geldt dit vaak als functioneel verband met het werk.

3.2. Wie organiseerde het uitje?

Was er sprake van:

een formele uitnodiging van de werkgever
reservering en betaling door de werkgever
aanwezigheid van leidinggevenden
communicatie via bedrijfsportaal
een activiteit als onderdeel van werkvergadering of training

Dan ligt aansprakelijkheid voor de hand.

3.3. Was het risico voorzienbaar?

Risicovolle activiteiten zoals sport, snelheid, alcohol of hoogte brengen extra verplichtingen met zich mee.

Voorbeeld: een werkgever die een kartclinic organiseert zonder uitgebreide veiligheidsinstructies of toezicht, handelt onzorgvuldig.

3.4. Heeft de werkgever veiligheidsmaatregelen getroffen?

Zoals:

instructies
hulp van professionals
beschermingsmiddelen
toezicht
EHBO
duidelijke afspraken over alcohol

Ontbreken deze? Dan is aansprakelijkheid waarschijnlijk.

3.5. Is er een functioneel verband met het werk?

Dit criterium is extreem ruim. Zelfs een strandwandeling tijdens een internationale heidag kan worden gezien als “werkzaamheden”.

4. Rechtspraak: wanneer werd de werkgever aansprakelijk?

Voorbeeld 1: Strandactiviteit tijdens werktrip (Gerechtshof ‘s-Hertogenbosch)

Een werknemer raakte gewond tijdens een strandactiviteit die onderdeel was van een zakelijk programma.
Het hof vond dat dit onderdeel was van de werkzaamheden.

Voorbeeld 2: Ongeval tijdens personeelsfeest

Een werknemer viel van een podium tijdens een bedrijfsfeest.
De werkgever had onvoldoende toezicht gehouden en was aansprakelijk.

Voorbeeld 3: Kartongeval

Een werknemer botste op de kartbaan tijdens een bedrijfsuitje.
De werkgever had risico’s onderschat en was aansprakelijk voor het letsel.

5. Wat als de werknemer zelf een fout maakte?

Vrijwel nooit leidt dit tot volledige afwijzing van aansprakelijkheid.
Werkgevers moeten namelijk rekening houden met:

onoplettendheid
enthousiasme
groepsdruk
competitiedrang
effecten van alcohol
onverwachte situaties

Zeker bij bedrijfsuitjes, waar ontspanning en plezier worden gestimuleerd.

Alleen bij opzet of bewuste roekeloosheid kan de werkgever zich verweren — maar die drempel is extreem hoog.

Voorbeeld van géén bewuste roekeloosheid:

iemand struikelt na twee biertjes
iemand glijdt uit in het zand
iemand gaat op de kart iets te snel een bocht in
iemand misstapt tijdens een spel

Voorbeeld van wél bewuste roekeloosheid (zeldzaam):

iemand springt over een hek ondanks herhaalde, duidelijke waarschuwingen
iemand doet willens en wetens levensgevaarlijke stunts buiten de activiteit om

6. Ongeval tijdens borrel of alcoholgebruik

Ook borrels vallen vaak onder 7:658 BW.
Waarom?

De werkgever organiseert of betaalt de borrel.
De werkgever creëert de setting waarin risico’s ontstaan.
Alcohol verhoogt de kans op ongevallen → werkgever moet rekening houden met dat risico.

Werkgevers moeten zelfs nadenken over:

veilige locatie
glas- en valgevaar
groepsdynamiek
vervoer (taxi’s, groepsbus)
toezicht of aanwezigheid van leidinggevenden

Als dat ontbreekt, volgt al snel aansprakelijkheid.

7. Wanneer is de werkgever níet aansprakelijk bij een bedrijfsuitje?

Dat komt voor, maar zelden.
Voorbeelden waarbij aansprakelijkheid werd afgewezen:

vrijwillig deelname aan een bijzonder risicovolle activiteit , buiten werktijd en zonder aanwezigheid of betrokkenheid van werkgever
privé-activiteiten tijdens een meerdaags werkuitje , zonder enige koppeling aan het werk
activiteiten die collega’s zelf organiseren zonder dat de werkgever betrokken is
wanneer de werknemer opzettelijk gevaarlijk gedrag vertoonde

Maar dit is eerder uitzondering dan regel.

8. Welke schade kunt u claimen na een ongeval tijdens een bedrijfsuitje?

8.1 Materiële schade

verlies van inkomen
medische kosten
revalidatie
hulp in het huishouden
reis- en parkeerkosten
pensioenschade
studievertraging
hulpmiddelen (krukken, aanpassingen woning)

8.2 Immateriële schade (smartengeld)

Afhankelijk van pijn, duur herstel, littekens, emotionele impact, blijvende beperkingen.

8.3 Kosten voor juridische hulp

Bij aansprakelijkheid worden alle advocaatkosten vergoed door de verzekeraar.
U betaalt dus niets.

9. Wat moet u doen na een ongeval tijdens een bedrijfsuitje?

Ga direct naar een arts en zorg voor een medisch stuk.
Noteer wat er is gebeurd – getuigen zijn belangrijk.
Bewaar foto’s, berichten, uitnodigingen, reserveringen.
Laat een letselschadeadvocaat aansprakelijkheid stellen.
Vraag een voorschot op uw schade.

Vittoria Law regelt dit volledig voor u.

10. Hoe Vittoria Law helpt bij bedrijfsuitjes met letsel

Wij staan slachtoffers bij met:

✔ snelle aansprakelijkstelling
✔ stevige onderhandeling met verzekeraars
✔ medische begeleiding
✔ arbeidsdeskundige inzichten
✔ maximale schadevergoeding
✔ volledige vergoeding van juridische kosten

We hebben veel ervaring met letsel tijdens bedrijfsuitjes — van kartongevallen tot borrelincidenten.

11. Conclusie: bij bedrijfsuitjes is de werkgever vaak gewoon aansprakelijk

De wet en rechtspraak zijn duidelijk:
Een bedrijfsuitje is geen privé-aangelegenheid, maar vaak een werkgerelateerde activiteit .
Daarom geldt de zorgplicht van de werkgever — ook buiten kantoor en ook buiten werktijd.

Bent u gewond geraakt tijdens een personeelsuitje of borrel?
Neem contact op met Vittoria Law voor kosteloos advies.

Val van trap of ladder op het werk: heeft u recht op schadevergoeding?

Thu, 13 Nov 2025 20:11:50 GMT

Bent u gevallen van een trap of ladder op het werk? Lees wanneer de werkgever aansprakelijk is en welke schade u kunt claimen.

Arrest gerechtshof Amsterdam ECLI:NL:GHAMS:2024:2463

Bewijslast bij een arbeidsongeval

Inhoud van de norm voor de werkgever en bewijslast

Bewijslast bij val van trap

Gunstig voor werknemers

Dossieropbouw werkgever cruciaal

Bij Vittoria Law adviseren en procederen wij over werkgeversaansprakelijkheid, arbeidsongevallen en letselschade.

Letsel opgelopen?

Meer weten? Neem contact op

Kunt u schadevergoeding krijgen bij vrijspraak van de dader?

Wed, 05 Nov 2025 19:34:56 GMT

Kunt u schadevergoeding krijgen bij vrijspraak van de dader?

Een vrijspraak voelt voor veel slachtoffers alsof ook de schadeclaim meteen verloren is. In de strafzaak is dat vaak inderdaad het geval: zonder bewezenverklaring kan de strafrechter de vordering benadeelde partij meestal niet toewijzen. Maar daarmee is niet altijd alles gezegd. De civiele route kan nog openstaan.

Waarom wijst de strafrechter bij vrijspraak meestal niet toe?

In de strafzaak kan alleen schade worden toegewezen die rechtstreeks voortvloeit uit een bewezenverklaard strafbaar feit. Als de verdachte wordt vrijgesproken, ontbreekt dat strafrechtelijke fundament. Daardoor kan de strafrechter uw schadevordering doorgaans niet inhoudelijk toewijzen. Wie eerst de gewone routes wil begrijpen, leest ook Krijg ik schadevergoeding als ik slachtoffer ben geworden van een beroving of overval?

Waarom kan het civielrechtelijk toch anders liggen?

In een civiele procedure geldt een andere toets en een andere bewijsmaatstaf. De vraag is daar niet of het strafbare feit wettig en overtuigend bewezen is, maar of voldoende aannemelijk is dat de ander onrechtmatig heeft gehandeld en daardoor schade heeft veroorzaakt. Daardoor kan een zaak die strafrechtelijk vastloopt civielrechtelijk toch nog kansrijk zijn.

Wanneer is gespecialiseerde hulp belangrijk?

Juist bij vrijspraak moet zorgvuldig worden bekeken of doorprocederen zinvol is. Het strafdossier, de motivering van de vrijspraak en de civielrechtelijke bewijspositie moeten dan opnieuw worden geanalyseerd. Daarom is Wat is het verschil tussen een slachtofferadvocaat en Slachtofferhulp Nederland? hier relevant: in deze fase gaat het niet alleen om ondersteuning, maar om juridisch-strategische beoordeling.

Wat betekent dit praktisch voor slachtoffers?

Een vrijspraak is dus niet automatisch het einde van de zaak. Maar de route wordt juridisch wel lastiger. Het is geen standaard vervolg, maar maatwerk. Timing, bewijs en verhaalsmogelijkheden maken dan het verschil.

Tot slot

Wie bij vrijspraak direct aanneemt dat schadevergoeding onmogelijk is, kan te snel stoppen. Wie juist zonder analyse civiel doorprocedeert, loopt mogelijk op kosten en bewijsproblemen stuk. De juiste keuze vraagt een dossiergerichte beoordeling.

Vrijspraak, maar toch schade? Vittoria Law beoordeelt of na een vrijspraak nog civiele mogelijkheden openstaan en hoe sterk uw schadeclaim dan werkelijk is.

Lees-ook: Krijg ik schadevergoeding als ik slachtoffer ben geworden van een beroving of overval? en Wanneer moet ik een slachtofferadvocaat inschakelen?

Wat gebeurt er met uw schadeclaim als de dader overlijdt?

Wed, 05 Nov 2025 19:32:29 GMT

Wat gebeurt er met uw schadeclaim als de dader overlijdt?

The body content of your post goes here. To edit this text, click on it and delete this default text and start typing your own or paste your own from a different source.

Wat kunt u doen als uw schade nog toeneemt na de uitspraak?

Wed, 05 Nov 2025 19:29:24 GMT

Wat kunt u doen als uw schade nog toeneemt na de uitspraak?

The body content of your post goes here. To edit this text, click on it and delete this default text and start typing your own or paste your own from a different source.

Civiele en strafrechtelijke schadevergoeding: samen sterker

Wed, 05 Nov 2025 19:22:23 GMT

Civiele en strafrechtelijke schadevergoeding: samen sterker

The body content of your post goes here. To edit this text, click on it and delete this default text and start typing your own or paste your own from a different source.

Wat betekent ‘rechtstreekse schade’ in het strafproces?

Wed, 05 Nov 2025 19:18:49 GMT

Wat betekent ‘rechtstreekse schade’ in het strafproces?

The body content of your post goes here. To edit this text, click on it and delete this default text and start typing your own or paste your own from a different source.

Waarom sommige schadevorderingen worden afgewezen of niet-ontvankelijk verklaard

Wed, 05 Nov 2025 19:12:52 GMT

Waarom sommige schadevorderingen worden afgewezen of niet-ontvankelijk verklaard

The body content of your post goes here. To edit this text, click on it and delete this default text and start typing your own or paste your own from a different source.

Wat doet de officier van justitie met uw schadeclaim als slachtoffer?

Wed, 05 Nov 2025 19:10:06 GMT

Wat doet de officier van justitie met uw schadeclaim als slachtoffer?

Veel slachtoffers denken dat de officier van justitie hun schadeclaim “meeneemt” en dat vergoeding vanzelf volgt als het OM de zaak oppakt. Dat beeld klopt maar ten dele. Het Openbaar Ministerie speelt een belangrijke rol, maar het is niet zo dat de officier van justitie uw volledige civiele belangen automatisch overneemt.

Wat is de rol van de officier van justitie?

De officier van justitie voert de strafzaak namens de samenleving. Dat betekent dat hij of zij beslist over vervolging, de tenlastelegging en de strafeis. Daarnaast heeft de officier ook een rol bij de behandeling van de vordering van de benadeelde partij. Slachtofferrechten en schadeverhaal in het strafproces zijn in de loop der jaren sterk zijn uitgebreid en dat de behandeling van de schadevordering inmiddels een wezenlijk onderdeel van het strafproces is geworden.

Neemt de officier mijn schadeclaim dan helemaal over?

Nee. Uw schadeclaim blijft uw vordering. De officier kan die ondersteunen, toelichten of in de strafeis aandacht vragen voor de schadevergoedingsmaatregel, maar de officier is niet uw persoonlijke advocaat. Juist daarom blijft het belangrijk om uw schade goed te onderbouwen, de juiste stukken tijdig aan te leveren en te zorgen dat de vordering juridisch en praktisch sterk is opgebouwd. Dat sluit direct aan op Hoe vraag ik schadevergoeding aan als slachtoffer van een ongeval of misdrijf?

Wat is de schadevergoedingsmaatregel?

Een groot praktisch voordeel van het strafproces is dat de strafrechter naast toewijzing van de vordering ook een schadevergoedingsmaatregel kan opleggen. Dit is één van de belangrijkste voordelen van schadeverhaal via het strafproces, juist omdat inning dan via de Staat loopt en de uitbetaling aan slachtoffers in de praktijk sterker wordt ondersteund dan in een gewone civiele procedure. Lees hier meer over de werking van de schadevergoedingsmaatregel .

Waarom is de officier niet genoeg?

Omdat de officier uiteindelijk een andere rol heeft dan uw belangenbehartiger. Als de schadevordering inhoudelijk complex is, bewijs vraagt of strategisch moet worden afgestemd op een civiele route, dan is eigen juridische begeleiding vaak noodzakelijk. Juist daar zit het verschil tussen de rol van het OM en die van een gespecialiseerde slachtofferadvocaat.

Tot slot

De officier van justitie is belangrijk voor uw positie, maar niet hetzelfde als uw eigen belangenbehartiger. Wie dat onderscheid goed begrijpt, heeft meestal een realistischer beeld van wat in het strafproces wél en niet voor u wordt geregeld.

Vittoria Law beoordeelt graag hoe uw schadeclaim het best wordt ingebracht en wat u van het Openbaar Ministerie wel en niet mag verwachten. Neem contact op.

Lees ook: Heb ik als slachtoffer recht op een advocaat en wat kost dat?

Krijg ik schadevergoeding als ik slachtoffer ben geworden van een beroving of overval?

Wed, 05 Nov 2025 18:11:12 GMT

Krijg ik schadevergoeding als ik slachtoffer ben geworden van een beroving of overval?

Een beroving of overval laat vaak meer achter dan alleen gestolen spullen. Slachtoffers houden niet zelden angstklachten, slaapproblemen, verlies van veiligheid en inkomensschade over aan het incident. Toch denken veel mensen nog steeds dat schadevergoeding pas in beeld komt als de dader is veroordeeld. Dat klopt niet. Ook eerder of via een andere route kan vergoeding mogelijk zijn.

Een beroving of overval is dus niet alleen een strafzaak, maar ook een schadezaak. Slachtoffers kunnen te maken krijgen met materiële schade, psychische klachten, verlies van veiligheidsgevoel en soms inkomensschade. Wie eerst wil weten welke routes er in het algemeen bestaan, leest ook Slachtofferrecht en schadevergoeding na een misdrijf .

Welke schade komt in beeld?

Bij een beroving of overval gaat het vaak om een combinatie van materiële en immateriële schade. Materiële schade kan bestaan uit gestolen of vernielde spullen, medische kosten, verlies van inkomsten en kosten van behandeling. Daarnaast kan smartengeld aan de orde zijn voor angst, herbelevingen, paniek, verlies van veiligheid en andere psychische gevolgen. Voor de algemene uitleg over smartengeld sluit Wanneer heb ik recht op smartengeld? hier goed op aan.

Via welke routes kunt u schadevergoeding krijgen?

De eerste route is voeging in de strafzaak. Als het Openbaar Ministerie vervolgt, kunt u zich als benadeelde partij voegen. De tweede route is het Schadefonds Geweldsmisdrijven, met name als de dader onbekend blijft of niet kan betalen. De derde route is soms een verzekering, werkgever of een andere civiele aansprakelijke partij. Juist daarom is het verstandig om niet alleen strafrechtelijk, maar breder naar de zaak te kijken. Voor de situatie waarin de dader onbekend blijft, leest u ook Wat kan ik doen als de dader gevlucht of onbekend is?

Wat als de strafzaak spaak loopt?

Een vrijspraak betekent niet automatisch dat iedere vorm van schadevergoeding van tafel is. De strafrechter kan de vordering dan niet toewijzen, maar civielrechtelijke mogelijkheden kunnen open blijven. In dat geval sluit Kunt u schadevergoeding krijgen bij vrijspraak van de dader? direct op dit onderwerp aan.

Waarom begeleiding belangrijk is

Schade goed onderbouwen is in dit soort zaken essentieel. Het gaat niet alleen om bonnetjes of medische stukken, maar ook om het tijdig vastleggen van psychische klachten, werkuitval en de impact op het dagelijks leven. Voor die eerste fase is Wanneer moet ik een slachtofferadvocaat inschakelen? een logische vervolgstap.

Neem contact op

Een beroving of overval kan lang doorwerken. Wie alleen de gestolen spullen opgeeft, laat mogelijk andere schadeposten buiten beeld. Juist psychische klachten, medische kosten, inkomensschade en smartengeld moeten zorgvuldig worden onderbouwd. Lees daarom ook Voegen als benadeelde partij: hoe werkt een schadeclaim in de strafzaak? en Dader onbekend, gevlucht of onvermogend: hoe krijgt u toch schadevergoeding?

Neem contact op

Wat kan een slachtofferadvocaat doen bij huiselijk geweld?

Wed, 05 Nov 2025 18:08:51 GMT

Wat kan een slachtofferadvocaat doen bij huiselijk geweld?

Huiselijk geweld is één van de meest ingrijpende vormen van onrecht.
Het gebeurt vaak achter gesloten deuren, maar laat diepe sporen na — fysiek, emotioneel en sociaal.
Veel slachtoffers weten niet dat ze juridische bescherming kunnen krijgen, of durven geen stappen te zetten uit angst of afhankelijkheid.

Bij Vittoria Law helpen we slachtoffers van huiselijk geweld om veilig, gehoord en gesteund hun rechten te benutten.

Wat valt onder huiselijk geweld?

Huiselijk geweld omvat alle vormen van mishandeling, bedreiging of dwang binnen een huiselijke relatie.
Dat kan gaan om:

(ex-)partners,
ouders en kinderen,
familieleden of huisgenoten.

Het hoeft niet altijd om fysieke mishandeling te gaan. Ook psychisch geweld, financiële controle of seksuele dwang vallen eronder.

Wat kan een slachtofferadvocaat voor u doen?

Een slachtofferadvocaat biedt juridische én praktische hulp.
Bij Vittoria Law zorgen we dat u:

veilig aangifte kunt doen – eventueel anoniem of met beschermde gegevens;
direct bescherming krijgt via een tijdelijk huis- of contactverbod voor de dader;
begeleiding ontvangt bij het strafproces, inclusief voorbereiding op een eventuele zitting;
een schadevergoeding kunt aanvragen voor de schade die u heeft geleden;
contact houdt met instanties zoals politie, Veilig Thuis of slachtofferhulp, zodat alles goed op elkaar is afgestemd.

Voorbeeld uit de praktijk

Een vrouw die jarenlang werd gecontroleerd en vernederd door haar partner, durfde geen aangifte te doen.
Wij hielpen haar om veilig contact op te nemen met de politie, dienden namens haar een verzoek tot huisverbod in en begeleidden haar bij de zitting.
De dader mocht het huis niet meer betreden en werd later veroordeeld.
Voor haar betekende dat: rust, veiligheid en erkenning.

Juridische basis

Huiselijk geweld is strafbaar op grond van artikel 300 t/m 304 van het Wetboek van Strafrecht (mishandeling) en artikel 285 Sr (bedreiging).
De wet biedt slachtoffers extra bescherming via:

de Wet tijdelijk huisverbod ,
en de Europese Slachtofferrichtlijn , die recht geeft op veiligheid en bijstand.

Daarnaast kunt u op grond van artikel 51f Sv schadevergoeding vorderen in de strafzaak.

Tot slot

Huiselijk geweld gaat niet alleen over klappen, maar over macht, angst en controle.

U hoeft dit niet alleen te dragen.
Bij Vittoria Law staan we aan uw zijde — met kennis van de wet én oog voor uw veiligheid en herstel.

➡️ Wilt u weten welke stappen u kunt zetten om uzelf te beschermen?
Neem gerust contact op met Vittoria Law voor vertrouwelijke en kosteloze eerste hulp.

Kan ik een schadevergoeding krijgen als ik slachtoffer ben van online bedreiging of wraakporno?

Wed, 05 Nov 2025 18:06:52 GMT

Kan ik een schadevergoeding krijgen als ik slachtoffer ben van online bedreiging of wraakporno?

The body content of your post goes here. To edit this text, click on it and delete this default text and start typing your own or paste your own from a different source.

Hoe werkt het Schadefonds Geweldsmisdrijven?

Wed, 05 Nov 2025 18:04:29 GMT

Hoe werkt het Schadefonds Geweldsmisdrijven?

The body content of your post goes here. To edit this text, click on it and delete this default text and start typing your own or paste your own from a different source.

Wat houdt het spreekrecht precies in, en hoe bereid ik me daarop voor?

Wed, 05 Nov 2025 18:02:33 GMT

Wat houdt het spreekrecht precies in, en hoe bereid ik me daarop voor?

Voor veel slachtoffers is het spreekrecht een van de meest beladen momenten in het strafproces. U staat dan niet alleen in de zaal als toeschouwer, maar kunt zelf laten horen wat het misdrijf met u heeft gedaan. Dat is juridisch belangrijk, maar vooral menselijk ingrijpend. Juist daarom verdient het spreekrecht een goede voorbereiding.

Het spreekrecht is één van de rechten die een slachtoffer in de strafprocedure kan hebben. Het staat naast andere slachtofferrechten, zoals het recht op informatie, bescherming, rechtsbijstand e n het recht om schadevergoeding te vragen. Een overzicht van die positie vindt u in Slachtofferrecht en schadevergoeding na een misdrijf en Slachtoffer in een strafzaak: wat zijn uw rechten?

Wat is het spreekrecht?

Het spreekrecht geeft slachtoffers en nabestaanden in daarvoor aangewezen zaken de mogelijkheid om in de rechtszaal te vertellen wat de gebeurtenis voor hen heeft betekend. Het gaat om de gevolgen van het delict, de impact op het dagelijks leven en wat u de rechter wilt meegeven. Het spreekrecht staat daarmee naast de schadevordering. Wie eerst het bredere kader wil begrijpen, leest ook Wat zijn mijn rechten als slachtoffer?

Wie mag spreken?

Niet in iedere strafzaak bestaat spreekrecht, maar in ernstige zaken vaak wel. Het kan toekomen aan het slachtoffer zelf, aan nabestaanden of aan bepaalde naasten. Of u formeel tot die groep behoort, hangt af van de aard van de zaak en uw positie daarin. Een gespecialiseerde advocaat kan dat vooraf goed beoordelen.

Wat mag u zeggen?

U hoeft geen juridisch betoog te houden. Het gaat om uw verhaal: wat heeft het misdrijf met u gedaan, welke gevolgen ondervindt u nog steeds en wat wilt u de rechter meegeven? Het spreekrecht is niet hetzelfde als de schadevordering. Voor het financiële deel van de zaak zijn Voegen als benadeelde partij: hoe werkt een schadeclaim in de strafzaak? en Schadevergoeding als slachtoffer: welke schade kunt u vorderen? logische vervolgstappen.

Waarom voorbereiding belangrijk is

Spreekrecht is vaak emotioneel. Juist daarom helpt het om vooraf uw verklaring te structureren. Wat wilt u wel zeggen, en wat liever niet? Wilt u zelf spreken, een brief laten voorlezen of uw advocaat namens u laten optreden? Een goede voorbereiding voorkomt dat u op het beslissende moment de regie verliest.

Wat als de strafzaak anders loopt dan gehoopt?

Het spreekrecht geeft erkenning, maar garandeert geen veroordeling of schadevergoeding. Ook na een vrijspraak kunnen er nog civiele mogelijkheden bestaan. In dat scenario is Kunt u schadevergoeding krijgen bij vrijspraak van de dader? een belangrijk vervolgartikel.

Tot slot

Het spreekrecht is geen verplichting, maar een recht. U bepaalt zelf of u daarvan gebruik wilt maken en hoe. Omdat het vaak een emotioneel en belangrijk moment is, loont het om de verklaring zorgvuldig voor te bereiden. Wie naast het spreekrecht ook schadevergoeding wil vragen, doet er verstandig aan het spreekrecht en de schadevordering goed op elkaar af te stemmen.

Neem contact op

Hulp nodig bij uw spreekrecht? Vittoria Law helpt u bij de voorbereiding van uw slachtofferverklaring en bij de afweging of en hoe u het woord wilt voeren.

Lees-ook: Wat zijn mijn rechten als slachtoffer? en Wanneer moet ik een slachtofferadvocaat inschakelen?

Wat kan ik doen als de dader gevlucht of onbekend is?

Wed, 05 Nov 2025 18:00:28 GMT

Wat kan ik doen als de dader onbekend is of is gevlucht?

Het is een nachtmerrie die helaas vaak voorkomt: u bent slachtoffer van een misdrijf of ongeluk, maar de dader is onbekend of spoorloos.

Dat voelt machteloos — want hoe krijgt u dan erkenning, genoegdoening of schadevergoeding?

Gelukkig zijn er in Nederland verschillende mogelijkheden om tóch uw rechten te laten gelden.
Bij Vittoria Law helpen we slachtoffers om recht te krijgen, ook als de dader niet gevonden of vervolgd kan worden.

1️⃣ Doe altijd aangifte

Ook als u de dader niet kent, is aangifte doen belangrijk.
De politie kan sporen veiligstellen, camerabeelden opvragen en getuigen horen.
Soms komt er pas veel later een doorbraak — en dan is het essentieel dat uw aangifte volledig is opgenomen.

Bovendien kan een formele aangifte nodig zijn om in aanmerking te komen voor een tegemoetkoming of schadevergoeding.

2️⃣ Schadefonds Geweldsmisdrijven

Als u slachtoffer bent van een gewelds- of zedenmisdrijf en de dader onbekend is, kunt u een financiële tegemoetkoming aanvragen bij het Schadefonds Geweldsmisdrijven .
Het fonds beoordeelt uw aanvraag op basis van de ernst van het misdrijf en het bewijs dat u slachtoffer bent.
U hoeft dus niet te wachten tot er iemand is veroordeeld.

3️⃣ Verzekeringen of andere regelingen

In sommige situaties kunt u uw schade ook (gedeeltelijk) verhalen via een verzekering:

bij verkeersongevallen via de WAM-verzekering (Wet Aansprakelijkheidsverzekering Motorrijtuigen),
of bij inbraak, brand of beroving via uw eigen schadeverzekering.

Een advocaat kan nagaan of er andere partijen aansprakelijk kunnen worden gesteld, bijvoorbeeld een werkgever, wegbeheerder of instelling.

Voorbeeld uit de praktijk

Een man werd ’s nachts van zijn fiets getrokken en mishandeld door onbekenden. De daders werden nooit gevonden.
Wij hielpen hem bij een aanvraag bij het Schadefonds Geweldsmisdrijven.
Binnen drie maanden ontving hij een tegemoetkoming van €7.500 voor zijn lichamelijke en psychische schade.

Juridische basis

De mogelijkheid om een schadevergoeding te krijgen zonder bekende dader is vastgelegd in de Wet schadefonds geweldsmisdrijven (Stb. 1975, 377).
Daarnaast kunt u zich bij verkeersongevallen richten tot het Waarborgfonds Motorverkeer (art. 24 WAM).

Tot slot

Ook als de dader onbekend of gevlucht is, staat u niet machteloos.
Bij Vittoria Law helpen we u om de juiste wegen te bewandelen — of dat nu via het Schadefonds, een verzekering of een andere juridische route is.
U hoeft het niet alleen te doen.

➡️ Bent u slachtoffer geworden van een misdrijf of ongeval en is de dader onbekend?
Neem gerust contact op met Vittoria Law voor vrijblijvend en vertrouwelijk advies.

Wat is het voordeel van een gespecialiseerde slachtofferadvocaat?

Wed, 05 Nov 2025 17:55:39 GMT

Wat is het voordeel van een gespecialiseerde slachtofferadvocaat?

Als u slachtoffer bent van een misdrijf, ongeval of medische fout, komt er vaak veel tegelijk op u af. U moet herstellen, proberen grip te houden op wat er is gebeurd en ondertussen besluiten nemen over aangifte, schadevergoeding en uw positie in een procedure. In die fase helpt het als u iemand naast u heeft die niet alleen de wet kent, maar ook begrijpt hoe slachtofferzaken in de praktijk verlopen.

Waarom maakt specialisatie uit?

Slachtofferzaken zijn zelden puur strafrechtelijk of puur civiel. Vaak lopen die lijnen door elkaar heen. Er kan tegelijk een strafzaak spelen, een schadevordering in voorbereiding zijn en een discussie ontstaan over bewijs, medische informatie, privacy of de vraag of een civiele procedure nodig is. Juist daarin zit het verschil tussen algemene rechtsbijstand en specialistische slachtofferbijstand. De geüploade literatuur laat ook zien dat rechtsbijstand aan slachtoffers inmiddels veel verder gaat dan alleen het invullen van een vordering benadeelde partij. Bescherming, kennisneming van stukken, het toevoegen van stukken en begeleiding bij spreekrecht horen daar net zo goed bij.

Wat doet een gespecialiseerde slachtofferadvocaat concreet anders?

Een gespecialiseerde slachtofferadvocaat kijkt vanaf het begin naar het hele dossier. Welke rechten heeft u in het strafproces? Hoe moet de schade worden onderbouwd? Welke stukken moeten nu al worden veiliggesteld? Moet de zaak in de strafprocedure blijven of is een civiele route realistischer? En hoe voorkomt u dat kansen verloren gaan doordat bewijs te laat wordt verzameld of schade te summier wordt uitgewerkt? Wie dat praktisch wil plaatsen, kan dit ook lezen naast Heb ik als slachtoffer recht op een advocaat en wat kost dat? en Wanneer moet ik een slachtofferadvocaat inschakelen?

Waarom maakt dat in de praktijk echt verschil?

Omdat slachtofferzaken vaak in de eerste fase worden gewonnen of verloren. Een specialist ziet sneller waar juridische risico’s zitten, welke schadeposten vergeten dreigen te worden en welke stappen nú nodig zijn om later sterker te staan. Dat geldt niet alleen in gewelds- of zedenzaken, maar ook bij ongevalszaken en medische aansprakelijkheid. Juist daarom is deze vraag niet alleen relevant voor slachtoffers die al midden in een procedure zitten, maar ook voor mensen die nog twijfelen of zij überhaupt al juridische hulp moeten inschakelen.

Het verschil zit niet alleen in kennis, maar ook in perspectief

Een gespecialiseerde slachtofferadvocaat kijkt naar de zaak vanuit het belang van het slachtoffer. Dat klinkt vanzelfsprekend, maar is het niet altijd. In slachtofferzaken spelen naast juridische regels ook erkenning, bescherming en regie een grote rol. Die combinatie van juridische scherpte en gevoel voor de positie van het slachtoffer maakt specialistische bijstand vaak wezenlijk anders.

Tot slot

Een gespecialiseerde slachtofferadvocaat is niet alleen degene die namens u stukken opstelt. Hij of zij is ook degene die vroeg ziet welke route kansrijk is, welke fouten voorkomen moeten worden en hoe uw stem en schadeclaim zo sterk mogelijk in de procedure worden ingebracht.

Wilt u weten wat specialistische bijstand in uw zaak toevoegt? Vittoria Law beoordeelt graag welke juridische stappen in uw zaak direct nodig zijn en of gespecialiseerde slachtofferrechtsbijstand het verschil kan maken.

Neem contact op

Kan ik als nabestaande ook schadevergoeding krijgen?

Wed, 05 Nov 2025 17:53:26 GMT

Kan ik als nabestaande ook schadevergoeding krijgen?

Het verlies van een dierbare door een ongeval of misdrijf is onbeschrijfelijk.
Naast het verdriet komt er vaak veel op nabestaanden af: praktische zaken, kosten, en soms ook een gevoel van onrecht.
Veel mensen weten niet dat nabestaanden in Nederland recht hebben op schadevergoeding — niet alleen voor financiële schade, maar ook voor het verdriet zelf.

Bij Vittoria Law begeleiden we families met zorg en aandacht bij dit moeilijke traject.

Twee soorten schadevergoeding voor nabestaanden

Er zijn twee vormen van schade die nabestaanden kunnen vorderen:

Affectieschade
Dit is een vergoeding voor het verdriet en gemis dat u ervaart door het overlijden of ernstig letsel van een naaste.
Het gaat niet om geld als vervanging, maar om erkenning van uw verlies.
De bedragen liggen – afhankelijk van de situatie – tussen €12.500 en €20.000 .
Verplaatste schade
Dit zijn kosten die u als nabestaande maakt doordat uw dierbare is overleden of ernstig gewond raakte.
Denk aan:

begrafeniskosten,
verlies van inkomen van de overledene,
of kosten voor hulp in huis en opvang van kinderen.

Wie komen in aanmerking?

Affectieschade kan worden gevorderd door:

de partner of echtgenoot van het slachtoffer,
ouders en kinderen,
broers en zussen die een hechte band hadden en aantoonbaar deel uitmaakten van het gezin.

Bij Vittoria Law beoordelen we altijd zorgvuldig wie juridisch gezien als nabestaande wordt erkend, en hoe de schade het best onderbouwd kan worden.

Voorbeeld uit de praktijk

De ouders van een jongeman die door een verkeersongeval om het leven kwam, schakelden ons kantoor in.
Naast de uitvaartkosten vorderden wij namens hen affectieschade.
De rechter kende €17.500 per ouder toe — een erkenning van hun verlies en hun plaats als direct betrokkenen.

Juridische basis

Affectieschade is wettelijk geregeld in artikel 6:107 en 6:108 van het Burgerlijk Wetboek .
Sinds 2019 kunnen nabestaanden en naasten dit recht ook daadwerkelijk uitoefenen.
Daarnaast gelden de regels van artikel 51f Sv voor het indienen van de vordering in het strafproces.

Tot slot

Geen bedrag maakt goed wat u is overkomen, maar erkenning doet ertoe.
Een schadevergoeding helpt vaak om een stukje rechtvaardigheid te voelen en financiële rust te krijgen.
Bij Vittoria Law helpen we nabestaanden met respect, discretie en juridische zorgvuldigheid om dat te bereiken.

➡️ Wilt u weten of u recht heeft op affectieschade of vergoeding van kosten?
Neem gerust contact op met Vittoria Law voor een persoonlijk en vrijblijvend gesprek.

Wat gebeurt er met mijn gegevens en privacy als slachtoffer?

Wed, 05 Nov 2025 17:51:40 GMT

Wat gebeurt er met mijn gegevens en privacy als slachtoffer?

Wanneer u slachtoffer bent van een misdrijf of ernstig ongeval, deelt u vaak zeer persoonlijke informatie. Denk aan medische gegevens, foto’s van letsel, informatie over uw gezin of details over uw dagelijks functioneren. Het is dus logisch dat u wilt weten wat daarmee gebeurt, wie dat kan zien en of die informatie uiteindelijk ook bij de verdachte terechtkomt.

Komen mijn gegevens in het strafdossier?

In de praktijk worden na een aangifte of melding persoonsgegevens verwerkt door politie en Openbaar Ministerie. Daarnaast kunnen medische stukken, foto’s van verwondingen en andere gevoelige gegevens relevant worden voor het strafdossier. De geüploade literatuur benadrukt dat slachtoffers actief moeten worden geïnformeerd over de mogelijke gevolgen daarvan, juist omdat persoonsgegevens en letselgegevens in een vervolgingszaak onderdeel van het dossier kunnen worden en op zitting aan de orde kunnen komen.

Zijn die gegevens dan wel beschermd?

Ja, maar bescherming betekent niet dat alles automatisch buiten beeld blijft. Slachtoffers hebben recht op bescherming van hun persoonlijke levenssfeer en het strafproces moet waar mogelijk voorkomen dat privacy onnodig wordt geschonden. Tegelijk geldt ook dat een verdachte recht heeft op een eerlijk proces. Daarom moet steeds worden afgewogen welke informatie noodzakelijk is voor de zaak en welke informatie kan worden afgeschermd of beperkt. Juist die spanning tussen bescherming en procesrecht maakt specialistische begeleiding belangrijk.

Welke vormen van afscherming zijn mogelijk?

De literatuur noemt verschillende mogelijkheden, afhankelijk van de ernst van de zaak en de reden voor bescherming. Een slachtoffer kan bijvoorbeeld domicilie kiezen op een ander adres, in bepaalde gevallen kan met een nummer worden gewerkt en in zwaardere situaties kunnen verdergaande beschermingsmaatregelen aan de orde zijn. Ook op de zitting kunnen maatregelen worden gevraagd om privacy en veiligheid te beschermen. Dat onderwerp sluit praktisch goed aan op Wat houdt het spreekrecht precies in, en hoe bereid ik me daarop voor? , omdat juist daar de vraag speelt hoe u veilig en zorgvuldig in de procedure wordt gehoord.

Waarom is dit onderwerp zo belangrijk?

Omdat privacy voor veel slachtoffers geen bijkomstigheid is, maar een voorwaarde om mee te werken aan de zaak. Zeker in zeden-, bedreigings- en huiselijkgeweldzaken speelt de angst voor herkenning, repercussies of hernieuwde confrontatie sterk. Juist daarom is het verstandig dit niet pas laat te bespreken, maar al aan het begin van het traject.

Tot slot

Uw privacy verdwijnt niet zodra u slachtoffer wordt. Maar bescherming ontstaat ook niet altijd vanzelf. Het is belangrijk om vroeg te beoordelen welke gegevens echt nodig zijn, welke risico’s er zijn en welke beschermingsmaatregelen moeten worden gevraagd.

Zorgen over privacy of afscherming? Vittoria Law beoordeelt graag welke gegevens in uw zaak beschermd kunnen worden en welke maatregelen nodig zijn om uw privacy te bewaken.

Neem contact op

Lees ook: Wat houdt het spreekrecht precies in, en hoe bereid ik me daarop voor? en Wat zijn mijn rechten als slachtoffer?

Wat doet de advocaat als de dader ontkent?

Wed, 05 Nov 2025 17:49:09 GMT

Wat doet de slachtofferadvocaat als de dader ontkent?

The body content of your post goes here. To edit this text, click on it and delete this default text and start typing your own or paste your own from a different source.

Wat gebeurt er als ik mijn schade nu niet goed kan berekenen?

Wed, 05 Nov 2025 17:46:20 GMT

Wat gebeurt er als ik mijn schade nu niet goed kan berekenen?

The body content of your post goes here. To edit this text, click on it and delete this default text and start typing your own or paste your own from a different source.

Wat moet ik doen als de politie mijn aangifte niet serieus neemt?

Wed, 05 Nov 2025 17:43:15 GMT

Wat als mijn aangifte niet serieus genomen wordt?

Het is al een grote stap om aangifte te doen. U vertelt iets ingrijpends, iets wat u is overkomen.
Maar wat als de politie niet luistert, of uw verhaal lijkt te bagatelliseren?
Veel slachtoffers lopen hier tegenaan — en weten niet dat ze wél rechten hebben.

Bij Vittoria Law zien we regelmatig dat zaken pas echt in beweging komen zodra een advocaat meekijkt.

Uw aangifte moet serieus worden behandeld

Als u aangifte doet van een strafbaar feit, is de politie verplicht om die aangifte op te nemen en door te sturen naar het Openbaar Ministerie (OM).
De politie mag niet zomaar zeggen dat “het geen zin heeft” of dat “er niets mee gedaan wordt”.
Zelfs als er weinig bewijs is, moet uw verhaal vastgelegd worden.

U hebt bovendien recht op:

een schriftelijke bevestiging van uw aangifte,
een kopie van uw verklaring,
en informatie over wat er met de zaak gebeurt.

Wat als uw zaak wordt geseponeerd?

Soms besluit het OM dat de dader niet vervolgd wordt — dat heet een sepotbeslissing.
Dat betekent niet dat de zaak “afgelopen” is.
U kunt namelijk bezwaar maken met een zogenoemd artikel 12 Sv-verzoek bij het gerechtshof.
Daarmee vraagt u een onafhankelijke rechter te beoordelen of het OM tóch moet vervolgen.

Een advocaat van Vittoria Law kan dit verzoek voor u indienen, met een goed onderbouwd dossier waarin duidelijk wordt gemaakt waarom de zaak niet zomaar terzijde geschoven mag worden.

Voorbeeld uit de praktijk

Een vrouw deed aangifte van mishandeling door haar ex-partner. De politie vond het “een relatieconflict” en deed niets.
Wij dienden namens haar een klacht in en stuurden een aanvullend dossier met medische foto’s en getuigenverklaringen.
Het gerechtshof oordeelde dat er wél voldoende aanwijzingen waren voor vervolging — de zaak werd heropend.

Juridische basis

Uw rechten als aangever zijn vastgelegd in artikel 161 en 163 van het Wetboek van Strafvordering , en uw recht om te klagen over niet-vervolging in artikel 12 Sv .
Ook de Europese Slachtofferrichtlijn (2012/29/EU) verplicht politie en justitie om slachtoffers serieus te nemen en goed te informeren.

Tot slot

U hoeft het er niet bij te laten zitten als uw aangifte niet serieus wordt genomen.
Bij Vittoria Law helpen we slachtoffers hun stem te laten horen — met juridische vasthoudendheid én menselijk begrip.

➡️ Twijfelt u of uw zaak juist is behandeld?
Neem gerust contact op met Vittoria Law voor kosteloos en vertrouwelijk advies.

Wat als de dader geen geld heeft? Krijg ik dan alsnog mijn schade vergoed?

Wed, 05 Nov 2025 17:37:28 GMT

Wat als de dader geen geld heeft? Krijg ik dan alsnog mijn schade vergoed?

The body content of your post goes here. To edit this text, click on it and delete this default text and start typing your own or paste your own from a different source.

Hoe lang duurt een strafzaak of schadeprocedure meestal?

Wed, 05 Nov 2025 17:35:52 GMT

Hoe lang duurt een strafzaak of schadeprocedure meestal?

The body content of your post goes here. To edit this text, click on it and delete this default text and start typing your own or paste your own from a different source.

Moet ik de dader onder ogen komen tijdens de zitting?

Wed, 05 Nov 2025 17:33:59 GMT

Moet ik de dader onder ogen komen tijdens de zitting?

The body content of your post goes here. To edit this text, click on it and delete this default text and start typing your own or paste your own from a different source.

Wat is het verschil tussen een slachtofferadvocaat en Slachtofferhulp Nederland?

Wed, 05 Nov 2025 17:31:24 GMT

Wat is het verschil tussen een slachtofferadvocaat en Slachtofferhulp Nederland?

Slachtofferhulp Nederland en een slachtofferadvocaat worden in de praktijk vaak door elkaar gehaald. Dat is begrijpelijk, want beide zijn er voor slachtoffers. Toch is hun rol niet dezelfde. Wie dat onderscheid niet scherp ziet, schakelt soms te laat juridische hulp in of verwacht juist juridische stappen van een instantie die vooral ondersteuning biedt.

Slachtofferhulp Nederland en een slachtofferadvocaat kunnen allebei belangrijk zijn, maar hun rol is niet hetzelfde. Slachtofferhulp biedt ondersteuning, uitleg en begeleiding. Een slachtofferadvocaat beoordeelt de juridische positie, stelt schade op, bewaakt termijnen en kan optreden in de strafzaak of civiele procedure. Het bredere overzicht staat in Slachtofferrecht en schadevergoeding na een misdrijf.

Wat doet Slachtofferhulp Nederland?

Slachtofferhulp richt zich vooral op praktische en emotionele ondersteuning, informatie en begeleiding. Dat kan voor veel slachtoffers in de eerste fase heel waardevol zijn. Juist in de literatuur over slachtofferrechten wordt benadrukt dat verwijzing naar slachtofferhulp onderdeel is van een correcte bejegening en ondersteuning van slachtoffers in het strafproces.

Wat doet een slachtofferadvocaat?

Een slachtofferadvocaat treedt op als juridisch belangenbehartiger. Die helpt bij het opstellen en onderbouwen van de schadevordering, het beoordelen van de strafrechtelijke route, het voorbereiden van spreekrecht en het nemen van civiele stappen als dat nodig is. Voor de vraag wanneer u zo’n advocaat moet inschakelen, leest u ook Wanneer moet ik een slachtofferadvocaat inschakelen?

Wanneer heeft u alleen ondersteuning nodig, en wanneer juridische bijstand?

Dat hangt af van de zaak. Als vooral behoefte bestaat aan opvang, uitleg en eerste begeleiding, kan Slachtofferhulp veel betekenen. Zodra de zaak juridisch zwaarder wordt — bijvoorbeeld door letsel, smartengeld, bewijsproblemen of een civiele vervolgroute — wordt gespecialiseerde bijstand belangrijker. Dat ziet u ook terug in Kunt u schadevergoeding krijgen bij vrijspraak van de dader?

Tot slot

Slachtofferhulp en de slachtofferadvocaat sluiten elkaar niet uit. Integendeel, zij kunnen elkaar goed aanvullen. Maar hun rol is niet gelijk. Het verschil zit vooral in de juridische slagkracht en verantwoordelijkheid voor uw schadeclaim.

Twijfelt u welke hulp u nodig heeft? Vittoria Law beoordeelt graag of in uw zaak ondersteuning voldoende is of dat gespecialiseerde juridische bijstand direct nodig is.

Neem contact op

Lees ook: Heb ik als slachtoffer recht op een advocaat en wat kost dat?

Hoe vraag ik schadevergoeding aan als slachtoffer van een ongeval of misdrijf?

Wed, 05 Nov 2025 17:28:22 GMT

Hoe vraag ik schadevergoeding aan als slachtoffer van een ongeval of misdrijf?

Na een misdrijf of ongeval blijft het vaak niet bij de gebeurtenis zelf. Slachtoffers krijgen te maken met medische kosten, inkomensverlies, kapotte spullen, hulp van derden en vaak ook psychische gevolgen. Dan rijst vanzelf de vraag hoe schadevergoeding moet worden aangevraagd. Het antwoord is meestal niet één route, maar een keuze tussen verschillende juridische wegen.

Welke routes zijn er?

In strafzaken kunt u zich als benadeelde partij voegen in het strafproces. In andere situaties, of als de schade te complex is voor behandeling door de strafrechter, kan een civiele procedure nodig zijn. Daarnaast kunnen in sommige gevallen nog andere trajecten een rol spelen, zoals een fonds of een verzekeraar. Schadeverhaal via het strafproces in de afgelopen decennia aanzienlijk versterkt, onder meer door de schadevergoedingsmaatregel en de ruimere mogelijkheden voor slachtoffers om zich te voegen .

Welke schade kan worden vergoed?

Dat hangt af van de zaak, maar vaak gaat het om een combinatie van materiële en immateriële schade. Denk aan medische kosten, reiskosten, inkomensverlies, hulp in de huishouding, opvangkosten, herstelkosten en smartengeld. Het is belangrijk om de schade niet alleen te noemen, maar ook te onderbouwen. Bonnen, medische stukken, looninformatie en een goede toelichting maken daarbij het verschil.

Waarom is timing zo belangrijk?

Veel schade wordt pas later volledig zichtbaar, maar de eerste onderbouwing begint juist vroeg. Wie te lang wacht met het verzamelen van stukken of met het juridisch beoordelen van de route, loopt het risico dat schade onvoldoende wordt vastgelegd of dat de verkeerde procedure wordt gekozen. Daarom sluit dit onderwerp direct aan op Wanneer moet ik een slachtofferadvocaat inschakelen?

Wat als de strafrechter mijn schade niet volledig behandelt?

Dan is de zaak niet per se klaar. De strafrechter kan een vordering geheel of gedeeltelijk niet-ontvankelijk verklaren, bijvoorbeeld als de schade te ingewikkeld is. In dat geval blijft de civiele route open. Ook daarom is het verstandig om de schadevordering vanaf het begin zo op te bouwen dat beide routes mogelijk blijven.

Tot slot

Schadevergoeding aanvragen is meer dan een formulier invullen. Het is een juridische en strategische keuze waarbij route, bewijs en schadeopbouw direct met elkaar samenhangen.

Hulp nodig bij uw schadevergoeding? Vittoria Law helpt u bij het kiezen van de juiste route, het berekenen van de schade en het opbouwen van een sterke vordering. Vraag advies aan

Lees ook: Krijg ik schadevergoeding als ik slachtoffer ben geworden van een beroving of overval? en Wat doet de officier van justitie met uw schadeclaim als slachtoffer?

Wat zijn mijn rechten als slachtoffer in een strafprocedure?

Wed, 05 Nov 2025 17:24:48 GMT

Wat zijn mijn rechten als slachtoffer in het strafproces?

Veel slachtoffers denken dat een strafzaak vooral draait om de verdachte en het Openbaar Ministerie. Dat is allang niet meer zo. Het slachtoffer heeft inmiddels een eigen positie in het strafproces. Dat betekent dat u niet alleen mag afwachten wat er gebeurt, maar ook rechten heeft op informatie, bescherming, bijstand en in veel gevallen schadevergoeding.

Slachtofferrechten staan niet op zichzelf. Vaak lopen informatie, spreekrecht, schadevergoeding en juridische bijstand door elkaar. Wie eerst het volledige overzicht wil lezen, kan beginnen bij Slachtofferrecht en schadevergoeding na een misdrijf . Daar wordt uitgelegd welke routes er zijn en wanneer een slachtofferadvocaat zinvol is.

Het recht op informatie

Als slachtoffer mag u weten wat er in uw zaak gebeurt. U kunt informatie krijgen over de stand van het onderzoek, een eventuele zitting, de uitkomst van de zaak en belangrijke beslissingen van het Openbaar Ministerie. Dat is geen gunst, maar onderdeel van uw procespositie. Juist daarom is het belangrijk om in een vroeg stadium te weten welke route bij uw zaak past. Voor slachtoffers die vooral willen begrijpen hoe schadevergoeding in de praktijk wordt verhaald, sluit Krijg ik schadevergoeding als ik slachtoffer ben geworden van een beroving of overval? daar direct op aan.

Het recht op bescherming

Niet ieder slachtoffer heeft alleen behoefte aan informatie. Soms is bescherming minstens zo belangrijk. Denk aan privacy, het voorkomen van onnodige confrontaties of begeleiding in de aanloop naar een zitting. Het slachtofferrecht is de afgelopen jaren mede uitgebreid om secundaire victimisatie te voorkomen: het strafproces mag niet onnodig een tweede belasting worden.

Het recht op rechtsbijstand

U mag zich laten bijstaan door een advocaat. In ernstige gewelds- en zedenzaken is die bijstand vaak kosteloos of wordt deze vergoed. Een gespecialiseerde advocaat helpt niet alleen met de schadevordering, maar ook met het bewaken van uw positie in het strafproces. Wie wil weten hoe dat precies zit, leest ook Heb ik als slachtoffer recht op een advocaat en wat kost dat?

Het recht om uw stem te laten horen

Een belangrijk onderdeel van slachtofferrechten is het spreekrecht. Daarmee kunt u in de rechtszaal toelichten wat het misdrijf met u heeft gedaan. Dat is niet hetzelfde als schadevergoeding, maar het is wel een wezenlijk onderdeel van erkenning in het strafproces. Over de voorbereiding daarvan leest u meer in Wat houdt het spreekrecht precies in, en hoe bereid ik me daarop voor?

Het recht op schadevergoeding

U kunt zich in veel zaken voegen als benadeelde partij en schadevergoeding vorderen. Daarnaast kan de strafrechter een schadevergoedingsmaatregel opleggen, wat de positie van slachtoffers praktisch kan versterken. Voor de uitwerking van een schadeclaim in de strafzaak leest u verder in Voegen als benadeelde partij: hoe werkt een schadeclaim in de strafzaak? en Schadevergoedingsmaatregel: wat als de dader niet betaalt?

Tot slot

Slachtofferrechten zijn geen formaliteit. Zij bepalen of u tijdens het strafproces alleen toekijkt, of daadwerkelijk invloed heeft op informatie, bescherming, erkenning en schadevergoeding. Wie overzicht wil houden over alle routes, leest ook Slachtofferrecht en schadevergoeding na een misdrijf . Wilt u vooral weten of juridische bijstand in uw situatie nodig is, dan sluit Wanneer heeft u een slachtofferadvocaat nodig? daar goed op aan.

Neem contact op

Wilt u weten welke rechten u in uw zaak heeft? Vittoria Law beoordeelt graag welke slachtofferrechten in uw situatie direct van belang zijn en hoe u die het beste inzet. Neem contact op.

Wanneer moet ik een slachtofferadvocaat inschakelen?

Wed, 05 Nov 2025 17:20:49 GMT

Wanneer moet ik een slachtofferadvocaat inschakelen?

Veel slachtoffers schakelen pas een advocaat in vlak voor de zitting of nadat zij merken dat hun schadevordering niet goed van de grond komt. Dat is begrijpelijk, maar vaak niet ideaal. In veel zaken wordt juist in de eerste fase het verschil gemaakt: bewijs, medische informatie, schadeonderbouwing en de keuze van de juiste route.

Waarom juist vroeg?

Kort na het incident zijn getuigenverklaringen, medische stukken, foto’s, werkuitval en andere schadegegevens meestal nog goed vast te leggen. Wie daarmee te lang wacht, loopt kans dat bewijs vervaagt of dat schade onvoldoende wordt onderbouwd. Dat geldt des te meer als u schadevergoeding wilt vorderen, zoals uitgewerkt in Krijg ik schadevergoeding als ik slachtoffer ben geworden van een beroving of overval?

In welke zaken is vroege hulp extra belangrijk?

Bij gewelds- en zedenzaken, zaken met psychische schade, discussie over aansprakelijkheid, onduidelijkheid over de dader of een mogelijke civiele route is vroege juridische beoordeling vaak cruciaal. Ook bij twijfels over spreekrecht of procespositie kan een vroege analyse rust geven.

Wat levert een advocaat dan concreet op?

Een slachtofferadvocaat helpt niet alleen met de zitting, maar ook met strategie. Moet u zich voegen? Is een fondsroute mogelijk? Moet al civiel bewijs worden veiliggesteld? En is de zaak kansrijk als de verdachte later wordt vrijgesproken? Juist daarom sluit ook Kunt u schadevergoeding krijgen bij vrijspraak van de dader? logisch op dit onderwerp aan.

Tot slot

Vroege juridische hulp is niet in iedere zaak noodzakelijk, maar wel vaak verstandig. Zeker waar schade, bewijs of emotionele belasting een grote rol spelen, voorkomt tijdige begeleiding dat u later moet repareren wat eerder beter had gekund.

Twijfelt u of het moment is aangebroken? Vittoria Law beoordeelt graag of het verstandig is om nu al juridische stappen te zetten of dat afwachten nog verantwoord is. Neem contact op.

Lees ook: Heb ik als slachtoffer recht op een advocaat en wat kost dat?

Wat doet een slachtofferadvocaat precies?

Wed, 05 Nov 2025 17:15:22 GMT

Wat doet een slachtofferadvocaat precies?

The body content of your post goes here. To edit this text, click on it and delete this default text and start typing your own or paste your own from a different source.

Heb ik als slachtoffer recht op een advocaat en wat kost dat?

Wed, 05 Nov 2025 17:11:23 GMT

Heb ik als slachtoffer recht op een advocaat en wat kost dat?

Veel slachtoffers twijfelen of zij wel een advocaat mogen inschakelen, en misschien nog vaker of zij die wel kunnen betalen. Die twijfel is begrijpelijk, maar vaak onnodig. In ernstige gewelds- en zedenzaken bestaat geregeld recht op kosteloze of vergoede rechtsbijstand. Ook in andere zaken zijn er situaties waarin juridische hulp niet of niet volledig voor eigen rekening komt.

De vraag naar kosten staat meestal niet los van de vraag wat er juridisch nodig is. Bij ernstige gewelds- en zedenzaken, letsel, psychische schade of een complexe schadeclaim kan een slachtofferadvocaat een wezenlijk verschil maken. Wie eerst het bredere kader wil lezen, kan beginnen bij Slachtofferrecht en schadevergoeding na een misdrijf.

Wanneer heeft u recht op een advocaat?

Slachtoffers mogen zich in het strafproces laten bijstaan door een advocaat. In ernstige zaken is die rechtsbijstand vaak kosteloos op grond van het stelsel van gefinancierde rechtsbijstand. Daarnaast kan in andere soorten zaken vergoeding of dekking via een andere route aan de orde zijn. De vraag is dus niet alleen óf u een advocaat mag inschakelen, maar vooral in welk juridisch kader dat gebeurt.

Wat doet een slachtofferadvocaat concreet?

Een slachtofferadvocaat helpt niet alleen bij de schadevordering, maar ook bij bewijs, zittingsvoorbereiding, spreekrecht, contact met politie of Openbaar Ministerie en de keuze tussen de strafrechtelijke en civiele route. Voor de vraag wanneer die hulp nodig is, leest u ook Wanneer heeft u een slachtofferadvocaat nodig? en Wat is het voordeel van een gespecialiseerde slachtofferadvocaat?

Waarom is dit meer dan alleen kosten?

De keuze voor rechtsbijstand gaat niet alleen over geld, maar over procespositie. In zaken met letsel, psychische schade of een complexe schadeopbouw maakt specialistische begeleiding vaak direct verschil. Dat geldt temeer als schadevergoeding in beeld komt, zoals uitgewerkt in Krijg ik schadevergoeding als ik slachtoffer ben geworden van een beroving of overval?

Tot slot

Veel slachtoffers wachten te lang met juridische hulp omdat zij denken dat een advocaat te duur is. In de praktijk zijn er vaak meer mogelijkheden dan gedacht, zeker bij ernstige feiten of complexe schade. Laat daarom tijdig beoordelen of u recht heeft op kosteloze of vergoede rechtsbijstand en welke rol een slachtofferadvocaat in uw zaak kan spelen.

Neem contact op

Lees ook: Wat is het verschil tussen een slachtofferadvocaat en Slachtofferhulp Nederland?

Een dubbele claim bij verschillende verzekeraars: zijn het stopzetten van de samenwerking door verzekeraars en het opnemen in de frauderegisters gerechtvaardigde middelen?

Fri, 31 Mar 2023 10:56:22 GMT

Het gerechtshof Den Haag heeft op 28 februari jl. arrest gewezen in een zaak waarbij Nationale Nederlanden (“NN”) en Achmea besloten hebben om geen zaken meer te doen met een belangenbehartiger en hem op te nemen in de interne (“IVR”) en externe (“EVR”) frauderegisters. De verzekeraars hebben deze maatregelen genomen omdat zij zich op het standpunt stelden dat de bewuste belangenbehartiger een letselschadeclaim van een cliënt dubbel had ingediend bij beide verzekeraars. De voorzieningenrechter gaf in eerste aanleg de verzekeraars gelijk, maar hoe dit in het door de belangenbehartiger ingestelde hoger beroep afliep, lees je in deze blog van Julia Brugmans .

Kortgeding rechtbank Den Haag (uitspraak hier )

De belangenbehartiger is na het stopzetten van de voornoemde samenwerking en de opname in de frauderegisters een kortgedingprocedure gestart bij de rechtbank Den Haag. Hij vorderde het (voorlopig) oordeel van de voorzieningenrechter dat het de verzekeraars verboden was zijn letselschadebureau als zaakbehandelaar van zijn cliënten te weigeren. Ook vorderde de belangenbehartiger dat de gegevens van hem en zijn kantoor verwijderd zouden worden uit de IVR en EVR-registers. Tot slot vorderde de belangenbehartiger dat de door de verzekeraars benaderde cliënten van de belangenbehartiger geïnformeerd moesten worden over het feit dat de samenwerking met zijn kantoor toch zou worden voortgezet.

De belangenbehartiger voerde hiertoe in de procedure kort gezegd aan dat hij niet op de hoogte was van beide zaken. Hij stelde zich op het standpunt dat iemand anders op zijn kantoor de behandelaar van de zaak bij Achmea was en dat hij zelf het dossier tegen NN in behandeling had. Dit heeft de belangenbehartiger volgens de rechter onvoldoende aannemelijk gemaakt, nu er uit geen enkel stuk blijkt dat die kantoorgenoot de behandelaar was van het dossier tegen Achmea. De bewuste kantoorgenoot stond ook niet als zaakbehandelaar vermeld in de correspondentie richting Achmea; die correspondentie werd ondertekend door de belangenbehartiger zelf. Ook stond de belangenbehartiger als zodanig vermeld in het briefhoofd. Daarbij geldt dat in andere letselschadezaken van het kantoor de kantoorgenoot wél duidelijk vermeld werd als zaakbehandelaar.

De kortgedingrechter heeft het standpunt van de belangenbehartiger dat de kantoorgenoot over zijn inloggegevens zou beschikken en een tijd onder zijn naam zou hebben gewerkt gepasseerd, omdat hiervan onvoldoende gebleken is. Verder is uit het verslag van het gesprek tussen de onderzoeker van NN en benadeelde gebleken dat de belangenbehartiger de enige persoon was waarmee hij contact had; over een kantoorgenoot is in het geheel niet gerept.

Op grond van het voorgaande kwam de voorzieningenrechter tot het oordeel dat voorshands voldoende vast is komen te staan dat de belangenbehartiger opzettelijk schade dubbel heeft geclaimd. Het stond voor de voorzieningenrechter dan ook niet ter discussie dat deze gedraging een bedreiging vormt of kan vormen voor de verzekeraars en dat de opname in het IVR en EVR, gelet op de ernst van de gedraging, gerechtvaardigd was. Omdat voldoende vast is komen te staan dat de schade dubbel geclaimd is, was het stopzetten van de samenwerking door de verzekeraars gerechtvaardigd. De voorzieningenrechter heeft alle vorderingen van de belangenbehartiger afgewezen.

Hoger beroep kort geding

De belangenbehartiger is vervolgens in hoger beroep gegaan tegen het oordeel van de voorzieningenrechter en vorderde hierbij hetzelfde als hij in eerste aanleg deed. In het kort stelt de belangenbehartiger dat het niet juist is dat hij dubbele schade heeft geclaimd. Daarnaast vindt hij dat de betrokken verzekeraars onrechtmatig hebben gehandeld door hem uit te sluiten als schadebehandelaar en zijn cliënten te informeren over de genomen maatregelen.

Voldoende aannemelijk dat de belangenbehartiger opzettelijk twee keer schade heeft geclaimd?

Het hof oordeelde dat de belangenbehartiger onvoldoende aannemelijk heeft gemaakt dat hij niet op de hoogte was van de zaak van zijn cliënt bij Achmea. Het hof verwijst hierbij naar door de belangenbehartiger ondertekende brieven aan Achmea, de eerder afgelegde verklaring van een medewerker van zijn kantoor dat de belangenbehartiger alle uitgaande brieven controleert én het feit dat de bewuste cliënt had verklaard dat de belangenbehartiger zijn belangen behartigde – en niet iemand anders van het kantoor. Ook een in hoger beroep overgelegde verklaring die het gelijk van de belangenbehartiger zou moeten onderschrijven, acht het hof – gelet op de omstandigheden – onvoldoende betrouwbaar en ongeloofwaardig. Het hof concludeerde daarom dat voorshands voldoende aannemelijk is dat de belangenbehartiger opzettelijk schade dubbel heeft geclaimd.

Is uitsluiten van de belangenbehartiger als schadebehandelaar en inlichten van zijn cliënten onrechtmatig?

Het hof kwam net als de voorzieningenrechter voorshands tot het oordeel dat de tijdelijke stopzetting door de verzekeraar van de samenwerking met de belangenbehartiger een redelijke en gerechtvaardigde maatregel is. Omdat volgens het hof voorshands voldoende aannemelijk is dat de belangenbehartiger opzettelijk schade dubbel heeft geclaimd, terwijl niet in discussie is dat dergelijk onaanvaardbaar gedrag in het algemeen een bedreiging vormt voor de verzekeraar, heeft het stopzetten van de samenwerking niet als onrechtmatig te gelden.

Verder geldt dat de verzekeraars de cliënten niet hebben uitgesloten door de samenwerking met de belangenbehartiger te beëindigen. Zij hebben juist aan de cliënten bericht dat de afwikkeling van hun letselschadedossier niet ter discussie staat, maar dat dit verder kan worden geregeld met een andere of eventueel zonder belangenbehartiger. Van enige onrechtmatigheid aan de zijde van de verzekeraars was dan ook geen sprake.

Conclusie

Het hoger beroep slaagt aldus niet. De belangenbehartiger heeft volgens het hof onvoldoende aangetoond dat hij niet op de hoogte was van de zaak. Volgens het hof zijn de tijdelijke stopzetting van de samenwerking met de belangenbehartiger en de opname in de IVR- en EVR-registers redelijke en gerechtvaardigde maatregelen. Daarom is de uitsluiting van de belangenbehartiger als schadebehandelaar en het inlichten van zijn cliënten over de maatregelen die zijn genomen niet onrechtmatig.

Het hele arrest lees je hier .

Letselschade in een politiecel: is de politie aansprakelijk?

Thu, 23 Mar 2023 10:23:14 GMT

Een verward persoon is door de politie meegenomen naar een politiebureau, waarna hij in een cel is geplaatst. In de cel heeft de persoon zelfdestructief gedrag vertoond en als gevolg daarvan letselschade opgelopen. Is de politie aansprakelijk voor de schade die hieruit voortvloeit? Je leest het in deze blog van Julia Brugmans.

Feiten en omstandigheden

In deze zaak heeft een man letselschade opgelopen als gevolg van zelfdestructief gedrag in een politiecel. De aanleiding van het verblijf van de man in een politiecel was gelegen in het feit dat zijn echtgenote de politie heeft gebeld omdat in haar woning een levensbedreigende situatie was ontstaan. De man gaf in een overspannen toestand aan dat hij zijn jongste zoon iets wilde aandoen. Bij aankomst bij de woning hebben de agenten hem geboeid en meegenomen naar het politiebureau. De man werd ingesloten in een zogenoemde Riagg-cel. Hij werd daar door middel van camera'a geobserveerd.

De man vertoonde tijdens zijn verblijf in de cel zelfdestructief gedrag (lees: hij wilde zichzelf iets aandoen) door met zijn hoofd tegen de wanden en deuren van de cel te slaan. Later werd hij bezocht door een GGD-arts en door een verpleegkundige. Een psychiater besloot dat de man gefixeerd moest worden en agenten hebben dit als zodanig uitgevoerd. Hij verzette zich tegen de politie, maar stopte toen hij werd vastgehouden.

Op een later moment werd de man onderzocht door een arts, die ontdekte dat de man geen hartslag meer had. Hij moest daarom gereanimeerd worden en werd hij naar het ziekenhuis gebracht. Later ontdekten de artsen dat de man blijvende schade aan zijn geheugen had opgelopen en dat hij in verband met beperkingen van cognitieve functies afhankelijk is van de dagopvang en hulp van zijn echtgenote.

De motivering van de beslissing

De man en echtgenote voeren in hoger beroep aan dat de politie niet tijdig en adequaat heeft gereageerd en niet de nodige voorzorgsmaatregelen heeft genomen om letsel bij de man te voorkomen. De politie zou ook niet ingegrepen hebben toen dat nodig was om verdere schade te voorkomen. Daarnaast zou de man niet de medische hulp hebben gekregen die hij nodig had.

Het Hof ging in zijn arrest over tot beoordeling van de vraag of de politie onrechtmatig heeft gehandeld bij het verlenen van hulp, waar zij op basis van de Politiewet toe verplicht is. Het hof overwoog daarbij dat de politie de nodige zorgvuldigheid in acht dient te nemen bij het verlenen van hulp en alert dient te zijn op verslechterende toestanden. Het Hof stelt vast dat de man nadeel heeft ondervonden door de miscommunicatie bij de politie en daardoor niet eerder medische hulp heeft gekregen die hij op dat moment nodig had.

Het Hof benadrukt dat de politie verantwoordelijk is voor het ingrijpen bij gevaarlijk gedrag van een persoon, zelfs als er medische professionals aanwezig zijn. De politie beweerde dat ze niet mochten ingrijpen zonder instructies van medische professionals, maar het hof oordeelde dat het gedrag van de man zodanig zelfdestructief was dat ingrijpen noodzakelijk was. De politie had de man moeten fixeren om verdere zelfbeschadiging te voorkomen. Hoewel fixatie een ingrijpende maatregel is, deed zich in dit geval een uitzondering voor waarbij dat gerechtvaardigd was. De politie had volgens het hof dus veel eerder moeten beginnen met het proces om de man te fixeren in afwachting van de komst van de psychiater om de nodige medicatie toe te dienen.

Conclusie

Het hof kwam op basis van het voorgaande tot het oordeel dat de politie aansprakelijk is voor de schade die de man heeft geleden en nog zal lijden als gevolg van het onrechtmatige handelen van de politie. Het Hof vernietigd dan ook de uitspraak van de rechtbank die eerder heeft beslist dat de politie niet aansprakelijk is voor de schade.

De hele uitspraak lees u hier .

Een bijtende jongere op de werkplek: is de werkgever aansprakelijk?

Wed, 22 Mar 2023 13:03:17 GMT

Een pedagogisch medewerker van een zorginstelling voor jongeren tussen de 12 en 23 jaar is tijdens zijn werkzaamheden door een jongere gebeten in zijn borst. Dit gebeurde bovenaan een trap waar zich een plateau bevindt met een deur die leidt naar de slaapzalen. Als gevolg van deze beet is zijn borstspier afgescheurd.

De medewerker stelt zijn werkgever aansprakelijk voor de schade die hij heeft opgelopen en waar hij tot op de dag van vandaag nog altijd last heeft. Is de werkgever aansprakelijk voor de schade van de werknemer? Je leest het in deze blog van Julia Brugmans.

Rechtbank Gelderland, ECLI:NL:RBGEL:2023:1072

Feiten en omstandigheden

Een pedagogisch medewerker (verder: ‘eiser’) van een zorginstelling voor jongeren tussen de 12 en 23 jaar (verder: ‘gedaagde’) is tijdens zijn werkzaamheden door een jongere gebeten in zijn borst. Dit gebeurde bovenaan een trap waar zich een plateau bevindt met een deur die leidt naar de slaapzalen. Als gevolg van deze beet is zijn borstspier afgescheurd.

Eiser stelt gedaagde aansprakelijk voor de schade die hij heeft opgelopen en waar hij tot op de dag van vandaag nog altijd last heeft. De aansprakelijkheid wordt echter niet door gedaagde erkent.

Procedure bij de rechtbank

Eiser heeft vervolgens besloten om juridische stappen te ondernemen. Bij de procedure staat de vraag centraal of gedaagde haar zorgplicht ingevolge 7:658 BW tegenover eiser heeft geschonden. Eiser stelt dat gedaagde aansprakelijk is voor de gevolgen van het ongeval en voor alle materiële en immateriële schade. Zij zou namelijk haar zorgplicht hebben geschonden door onder meer geen voorzorgsmaatregelen te nemen om de situatie boven aan de trap veiliger te maken. Ook heeft zij er niet de zorg voor gedragen om trainingen of instructies te geven die het werk op die locatie veiliger zouden maken.

Juridisch kader

Een werkgever is op grond van artikel 7:658 BW verplicht om maatregelen te treffen die nodig zijn om te voorkomen dat de weknemer in de uitoefening van zijn werkzaamheden schade lijdt. Deze zorgplicht moet ruim worden opgevat. Niet snel kan worden aangenomen dat de werkgever aan zijn zorgplicht heeft voldaan en dan ook niet aansprakelijk is voor de schade.

Welke maatregelen de werkgever dient te treffen, is afhankelijk van de omstandigheden van het geval:

- Aard van de werkzaamheden,

- Kans dat zich een ongeval zal voordoen,

- Ernst die de gevolgen van een ongeval kunnen hebben,

- En de mate van de bezwaarlijkheid van de te nemen veiligheidsmaatregelen.

De omstandigheid dat er schade mogelijk is schept niet direct voor de werkgever de verplichting om maatregelen te nemen om die schade te voorkomen. Welke verplichting wel rust, moet worden beoordeeld door alle omstandigheden van het geval.

Overwegingen rechtbank

De kantonrechter stelt vast dat er geen sprake was van een veilige werkplek. Het plateau bovenaan de trap heeft een deur naar de slaapvertrekken van de jongeren en zat op het moment afgesloten met een slot dat alleen openging met een sleutel. Dit zorgde ervoor dat eiser nergens heen kon. De jongere – die op dat moment door eiser en zijn collega als agressief was beoordeeld en ook al agressief gedrag had vertoond op de trap – niet in een keer doorlopen naar zijn slaapkamer. Eiser moest er eerst voor zorgen dat de jongere rustig werd. Op het moment dat eiser de deur open wilde doen en wegdraaide van de jongere die opnieuw zijn vuisten balden, was eiser genoodzaakt om fysiek in te grijpen voor zijn eigen veiligheid en voor de veiligheid van zijn medewerker. Hierop volgend verzette de jongere zich en heeft hij de kans gezien om eiser te bijten.

De kantonrechter is van oordeel dat het plateau boven aan de trap, niet kan worden aangemerkt als een veilige werkplek. Gedaagde had maatregelen kunnen treffen om de plek veilig te maken voor haar werknemers. Er had bijvoorbeeld gebruik kunnen worden gemaakt van een tagsysteem om de deur te openen, zodat de jongere en de medewerkers door konden lopen zonder oponthoud bovenaan de trap. Eiser had het gesprek dan niet op het plateau hoeven voeren maar bijvoorbeeld in de slaapkamer waar andere medewerkers ook aanwezig waren. Daar komt bij dat er voor het incident plaatsvond meermaals is geklaagd over de gevaar zettende situatie bovenaan de trap. Maar zij heeft nagelaten hier iets mee te doen.

Gedaagde verweert dat er nu eenmaal sprake is van kleine manoeuvreerruimtes en dat niet kan worden voorkomen dat een medewerker aldaar alleen met een jongere is. Dit wordt echter door de kantonrechter verworpen, omdat dit een andere situatie is dan de onderhavige, waarbij de mogelijkheid bestond te voorkomen dat een medewerker zich alleen met een jongere in de ruimte zou bevinden.

Tot slot heeft gedaagde nog aangevoerd dat er geen sprake is van causaal verband tussen de zorgplicht en de geleden schade. Dit wordt nogmaals niet gevolgd door de kantonrechter. Er is echter wel sprake van causaal verband, omdat als er geen slot op de deur had gezeten of als er een andere voorziening was getroffen, het gesprek tussen de jongere en eiser niet op het plateau had hoeven plaatsvinden maar in de gang met de slaapkamers. Daar had eiser zijn collega’s die hem konden helpen. Op het plateau stond hij er namelijk alleen voor, terwijl hij tijdens de trainingen kreeg aangeleerd om samen met andere medewerkers in te grijpen.

Conclusie

De kantonrechter komt tot de conclusie dat gedaagde niet heeft voldaan aan haar zorgplicht die zij volgens artikel 7:658 BW heeft. Zij is aansprakelijk voor de schade die het gevolg is van het ongeval. Zij is dan ook verplicht om die schade aan eiser te vergoeden.

Wilt u de hele uitspraak teruglezen? Dat kan hier .

Wat te doen bij ongeval woon-werkverkeer?

tcwarnsinck@gmail.com (Tim Warnsinck) — Sun, 24 Jul 2022 11:30:02 GMT

Stel; u overkomt een arbeidsongeval op weg naar het werk. Of u overkomt een verkeersongeval tijdens werktijd. Wat is de definitie woon werk ongeval? Is er een verzekering woon werk verkeer? Dat zijn allemaal vragen die opkomen na een ongeval tijdens woon-werk verkeer. In deze blog leest u alle antwoorden op deze vragen.

Stel; u overkomt een ongeval onderweg naar werk met de fiets. Kunt u uw werkgever hiervoor aanspreken en dient uw werkgever hiervoor een verzekering af te sluiten?

Behoorlijke verzekering tegen verkeersrisico's

Uw werkgever is - behalve zijn algemene zorgplicht uit artikel 7:658 BW - verplicht zich als goed werkgever ex artikel 7:611 BW te gedragen. In de rechtspraak is bepaald dat het goed werkgeverschap onder meer inhoudt dat er door de werkgever een behoorlijke verzekering wordt afgesloten voor werknemers die in verband met hun werkzaamheden als bestuurder van een motorrijtuig betrokken kunnen raken bij een verkeersongeval . Hét bekende arrest hierbij is KLM/De Kuijer, waarin bepaald is dat een werkgever verplicht is maatregelen te treffen om risico's tot het minimum te beperken, effectief te waarschuwen voor bijzondere risico's en als het risico zich verwezenlijkt, dit voor zijn rekening te nemen, eventueel door het sluiten van een adequate verzekering . Die verplichting tot een adequate verzekering is echter niet onbeperkt, zo lees je ook in deze blog over een ongeval van een purser tijdens wachttijd in het buitenland.

Begrenzing adequate verzekering

Het afsluiten van een adequate verzekering door een werkgever is slechts beperkt tot bijzondere risico's die verbonden zijn aan deelname aan het verkeer. De bijzondere zorgplicht om zorg te dragen voor een behoorlijke verzekering strekt zich daarbij ook uit tot de schade die werknemers in de uitoefening van hun werkzaamheden lijden wanneer zij als ongemotoriseerde aan het verkeer deelnemen. Het is namelijk een feit van algemene bekendheid dat deelname aan het verkeer op de weg met name voor fietsers en voetgangers een bijzondere kwetsbaarheid meebrengt ten opzichte van andere verkeersdeelnemers.

Conclusie

Voor deelname aan het verkeer dient jouw werkgever in beginsel een adequate verzekering af te sluiten. Voor een ongeval tijdens werktijd moet er dus een verzekering afgesloten zijn die voldoende dekking biedt. Voor woon-werk verkeer geldt dit echter niet. Wil je meer weten? Neem dan contact op!

Wat als je een beroepsziekte hebt?

tcwarnsinck@gmail.com (Tim Warnsinck) — Sun, 24 Jul 2022 09:01:26 GMT

Wat is een beroepsziekte, wie bepaalt een beroepsziekte en hoe kan ik mijn werkgever aansprakelijk stellen? Het zijn allemaal vragen die opkomen als je denkt een beroepsziekte te hebben. In deze blog krijg je antwoord op al deze vragen.

Ten aanzien van beroepsziekten is in de rechtspraak - anders dan bij arbeidsongevallen ( blog: wat te doen bij een arbeidsongeval - een bijzondere zorgplicht aangenomen.

Een beroepsziekte is een ziekte of aandoening die geheel dan wel gedeeltelijk wordt veroorzaakt door werk of arbeidsomstandigheden . Je kunt daarbij denken aan de gevolgen van het werken met gevaarlijke stoffen (denk bijvoorbeeld aan luchtwegproblemen, (huid)aandoeningen of zelfs kanker) of de gevolgen van een te zware lichamelijke belasting (denk hierbij bijvoorbeeld aan RSI, een burn-out of rugklachten).
De werkgever is in dat kader op grond van artikel 7:658 BW gehouden om de nodige maatregelen te treffen met betrekking tot risico's waarvan hij het bestaan ten tijde van de blootstelling van de werknemer aan de het gevaar behoort te kennen .

Hoe bewijs je een beroepsziekte?

Op het moment dat vastgesteld is dat je schade hebt geleden in de uitoefening van jouw werkzaamheden, dan geldt - net als bij arbeidsongevallen ( blog: de bewijslast bij een arbeidsongeval ) - dat jouw werkgever op grond van artikel 7:658 BW moet stellen en zo nodig moet bewijzen dat hij aan zijn zorgplicht heeft voldaan. Je dient als werknemer uiteraard wel - als jouw werkgever daarbij voldoende feiten heeft gesteld - het verweer van de werkgever onderbouwd te betwisten, maar hieraan worden niet al te hoge eisen gesteld. Dat zou namelijk niet stroken met het beschermende karakter van het wetsartikel.
Wie stelt een beroepsziekte vast? Dat doet een medisch adviseur aan de hand van jouw medische informatie. Die medisch adviseur kan ingeschakeld worden via de letselschade advocaat die jou bijstaat.
Op het moment dat jouw werkgever tekortgeschoten is in het nemen van veiligheidsmaatregelen voor de hem bekende risico's en dat dit tekortschieten tevens de kans op het ontstaan van het onbekende gevaar heeft vergroot, dan is hij óók voor de gevolgen van het onbekende risico aansprakelijk.
Het door jou als werknemer te bewijzen causaal verband ( blog: wat is causaal verband? ) tussen de blootstelling aan de voor de gezondheid gevaarlijke stoffen en jouw gezondheidsklachten moet worden aangenomen op het moment dat je werkgever heeft nagelaten om de maatregelen te treffen die redelijkerwijs noodzakelijk waren om te voorkomen dat je schade zou lijden in de uitoefening van je werkzaamheden.
Voor toepassing van de hiervoor besproken bewijsregel geldt dat je al werknemer niet alleen stelt en zo nodig bewijst dat je tijdens de werkzaamheden blootgesteld bent aan de voor de gezondheid gevaarlijke stoffen, maar óók dat je stelt en zo nodig aannemelijk maakt dat je lijdt aan een ziekte die voor de blootstelling kan zijn ontstaan.
De toepassing van deze bewijsregel wordt gerechtvaardigd door alles wat bekend is over de ziekte en de oorzaken daarvan, maar ook door de schending door de werkgever van de veiligheidsnorm die beoogt de ziekte te voorkomen. Voor het vermoeden is geen plaats als het verband tussen de gezondheidsproblemen en de arbeidsomstandigheden te onzeker of te onbepaald is.
Hoe kan ik mijn werkgever aansprakelijk stellen? De werkgever aansprakelijk stellen voor burn out ? Dat lees je in deze blog!

Wil je mee weten over beroepsziektes? Neem dan gerust contact op!

Verkeersaansprakelijkheid; wie is er aansprakelijk bij een verkeersongeval?

tcwarnsinck@gmail.com (Tim Warnsinck) — Fri, 22 Jul 2022 12:32:25 GMT

'Ik heb iemand aangereden, wat nu?', 'Wie is er aansprakelijk?', 'De tegenpartij erkent geen aansprakelijkheid'; het zijn allemaal vragen die opkomen direct nadat je een ongeval hebt gehad. Hoe het zit met verkeersaansprakelijkheid lees je in deze blog.

Als je een verkeersfout maakt ben je in beginsel op grond van artikel 6:162 BW ( onrechtmatige daad ) aansprakelijk voor de daardoor ontstane schade. Verder geldt er een speciale regeling voor schadegevallen waarbij een niet-gemotoriseerde verkeersdeelnemer (lees: een voetganger of een fietser) in aanrijding komt met een motorrijtuig (artikel 185 WVW).

Artikel 185 WVW

De eigenaar van een motorrijtuig is aansprakelijk, ongeacht of hij zelf de bestuurder was als;

betrokkenheid van een niet-gemotoriseerde ;
er is sprake van schade ;
die het gevolg is van een verkeersongeval waarbij de gemotoriseerde betrokken was;
plaatsgevonden op de openbare weg .

Uitzondering : overmacht . In het geval van een ongemotoriseerde betrokkene van veertien jaar of ouder kan een beroep op overmacht opgaan als er sprake is van rechtens geen enkel verwijt van de gemotoriseerde. Dit is het geval als de fout van de ongemotoriseerde zo onwaarschijnlijk was dat de gemotoriseerde daar geen rekening mee hoefde te houden. Bij een ongemotoriseerde jonger dan veertien jaar is overmacht altijd uitgesloten.

Eigen schuld in het verkeer

Het voorgaande regime zegt iets over de aansprakelijkheid, maar niet over de verdeling van de schade. Die verdeling wordt geregeld via de beginselen van causaliteit en de billijkheidscorrectie .

Het gaat bij de causaliteit om de verdeling van de schade naar evenredigheid van de mate waarin de aansprakelijke partij en de benadeelde partij aan de schade hebben bijgedragen. Bij het bepalen hiervan moet worden bekeken in hoeverre het weggedrag van de benadeelde in verhouding staat tot het weggedrag van de aansprakelijke partij.
Er kan sprake zijn van aanpassing van de voornoemde causaliteitsverdeling als de billijkheid dit wegens een bepaalde ernst van de fout(en) of andere omstandigheden van het geval dit eist. Dit gebeurt door middel van een billijkheidscorrectie. Zo is bijvoorbeeld in de rechtspraak bepaald dat er een extra billijkheidscorrectie geldt voor benadeelden jonger dan veertien jaar ; behalve als er sprake is van opzet of bewuste roekeloosheid aan de zijde van de jongere, wordt er aan de jongere geen eigen schuld toegekend. Er is dan dus sprake van een schadevergoeding van 100% . Bij ongemotoriseerde verkeersdeelnemers van veertien jaar en ouder geldt - óók behoudens opzet of bewuste roekeloosheid - een percentage van minimaal 50%.

Wil je meer weten over aansprakelijkheid rond een verkeersongeval? Neem dan vrijblijvend contact op!

#aanrijding tegenpartij liegt #aanrijding gehad niet mijn schuld #wie is aansprakelijk bij schade? #tegenpartij erkent geen aansprakelijkheid #aansprakelijkheid autoschade #ik heb iemand aangereden wat nu #wie is aansprakelijk bij autoschade #wie meldt schade bij aanrijding #wie is aansprakelijk bij een botsing

Wanneer ben ik aansprakelijk voor schade veroorzaakt door mijn dier?

tcwarnsinck@gmail.com (Tim Warnsinck) — Thu, 21 Jul 2022 09:13:42 GMT

Als jouw dier bij een ander schade veroorzaakt dan kan het zijn dat jij deze schade dient te vergoeden. Wanneer ben je aansprakelijk voor de schade veroorzaakt door een dier?

Met betrekking tot aansprakelijkheid voor dieren (6:179 BW) geld diverse eisen. Zo moet er sprake zijn van;

(Mede) bezit van een dier;
Schade aangericht door de eigen activiteit van het dier. Het gaat hierbij om het onberekenbare element dat in de eigen energie van het dier gelegen ligt. Denk hierbij aan een waargebeurde casus waarbij een aantal varkens van een boer ontsnapte en dat die varkens een besmettelijke ziekte overbrachten op de varkens van een andere boer in de buurt. De boer van de ontsnapte varkens werd niet aansprakelijk geacht voor de daardoor ontstane schade, omdat het overslaan van een besmetting niet wordt aangemerkt als gedraging van het dier dat het gevolg is van zijn eigen onberekenbare energie.

Uitzondering

Tenzij formule. Er is geen sprake van aansprakelijkheid als de aangesproken persoon niet op grond van artikel 6:162 BW ( onrechtmatige daad ) aansprakelijk zou zijn geweest, als hij het gedrag van het dier in zijn macht zou hebben gehad. Denk hierbij aan de situatie waarbij een inbreker probeert spullen weg te nemen uit jouw woning en jij hem daarbij betrapt. Op het moment dat er een worsteling ontstaat en jouw hond grijpt daarbij de inbreker, dan ben je niet aansprakelijk voor de schade van de inbreker. Wanneer jij namelijk jouw hond de order had gegeven de inbreker aan te vallen, dan was jouw gedrag niet onrechtmatig geweest omdat er sprake zou zijn geweest van noodweer.

Meer weten over aansprakelijkheid voor dieren? Neem dan gerust contact op!

Wanneer is een opstal gebrekkig?

tcwarnsinck@gmail.com (Tim Warnsinck) — Wed, 20 Jul 2022 20:40:00 GMT

Het kan dat je aansprakelijk wordt gesteld voor een gebrekkige opstal. Wat is een gebrekkige opstal precies? Wanneer ben je aansprakelijk voor een gebrekkige opstal (6:174 BW)?

Wie schade lijdt door een gebouw, werk, weg, leiding of andere constructie, kan te maken krijgen met aansprakelijkheid voor een gebrekkige opstal. De juridische basis daarvoor ligt in artikel 6:174 BW. Die bepaling regelt wanneer de bezitter van een opstal aansprakelijk is voor schade die wordt veroorzaakt doordat de opstal niet voldoet aan de eisen die men daaraan in de gegeven omstandigheden mag stellen.

Het gaat bij deze aansprakelijkheid niet alleen om instortende gebouwen. Het huidige recht is ruimer. Ook andere gebouwen en werken die duurzaam met de grond zijn verenigd kunnen onder het begrip opstal vallen. Daarbij kan worden gedacht aan gebouwen, muren, bruggen, damwanden, dijken, verharde wegen, leidingen, riolen, liften, dakpannen of waterleidingbuizen, voor zover zij als gebouw, werk of bestanddeel daarvan in de zin van artikel

6:174 BW kunnen worden aangemerkt.

Een opstal is dus meer dan alleen een huis of bedrijfspand. Beslissend is of sprake is van een gebouw of werk dat rechtstreeks of indirect duurzaam met de grond is verenigd. Zaken die slechts tijdelijk of eenvoudig verplaatsbaar zijn, vallen daar niet zonder meer onder. Een natuurlijke berghelling, rots of boom is op zichzelf evenmin een opstal, omdat artikel 6:174 BW ziet op wat kunstmatig door bouwing is gevormd.

Waarom bestaat aansprakelijkheid voor gebrekkige opstallen?

De gedachte achter artikel 6:174 BW is dat de benadeelde vaak moeilijk kan achterhalen waardoor een gebrek precies is ontstaan. Een gebrek aan een gebouw of werk kan voortkomen uit een foutieve berekening, ondeugdelijke bouwstoffen, fouten bij uitvoering, gebrekkig onderhoud, chemische processen, verzakking van de grond of andere oorzaken.

Voor de benadeelde is het vaak lastig om te bewijzen wie van al die mogelijke partijen een fout heeft gemaakt. De wet legt het risico daarom in beginsel bij de bezitter van de opstal. Die kan zich vervolgens, als daarvoor grond bestaat, verhalen op degene die het gebrek heeft veroorzaakt, zoals een aannemer, architect, installateur of andere betrokken partij.

Wanneer is een opstal gebrekkig?

Een opstal is gebrekkig wanneer deze niet voldoet aan de eisen die men daaraan in de gegeven omstandigheden mag stellen en daardoor gevaar voor personen of zaken oplevert, welk gevaar zich vervolgens verwezenlijkt.

Het gaat dus niet om ieder gebrek in algemene zin. De vraag is of de opstal uit het oogpunt van veiligheid niet aan de daaraan te stellen eisen voldoet. Daarbij kunnen verschillende omstandigheden een rol spelen, zoals de aard van de opstal, de functie ervan, de fysieke toestand op het moment waarop het gevaar zich verwezenlijkt en het te verwachten gebruik door derden.

Een publiek toegankelijk gebouw of werk wordt anders beoordeeld dan een gesloten gebouw op besloten terrein. Ook maakt het uit waarvoor de opstal dient en welke veiligheidsrisico’s redelijkerwijs aan het gebruik ervan verbonden zijn.

Geen absolute garantienorm

Belangrijk is dat artikel 6:174 BW geen absolute garantienorm bevat. Het enkele feit dat schade is ontstaan, betekent dus niet automatisch dat de opstal gebrekkig was. Het optreden van schade is onvoldoende om aansprakelijkheid aan te nemen.

De vraag blijft of de opstal, gelet op de concrete omstandigheden, niet voldeed aan de veiligheidseisen die men daaraan mocht stellen. Ook wanneer een gevaar zich heeft verwezenlijkt, moet dus nog worden beoordeeld of dat gevaar voortkwam uit een gebrekkige toestand van de opstal in de zin van artikel 6:174 BW.

Dat maakt de beoordeling genuanceerd. Enerzijds hoeft de benadeelde niet altijd precies te bewijzen door wiens fout het gebrek is ontstaan. Anderzijds is niet iedere onveilige gebeurtenis of iedere schade aan een gebouw voldoende om aansprakelijkheid aan te nemen.

Voldoen aan voorschriften is niet altijd genoeg

Dat een opstal in algemene zin voldoet aan veiligheidsvoorschriften, sluit niet uit dat zij toch gebrekkig kan zijn. De beoordeling van gebrekkigheid hangt af van alle omstandigheden van het geval. Veiligheidsvoorschriften en zorgvuldigheidsnormen spelen daarbij een belangrijke rol, maar zijn niet altijd beslissend.

Een gebouw of werk kan formeel aan bepaalde voorschriften voldoen, terwijl de concrete toestand of het concrete gebruik toch maakt dat het uit veiligheidsoogpunt niet voldoet aan de eisen die men daaraan mag stellen. Omgekeerd betekent een incident niet vanzelf dat de opstal gebrekkig was.

Voorbeelden van opstallen

Onder opstallen kunnen onder meer gebouwen en werken vallen die duurzaam met de grond zijn verenigd. De rechtspraak en literatuur noemen onder meer gebouwen, schuttingen, muren, bruggen, strekdammen, damwanden, sluiswerken, verharde wegen, fietspaden, telefoonpalen, riolen, leidingen, dijken en ondergrondse werken.

Ook bestanddelen van een gebouw kunnen onder de aansprakelijkheid vallen, zoals liften, dakpannen of waterleidingbuizen. Van belang is steeds of de zaak als gebouw, werk of onderdeel daarvan binnen het bereik van artikel 6:174 BW valt.

Niet alles valt daaronder. Een tent die van dag tot dag verplaatsbaar is, een tijdelijke hulpconstructie op een bouwplaats, een directiekeet of een railbaan op een bouwterrein hoeft niet zonder meer als opstal te gelden. Het duurzame verband met de grond is een belangrijk onderscheidend criterium.

Losse voorwerpen en tijdelijke situaties

Niet ieder gevaar op of in een gebouw betekent dat het gebouw zelf gebrekkig is. Een los voorwerp dat zich op een bepaalde plaats bevindt, maakt de opstal niet automatisch gebrekkig. In de literatuur en rechtspraak wordt terughoudend omgegaan met situaties waarin het gevaar vooral wordt veroorzaakt door een object of omstandigheid die niet werkelijk tot de toestand van de opstal behoort.

Dat kan anders liggen wanneer de plaatsing of aanwezigheid van een object zozeer samenhangt met het gebruik of de inrichting van de opstal dat daardoor de opstal uit veiligheidsoogpunt niet meer voldoet aan de eisen die men daaraan mag stellen. De beoordeling blijft dus feitelijk en contextafhankelijk.

De tenzij-regel

Artikel 6:174 BW bevat een belangrijke beperking: de bezitter is niet aansprakelijk als hij, gesteld dat hij het gevaar op het moment van ontstaan daarvan zou hebben gekend, niet aansprakelijk zou zijn geweest op grond van artikel 6:162 BW.

Deze tenzij-regel brengt mee dat ook bij risicoaansprakelijkheid ruimte blijft voor omstandigheden die aansprakelijkheid uitsluiten. Daarbij kan worden gedacht aan situaties waarin de bezitter alle noodzakelijke maatregelen heeft genomen om het gevaar te beëindigen, maar het gevaar zich toch verwezenlijkt. Ook kan van belang zijn dat maatregelen in de gegeven omstandigheden nog niet konden worden verlangd of zelfs onder een publiekrechtelijk verbod vielen.

Daarnaast kan de positie van de benadeelde zelf een rol spelen. Als de benadeelde de gebrekkige toestand zelf onrechtmatig heeft veroorzaakt, kan dat meebrengen dat jegens hem geen rechtsplicht bestond om die toestand te beëindigen. Ook kan verschil bestaan tussen normale bezoekers van een gebouw en personen die zich daar zonder recht of titel bevinden.

Wie is aansprakelijk voor een gebrekkige opstal?

De hoofdregel is dat de bezitter van de opstal aansprakelijk is. Dat is meestal de eigenaar, maar juridisch gaat het om bezit. Degene die in de openbare registers als eigenaar van de opstal of grond staat ingeschreven, wordt vermoed bezitter van de opstal te zijn. Bij medebezit kunnen medebezitters hoofdelijk aansprakelijk zijn.

Er zijn uitzonderingen. Als op de opstal een recht van erfpacht rust, is in beginsel de bezitter van het erfpachtrecht aansprakelijk. Bij openbare wegen rust de aansprakelijkheid op het overheidslichaam dat moet zorgen dat de weg in goede staat verkeert. Bij leidingen rust de aansprakelijkheid in beginsel op de beheerder daarvan, met uitzondering van bepaalde leidingen binnen een gebouw of werk die dienen voor toevoer of afvoer ten behoeve van dat gebouw of werk.

Voor ondergrondse werken, zoals tunnels, ondergrondse metrostations of parkeergarages, bevat de wet eveneens een bijzondere regeling.

Opstal gebruikt in de uitoefening van een bedrijf

Een belangrijke uitzondering geldt wanneer de opstal wordt gebruikt in de uitoefening van een bedrijf. Dan rust de aansprakelijkheid in beginsel niet op de bezitter, maar op degene die het bedrijf uitoefent.

Deze uitzondering is voor ondernemers van praktisch belang. Denk aan een bedrijfshal, winkelruimte, praktijkruimte, fabriekshal, parkeergarage of andere opstal die in de bedrijfsuitoefening wordt gebruikt. De aansprakelijkheid van de bedrijfsmatige gebruiker ziet ook op gevaren die voortkomen uit bestaande eigenschappen van de opstal die deze, gezien het gebruik dat ervan wordt gemaakt, onveilig maken.

Wel is vereist dat het ontstaan van de schade voldoende verband houdt met de uitoefening van het bedrijf. Degene die het bedrijf uitoefent, zal moeten aantonen dat tussen het bestaan of ontstaan van het gebrek en de bedrijfsuitoefening geen verband bestaat als hij zich daaraan wil onttrekken.

Kan ook iemand anders aansprakelijk zijn?

De toepasselijkheid van artikel 6:174 BW sluit niet uit dat naast of in plaats van de bezitter of bedrijfsmatige gebruiker ook een ander aansprakelijk kan zijn. Denk aan iemand die onvoldoende toezicht heeft gehouden, een aannemer, architect, installateur, gemeente of een andere partij die op grond van onrechtmatige daad of aansprakelijkheid voor ondergeschikten kan worden aangesproken.

Dat is vooral relevant wanneer de oorzaak van het gebrek terug te voeren is op ontwerp, uitvoering, onderhoud, toezicht of andere concrete gedragingen. Artikel 6:174 BW biedt een route tegen de bezitter of daarmee gelijkgestelde partij, maar neemt andere mogelijke aansprakelijkheidsgronden niet weg.

Bewijs en beoordeling

Wie een beroep doet op artikel 6:174 BW moet in beginsel stellen en bewijzen dat sprake is van een opstal, dat de opstal niet voldeed aan de eisen die men daaraan in de gegeven omstandigheden mocht stellen, dat daardoor gevaar voor personen of zaken ontstond en dat dit gevaar zich heeft verwezenlijkt.

Bij bepaalde gebeurtenissen kan het enkele feit dat een constructie is verschoven of bezweken wel een vermoeden opleveren dat de opstal niet voldeed aan de daaraan te stellen eisen. De aangesproken partij kan dan tegenbewijs leveren. De precieze bewijspositie hangt af van het soort opstal, de aard van de schade en de concrete omstandigheden.

Waarom deze beoordeling belangrijk is

Aansprakelijkheid voor opstallen is vaak feitelijk en juridisch complex. De vraag is niet alleen of er schade is ontstaan, maar ook of sprake is van een opstal, of die opstal gebrekkig was, welk gevaar zich heeft verwezenlijkt, wie juridisch als aansprakelijke persoon geldt en of de tenzij-regel of een andere beperking aan aansprakelijkheid in de weg staat.

Voor slachtoffers kan artikel 6:174 BW belangrijk zijn omdat zij niet altijd hoeven te bewijzen door wiens fout het gebrek precies is ontstaan. Voor eigenaren, ondernemers en andere aangesproken partijen is juist van belang dat artikel 6:174 BW geen onbeperkte garantienorm is. Niet ieder incident bij een gebouw of werk leidt automatisch tot aansprakelijkheid.

Bespreek uw zaak

Heeft u schade geleden door een gebouw, bedrijfsruimte, weg, leiding of ander werk? Of wordt u juist aangesproken wegens een vermeend gebrekkige opstal? Vittoria Law kan beoordelen of artikel 6:174 BW toepassing vindt, wie aansprakelijk kan zijn en welke verweren of vervolgstappen in uw situatie voor de hand liggen.

Wanneer is een zaak gebrekkig?

tcwarnsinck@gmail.com (Tim Warnsinck) — Wed, 20 Jul 2022 13:25:19 GMT

Wanneer een roerende zaak als een wasmachine in brand vliegt, is de kans groot dat deze gebrekkig is. Wat zijn de vereisten voor aansprakelijkheid voor een gebrekkige roerende zaak (6:173 BW)?

Wat zijn de vereisten voor aansprakelijkheid voor een gebrekkige roerende zaak? Er moet sprake zijn van;

Bezit of gebruik van een roerende zaak , die bedrijfsmatig gebruikt wordt (6:181 lid 1 BW). In het voorbeeld van de in brand gevlogen wasmachine moet er dus sprake zijn van de verhuur of het leasen van een wasmachine;
De zaak moet gebrekkig zijn. Hiervan is sprake als de zaak niet voldoet aan de eisen die men daaraan in de betreffende omstandigheden mag stellen. Denk hierbij aan het feit dat je van een auto mag verwachten dat de remmen werken of dat men van een wasdroger mag verwachten dat deze niet in brand vliegt;
Het moet algemeen bekend zijn dat het defect een bijzonder gevaar voor personen of zaken oplevert. Zo is in het voorbeeld van de defecte remmen van de auto van algemene bekendheid dat dit grote gevaren met zich mee kan brengen;
Het bijzondere gevaar moet zich ook verwezenlijkt hebben; er is daadwerkelijk schade aan personen of zaken.

Wanneer niet aansprakelijk voor gebrekkige roerende zaken?

Er is geen sprake van aansprakelijkheid wanneer de bezitter of bedrijfsmatig gebruiker niet aansprakelijk zou zijn geweest op grond van artikel 6:162 BW ( onrechtmatige daad ), als hij het gevaar op het moment van het ontstaan ervan zou hebben gekend;
Als er sprake is van productaansprakelijkheid ex 6:185 BW is de bezitter of bedrijfsmatig gebruiker niet aansprakelijk, maar de producent. Dit uiteraard tenzij het aannemelijk is dat het gebrek is ontstaan nadat de zaak in het verkeer is gebracht of wanneer het om een zaakschade gaat die onder het franchisebedrag ex 6:190 BW blijft;
Is de zaak in gebruik vanuit een bedrijfsmatig perspectief, dan is de gebruiker aansprakelijk (6:181 BW).

Meer weten over gebrekkige roerende zaken? Neem dan gerust contact op!

Is KLM aansprakelijk voor ongeval purser tijdens wachttijd?

tcwarnsinck@gmail.com (Tim Warnsinck) — Sat, 21 May 2022 09:42:51 GMT

Een purser is gedurende de wachttijd tussen twee vluchten ten val gekomen in een sporthal van een crewhotel in Argentinië. Is KLM als werkgever van de purser op grond van artikel 7:658 BW en/of 7:611 BW aansprakelijk voor de schade die de purser hierdoor geleden heeft - en gaat de rechter daarmee verder dan het bekende HR KLM / De Kuijer arrest?

Rechtbank Amsterdam, 16 mei 2022, ECLI:NL:RBAMS:2022:2669

Relevante feiten en omstandigheden

Een purser van KLM - de verzoeker in deze procedure - verbleef in een periode tussen twee vluchten in een crewhotel van KLM in Buenos Aires, Argentinië. De purser besloot op enig moment om in de sporthal van het Argentijnse hotel te gaan sporten, toen hij al rennend op een loopband geconfronteerd werd met een grote stroomstoring. De door de stroomstoring uitgevallen loopband stond op een verhoging met twee treden. De purser is bij het verlaten van de - inmiddels door de stroomstoring helemaal verduisterde - sportzaal van deze treden afgevallen. Hij liep hierdoor ernstig letsel op aan zijn enkel.

Een collega van de purser die ook aanwezig was in de sportzaal, onderschrijft het verhaal van de purser.

Purser stelt KLM aansprakelijk

KLM heeft voor de medewerkers die letsel oplopen een ongevallenverzekering afgesloten, die voor vliegend personeel óók geldt gedurende de wachttijd tussen twee vluchten in het buitenland. De kosten van de verzekering worden door KLM gedragen. Op het moment van de zitting is de aanspraak op de verzekering vastgesteld, maar de omvang van de schade nog niet.

Buiten de afwikkeling van de schade op de ongevallenverzekering heeft de purser KLM ook aansprakelijk gesteld op grond van de artikelen 7:658 BW en 7:611 BW. Volgens de purser is er sprake van een schending van een zorgplicht door KLM, waardoor hij in de uitoefening van zijn werkzaamheden schade heeft opgelopen. Verder stelt de purser dat KLM zich niet heeft gedragen als goed werkgever in de zin van artikel 7:611 BW. KLM heeft echter aansprakelijkheid voor beide voornoemde grondslagen afgewezen.

Overwegingen kantonrechter

In de daaropvolgende procedure stelt de kantonrechter voorop dat artikel 7:658 lid 2 BW bepaalt dat de werkgever tegenover zijn werknemer aansprakelijk is voor de schade die de werknemer in de uitoefening van zijn werkzaamheden lijdt. Dit is alleen anders als de werkgever aantoont dat hij zijn in artikel 7:658 lid 1 BW beschreven zorgplicht is nagekomen. Dit artikel beoogt, zo merkt de kantonrechter op, een werknemer te beschermen tegen de aan zijn werk en werkomgeving verbonden veiligheidsrisico's.

Daarbij geldt dat het tussen partijen niet ter discussie staat dat de purser in het crewhotel in Buenos Aires schade heeft opgelopen, in die zin dat hij in de sportzaal van het hotel tijdens een massieve stroomstoring van een afstapje is gevallen en daardoor letsel heeft opgelopen. De vraag die vervolgens aan de kantonrechter voorligt is of het ongeval wel heeft plaatsgevonden tijdens de uitoefening van de werkzaamheden zoals bedoeld in artikel 7:658 BW...

In de uitoefening van de werkzaamheden?

In de onderhavige situatie heeft het ongeval plaatsgevonden in de tussen de heen- en terugvlucht gelegen verplichte wachttijd van de purser. De kantonrechter verwijst in zijn overwegingen naar het bekende KLM / De Kuijer - arrest van de Hoge Raad (ECLI:NL:HR:2005:AR6669 ) , waarbij het om een piloot van KLM ging die in de wachttijd tussen twee vluchten een verkeersongeval overkwam. Dat ongeval vond plaats toen de piloot in een door hemzelf geboekte taxi onderweg was van het hotel naar een restaurant, om daar een hapje te eten. In het aan het KLM / De Kuijer voorafgaande arrest bepaalde het hof dat de verplichte wachttijd tussen twee vluchten aangemerkt dient te worden als een periode die een zodanige samenhang heeft met de door werknemer voor KLM verrichte werkzaamheden, dat óók gedurende deze tijd de uit artikel 7:611 BW voortvloeiende verplichting voor KLM bestond zich jegens werknemer als een goed werkgever te gedragen. Dit oordeel werd door de Hoge Raad in stand gelaten. Of KLM als werkgever op grond van artikel 7:658 BW aansprakelijk was, is in het arrest door de Hoge Raad - net als door het hof - in het midden gelaten.

Terug naar de onderhavige kwestie. De kantonrechter merkt in zijn beschikking op dat het begrip ‘in de uitoefening van zijn werkzaamheden’ van artikel 7:658 BW volgens vaste rechtspraak ruim uitgelegd dient te worden. Dat de purser op het moment van het ongeval niet ‘aan het werk’ maar in het crewhotel aan het sporten was, houdt volgens de kantonrechter niet zonder meer in dat de schade niet is opgetreden ‘in de uitoefening van zijn werkzaamheden’ als bedoeld in artikel 7:658 BW. Volgens de kantonrechter kan de werknemer óók schade lijden ‘in de uitoefening van zijn werkzaamheden’ op het moment dat het ongeval plaats vindt op een andere plaats dan de ‘normale’ werkplek of na de feitelijke werkzaamheden. Daarbij geldt volgens de kantonrechter wel dat de de oorzaak wel verband dient te houden met de (primaire) werkzaamheden en moet de werkgever, om te kunnen voldoen aan zijn zorgplicht, zeggenschap hebben over de locatie en de activiteiten van de werknemer.

Het bereik van artikel 7:658 BW

De vraag rijst vervolgens bij de kantonrechter of bij het gebruikmaken van sportfaciliteiten van het crewhotel tijdens de wachttijd tussen vluchten, nog sprake is van activiteiten die binnen het bereik van artikel 7:658 BW vallen. De kantonrechter overweegt enerzijds dat de wachttijd inherent is aan de werkzaamheden die de purser voor KLM verrichte, nu uit veiligheidsoverwegingen het noodzakelijk wordt geacht dat het cabinepersoneel na een zeker aantal uren vliegtijd een bepaalde wachttijd in acht neemt - de werknemers zijn daarbij afhankelijk van KLM. Daarbij geldt dat het KLM is die het crewhotel uitkiest, boekt en ter beschikking stelt aan haar personeel om daar te verblijven. Tot slot stimuleert KLM het gebruikmaken van sportfaciliteiten tijdens de wachttijd actief en geldt dat als er geen sportzaal in het crewhotel is, het personeel een aparte vergoeding krijgt om ergens anders te sporten.

Anderzijds geldt ook, zo merkt de kantonrechter op, dat de wachttijd ook niet volledig als werktijd kan worden aangemerkt. KLM medewerkers - en dus ook de purser - kunnen deze tijd naar eigen inzicht invullen. Zij zijn niet verplicht om gebruik te maken van de (sport-)faciliteiten van het crewhotel. KLM heeft volgens de kantonrechter ook geen zeggenschap over de wijze waarop de medewerkers de wachttijd invullen; KLM heeft immers geen bevoegdheid de medewerkers hierin instructies of aanwijzingen te geven.

De zeggenschap van de werkgever

Dit laatste vindt de kantonrechter doorslaggevend. De zorgplicht van de werkgever hangt nauw samen met de zeggenschap van de werkgever over de werkplek en zijn bevoegdheid de werknemer aanwijzingen te geven ter zake van de (wijze van) uitoefening van zijn werkzaamheden. De aansprakelijkheid van de werkgever op grond van artikel 7:658 BW berust op de zeggenschap van de werkgever over de werknemer en zijn bevoegdheid de werknemer aanwijzingen te geven. Tussen de uitoefening van de werkzaamheden - lees: het fungeren als purser aan boord van een vliegtuig - en het gebruikmaken van de sportzaal van het crewhotel bestaat een onvoldoende nauwe band. De purser werd niet verplicht tijdens de wachttijd van sportfaciliteiten gebruik te maken. Het enkele feit dat KLM het gebruik van de sportzaal actief stimuleerde, maakt dat volgens de kantonrechter niet anders.

De conclusie van de kantonrechter is derhalve dat KLM voor de gevolgen van het ongeval dat de purser in het crewhotel is overkomen, niet aansprakelijk is op grond van artikel 7:658 BW.

Aansprakelijkheid op grond van artikel 7:611 BW?

De purser heeft ook een beroep gedaan op artikel 7:611 BW. Dit artikel bepaalt dat de werkgever en de werknemer verplicht zijn zich als een goed werkgever en goed werknemer jegens elkaar te gedragen. De vraag is dus of KLM zich niet als een goed werkgever heeft gedragen, waardoor zij de gevolgen van het letsel van de purser dient te vergoeden. Daarbij overweegt de kantonrechter het volgende.

De kantonrechter merkt eerst op dat in de rechtspraak van de Hoge Raad (zie onder meer HR 11 november 2011, ECLI:NL:HR:2011: BR521 5 ) is bepaald dat artikel 7:611 BW in bijzondere gevallen kan mee brengen dat bij ongevallen die niet onder artikel 7:658 BW vallen, van de werkgever geeist kan worden dat hij zorgt voor een behoorlijke verzekering voor de werknemer. Deze verzekeringsplicht van de werkgever is in de rechtspraak echter gelimiteerd tot schade die de werknemer lijdt in de uitoefening van hun werkzaamheden wanneer zij deelnemen aan het wegverkeer.

De kantonrechter merkt daartoe op dat – nog los van de reikwijdte van de in de rechtspraak aanvaarde verzekeringsplicht voor verkeersongevallen – KLM voor haar medewerkers wel degelijk een collectieve ongevallenverzekering afgesloten had - én dat de purser hier ook een beroep op heeft gedaan. Die verzekering biedt dekking voor het ongeval dat de purser overkomen is en de hoogte van de dekking acht de kantonrechter afdoende. KLM treft in dat opzicht dan ook geen verwijt.

De kantonrechter oordeelt tot slot dat er geen andere redenen zijn dat KLM de schade van de purser zou moeten vergoeden; het op verschillende plaatsen op de wereld verblijven in hotels kan zonder nadere motivering niet worden gezien als een bijzonder risico. Ook is volgens de kantonrechter onvoldoende gesteld en/of gebleken dat er in Argentinië of Zuid-Amerika een zodanige kans op stroomstoringen is dat dat moet worden gezien als een bijzonder risico. Het feit dat de purser tijdens een stroomstoring in de sportzaal van het hotel is gevallen, kan ondanks de ongelukkige afloop, in zijn algemeenheid niet worden gezien als een bijzonder risico op schade of een bij KLM bekend specifiek en ernstig gevaar.

Conclusie

Al met al kan volgens de kantonrechter onder deze omstandigheden niet worden aangenomen dat KLM tekort is geschoten in haar verplichtingen op grond van goed werkgeverschap. Dat purser van het ongeval geen verwijt treft en hij zich niet onverantwoord heeft gedragen, maakt dit niet anders.

Wil je de hele uitspraak teruglezen? Dat kan hier .

Toeschouwer voetbalwedstrijd krijgt bal tegen zijn hoofd; is de speler aansprakelijk?

tcwarnsinck@gmail.com (Tim Warnsinck) — Fri, 01 Apr 2022 11:08:12 GMT

Een langs de lijn kijkende vader krijgt tijdens een voetbalwedstrijd van zijn zoon een bal hard tegen zijn hoofd, waardoor hij ernstig letsel oploopt. Is de speler hiervoor aansprakelijk jegens de vader en welke jurisprudentie speelt een rol bij het beantwoorden van deze vraag? Je leest het in deze blog!

Rechtbank Rotterdam, 30 maart 2022, ECLI:NL:RBROT:2022:2411

Feiten en omstandigheden

Een vader van één van de spelers (verder: "eiser") stond naast het veld naar de voetbalwedstrijd van zijn zoon te kijken. Hij stond samen met ongeveer twintig anderen langs de lijn. Op enig moment tijdens de wedstrijd heeft een speler van de tegenpartij (verder: "gedaagde") een hoge bal aangenomen, maar hij bleek onvoldoende in staat de bal te controleren. Hij besloot daarop de bal over de zijlijn het veld uit te trappen. De bal kwam daarbij op onfortuinlijke wijze tegen het hoofd van eiser aan, die op een betonnen plaat ten val kwam en het bewustzijn verloor. Eiser heeft hierdoor ernstig letsel opgelopen.

Een lid van het voetbalteam van gedaagde heeft vervolgens een getuigenonderzoek gedaan, waarbij diverse betrokken personen gehoord zijn. Uit dit onderzoek kwam kort gezegd naar voren dat er weliswaar sprake was van een harde trap én dat er best voor een andere oplossing gekozen had kunnen worden, maar dat er bij gedaagde géén sprake leek te zijn van bewustzijn dat zijn onbesuisde uittrap ook wel eens ernstig letsel zou kunnen veroorzaken. Gedaagde heeft op grond van deze verklaringen aansprakelijkheid afgewezen.

Procedure bij de rechtbank

Eiser heeft vervolgens besloten om gedaagde in rechte te betrekken. Bij de procedure staat centraal de vraag of gedaagde onrechtmatig gehandel d heeft jegens eiser. Eiser stelt namelijk dat gedaagde uit hoofde van artikel 6:162 B W aansprakelijk is, omdat hij onrechtmatig jegens hem heeft gehandeld. Die onrechtmatigheid zou gelegen zijn in het feit dat gedaagde zich als speler bewust, opzettelijk en roekeloos gedroeg door een bal met volle snelheid en kracht het aan de zijlijn opgestelde publiek in te trappen. Eiser merkt daarbij op dat gedaagde weliswaar mogelijk niet het oogmerk had om hem letsel toe te brengen, maar dat er wél sprake van bewust handelen van gedaagde. Dit vanwege het feit dat hij tijdens de wedstrijd de tijd en de mogelijkheid had om een andere keuze te maken dan de bal met volle snelheid en kracht uit te trappen, het publiek in.

Juridisch kader

De rechter merkt allereerst op dat de vraag of een deelnemer aan een sport of spel onrechtmatig heeft gehandeld door een gedraging als gevolg waarvan aan een andere deelnemer letsel is toegebracht, minder snel bevestigend moet worden beantwoord dan wanneer die gedraging niet in een sport- of spelsituatie had plaatsgevonden. De reden daarvan is volgens de rechter dat 'de deelnemers aan een sport of spel in redelijkheid tot op zekere hoogte gevaarlijke, slecht gecoördineerde, verkeerd getimede of onvoldoende doordachte handelingen of gedragingen waartoe de activiteit uitlokt of die daarin besloten liggen, van elkaar moeten verwachten'. De rechter verwijst daarbij naar de arresten HR 28 juni 1991, ECLI:NL:HR:1991:ZC0300 en HR 28 maart 2003, ECLI:NL:HR:2003:AF2680 .

Verder merkt de rechter op dat bij de aansprakelijkheidsvraag van belang is wat een toeschouwer van het gedrag van de deelnemer mag verwachten. Het is namelijk zo dat 'een deelnemer aan een sport- of spelsituatie pas tegenover een toeschouwer aansprakelijk is, wanneer zijn handelen tegenover die toeschouwer een zodanige onzorgvuldigheid oplevert dat het niet meer geacht kan worden inherent te zijn aan een optimale, prestatiegerichte sportbeoefening, die enerzijds de deelnemer nastreeft, en anderzijds de toeschouwer van hem verlangt'.

In deze blog lees je meer over het juridische kader in sport- en spelsituaties .

Overwegingen rechtbank

De rechter overwoog dat bij een wedstrijdsituatie door deelnemers over het algemeen grotere risico’s worden genomen dan in het gewone maatschappelijke verkeer gebruikelijk is. Daarbij geldt dat voetbal een contactsport is, waarbij men met regelmaat de bal van elkaar probeert af te pakken. Eiser kon dan volgens de rechter ook van gedaagde verwachten dat hij zich als verdediger zou inzetten om aanvallen van het andere team af te slaan en balbezit van de tegenpartij te voorkomen. Eiser diende als toeschouwer dan ook tot op zekere hoogte risico’s die men tijdens een voetbalwedstrijd loopt, op de koop toe te nemen. Dat eiser niet aan de wedstrijd deelnam, maar langs de zijlijn toekeek maakt dit volgens de rechter niet anders. Daarbij is volgens de rechter tevens van belang dat de strijd om de bal nu juist het spektakel oplevert waarvoor een toeschouwer naar de wedstrijd komt kijken.

Mate van gevaarzettendheid

De rechter is dan ook van oordeel dat eiser als toeschouwer tot op zekere hoogte gevaarzettend gedrag van gedaagde mocht verwachten. De vraag is vervolgens voor de rechter of deze gedraging zó gevaarzettend was, dat eiser dit niet hoefde te verwachten bij deze voetbalpartij. De rechter oordeelt van niet en betrekt daar de volgende omstandigheden bij;

De gedaagde heeft de bal uitgespeeld om vanuit zijn rol als verdediger te voorkomen dat de tegenpartij de bal kreeg;
Eiser heeft tijdens de zitting aangegeven dat het in een dergelijke situatie geen vreemde keuze is om de bal uit te trappen;
Er zijn géén aanknopingspunten dat gedaagde welbewust het risico genomen heeft een toeschouwer hard te raken;
Het uittrappen van de bal an sich levert géén gevaarzettend handelen op dat niet beschouwd kan worden als passend bij een normale prestatiegerichte wijze van voetballen.

De rechter verwijst afsluitend (nogmaals) naar de hiervoor besproken rechtspraak van de Hoge Raad, waaruit blijkt dat in het kader van sport of spel tot op zekere hoogte gevaarlijke, slecht gecoördineerde, verkeerd getimede of onvoldoende doordachte handelingen of gedragingen - en dus ook mogelijk wat onbesuisde handelingen - moet worden verwacht. Alhoewel het incident tot een noodlottige afloop bij eiser heeft geleid, kan volgens de rechter niet worden aangenomen dat gedaagde in het kader van de voetbalwedstrijd een abnormaal gevaarlijke gedraging heeft verricht die niet van hem behoefde te worden verwacht, door de bal uit te spelen zoals hij heeft gedaan. Van onrechtmatig handelen door gedaagde is volgens de rechter dan ook geen sprake, zodat gedaagde niet kan worden aangesproken voor de door eiser geleden schade.

De hele uitspraak leest u hier .

Afsluitend

Wilt u meer lezen over gevaarzetting bij sport- en spelsituaties , lees dan deze blog. Heeft u te maken gehad met of vragen over aansprakelijkheid rond sport- en spelsituaties, neem dan gerust contact op!

De volledigheids- en waarheidsplicht bij een procedure; eerlijkheid duurt het langst!

tcwarnsinck@gmail.com (Tim Warnsinck) — Fri, 01 Apr 2022 10:15:29 GMT

Partijen zullen bij de rechter een voor zichzelf zo gunstig mogelijk verhaal neerzetten. Hierbij bestaat een grote mate van vrijheid, maar die is begrensd. In artikel 21 Rv staat namelijk dat partijen verplicht zijn de voor de beslissing van belang zijnde feiten volledig en naar waarheid aan te voeren. Wordt deze verplichting niet nageleefd, dan kan de rechter daaruit de gevolgtrekking maken die hij geraden acht.

Op het moment dat je iemand aansprakelijk acht voor jouw schade , dan je iemand aansprakelijk stellen . Op het moment dat de andere partij stelt dat hij of zij niet aansprakelijk is, dan kun je ervoor kiezen om de zaak voor de rechter te laten komen. Op dat moment moet je een dagvaarding of verzoekschrift opstellen, waarin je schrijft waarom je meent dat de andere partij aansprakelijk is voor jouw schade. In die dagvaarding moet je óók alle voor de beslissing van de rechter van belang zijnde feiten en omstandigheden volledig en naar waarheid vermelden. Doe je dat niet, dan kan de nodige nadelige gevolgen voor je hebben;

De waarheidsplicht en volledigheidsplicht ex artikel 21 Rechtsvordering ("Rv")

Rechtbank Noord-Nederland, 1 december 2021, ECLI:NL:RBNNE:2021:5662

In deze zaak ging het over de vraag of er wel of geen overeenkomst van opdracht was, waaruit betaling van een aantal facturen voort zou vloeien. De aangesproken partij die de facturen ontvangen heeft, stelt zich op het standpunt dat de facturen weliswaar ontvangen zijn maar dat deze aan de verkeerde B.V. waren gericht. Dit terwijl de aangesproken partij in eerdere instantie juist aangegeven had de facturen te zullen betalen, waarbij zij niets stelden over een verkeerde B.V. De aangesproken partij verweerde zich ook nog met het standpunt dat de betalingstoezegging door de andere B.V. was gedaan, terwijl er ter zitting bleek dat dit helemaal niet het geval was.

De rechter maakte korte metten met deze leugenachtige verweren van de gedaagde partij en merkt op dat partijen op grond van artikel 21 Rv verplicht zijn om de voor de beslissing van belang zijnde feiten volledig en naar waarheid aan te voeren. De rechter wijst erop dat deze verplichting niet alleen ertoe strekt de rechter in staat te stellen op het door partijen ter beoordeling voorgelegde geschil te beslissen, maar dient ook ertoe de wederpartij in staat te stellen zich adequaat en ter zake dienend te verdedigen. De rechter en de wederpartij mogen niet op het verkeerde been worden gezet doordat feitelijk onjuiste en/of onvolledige stellingen worden betrokken. Op het moment dat deze verplichting niet wordt nageleefd, dan kan de rechter daaruit de gevolgtrekking maken die hij geraden acht, aldus de tweede volzin van artikel 21 Rv.

Met het oog op de leugenachtige en duidelijk onjuiste verweren van gedaagde, oordeelt de rechtbank dat de eisende voorshands in het bewijs is geslaagd dat gedaagde de opdracht heeft verstrekt voor de in rekening gebrachte werkzaamheden. Tegen dit vermoeden staat in beginsel tegenbewijs open, maar de rechter concludeert echter dat gedaagde aantoonbaar in strijd met de waarheid heeft verklaard en op die wijze de rechtbank op het verkeerde been heeft proberen te zetten. Volgens de rechter is de passende sanctie die voortvloeit uit artikel 21 Rv in dit geval dat het gedaagde, wat ook zij van de vraag of zij daarvoor voldoende heeft gesteld, niet wordt toegestaan tegenbewijs te leveren. In datzelfde licht oordeelt de rechtbank dat ook bewezen wordt geacht dat voor de drie overige facturen een opdracht door gedaagde aan eiseres is verstrekt. Ook hier is tegenbewijs gelet op het bepaalde in artikel 21 Rv niet aan de orde. Daarmee acht de rechter de vordering in hoofdsom volledig toewijsbaar.

Afsluitend

Kortom, creativiteit met de feiten en omstandigheden is in verregaande mate toegestaan, maar de rechter trekt de grens bij feitelijke onjuistheden. Het gevolg in dat geval is dat de leugenachtige partij niet langer in de gelegenheid gesteld wordt om (tegen)bewijs te leveren, waardoor de eisende partij zijn volledige vordering toegewezen krijgt. Een vergelijkbare kwestie speelde in de zaak bij de Rechtbank Rotterdam , waarbij de verwerende partij niet volledig en naar waarheid heeft verklaard en de eisende partij daardoor niet langer aanvullend bewijs hoefde te overleggen.

Heeft u vragen over artikel 21 Rv, neem dan gerust contact op!

Beschonken achter het stuur en het verhalen van de schade door de verzekeraar

tcwarnsinck@gmail.com (Tim Warnsinck) — Sat, 19 Mar 2022 10:55:57 GMT

Een verzekerde automobilist kruipt met drank op toch achter het stuur en veroorzaakt een ongeval. Dat ongeval veroorzaakt letsel bij een inzittende. De verzekeraar wil de uitgekeerde schadepenningen terughalen bij de bestuurder. Mocht de verzekerde automobilist er vanuit gaan dat de schade - ondanks het drinken - gedekt was?

Gerechtshof Amsterdam, 1 februari 2022, ECLI:NL:GHAMS:2022:248

Een Inzittende van een auto loopt letsel op doordat hij betrokken is bij een verkeersongeval, waarbij de bestuurder van de auto (teveel) had gedronken. Toen de verzekerde bestuurder zich tot zijn verzekeraar wendde, beriep die zich op de uitsluiting in de polisvoorwaarden voor schade als gevolg van rijden onder invloed. Daarbij wilde de WAM-verzekeraar op grond van artikel 15 van de WAM de schade-uitkering verhalen op de aansprakelijke bestuurder, die in dit geval derde-verzekerde is. Om succesvol te kunnen verhalen is een vereist dat verzekerde, die na teveel gedronken te hebben toch achter het stuur kroop, niet te goeder trouw mocht aannemen dat zijn aansprakelijkheid door een verzekering was gedekt.

Oordeel kantonrechter

Omdat verzekerde weigerde om de uitkering terug te betalen aan de verzekeraar, heeft de verzekeraar verzekerde gedaagde bij de kantonrechter. Die stelde de verzekeraar in het ongelijk; de kantonrechter heeft niet kunnen vaststellen dat verzekerde wist dat in de voorwaarden van de verzekering opgenomen is dat schade niet is verzekerd als de bestuurder niet had mogen rijden omdat hij alcohol heeft gebruikt. Daarbij heeft verzekerde tijdens de zitting verklaard dat hij dat niet wist. Verder waren er geen feiten en omstandigheden op grond waarvan de rechter kon vaststellen dat verzekerde daarvan wél op de hoogte was.

De verzekeraar heeft bij de rechter gesteld dat het een feit van algemene bekendheid is dat een verzekeraar van een auto geen schade vergoedt als die is ontstaan terwijl de bestuurder gedronken heeft en dat er daarom vanuit moet worden uitgegaan dat verzekerde niet te goeder trouw was als bedoeld in artikel 15 WAM. De rechter heeft onder verwijzing naar het arrest van de Hoge Raad van 16 januari 2015 ( ECLI:NL:HR:2015:8 3 ) geoordeeld dat het door de verzekeraar gestelde feit van algemene bekendheid niet kan worden aangenomen. De rechter heeft de vordering van de verzekeraar dan ook afgewezen.

Hoger beroep: uitsluiting drank achter het stuur, een feit van algemene bekendheid?

De verzekeraar ging in hoger beroep, onder meer tegen het in haar oog onjuiste oordeel dat het niet van algemene bekendheid is dat schade als gevolg van rijden onder invloed niet gedekt is onder de WAM-verzekering.

Het hof stelde voorop dat onder feiten en omstandigheden van algemene bekendheid dient te worden verstaan feiten die ieder normaal en algemeen ontwikkeld mens (‘de maatman’) verwacht wordt te weten of zonder noemenswaardig onderzoek uit voor ieder toegankelijke bronnen te weten kan komen. Het hof overweegt daarbij dat het algemeen publiek weet dat alcohol de rijvaardigheid beïnvloedt, dat het daarmee gevaarlijk is om onder invloed een auto te besturen én dat dit strafrechtelijke gevolgen met zich mee kan brengen.

Het is óók een feit van algemene bekendheid dat verzekeraars in verzekeringsvoorwaarden uitsluitingen opnemen. Echter, het hof oordeelt dat het géén feit van algemene bekendheid is dat schade bij rijden onder invloed van dekking kan zijn uitgesloten. Alcoholgerelateerde ongevallen komen met regelmaat voor in het verkeer en het algemene publiek gaat er dan niet vanuit dat dekking voor de ontstane schade uitgesloten zal vanwege het rijden onder invloed, aldus het hof.

Sterker nog, zo overweegt het hof, het is een feit van algemene bekendheid dat iemand die schade lijdt als gevolg van een aanrijding door een beschonken bestuurder niet met de onbetaalde schade achterblijft. Immers, de WAM-verzekeraar van de automobilist dient de schade te vergoeden. Een andere vraag is of ieder normaal ontwikkeld mens ook geacht moet worden te weten dat in dergelijke gevallen de schade in de verhouding tussen verzekerde en verzekeraar van dekking kan zijn uitgesloten.

Oordeel hof

Het hof stelt op basis van voorgaande overwegingen vast dat het algemene publiek in 2014 - het jaar van het ongeval - niet geacht werd dat te weten. Niet gezegd kan worden dat het algemeen publiek in 2014 geacht werd te weten dat er WAM-verzekeraars zijn die de polisdekking met een alcoholclausule hebben beperkt, zodat een verschil kan ontstaan tussen de WAM-dekking en de polisdekking. Het hof constateert dat de WAM-verzekering een externe- en een interne werking heeft. Om de mogelijke gevolgen van de dekking daarvan te begrijpen en te overzien, is volgens het hof specifieke kennis en juridisch inzicht nodig. Het gaat daarmee niet om een feit dat iedereen geacht wordt te weten of zonder noemenswaardig onderzoek uit algemeen toegankelijke bronnen te weten kan komen. De verzekeraar werd daarmee in het ongelijk gesteld.

Afsluitend

Heeft u vragen over WAM-dekking of is u een auto ongeval overkomen, neemt dan gerust contact op!

Tip : op deze pagina leest u meer over wat u moet doen na een verkeersongeval en hoe het aansprakelijkheidsrechtelijk geregeld is.

De hele uitspraak leest u hier .

Shockschade en affectieschade

tcwarnsinck@gmail.com (Tim Warnsinck) — Sat, 19 Mar 2022 08:37:43 GMT

Een verdachte is veroordeeld voor drie ernstige moorden. De nabestaanden hebben een vordering ingesteld tot vergoeding van shockschade en affectieschade. Wanneer heb je recht op vergoeding van shockschade en affectieschade? Het gerechtshof Den Bosch legt het nog eens duidelijk uit; je leest het in deze blog.

Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 17 maart 2022, ECLI:NL:GHSHE:2022:868

In dez e blog heb je al meer kunnen lezen over wat affectieschade is. In dit arrest past het gerechtshof de vereisten toe op de situatie waarbij enkele hevige moorden hebben plaatsgevonden, waarbij de nabestaanden een claim indienen ter vergoeding van de door hen geleden affectieschade en de (gestelde) shockschade.

Affectieschade

Het hof stelt voorop dat het bij affectieschade om immateriële schade gaat met betrekking tot het verdriet en de pijn die is veroorzaakt doordat een persoon waarmee men een affectieve band heeft, ernstig gewond raakt of overlijdt. Echter, daarbij bestaat aanspraak op vergoeding van immateriële schade bestaat evenwel slechts indien en voor zover de wet op vergoeding hiervan recht geeft. Sinds 2019 is die wettelijke regeling er. Wat die regeling inhoudt en welke bedragen daarbij horen, lees je hier .

In de wet is opgenomen dat slechts een beperkte kring van gerechtigden aanspraak maakt op affectieschade. Het gaat daarbij om partners en kinderen van de benadeelde, als ook de gevallen waarbij er sprake is van een duurzame zorgrelatie in gezinsverband. Je kunt hierbij denken aan pleegkinderen of aan een kleinkind dat door een grootouder wordt groot gebracht.

Hardheidsclausule

Het hof wijst erop dat er - ondanks de strikte regels zoals hiervoor besproken - in artikel 6:108 lid 4 sub g BW een zogenoemde hardheidsclausule opgenomen. Die hardheidsclausule kan worden toegepast wanneer de specifieke omstandigheden zo schrijnend zijn, dat afwijzing van affectieschade echt onredelijk zou zijn. Als voorbeeld kun je hierbij denken aan broers en zussen die langdurig samenwonen en voor elkaar zorgen. Broers en zussen zijn dus in principe door de wetgever van de regeling uitgesloten, tenzij er sprake is van zeer uitzonderlijke omstandigheden zoals in voornoemd voorbeeld beschreven.

Shockschade

Het hof wijst bij het beoordelen van het al dan niet in aanmerking komen van shockschade op de vaste jurisprudentie van de Hoge Raad (22 februari 2002, ECLI:NL:HR:2002:AD5356 en Hoge Raad 9 oktober 2009, ECLI:NL:HR:2009:B18583 ). Op grond van deze jurisprudentie heeft de Hoge Raad een aantal criteria vastgesteld waaraan voldaan moet zijn om voor vergoeding van shockschade in aanmerking te komen. Zo kan vergoeding van shockschade slechts plaatshebben als bij een benadeelde partij een hevige emotionele schok wordt teweeggebracht vanwege;

Het zien van het tenlastegelegde, of
Door de directe confrontatie met de ernstige gevolgen ervan.
Uit die emotionele schok dient vervolgens geestelijk letsel te zijn voortgevloeid. Dat zal zich met name kunnen voordoen als de benadeelde partij en het slachtoffer een nauwe affectieve relatie hadden en het slachtoffer bij het tenlastegelegde is gedood of verwond.

Of gesproken kan worden van een directe confrontatie met de ernstige gevolgen van het misdrijf is per situatie verschillend en dient aan de hand van de omstandigheden van het geval beoordeeld te worden. Het hof merkt hierbij op dat in het oog moet worden gehouden dat vergoeding van shockschade alleen onder strikte voorwaarden plaatsvindt. Hiermee strookt volgens het hof dan ook niet om het vereiste van waarneming van het strafbare feit of directe confrontatie met zijn ernstige gevolgen af te zwakken vanwege de ernst van het strafbare feit.

Het hof overwoog in haar arrest dat de eiseres weliswaar de gevolgen moet dragen van de moord op haar moeder, met wie zij bovendien een nauwe en affectieve relatie had en dat psychisch letsel voldoende vaststaat. Het hof wijst er echter wel op de één van de strikte voorwaarden voor vergoeding van shockschade is, dat er sprake moet zijn geweest van ofwel het waarnemen van de moord ofwel de directe confrontatie met de ernstige gevolgen van de moord. Daarvan was volgens het hof geen sprake, wat zorgde voor afwijzing van de vordering van de eisende dochter.

Afsluitend

Heeft u vragen over affectieschade of shockschade, neem dan gerust contact op! Het hele arrest kunt u hier nalezen.

Verjaring van de erfgrens in een bosrijk gebied

tcwarnsinck@gmail.com (Tim Warnsinck) — Sat, 12 Mar 2022 22:58:54 GMT

Een geschil over twee buren, waarbij de (rechtsvoorganger van) de buur X een rij coniferen heeft geplant en zich op het standpunt stelt daarmee door verkrijgende verjaring eigenaar te zijn geworden van een stuk land van buur Y. De rechtbank oordeelt dat buur X inderdaad door verkrijgende verjaring eigenaar is geworden. Buur Y stelt hoger beroep in en gaat naar het Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden. Benieuwd hoe dit afloopt?

Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 1 maart 2022 - ECLI:NL:GHARL:2022:1559

Feiten en omstandigheden

In 2016 is Y naast X komen wonen. Het perceel van Y was flink begroeid en hij heeft zijn perceel daarom laten saneren. Tijdens die sanering is er door Y voor gekozen om een hek te plaatsen op de kadastrale erfgrens. Buurman X stelde zich toen op het standpunt dat het hek niet juist geplaatst was, omdat hij door verjaring eigenaar zou zijn geworden van een stuk land van Y (verder: het "betwiste perceel"). Die verjaring zou gelegen zijn in een rij coniferen, die méér dan twintig jaar geleden door de vorige bewoners gepland zouden zijn. Belangrijk om op te merken is dat deze rij coniferen midden in een dichtbegroeid gedeelte van het betwiste perceel stond.

X heeft vervolgens een kort geding procedure ingesteld bij de voorzieningenrechter, maar verloren. De procedure daarna bij de gewone rechter pakte echter gunstiger voor X, die oordeelde dat er inderdaad sprake was van verkrijgende verjaring en dat het hek van Y verplaatst moest worden.

Overwegingen in hoger beroep

Y heeft hoger beroep ingesteld tegen het vonnis van de rechtbank, waarbij hij het Gerechtshof vraagt om het oordeel van de rechtbank dat X door verjaring eigenaar is geworden van het betwiste perceel, te herzien.

Juridisch kader

Het hof geeft eerst het juridisch kader weer van een verjaringszaak als de onderhavige. Het hof merkt daarbij op dat de eigendom van een onroerende zaak - zoals bijvoorbeeld een lap grond - niet zomaar van de een overgaat op de ander, puur omdat er tijd verstrijkt. Daar is volgens het hof (veel) méér voor nodig. Het hof wijst op een aantal (vuist)regels waarmee kan worden uitgemaakt of eigendom door verjaring is overgegaan van de een naar de ander. Zo moet er in ieder geval sprake zijn van de volgende omstandigheden;

Een andere persoon dan de eigenaar moet de zaak in bezit hebben genomen;
Die andere persoon die de zaak in bezit heeft genomen, moet zich op zo'n manier gedragen dat anderen daaruit moeten afleiden dat die ander vindt dat hij eigenaar is. Kortom: er moet daadwerkelijk sprake zijn van bezitsdaden. Voor het geven van een antwoord op de vraag of er daadwerkelijk bezitsdaden uitgeoefend zijn, moet per situatie en dus op zichzelf worden bekeken. Het enkele feit dat je jouw tuin op de grond van een ander onderhoudt is niet genoeg.
Het gaat niet om wat de andere persoon denkt met betrekking tot het eigendom van de zaak, maar om de feitelijke situatie en om wat er allemaal heeft plaatsgevonden.
Alle bovengenoemde omstandigheden worden tezamen met de blik van buiten (dus op objectieve wijze) uitgelegd: voor een buitenstaander moet uit het gedrag van de ander duidelijk worden dat hij denkt de eigenaar te zijn.

Onderscheid verkrijgende verjaring en bevrijdende verjaring

Verkrijgende verjaring van een onroerende zaak houdt in dat die ander de eigendom verkrijgt door het hiervoor omschreven bezit gedurende tien jaar voort te zetten. Daarbij geldt dat die ander goede redenen hebben om te denken dat hij daartoe het recht heeft. Er moet dus sprake zijn van goede trouw. Bevrijdende verjaring houdt in dat die ander, die de zaak in bezit heeft genomen (daarbij maakt het niet uit of hij te goeder trouw is of niet), de eigendom krijgt omdat de oorspronkelijke eigenaar na verloop van twintig jaar zijn eigendom niet meer kan terugvorderen. Het bezit van die ander kan echter vóór de afloop van die termijnen eindigen, bijvoorbeeld doordat de eigenaar of weer een ander die grond in bezit neemt óf tijdig een stuitingshandeling verricht.

Wat zijn bezitsdaden?

Buurman X stelt dat hij verschillende bezitsdaden heeft verricht. Zo zou er dus méér dan twintig jaar geleden een dichtbegroeide coniferenhaag zijn neergezet over het betwiste perceel, waardoor X het betwist perceel afsloot voor (de rechtsvoorganger van) Y. Ook zou X méér dan twintig jaar geleden tuinlampen op het betwiste perceel hebben geplaatst.

Coniferenhaag

Het hof overweegt in zijn arrest dat van belang is dat de coniferenhaag de tuin van buurman X niet volledig afsloot. Het betwiste perceel was daarmee nog steeds toegankelijk voor (de rechtsvoorganger van) Y. Weliswaar verklaart een getuige dat het door de dichte struiken vrijwel onmogelijk was om vanaf de tuin van Y op het stuk grond te komen, maar dat dit daadwerkelijk onmogelijk was is volgens het hof niet gebleken.

Bij heeft een andere getuige - een rechtsvoorganger van Y - verklaard dat het betwist perceel behoorlijk begroeid is geweest, maar dat zowel hij als zijn broer op het betwiste perceel konden komen. Het hof oordeelt daarbij dat de oorspronkelijk rechthebbende daarom naar objectieve maatstaven niet uit de aanwezigheid van de coniferenhaag hoefde af te leiden dat X het betwiste perceel voor zich zelf hielden als waren zij rechthebbenden.

Van niet-dubbelzinnig bezit van de strook grond door (de rechtsvoorganger van) X is volgens het hof daarom niet gebleken. Verder vindt het hof van belang dat de coniferenhaag in een dicht begroeid gebied stond. Zo liep de coniferenhaag onder de kruin van verschillende bomen door en liep deze uit in een strook met bos. De begroeiing is volgens het hof ook duidelijk te zien op de in de procedure overgelegde (lucht)foto’s: er is sprake van een dicht begroeide bosschage, waar zich volgens de stelling van Y ook coniferen tussen bevonden.

De coniferenhaag was volgens het hof dus niet een duidelijk zichtbare afscheiding, die aangaf waar het perceel van X eindigde en het perceel van de X begon. Het betrof volgens het hof visueel een onderdeel van een grotere hoeveelheid bomen - waaronder een grote wilg - , struiken en andere soorten planten. Het gebrek aan een zichtbare scheidslijn tussen de percelen doet volgens het hof geen bezit ontstaan, omdat de rechthebbende niet op de hoogte was en redelijkerwijs niet op de hoogte kon raken van de inbezitneming van de grond en hij geen maatregelen kon nemen om de verjaring te stuiten.

Daarnaast vindt het hof van belang dat het betwiste perceel géén onderdeel uitmaakt van de tuininrichting van X en daar dus niet één geheel mee vormt. Tijdens het bezoek aan de locatie is het namelijk voor het hof duidelijk geworden dat zich tussen het gazon van X en het betwiste perceel een brede strook met vrij hoog opschietende bomen en struiken bevindt. Vanuit het huis van X is het betwiste perceel daarom niet of nauwelijks zichtbaar.

Afsluitend

Het hof concludeerde dan ook dat X géén eigenaar was geworden van het betwiste perceel en het hek diende dus weer op de oude plek teruggezet te worden.

Heeft u vragen over verjaring? Neem dan gerust contact op! Wilt u het hele arrest nog eens rustig nalezen, klik dan hier .

Vervolging grootouders voor dood van hun kleinkind na hondenbeet

tcwarnsinck@gmail.com (Tim Warnsinck) — Fri, 11 Mar 2022 11:42:35 GMT

Het Gerechtshof Amsterdam heeft arrest gewezen in een zaak waarbij de Duitse Herder van twee grootouders een baby doodbeet. Het hof heeft bepaald dat de grootouders moeten worden vervolgd vanwege dood door schuld. Dit heeft de moeder van de overleden baby afgedwongen via een zogenoemde artikel-12-procedure. Collega Jorian van Oel schreef daarover een interessante blog, waarin hij ingaat op wat een artikel-12-procedure is en of de grootouders civielrechtelijk kunnen worden aangesproken.

Feiten en omstandigheden

Op dinsdag in het najaar van 2019 pasten de grootouders op hun acht maanden oude kleinkind. De opa en oma hadden het kleinkind op de grond gezet terwijl hun Duitse Herder ook in de kamer aanwezig was. Het kleinkind kroop naar de herdershond, die vervolgens het kleinkind in zijn hoofd beet. Twee dagen later overleed het kleinkind door de verwondingen die het gevolg waren van deze beet.

De moeder van het kind had duidelijk met de grootouders afgesproken dat het kind nooit in de kamer mocht kruipen als de hond daar los rondliep. Ook hadden de grootouders beloofd om een muilkorf voor de hond aan te schaffen. Verder hadden de ouders van het kind speciaal een box gekocht, zodat het kind daar in kon. De muilkorf werd echter niet aangeschaft en het kind zat óók niet in de box.

In eerste instantie besloot het Openbaar Ministerie om de opa en oma niet te vervolgen. Het Openbaar Ministerie voerde daarbij aan dat de grootouders geen onaanvaardbaar risico hadden genomen door de herdershond zonder muilkorf in ruimte te laten met het kleinkind. Gelet op de historie van de herdershond hadden zij niet kunnen voorzien dat hij het kleinkind zou grijpen, zo meende het Openbaar Ministerie.

Artikel 12-procedure

De ouders van het kind waren het hier niet mee eens en hebben een artikel 12-procedure opgestart bij het Openbaar Ministerie. Ook hebben zij via hun advocaat een vordering tot schadevergoeding ingesteld tegen de grootouders. Wil je weten hoe een artikel 12-procedure en een vordering tot schadevergoeding in zijn werk gaat, lees dan de hele blog van Jorian van Oel van Solvit Letselschade Advocatuur .

Over aansprakelijkheid wegbeheerder bij oneffenheid in fietspad door boomwortel

tcwarnsinck@gmail.com (Tim Warnsinck) — Wed, 09 Mar 2022 10:47:42 GMT

In veel gevallen is de gemeente verantwoordelijk voor het beheer van de wegen en fietspaden in de gemeente. Gaat die verantwoordelijkheid ook zo ver dat een gemeente aansprakelijk is de schade die een bromfietser heeft geleden, doordat hij ten val kwam door oneffenheden in het fietspad als gevolg van boomwortelgroei? De Hoge Raad heeft zich hier recent over uitgelaten, waarover je leest in deze blog!

Feiten en omstandigheden

In het voorjaar van 2014 reed een man met zijn brommer over een verhard fietspad. De man is tijdens deze rit gevallen, doordat hij met zijn brommer tegen een boom is aangereden. De man liep hierdoor fors letsel op. Geconstateerd werd dat zich in het fietspad vóór de plaats van het ongeval een drietal oneffenheden aanwezig waren. Die oneffenheden bleken het gevolg te zijn van het feit dat er boomwortels onder het fietspad groeiden.

De man heeft de gemeente als wegbeheerder aansprakelijk gesteld op grond van artikel 6:174 BW en 6:162 BW. De man stelt daarbij dat het ongeval heeft kunnen gebeuren door de oneffenheden in het fietspad. De man stelt zich op het standpunt dat hij door deze oneffenheden uit evenwicht is geraakt en hierdoor met zijn brommer is gaan slingeren. De man stelt daarbij dat het fietspad niet voldeed aan de eisen die daaraan gesteld mogen worden en dat het fietspad zeer matig onderhouden was en daarmee in slechte staat verkeerde. Volgens de man had de gemeente ervoor moeten zorgen dat het fietspad in een goede staat verkeerde. Ook had de gemeente duidelijk moeten waarschuwen voor de gevaren die het rijden over het fietspad met zich meebracht.

De gemeente dacht hier anders over en heeft aansprakelijkheid afgewezen. De gemeente stelt zich daarbij op het standpunt dat het fietspad wél voldeed aan de eisen die men daaraan in de gegeven omstandigheden mag stellen en dat er daarom ook géén sprake was van een gevaarlijke situatie. Verder weerspreekt de gemeente dat er sprake was van een gevaarzettende situatie waarvoor zij had moeten waarschuwen ( lees over gevaarzetting en de Kelderluik-criteria hier mee r ). Tot slot betwist de gemeente dat er sprake is van een causaal verband tussen het ongeval van de man en de oneffenheden in het wegdek van het fietspad. ( Over wat causaal verband is en hoe je dat bewijst lees je hier en hier )

Oordeel rechtbank

De rechtbank heeft in haar vonni s de vorderingen van de man op grond van artikel 6:174 BW toegewezen. De gemeente kon zich niet in de uitspraak vinden en is tegen dit vonnis in hoger beroep gekomen. De grieven van de gemeente waren met name gericht tegen het oordeel van de rechtbank dat het fietspad niet voldeed aan de in de gegeven omstandigheden daaraan te stellen eisen én dat van de gemeente mag worden verwacht dat zij de oneffenheden in het fietspad had hersteld en dat zij onrechtmatig heeft gehandeld door dat niet te doen.

Oordeel gerechtshof

Het hof wijst in hoger beroep allereerst op het feit dat op de eisende partij (de gevallen man) de bewijslast rust van het gestelde gebrek aan het fietspad. Ook wijst het hof erop dat de man moet bewijzen dat het ongeval ook door dat gebrek is veroorzaakt. Het hof neemt in haar verdere de beoordeling de zogenoemde CROW-richtlijnen mee. Hoewel de CROW-richtlijnen geen wettelijke normerende werking hebben, bevatten deze volgens het hof wél objectieve aanknopingspunten met betrekking tot het antwoord op de vraag of een weg voldoet aan de eisen die men daaraan in de gegeven omstandigheden mag stellen. (Lees: de invulling van de Kelderluik-criteria ).

Het hof wijst er vervolgens op dat van een fietspad als het onderhavige weliswaar mag worden verwacht dat bromfietsers deze veilig kunnen gebruiken, maar dat weggebruikers zelf ook oplettend dienen te zijn. Het hof overweegt dat het centraal staande fietspad in een omgeving ligt waar de nodige bomen groeien. De man had dan ook géén volledig egaal wegdek mogen verwachten. Het hof wijst erop dat een weggebruiker in een dergelijke situatie rekening dient te houden met de mogelijkheid van oneffenheden van het wegdek. Daar dient het verkeersgedrag op aangepast te worden. Het enkele feit dat er oneffenheden in het fietspad aanwezig zijn, maakt het fietspad dus niet gebrekkig - aldus het hof. De oneffenheden in het fietspad waren volgens het hof ook niet dermate uitzonderlijk dat een weggebruiker daar niet op bedacht had hoeven zijn. Daarbij was het bewuste fietspad krap een jaar vóór het ongeval in opdracht van de gemeente geïnspecteerd, waarbij geen oneffenheden geconstateerd die noopten tot handelen van de gemeente. Het hof concludeert dat ook dat de man onvoldoende feiten en omstandigheden heeft gesteld die zijn stelling, - namelijk dat het fietspad niet voldeed aan de eisen die hij daaraan in de gegeven omstandigheden mocht stellen -, kunnen dragen. Niet gebleken is dat het fietspad een gevaar opleverde voor de weggebruikers.

Het gerechtshof heeft de grieven van de gemeente daarom toegewezen en het vonnis uit eerste aanleg vernietigd.

Cassatie bij de Hoge Raad

De man kon zich hier niet in vinden en heeft tegen het arrest van het hof cassatie ingesteld. De conclusi e van de advocaat-generaal komt erop neer dat hij zich kan vinden in het arrest van het hof en adviseert de Hoge Raad tot verwerping van het cassatieberoep. De advocaat-generaal wijst in de conclusie op de literatuur waarin wordt gewezen op de rol van de eigen verantwoordelijkheid van de weggebruiker, waar ook duidelijk naar verwezen wordt in het arrest van het hof. De Hoge Raad heeft de conclusie van de advocaat-generaal gevolgd en heeft in zijn arrest het cassatieberoep van de man verworpen. Volgens de Hoge Raad kunnen de klachten van de man niet leiden tot een vernietiging van het arrest. De Hoge Raad heeft zijn oordeel verder niet gemotiveerd.

Afsluitend

Wilt u meer weten over opstal aansprakelijkheid in het algemeen, dan lees u hier meer. Heeft u aanvullende vragen of een zaak waarbij opstal aansprakelijkheid speelt? Neem dan gerust contact op!

De bewijslast bij een arbeidsongeval

tcwarnsinck@gmail.com (Tim Warnsinck) — Tue, 08 Mar 2022 21:35:29 GMT

Als jou een arbeidsongeval overkomt en je hebt daardoor schade geleden, dan wil je je schade wellicht verhalen op (de verzekeraar van) je werkgever. Wat als jouw werkgever zegt dat het ongeval niet gebeurd is? Of dat het op een hele andere manier gebeurd is dan dat de werkgever zegt? In deze blog lees je meer over de bewijslast bij een arbeidsongeval.

Het komt vaker voor dat er na een bedrijfsongeval discussie ontstaat over de toedracht ervan. Daarbij kunnen veel redenen een rol spelen; zo kan het zijn dat men de omstandigheden rond het ongeval niet meer zo goed weet of dat men het ongeval niet goed heeft gezien. Uiteraard kunnen financiële motieven óók een rol spelen. De wet is echter heel helder over de bewijslast en beschermt daarmee de werknemer als 'zwakkere' partij. In artikel 7:658 lid 2 BW staat dat voor de stelplicht en bewijslastverdeling het volgende geldt:

Je dient als werknemer te stellen en zo nodig te bewijzen dat je in de uitoefening van jouw werkzaamheden schade hebt geleden . Over het algemeen is daarvoor voldoende dat vaststaat dat je een ongeval is overkomen op de werkplek. Het begrip werkplek mag daarbij ruim opgevat worden. De juiste, exacte toedracht van het ongeval hoeft je daarbij niet te stellen;
Op het moment dat komt vast te staan dat jij als werknemer in de uitoefening van je werkzaamheden schade hebt geleden, is jouw werkgever in principe aansprakelijk, tenzij je werkgever aantoont dat hij niet is tekortgeschoten in zijn zorgplicht als bedoeld in artikel 7:658 lid 1 BW. Hiervoor behoeft niet vast te staan aan welke oorzaak het ongeval van de werknemer is te wijten. Staat die toedracht vast, dan kan jouw werkgever volstaan met aan te tonen dat hij heeft voldaan aan alle op hem rustende verplichtingen teneinde dit specifieke ongeval te voorkomen. Onduidelijkheid omtrent de toedracht van het ongeval betekent derhalve een ruimere bewijslast voor de werkgever.
Slaagt jouw werkgever er niet in het bewijs te leveren dat hij aan zijn zorgverplichting heeft voldaan, dan is het causaal verband tussen zijn tekortkoming en het ongeval gegeven. Hij kan dan alleen nog aan aansprakelijkheid ontkomen, als hij stelt en bewijst dat nakoming van zijn zorgplicht het ongeval niet zou hebben voorkomen . Ook op dit punt is de toedracht van het ongeval van belang, omdat ook hier geldt dat de omstandigheid dat hieromtrent onduidelijkheid bestaat, een ruimere bewijslast voor de werkgever meebrengt. Welke veiligheidsmaatregelen van de werkgever mogen worden verlangd en op welke wijze hij de werknemer moet instrueren, is afhankelijk van de omstandigheden van het geval.

Conclusie

Wanneer je een arbeidsongeval overkomen is, dan hoef jij slechts te stellen en te bewijzen dat je in de uitoefening van jouw werkzaamheden schade hebt geleden. De exacte omstandigheden zijn daarvoor niet van belang. Nadat vastgesteld is dat het ongeval heeft plaatsgevonden in de uitoefening van de werkzaamheden, is het aan de werkgever om te stellen en te bewijzen dat hij aan zijn zorgplicht voldaan heeft. Welke zorgplicht dat precies is, lees je in deze blog.

Is jou een arbeidsongeval overkomen? Neem dan kosteloos en vrijblijvend contact op!

In dit arrest van het Gerechtshof 's-Hertogenbosch wordt nog eens heel helder uitgelegd hoe de bewijslast bij een arbeidsongeval in elkaar steekt, in het geval van onduidelijkheid rond de omstandigheden van het ongeval.

Gezondheidsschade door sporten: de maatregelen tot nu toe

tcwarnsinck@gmail.com (Tim Warnsinck) — Mon, 07 Mar 2022 15:47:11 GMT

Er ontstaat steeds meer aandacht voor gezondheidsschade door sporten. Met name sporten als rugby, voetbal en boksen kunnen op de lange termijn tot ernstige gezondheidsklachten leiden. Je kunt hierbij denken aan ziekten als alzheimer en Parkinson. Wat is daar tot op heden door de sportbonden en/of werkgevers van de sporters aan gedaan? Je leest het in deze blog.

1. Inleidend

De laatste tijd is er in de media veel aandacht voor ernstig (hersen)letsel in de sport. Zo komt het met regelmaat voor dat met name professionele sporters op hogere leeftijd versneld te maken krijgen met ziekten als Alzheimer en Parkinson. Uit recente onderzoeken is gebleken dat het verband tussen deze ziekten en het onbeschermd sporten - lees: koppen bij voetbal, boksen zonder hoofdbescherming, etc. - vaak duidelijk te leggen is. Dit terwijl er al vele tientallen jaren bekend is dat er een mogelijk gevaar is voor hersenletsel bij deze manier van sporten. Wat voor maatregelen hebben de sportbonden en werkgevers van de sporters hier tegen getroffen?

2. Situatie in Nederland

Sporten kan gevaarlijke situaties veroorzaken en daarmee tot gevaarlijke gevolgen leiden. Daarom wordt steeds vaker gediscussieerd over mogelijke (preventieve) oplossingen voor dergelijke gevaren. Neuroloog en bestuurslid van de werkgroep Sport binnen de Nederlandse Vereniging voor Neurologie Dorus Fennis is van mening dat moet worden erkend dat hersenletsel een probleem in de sportwereld kan zijn. Hij vindt het dan ook belangrijk dat meer onderzoek wordt gedaan naar hersenletsel in de sport. [5] Dit geldt echter niet alleen voor hersenletsel. Er wordt steeds meer gepleit voor meer onderzoek naar letsel dat is ontstaan in een sport- en spelsituatie. Onderzoek naar letsel leidt in de sportwereld echter maar zelden tot maatregelen. [6]

Dat heeft onder meer te maken met het feit dat sportbonden ontwikkelingen op dit gebied tegenhouden. Uit onderzoek van het NRC in 2020 komt namelijk naar voren dat sportbonden wetenschappelijk onderzoek op het gebied van hersenschade, ontstaan tijdens het sporten, soms bewust vertragen. [7] Dat is echter niet de enige oorzaak voor het uitblijven van ontwikkelingen en maatregelen op het gebied van letsel dat is ontstaan in sport- en spelsituaties.

Ook zijn er maar weinig mensen die mee willen werken aan onderzoek op dit gebied. Volgens Fennis is het dan ook lastig om patiënten te vinden voor onderzoek op het gebied van hersenschade dat is ontstaan door een sportactiviteit. Dat heeft volgens hem enerzijds te maken met het feit dat er jaren kunnen zitten tussen een actieve sportcarrière en het ontstaan van hersenletsel. Aan de andere kant zijn wetenschappers volgens Fennis afhankelijk van sportbonden. Die sportbonden moeten wetenschappers helpen om (ex-)sporters bereid te vinden voor dit type onderzoek. Hoewel de KNVB hersenletsel wel als probleem erkent, worden er door de voetbalbond nog geen spelers aangedragen die kunnen participeren in wetenschappelijk onderzoek op dit gebied. [8]

3. Maatregelen in de voetbalwereld

In de voetbalwereld worden maar mondjesmaat maatregelen genomen om letsel aan te pakken en te voorkomen. Wereldvoetbalbond FIFA heeft enkele jaren geleden een aantal richtlijnen opgesteld waarmee spelers uit de wedstrijd gehaald kunnen worden als een scheidsrechter dat noodzakelijk acht. De praktijk wijst echter uit dat maar weinig gebruik wordt gemaakt van deze richtlijnen en de mogelijkheden die de richtlijnen bieden binnen de voetbalwereld. [9]

De Nederlandse voetbalbond KNVB maakt ook nauwelijks gebruik van de door de FIFA opgestelde richtlijnen. In 2018 is de KNVB een onderzoek gestart naar de gevolgen van het koppen van een bal voor het jeugdvoetbal. [10] Op basis van dit onderzoek heeft de KNVB echter tot dusver nog geen vervolgmaatregelen genomen.

Dat betekent echter niet dat de voetbalbond stilstaat. Zo heeft de bond het zaalvoetbal in de afgelopen jaren grondig geëvalueerd. Die evaluatie heeft ervoor gezorgd dat zaalvoetbal voortaan als contactsport zal worden gezien. De KNVB neemt hierbij de verantwoordelijkheid om de zaalvoetballers te beschermen tegen letsel. Aan de manier waarop valt echter nog wel een enorme inhaalslag te maken. Tot dusver bekend wordt op het gebied van beschermende materialen slechts gebruik gemaakt van het verplicht stellen van scheenbeschermers voor zaalvoetballers in categorie A en B. [11]

De UEFA neemt echter wel meer stappen om letsel in de voetbalwereld tegen te gaan. Zo heeft de UEFA recentelijk een richtlijn opgesteld waarmee wordt beoogd om de veiligheid van de jeugd in het voetbal te beschermen. Volgens de richtlijn van de UEFA moet de jeugd tijdens trainingen minder koppen. Daarnaast moet de jeugd de nekspieren beter gaan trainen. [12] Bovendien heeft de UEFA halverwege 2019 laten weten een protocol te willen creëren waarmee de behandeling van voetballers met hoofdletsel wordt aangescherpt. De wereldwijde vakbond heeft de FIFA gevraagd om hieraan mee te werken. Volgens de voorzitter van de UEFA zijn de huidige regels niet meer toereikend. Artsen moeten volgens hem dan ook meer tijd krijgen om een juiste diagnose te kunnen stellen. [13]

Ook de wereldwijde koepelorganisatie FIFPRO ziet het belang van maatregelen tegen (hersen)letsel in. Deze voetbalvakbond De voetbalvakbond behartigt samen met zestig aaneengesloten nationale voetbalvakbonden de belangen van meer dan 60.000 professionele voetballers. De FIFPro kwam een aantal jaren geleden met de campagne Recognize, Report, Remove. Deze campagne is gebaseerd op commentaar van voetbalspelers, voetbalvakbonden, letselexperts en medische kenners. In deze campagne wordt aan de hand van de zogenaamde ‘drie R’s’ uitleg gegeven over hersenletsel. De eerste R staat voor recognise: hierbij wordt uitleg gegeven over mogelijke symptomen en/of gedragingen aan de hand waarvan letsel kan worden herkend. De tweede R staat voor report: daarmee worden spelers en andere betrokkenen binnen de voetbalwereld aangemoedigd om mogelijk letsel te melden aan het medische team en/of een voetbalcoach. Tenslotte staat de derde R voor remove: zodra duidelijk is geworden dat een voetbalspeler met (mogelijke) letselklachten kampt, moet deze speler zo snel mogelijk van het speelveld worden gehaald. [14]

Met deze campagne wil de FIFPRO ervoor zorgen de gezondheid van voetbalspelers optimaal wordt beschermd. Daarbij richt de voetbalvakbond zich ook intensief op het vrouwenvoetbal: in de loop naar het wereldkampioenschap voor het vrouwenvoetbal werd dan ook veel aandacht besteed aan de bekendheid van voetballers met letsel. De FIFPRO vergroot de bekendheid met letsel onder voetbalspelers op verschillende, educatieve wijzen. Zo heeft de bond verschillende video’s opgenomen waarin spelers aan het woord zijn die te kampen hebben (of te kampen hebben gehad) met letsel. Ook maakt de bond gebruik van een zogeheten ‘Concussion Quiz’, waarbij voetbalspelers binnen vijf minuten kennis maken met verschillende feiten omtrent letsel in de voetbalwereld. [15]

Ook is de KNVB samen met de Vereniging van Contractspelers (VVCS) in augustus 2019 met de campagne van FIFPRO gestart om voetballers in Nederland duidelijk te maken wat zij moeten doen bij een vermoeden van een hersenschudding. Deze campagne is opgezet voor zowel professionele als voor de amateurvoetballers. Dat doen ze met de tekst: ‘Herken. Vertel. Van het veld af.’ Deze voorlichtingscampagne maakt voor een groot deel gebruik van hetzelfde materiaal als dat de FIFPRO hanteert. De Nederlandse campagne kenmerkt zich – in tegenstelling tot de wereldwijde campagne van FIFPRO – door een Nederlandse versie van de video. [16]

Bij deze campagne alleen blijft het echter niet. In augustus 2019 hebben de FIFPRO en de VVCS eveneens aangekondigd om gezamenlijk een grootschalig onderzoek te doen naar voetbalblessures. Hierbij zal veel aandacht uit gaan naar letsel aan het hoofd. Bij dit onderzoek willen de vakbonden tien jaar lang spelers monitoren en veel data verzamelen. Daarbij zullen spelers tussen de 27-29 jaar worden geselecteerd. Vervolgens wordt gekeken naar de gevolgen van het langdurig voetbalspelen voor het verdere verloop van hun carrière, zoals slijtage aan het hart of gewrichten. [17]

Amerika is een voorloper op het gebied van maatregelen om letsel in de voetbalwereld aan te pakken. Met de film Concussion kwam in de Verenigde Staten de discussie over ernstig hersenletsel in de sport op gang. In deze film wordt het waargebeurde verhaal verteld over artsen die werden tegenwerkt toen ze ontdekten dat American football hersenschade tot gevolg kan hebben. [18]

Het uitzenden van deze film is echter niet het enige wat er in Amerika aan wordt gedaan om letsel binnen de voetbalwereld zo goed als mogelijk aan te pakken. In de Verenigde Staten wordt bij American football al meer dan twintig jaar gebruik gemaakt van het zogenaamde sideline/baseline testing. Bij sideline/baseline testing stellen teamartsen enkele gerichte vragen aan de spelers van het Amerikaanse voetbalteam. Hierbij zal niet naar de naam of de geboortedatum van de speler worden gevraagd, maar zal juist naar iets onbekends worden gevraagd. Zo kan bijvoorbeeld van een speler worden verlangd dat hij of zij de maanden van het jaar van achteren naar voren opnoemt. Uit die vragen kunnen de artsen vervolgens afleiden of een teamlid letsel heeft opgelopen. Lukt het de speler niet om de vragen te beantwoorden, dan mag de speler niet langer doorspelen. Ook kan hierbij een speelverbod worden opgelegd indien een speler een test niet doorstaat. Daarmee wordt (verder) letsel vermeden. [19]

Om het opmerken van letsel binnen het Amerikaanse voetbalspel te vergemakkelijken, heeft de NFL een zogenaamde ‘Concussion Assessment Tool: Baseline Test’ opgesteld. [20] Dit is een formulier die betrokkenen bij een voetbalwedstrijd (naast de bovengenoemde punten en testen) kunnen gebruiken om letsel te kunnen ontdekken. Aan de hand van dit formulier kan grondig worden gekeken naar risicofactoren, naar de gemoedstoestand van spelers en naar de sporthistorie. Daarnaast biedt dit formulier ook de mogelijkheid voor een concentratietest en een ‘woordenherhaaltest’. [21]

In Engeland, Schotland en Noord-Ierland is het voor voetbalspelers onder de elf jaar inmiddels ook verboden om tijdens een voetbaltraining een bal te koppen. [22] Dit verbod is een reactie op wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt dat koppen kan lijden tot dementie. [23]

4. Maatregelen in de bokswereld

Niet alleen in de voetbalwereld, maar ook in de bokswereld wordt de laatste jaren steeds meer gepleit voor beschermende maatregelen. Toch lijken concrete maatregelen tot dusver uit te blijven. Hoewel veel boksers en medici zich bekritiseren om het feit dat boksen hersenletsel en andere vormen van letsel kan veroorzaken – en het feit dat hier weinig tot niks tegen wordt gedaan – lijkt het vooral bij discussie te blijven.

In 2003 bepleitte de Gezondheidsraad in het advies over hersenletsel bij boksers en voetballers dat de overheid preventieve maatregelen moet nemen om de risico’s van hersenletsel als gevolg van sportbeoefening tegen te gaan. [24] Hierbij wordt onder meer geopperd dat er strengere eisen worden gesteld aan de jaarlijkse keuring die sporters moeten ondergaan, ringartsen die betrokken zijn bij bokswedstrijden zouden een opleiding moeten krijgen die voldoet aan de voorschriften van de internationale amateurboksbond (AIBA) en trainers en scheidsrechters zouden regelmatig moeten worden bijgeschoold. Als dergelijke maatregelen niet worden genomen, is de Gezondheidsraad van mening dat een verbod op profboksen voor de hand ligt. [25]

Dat is echter niet het enige dat de commissie aandraagt in haar advies. Volgens de Gezondheidsraad zou er namelijk ook een verbod op deelname van jongeren onder de zestien jaar aan boks- en andere vechtsporten moeten komen. [26] Voorts zou iedere sporters bij de aanvang van zijn of haar carrière een zogenaamde ‘nulmeting’ moeten ondergaan. Als er dan een vermoeden is van hersenschade, kan dit persoonsgebonden vergelijkingsmateriaal worden gebruikt om eventueel letsel vast te kunnen stellen. [27] Tevens wenst de commissie dat een neuropsychologische test onderdeel gaat uitmaken van de verplichte keuring bij sporten met een hoog risico op hersenletsel. [28]

In het boksen kan momenteel al een neuropsychologisch profiel dwingend worden voorgeschreven. De boksers worden vervolgens één maal in de drie tot zes maanden, afhankelijk van het risico dat ze lopen, gecontroleerd. Als bij de controles naar voren komt dat de kwaliteit van de onderzochte functies verslechtert, kan een rustperiode verplicht worden gesteld. [29]

In de Verenigde Staten wordt veelvuldig onderzoek gedaan naar letsel dat is ontstaan tijdens het boksen. Een belangrijk onderzoek dateert uit 2014, waarbij is vast komen te staan dat een derde van de professionele bokswedstrijden eindigt in een ‘knockout’, waarbij een groter kans is op hersenbeschadiging. Hoewel - mede hierdoor - wordt aangemoedigd om preventieve maatregelen te nemen en maatregelen waarmee hersentrauma beter kan worden ontdekt, blijven daadwerkelijke maatregelen tot dusver uit. [30] Wel heerst in de Verenigde Staten de laatste jaren een steeds grotere overtuiging dat er een einde moet komen aan al het gevaar dat met het boksen gepaard gaat. Kenners op het gebied van boksen, dokters, onderzoekers en vechters willen dan ook gezamenlijk een hun kennis aanbieden om het boksen veiliger te maken. [31]

5. Afsluitend

Uit bovenstaande uiteenzetting volgt dat de laatste jaren – met name – binnen de voetbalwereld steeds meer aandacht is voor letsel dat is ontstaan bij de uitoefening van een sport. Hoewel concrete maatregelen nog op zich laten wachten, nemen wel steeds meer grote voetbalorganisaties het voortouw in de verdergaande bescherming van voetbalspelers. Dat is anders binnen de bokswereld. Hoewel hier al de nodige maatregelen aanwezig zijn (zoals het dwingend voorschrijven van een neuropsychologisch profiel) blijven verdere stappen tot dusver uit. De discussie over het nemen van maatregelen binnen de bokswereld is daarentegen volop gaande.

In een volgende blog zal er ingegaan worden op de mogelijkheden rond aansprakelijkheid van sportbonden en/of werkgevers van sporters die, ondanks het feit dat al vele tientallen jaren bekend is dat er een verhoogde kans is op hersenschade bij onbeschermd sporten, mogelijk onvoldoende gedaan hebben om het hersenletsel van de sporters te voorkomen.

Heeft u vragen over dit onderwerp? Neem dan gerust contact op!

[1] T. Hartlief, A.L.M. Keirse, S.D. Lindenbergh & R.D. Vriesendorp, verbintenissenrecht uit de wet en Schadevergoeding (Studiereeks Burgerlijk Recht, deel 5), Deventer: Wolters Kluwer 2018, p. 48-49.

[2] HR 19 oktober 1990, NJ 1992/621, m.nt. C.J.H. Brunner (Tennisspel).

[3] T. Hartlief, A.L.M. Keirse, S.D. Lindenbergh & R.D. Vriesendorp, verbintenissenrecht uit de wet en Schadevergoeding (Studiereeks Burgerlijk Recht, deel 5), Deventer: Wolters Kluwer 2018, p. 49.

[4] HR 6 november 1981, NJ 1982, 567, m.nt. C.J.H. Brunner.

[5] B. Endedijk & E. van Steenbergen ‘Je hersenen kunnen lijden onder sport, neem dat serieus’, NRC 19 januari 2021, te raadplegen via: https://www.nrc.nl/nieuws/2021/01/19/je-hersenen-kunnen-lijden-onder-sport-neem-dat-serieus-a4028132?t=1642415295 .

[6] A. de Groot, ‘Verbied klappen op het hoofd bij het boksen onder de achttien jaar’, NRC 20 november 2020, te raadplegen via: https://www.nrc.nl/nieuws/2020/11/20/twistgesprek-a4020885 .

[7] B. Endedijk & E. van Steenbergen, ‘Hersenschade is er, maar ‘s werelds grootste sportbonden kijken weg’, NRC 23 oktober 2020, te raadplegen via: https://www.nrc.nl/nieuws/2020/10/23/sportbonden-zaaien-twijfel-over-hersenletsel-a4017128 .

[8] B. Endedijk & E. van Steenbergen ‘Je hersenen kunnen lijden onder sport, neem dat serieus’, NRC 19 januari 2021, te raadplegen via: https://www.nrc.nl/nieuws/2021/01/19/je-hersenen-kunnen-lijden-onder-sport-neem-dat-serieus-a4028132?t=1642415295 .

[9] J.C. Butter, ‘Tja, maak er maar grapjes over...’ NRC 11 oktober 2011, te raadplegen via: https://www.nrc.nl/nieuws/2011/10/11/tja-maak-er-maar-grapjes-over-12039426-a396138 .

[10] ‘KNVB start onderzoek naar koppen bij de jeugd’, KNVB 7 juni 2018, te raadplegen via: https://www.knvb.nl/nieuws/organisatie/berichten/48596/knvb-start-onderzoek-naar-koppen-bij-de-jeugd.

[11] KNVB, Spelregels Zaalvoetbal 2021-2022, Zeist: KNVB 2021, te raadplegen via: https://www.knvb.nl/downloads/bestand/25580/spelregels-zaalvoetbal-2021-2022 .

[12] 'UEFA unveils heading guidelines for youth players’, UEFA 18 juni 2020, te raadplegen via: https://www.uefa.com/insideuefa/news/025e-0fb60fba795d-c82533c13f87-1000--uefa-unveils-heading-guidelines-for-youth-players/.

[13] BN DeStem, ‘UEFA wil aanscherping protocol hersenletsel’, 29 mei 2019 BN DeStem, te raadplegen via: https://www.bndestem.nl/nederlands-voetbal/uefa-wil-aanscherping-protocol-hersenletsel~a1093f3d/?referrer=https%3A%2F%2Fwww.google.com%2F.

[14] FIFPRO, ‘Recognize, report, remove’, 30 oktober 2019, te raadplegen via:

https://fifpro.org/en/health/concussion/recognize-report-remove .

[15] FIFPRO, ‘Recognize, report, remove’, 30 oktober 2019, te raadplegen via:

https://fifpro.org/en/health/concussion/recognize-report-remove .

[16] VVCS, ‘De juiste actie bij een hersenschudding’ 22 augustus 2019 VVCS, te raadplegen via: https://www.vvcs.nl/de-juiste-actie-bij-een-hersenschudding/.

[17] NOS, ‘FIFPro en VVCS kondigen groot onderzoek aan naar voetbalblessures’ 22 augustus 2019 NOS, te raadplegen via: https://nos.nl/artikel/2298461-fifpro-en-vvcs-kondigen-groot-onderzoek-aan-naar-voetbalblessures.

[18] B. Resnick, ‘What a lifetime of playing football can do to the human brain’, VOX 1 februari 2020, te raadplegen via: https://www.vox.com/science-and-health/2018/2/2/16956440/super-bowl-2020-concussion-symptoms-cte-football-nfl-brain-damage-youth ; B. Endedijk & E. van Steenbergen ‘Je hersenen kunnen lijden onder sport, neem dat serieus’, NRC 19 januari 2021, te raadplegen via: https://www.nrc.nl/nieuws/2021/01/19/je-hersenen-kunnen-lijden-onder-sport-neem-dat-serieus-a4028132?t=1642415295 .

[19] S. Ubelacker, ‘CFL, NFL team up on sideline concussion testing – but will it make a difference?’ 13 augustus 2015 The Globe and Mail, te raadplegen via: https://www.theglobeandmail.com/sports/football/cfl-nfl-team-up-on-sideline-concussion-testing-but-will-it-make-a-difference/article25963971/.

[20] NFL, ‘Sideline Concussion Assessment Tool: BASELINE TEST’, te raadplegen via: https://nflps.org/wp-content/uploads/2012/08/NFL%20SIDELINE%20TOOL%20-%20BASELINE%202-18-12.pdf .

[21] NFL, ‘Sideline Concussion Assessment Tool: BASELINE TEST’, te raadplegen via: https://nflps.org/wp-content/uploads/2012/08/NFL%20SIDELINE%20TOOL%20-%20BASELINE%202-18-12.pdf .

[22] ‘Heading ban for children during football training’, BBC 25 februari 2020, te raadplegen via: https://www.bbc.co.uk/newsround/51615882 .

[23] ‘Heading ban for children during football training’, BBC 25 februari 2020, te raadplegen via: https://www.bbc.co.uk/newsround/51615882 .

[24] Gezondheidsraad, ‘Hersenletsel bij boksers en voetballers’, Den Haag: Gezondheidsraad 2003, te raadplegen via: https://www.gezondheidsraad.nl/documenten/adviezen/2003/11/11/hersenletsel-bij-boksers-en-voetballers .

[25] Gezondheidsraad, ‘Hersenletsel bij boksers en voetballers’, Den Haag: Gezondheidsraad 2003, te raadplegen via: https://www.gezondheidsraad.nl/documenten/adviezen/2003/11/11/hersenletsel-bij-boksers-en-voetballers .

[26] Gezondheidsraad, ‘Hersenletsel bij boksers en voetballers’, Den Haag: Gezondheidsraad 2003, te raadplegen via: https://www.gezondheidsraad.nl/documenten/adviezen/2003/11/11/hersenletsel-bij-boksers-en-voetballers .

[27] Gezondheidsraad, ‘Hersenletsel bij boksers en voetballers’, Den Haag: Gezondheidsraad 2003, te raadplegen via: https://www.gezondheidsraad.nl/documenten/adviezen/2003/11/11/hersenletsel-bij-boksers-en-voetballers .

[28] Gezondheidsraad, ‘Hersenletsel bij boksers en voetballers’, Den Haag: Gezondheidsraad 2003, te raadplegen via: https://www.gezondheidsraad.nl/documenten/adviezen/2003/11/11/hersenletsel-bij-boksers-en-voetballers .

[29] H. Van der Ploeg, 'Er moeten heel wat oud-voetballers rondlopen als invaliden' Koppen kan leiden tot hersenletsel’, NRC 11 april 1992, te raadplegen via: https://www.nrc.nl/nieuws/1992/04/11/er-moeten-heel-wat-oud-voetballers-rondlopen-als-invaliden-koppen-kan-leiden-tot-hersenletsel-kb_000029564-a3795854 .

[30] M. Virtanen, ‘Study: MMA brain injury risk higher than boxing’ The San Diego Union-Tribune 28 maart 2014, te raadplegen via: https://www.sandiegouniontribune.com/sdut-study-mma-brain-injury-risk-higher-than-boxing-2014mar28-story.html.

[31] D. McRae, ‘’Boxing is a mess’: the darkness and damage of brain trauma in the ring’, The Guardian 27 mei 2021, te raadplegen via: https://www.theguardian.com/sport/2021/may/27/time-to-find-out-who-cares-boxing-brain-damage-tris-dixon.

Hoe bereken je schade?

tcwarnsinck@gmail.com (Tim Warnsinck) — Sun, 06 Mar 2022 21:03:31 GMT

Wat is schade? Als men het over schade heeft, dan gaat het vaak om vermogensschade. Wat er onder vermogensschade wordt verstaan is vastgelegd in artikel 6:96 BW. Vermogensschade ziet zowel op geleden verlies als op gederfde winst. Bij geleden verlies gaat het bijvoorbeeld om een kapotte auto. De auto is na een ongeval minder waard en je moet reparatiekosten betalen. Daardoor wordt het vermogen van de benadeeld aangetast. Wat is nog meer vermogensschade en hoe bereken je dat? Je leest het in deze blog.

Er gelden bij het begroten van de materiële schade een viertal uitgangspunten;

de werkelijk geleden schade dient volledig vergoed te worden;
bij de berekening geldt de rechterlijke vrijheid: de rechter dient de schade te begroten op een manier die het meest met de aard ervan in overeenstemming is ( art. 6:97 BW);
de schade dient in beginsel concreet berekend te worden;
de schade dient te worden berekend naar het moment waarop zij ontstaan is.

De voornoemde uitgangspunten zullen hier nader worden uitgelegd.

I. De werkelijk geleden schade dient volledig vergoed te worden

Wanneer aan de formele vereisten voor aansprakelijkheid is voldaan, is het uitgangspunt dat een benadeelde aanspraak maakt op volledige vergoeding van de werkelijke schade. Daarbij geldt dat de benadeelde zoveel als mogelijk in de toestand moet worden gebracht waarin hij zou hebben verkeerd op het moment dat de schadeveroorzakende gebeurtenis niet had plaatsgevonden.

II. Rechterlijke vrijheid

In artikel 6: 97 BW is vastgelegd dat de recht de schade op die wijze dient te begroten, als het meest met de aard ervan in overeenstemming is. Echter, op het moment dat de omvang van de schade niet kan worden vastgesteld, dan dient de rechter deze te begroten. De rechter heeft dus een grote mate van vrijheid om de schade te begroten. De rechter kan daarmee naar eigen inzicht invulling geven aan het uitgangspunt dat de volledige schade van benadeelde vergoed dient te worden; hij kan zelf bepalen of de schade nauwkeurig kan worden vastgesteld of dat er andere maatstaven aan te pas dienen te komen.

III. Uitgangspunt: de schade dient concreet berekend te worden

Het feit dat benadeelde zijn werkelijke en volledige schade vergoed dient te worden, sluit aan bij het feit dat concrete schadeberekening het uitgangspunt is. Dit houdt in dat er specifiek naar de feiten en omstandigheden uit de casus gekeken dient te worden om te kunnen beoordelen wat de schade is.

Mocht concrete schadeberekening niet mogelijk zijn, dan stapt men pas over op de abstracte schadeberekening . Dat houdt in dat niet zozeer de feiten en omstandigheden van de concrete casus het uitgangspunt vormen voor de schadeberekening, maar meer bekeken wordt hoe groot in het algemeen de schade is van een benadeelde die in een vergelijkbare positie verkeerde als de benadeelde in kwestie. De rechter heeft echter op grond van artikel 6:97 BW altijd de keuze om te kiezen voor een abstracte schadeberekening, mocht hij dat passend vinden.

Als alternatieve keuze kan de rechter op grond van artikel 6:97 BW de schade ook schatten .

IV. De schade dient te worden berekend naar het moment waarop zij ontstaan is

De wijze waarop de schade begroot dient te worden, is van belang voor het moment waarop schade ontstaat en voor het tijdstip van opeisbaarheid van de vordering tot schadevergoeding. Het moment waarop een vordering tot schadevergoeding ontstaat is (onder meer) van belang voor de verrekenbaarheid van een vordering tot schadevergoeding. Verder is dit ook van belang voor het moment waarop de wettelijke rente gaat lopen, namelijk op het moment dat de verbintenis tot schadevergoeding ontstaat.

Voorbeeld : op het moment dat er gekozen is voor een abstracte schadeberekening bij een situatie van zaaksbeschadiging, leidt dit tot schade die voortvloeit uit de waardevermindering van de zaak op het moment van de aansprakelijkheidsveroorzakende handeling. De vordering uit hoofde van de waardevermindering ontstaat onmiddellijk en is dan ook direct opeisbaar na de onrechtmatige zaaksbeschadiging. Vanaf dat moment dient over deze vordering wettelijke rente te worden gerekend.

Voorbeeld : In een situatie van letselschade wordt de schade in beginsel concreet berekend. Hoewel letsel zelf vaak niet tot enige vermogensschade leidt, kan dit uiteraard wel degelijk tot vermogensschade leiden. Denk hierbij aan kosten voor een arts of aan huishoudelijke hulp. De vordering tot schadevergoeding van voornoemde kosten ontstaat dan ook niet al op het moment van het onrechtmatig veroorzaken van dit letsel, maar pas op het moment dat bij de benadeelde de gemaakte kosten opeisbaar zijn. Pas vanaf dat moment is wettelijke rente verschuldigd.

Afsluitend

Heeft u vragen over schadeberekening of over welke schade voor vergoeding in aanmerking komt? Neem dan gerust contact op!

Wat is de omkeringsregel bij causaal verband?

tcwarnsinck@gmail.com (Tim Warnsinck) — Sun, 06 Mar 2022 15:47:54 GMT

De rechter heeft bepaalde manieren om het bewijzen van causaal verband voor benadeelden makkelijker te maken, bijvoorbeeld door toepassing van de omkeringsregel. Hoe werkt die omkeringsregel en waarbij kan de omkeringsregel van toepassing zijn?

Causaal verband is noodzakelijk om jouw schade vergoed te krijgen. In deze blog heb je kunnen lezen wat causaal verband eigenlijk is. In deze blog heb je vervolgens kunnen lezen wie het causaal verband moet bewijzen en hoe dat moet gebeuren. In deze blog kun je lezen hoe de rechter de benadeelde kan helpen met het bewijzen van het causaal verband tussen de schadeveroorzakende handeling en de schade, door middel van de omkeringsregel.

De omkeringsregel

De omkeringsregel houdt in dat op het moment dat i) door een als onrechtmatige daad of wanprestatie aan te merken gedraging een risico ter zake van het ontstaan van schade in het leven is geroepen en ii) dit risico zich vervolgens verwezenlijkt, dat hiermee het causaal verband tussen die gedraging en de daardoor ontstane schade als uitgangspunt is gegeven. Het is daarmee aan de aangesproken partij om te stellen en te bewijzen dat die schade óók zonder die gedraging zou zijn ontstaan.

De omkeringsregel gaat daarmee volledig in tegen het uitgangspunt zoals beschreven in artikel 150 Rv; wie iets stelt , moet dat ook bewijzen . De Hoge Raad heeft dan ook bepaald dat de omkeringsregel slechts bij uitzondering toegepast mag worden. Je moet hierbij denken aan een schending van een norm die ertoe strekt een specifiek gevaar ter zake van het ontstaan van schade bij een ander te voorkomen. Als voorbeeld gelden met name schendingen van verkeers- en veiligheidsnormen ; als een bepaalde verkeers- of veiligheidsnorm niet is gevolgd door de aangesproken partij en deze norm ziet juist op het voorkomen van het betreffende risico, dan moet bij toepassing van de omkeringsregel de aangesproken partij bewijzen dat de schade zich óók zonder schending van de veiligheidsnorm zou zijn ontstaan.

Voorbeeld schending verkeersnorm : als een automobilist met 120 km/h door de bebouwde kom over een voorrangsweg rijdt en bij een aanrijding met een van een zijweg komende automobilist komt, kan de omkeringsregel worden toegepast. Normaal gesproken zou de automobilist op de voorrangsweg altijd in een gunstiger bewijspositie verkeren, maar omdat hij zoveel te hard heeft gereden kan die positie zich omkeren.
Voorbeeld schending veiligheidsnorm : [...]

Voor toepassing van de omkeringsregel is dus vereist dat is komen vast te staan dat sprake is geweest van een gedraging in strijd met een norm die strekt tot het voorkomen van een specifiek gevaar ter zake van het ontstaan van schade, en dat degene die zich op schending van deze norm beroept, ook bij betwisting aannemelijk heeft gemaakt dat in het concrete geval het specifieke gevaar waartegen de norm bescherming beoogt te bieden, zich heeft verwezenlijkt.

Afsluitend

Heeft u vragen over de toepassing van de omkeringsregel of een andere vraag op het gebied van het aansprakelijkheidsrecht? Neem dan gerust contact op!

# Omgekeerde bewijslast betekenis # Omkering van de bewijslast # Omkeringsregel verkeer # Bewijslast schade # Wat is de omkeringsregel # Wat is omkering van de bewijslast

Een mishandeling in het uitgaansleven; de ouders van de minderjarige daders aansprakelijk?

tcwarnsinck@gmail.com (Tim Warnsinck) — Fri, 04 Mar 2022 13:41:04 GMT

Een meisje is in een discotheek in Vlaardingen mishandeld door een groep minderjarige jongeren. Drie van deze jongeren zijn door de strafrechter schuldig bevonden aan openlijk in vereniging geweld plegen. De advocaat van het slachtoffer heeft de jongeren en hun ouders daarna aansprakelijk gesteld voor de schade van het slachtoffer. Hoe dit afloopt, leest u in deze blog.

Rechtbank Rotterdam, 16 februari 2022, ECLI:NL:RBROT:2022:1452.

Relevante feiten en omstandigheden

In het vonni s van 16 februari 2022 heeft de rechtbank Rotterdam zich uitgelaten over een kwestie waarbij een minderjarig meisje in 2016 door een groep minderjarige jongeren mishandeld is in het uitgaansleven van Vlaardingen. De advocaat van het slachtoffer heeft drie door de strafrechter veroordeelde daders aansprakelijk gesteld en hen - maar óók hun ouders - gedagvaard. In deze blog staat gedaagde X centraal, die ten tijde van de mishandeling 14 jaar oud was. De rechtbank laat partijen uiteindelijk toe tot het leveren van bewijs en de zaak is dus nog niet klaar, maar overweegt in haar vonnis al wel het een en ander ten aanzien van de aansprakelijkheid van de ouders van de 14-jarige dader.

Overwegingen rechtbank aansprakelijkheid ouders

De rechtbank overweegt met betrekking tot de aansprakelijkheid van de ouders van X (14 jaar), de ouders in beginsel aansprakelijk zijn. Dit staat namelijk zo beschreven in artikel 6:169 BW. De rechtbank wijst erop dat dit slechts anders is wanneer de ouders niet kan worden verweten dat zij de gedragingen van X niet hebben belet. In dit geval dienen de ouders te stellen en bij betwisting te bewijzen dat zij ten opzichte van hun kind X een zodanige zorg in acht hebben genomen ter voorkoming van nadeel voor derden door de gedragingen van X als in de gegeven omstandigheden mocht worden verwacht.

De advocaat van het slachtoffer heeft er in dit verband op gewezen dat uit het strafvonnis blijkt dat X in januari 2016 openlijk en in vereniging geweld heeft gebruikt tegen een ander minderjarig meisje. Vergelijkbare incidenten vonden óók tweemaal plaats in april 2016. De advocaat van het slachtoffer wijst erop dat de ouders van X in ieder geval van het eerste incident in 2016 op de hoogte moeten zijn geweest, omdat uit het strafvonnis blijkt dat X al in februari 2016 in verzekering is gesteld wegens de vechtpartij in januari van dat jaar. Voorts is X in het voorjaar van 2016 opgepakt wegens poging tot diefstal. Ook hiervoor was X opgepakt en ligt het voor de hand dat de ouders op de hoogte waren.

De rechtbank wijst erop dat een kind van 14 jaar zich binnen bepaalde grenzen vrijelijk moet kunnen bewegen, maar dat op grond van het veelvuldige contact met politie en justitie, had het op de weg van de ouders gelegen om bijzondere zorg te bieden. Dit houdt wat de rechtbank betreft in ieder geval in dat zij X hadden moeten beletten zonder toezicht aan het uitgaansleven te laten deelnemen, waar vechtpartijen relatief veel voorkomen. De rechtbank oordeelt dat deze zorg kennelijk is nagelaten, dan wel onvoldoende geweest. De rechtbank is dan ook van oordeel dat de ouders kan worden verweten dat zij de gedragingen van X niet hebben belet, zodat zij naast X aansprakelijk zijn voor de schade die het gevolg is van de mishandeling.

Afsluitend

Kortom, op het moment dat jouw kind van 14 jaar - of jonger - schade veroorzaakt dan is de kans aanwezig dat jij daar als ouder voor op moet draaien. Dat is echter geen gegeven; voor het succesvol aansprakelijk stellen van een ouder of voogd van een kind onder de veertien jaar, is allereerst een ‘’als een doen te beschouwen gedraging’’ vereist. Dat betekent dat slechts in het geval sprake is van zuiver nalaten, de ouder of voogd niet aansprakelijk zal zijn voor de schade dat is aangericht door het kind. Daarmee komt de benadeelde een hoge mate van bescherming toe. Ten tweede is vereist dat de gedraging aan het kind kan worden toegerekend op grond van onrechtmatige daad . Bij deze beoordeling wordt de leeftijd van het kind losgelaten. Dat betekent dat de beoordeling plaats vindt als ware deze zou zijn verricht door een volwassene.

Wilt u meer uitgebreid lezen over aansprakelijkheid voor kinderen, klik dan hier . Heeft u vragen of een kwestie aan de hand die ziet op aansprakelijkheid van kinderen, neem dan gerust contact op!

Het hele vonnis kun je hier lezen.

Onderverzekering bij brand; is de assurantietussenpersoon aansprakelijk?

Tue, 01 Mar 2022 21:46:54 GMT

Stel; je huis brandt af en de verzekerde som blijkt lager te zijn van schade (lees: er is sprake van onderverzekering). Is de assurantietussenpersoon aansprakelijk voor de schade? Hoe ver gaat de zorgplicht van een assurantietussenpersoon? Je leest het in deze blog!

Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 22 februari 2022, ECLI:NL:GHARL:2022:1416

Inleidende opmerkingen

De onderhavige procedure speelt tussen een verzekerde (appellant), die sinds 2009 een vast assurantietussenpersoon (geïntimeerde) heeft. In 2017 is er brand uitgebroken in de woning van verzekerde, die totaal verloren is gegaan. De brandverzekeraar heeft uiteindelijk niet de volledige vastgestelde schade uitgekeerd, omdat er sprake bleek te zijn van een schade die hoger was dan de verzekerde som - onderverzekering. Verzekerde stelt zich op het standpunt dat de assurantietussenpersoon toerekenbaar tekortgeschoten in haar verplichtingen, doordat zij niet actief heeft onderzocht of het verzekerde bedrag van de betreffende woonhuisverzekering wel toereikend was. Ook zou er sprake zijn van tekortkoming in de verplichtingen doordat de assurantietussenpersoon hem niet (voldoende) heeft geïnformeerd over het belang van voldoende dekking. Verzekerde vordert onder meer de daardoor geleden schade, die volgens hem bijna EUR 100.000,- bedraagt, vermeerderd met rente en kosten.

De rechtbank heeft in eerste aanleg de vorderingen van verzekerde afgewezen. Ook het hof volgt de redeneringen van verzekerde niet en wijst zijn vorderingen af. Het hof stelt daarbij vast dat verzekerde onvoldoende heeft onderbouwd dat de assurantietussenpersoon in de op haar rustende zorgplicht tegenover verzekerde is tekortgeschoten. Het hof redeneert daarbij als volgt.

Feiten en omstandigheden

De bestuurder van de assurantietussenpersoon en verzekerde kenden elkaar persoonlijk. Mede om die reden - en het feit dat verzekerde ontevreden was over zijn vorige assurantietussenpersoon - is verzekerde in 2009 overgestapt naar de assurantietussenpersoon die thans in deze procedure centraal staat. In 2009 werd vanwege oversluiting een nieuwe polis afgegeven door Assuradeur X, een gevolmachtigde van onder meer Unigarant.

Uit dat polisblad van 2009 blijkt dat de woning destijds verzekerd was tegen een verzekerde som van EUR 250.000,-. Dat bedrag was hetzelfde als de verzekerde som in de daarvoor geldende verzekering bij Unigarant. De verzekerde som van de woning bedroeg volgens het polisblad van 2017 EUR 253.100,-.

Assuradeur X heeft verzekerde in de periode tussen 2011 en 2017 meerdere betalingsherinneringen gestuurd, waarin zij heeft aangekondigd dat bij het verder uitblijven van betaling de verzekeringen geroyeerd zullen worden. In 2013 en 2016 heeft Assuradeur X een polisblad afgegeven in verband met het vervallen van de polis. Verzekerde heeft enkele malen achterstanden in de betaling van de premie laten ontstaan. De assurantietussenpersoon heeft een paar keer per e-mail aan verzekerde aangestuurd op spoedige betaling van de premies en erop gewezen dat anders de verzekeringen geroyeerd zouden worden.

Ook heeft de assurantietussenpersoon in 2015 en 2016 telefonisch contact met verzekerde gezocht voor het maken van een afspraak met een medewerker van de assurantietussenpersoon. Verzekerde reageerde per WhatsApp als volgt:“ Ik weet wel ja dat ik een klojo ben ik regel dat met die verzekering nog niet gedaan. ”

U raad het al; in 2017 is de woning van verzekerde volledig door brand verloren gaan. Brandexperts hebben vervolgens de opstalschade op EUR 338.430,- vastgesteld, uitgaande van een waarde van de woning voor de brand van € 346.930,- en een restwaarde van € 8.500,-. Assuradeur X heeft per brief in 2018 aan verzekerde bericht dat sprake is van onderverzekering en dat zij een bedrag van EUR 246.989,89 zal overmaken in het bouwdepot. Dat bedrag is als volgt vastgesteld: EUR 253.100,- (verzekerde waarde) / EUR 346.930,- (werkelijke waarde) x € 338.430,- (schade).

Verzekerde heeft in 2018 de assurantietussenpersoon aansprakelijk gesteld voor de door hem geleden schade vanwege schending van de op haar rustende zorgplicht. De assurantietussenpersoon heeft aansprakelijkheid afgewezen.

Juridisch kader zorgplicht assurantietussenpersoon

Het hof neemt als uitgangspunt dat een assurantietussenpersoon tegenover zijn opdrachtgever de zorg dient te betrachten die van een redelijk bekwaam en redelijk handelend beroepsgenoot mag worden verwacht (lees: de maatman). Het is de taak van de assurantietussenpersoon om te waken voor de belangen van de verzekeringnemer bij de tot zijn portefeuille behorende verzekeringen. Tot deze taak geldt als uitgangspunt ook dat de assurantietussenpersoon de verzekeringnemer tijdig opmerkzaam maakt op de gevolgen die de hem bekende feiten, naar hij als redelijk bekwaam en redelijk handelend assurantietussenpersoon behoort te begrijpen, voor de dekking van de tot zijn portefeuille behorende verzekeringen kunnen hebben. Daarbij gaat het om feiten die aan de assurantietussenpersoon bekend zijn of die hem redelijkerwijs bekend behoorden te zijn. Bij dit laatste geldt dat indien de tussenpersoon niet over voldoende gegevens beschikt of niet ervan mag uitgaan dat de gegevens waarover hij beschikt volledig en juist zijn, hij daarnaar bij zijn cliënt dient te informeren. De precieze reikwijdte van de zorgplicht is afhankelijk van de omstandigheden van het geval, met name van de aard en inhoud van de opdracht en de belangen van de opdrachtgever, voor zover die kenbaar zijn voor de assurantietussenpersoon.

Het hof overweegt dat de zorgplicht zich onder andere uitstrekt tot het risico van onderverzekering. De tussenpersoon dient actief te handelen en als deskundige op het gebied van verzekeringen te waken tegen het risico van onderverzekering, door behulpzaam te zijn bij het toetsen of sprake is van onderverzekering en tegen het risico van onderverzekering te waarschuwen.

Op het moment dat een verzekerde een vordering instelt tegen zijn assurantietussenpersoon tot schadevergoeding en daaraan ten grondslag legt dat de schade het gevolg is van een schending van de zorgplicht door de assurantietussenpersoon, dient de verzekerde de zorgplichtschending te stellen en zo nodig te bewijzen. Slechts onder bepaalde omstandigheden, waaronder als om feiten en omstandigheden gaat die zich bij uitstek in de domein van de assurantietussenpersoon bevinden en waartoe hij als enige toegang heeft - van de assurantietussenpersoon worden verwacht dat hij voldoende feitelijke gegevens verschaft ter motivering van zijn betwisting van de door de verzekerde gestelde tekortkoming.

Overwegingen hof

Zorgplichtschending assurantietussenpersoon en het causaal verband

De verzekerde stelt zich op het standpunt dat de assurantietussenpersoon haar zorgplicht jegens hem geschonden heeft door in 2009, toen zij assurantietussenpersoon van hem werd, verzuimd heeft de verzekeringen met hem door te nemen en na te gaan of het pakket nog passend was bij de actuele situatie. Door dit jarenlang na te laten is er onderverzekering ontstaan - aldus verzekerde.

De assurantietussenpersoon ziet dat anders en geeft aan dat zij vanaf 2009 meerdere malen verzocht heeft om zijn verzekeringssituatie te inventariseren. Ook heeft zij verzekerde in dat verband ook meerdere malen een zogenaamde herbouwwaardemeter meegestuurd. Verzekerde heeft nooit inhoudelijk gereageerd op deze brieven.

Het hof overweegt met betrekking tot de (gestelde) zorgplichtschending dat;

het voldoende aannemelijk is dat de assurantietussenpersoon een aanvraagformulier en een tweetal brieven heeft gestuurd. Dat verzekerde die niet zou hebben ontvangen, ligt volgens het hof niet voor de hand. Ook merkt verzekerde ter zitting op dat hij niet meer exact weet wat hij in de periode van de brieven heeft gedaan, maar dat gebruikt het hof tegen hem; hoe weet hij dan zo goed dat hij die brieven niet ontvangen heeft?
voldoende aannemelijk is dat de assurantietussenpersoon in 2015 en 2016 bij verzekerde heeft aangedrongen op een afspraak met een binnendienstmedewerker.
verzekerde meerdere malen (forse) premieachterstanden heeft laten ontstaan, waardoor de verzekering tot twee keer toe is geroyeerd.

Het hof merkt met het oog op de voorgaande constateringen op dat verzekerde zijn stelling onvoldoende onderbouwd, namelijk dat de assurantietussenpersoon tekortgeschoten is in haar zorgplicht om onderverzekering te voorkomen. De assurantietussenpersoon heeft immers meerdere malen contact opgenomen en voorgesteld om een afspraak te maken, maar verzekerde heeft daar niet op gereageerd. Verzekerde was zich - gelet op het hiervoor geciteerde WhatsApp bericht - bewust van dat dit niet handig was. Dat de inventarisatie niet heeft plaatsgevonden, kan hij de assurantietussenpersoon dan ook niet verwijten.

Conclusie

Het hof komt daarop tot de conclusie dat verzekerde zijn stellingen - namelijk dat de assurantietussenpersoon tekortgeschoten is in haar zorgplicht, dat daardoor sprake was (en bleef) van onderverzekering en dat hij daardoor schade heeft geleden - onvoldoende heeft onderbouwd.

Heeft u vragen over de zorgplicht van een assurantietussenpersoon? Neem dan gerust contact op!

Wil je het hele arrest lezen? Klik dan hier .

Wanneer is de wegbeheerder aansprakelijk?

tcwarnsinck@gmail.com (Tim Warnsinck) — Tue, 01 Mar 2022 11:53:51 GMT

Het gebeurt met regelmaat dat een wegbeheerder aansprakelijk wordt gesteld na een ongeval met een automobilist, brommerrijder of voetganger omdat hij of zij meent dat de weg gebrekkig is. De aansprakelijkheid van de wegbeheerder is echter geenszins absoluut. In dit artikel worden de diverse juridische grondslagen behandeld op grond waarvan je een wegbeheerder aansprakelijk kunt stellen. Ook worden de belangrijkste juridische begrippen geduid en wordt er besproken welke criteria van belang zijn om te bepalen of een wegbeheerder aansprakelijk is voor jou schade.

Risicoaansprakelijkheid van de wegbeheerder - artikel 6:174 BW

Op het moment dat een weg onvoldoende veilig is, zal er vaak een verhoogde kans op gevaarlijke situatie ontstaan. Daarbij kan een wegbeheerder aansprakelijk zijn voor de (financiële) schade die is ontstaan doordat een ongeval heeft plaatsgevonden op de weg die hij in beheer heeft. Die verantwoordelijkheid van de wegbeheerder kan zowel bestaan met betrekking tot de gevaren die door de wegbeheerder zelf zijn gecreëerd, maar óók wegens het onvoldoende wegnemen van gevaren die zijn ontstaan door andere omstandigheden. De aansprakelijkheid van de wegbeheerder kan op twee belangrijke bepalingen worden gebaseerd.

Onrechtmatige daad , een schuld aansprakelijkheid ex artikel 6:162 BW.
Opstal aansprakelijkheid , een risico aansprakelijkheid ex artikel 6:174 BW.

Een risicoaansprakelijkheid houdt in dat de aansprakelijkheid afhankelijk is van een formeel criterium, namelijk de hoedanigheid van bezitter van een gebrekkige opstal ex artikel 6:174 BW. Een weg is een opstal. Daarom is artikel 6:174 BW van toepassing op wegbeheerders. Op het moment dat een weg niet voldoet aan de eisen die men daaraan in de gegeven omstandigheden mag stellen, kan deze als gebrekkig gekwalificeerd worden.

De wet sluit op het punt van wegbeheerdersaansprakelijkheid aan bij de algemene aansprakelijkheidsbepaling voor de bezitter van een opstal. Omdat artikel 6:174 BW een risicoaansprakelijkheid is, hoeft de wegbeheerder geen schuld te hebben om met succes aansprakelijk te worden gehouden. Het uitgangspunt is dat de wegbeheerder aansprakelijk is voor schade die veroorzaakt is door een ongeval, veroorzaakt door een gebrekkige weg. Het is dus niet persé een vereiste dat het gebrek bij de wegbeheerder bekend was en wat de oorzaak van het gebrek is.

Wanneer is een weg een opstal?

De definitie van het begrip ‘opstal’ volgt uit artikel 6:174 lid 4, waarin staat dat het bij een opstal moet gaan om gebouwen en werken, die duurzaam met de grond zijn verenigd, hetzij rechtstreeks, hetzij door vereniging met andere gebouwen of werken. Uit deze definitie zijn twee belangrijke eisen te destilleren;

Duurzaamheid. Het moeten géén tijdelijke opstallen zijn, die bijvoorbeeld voor enkele weken geplaatst zijn.
Kunstmatigheidscriterium. Het moet gaan om een opstal dat door mensen gemaakt is.

Zo is een weg is slechts aan te merken als opstal, wanneer wordt voldaan aan het duurzaamheids- en kunstmatigheidscriterium. Daarbij geldt dat wegen en paden verhard en onverhard kunnen zijn; onverharde wegen gelden niet als opstal - vanwege het niet voldoen aan het kunstmatigheidscriterium. Echter, een wegbeheerder kan wél op grond van artikel 6:162 BW aansprakelijk zijn voor schade als gevolg van een gebrek aan een onverharde weg.

Verschil tussen openbare en niet-openbare wegen

Bij een openbare weg is het uitgangspunt dat het openbaar lichaam - lees: de gemeente - als wegbeheerder aan te wijzen is. Uit hoofde van artikel 6:174 lid 2 BW rust de aansprakelijkheid voor openbare wegen op het overheidslichaam dat verantwoordelijk voor een goede staat van die weg. Daarbij geldt dat op grond van 6:174 lid 6 BW het weglichaam én de weguitrusting ook onder het begrip ‘openbare weg’ vallen. Daarbij geldt dat de constructieve ondergrond als ‘weglichaam’ beschouwd moet worden, maar de voorwerpen die zich naast, op of boven de weg bevinden - lees: ter aankleding van de weg, als verkeersborden of verkeersheuvel - als ‘weguitrusting’ gekwalificeerd wordt. Op grond van artikel 6:174 lid 6 BW is de wegbeheerder aansprakelijk voor alle onderdelen van de openbare weg, mits deze onderdelen met de verkeersfunctie van deze weg samenhangen.

Wanneer is een weg gebrekkig?

In artikel 6:174 lid 1 BW - derhalve de risicoaansprakelijkheid voor een gebrekkige opstal - wordt gesproken over ‘de eisen die men in de gegeven omstandigheden mag stellen’. Welke eisen aan de weg gesteld mogen worden, hangt van de feiten en omstandigheden per geval. Om tot een succesvolle aansprakelijkstelling van de wegbeheerder te komen, moet er ook daadwerkelijk sprake zijn van een gebrekkige weg. Op het moment dat er slechts sprake is van een verhoogde kans op schade, dan houdt dit niet persé in dat de wegbeheerder ook daadwerkelijk aansprakelijk is. Het gaat bij artikel 6:174 BW dan ook niet om een absolute risicoaansprakelijkheid.

Kelderluik criteria

Bij het beoordelen van de vraag of sprake is van een gebrekkige weg, dient allereerst gekeken te worden naar de gezichtspunten zoals geformuleerd in het Kelderluik-arres t . Ook kunnen bepaalde (wettelijke) veiligheidsvoorschriften een rol spelen. De enkele omstandigheid dat aan bepaalde veiligheidsvoorschriften wordt voldaan, betekent nog niet dat er geen sprake is van een gebrek. Ook visie die door de Hoge Raad is gegeven in het arrest Wilnis (HR 17 december 2010, ECLI:NL:HR:2010:BN6236) is belangrijk bij de vraag of er sprake is van een gebrek(kige weg). Zo kunnen onder meer de volgende omstandigheden een rol spelen bij het beoordelen van de vraag of er sprake is van een gebrekkige weg:

de aard van de opstal;
de functie van de opstal;
de fysieke toestand van de opstal (ten tijde van de verwezenlijking van het gevaar);
het van de opstal te verwachten gebruik door derden;
de grootte van de kans op verwezenlijking van het gevaar dat aan de opstal verbonden is;
de mogelijkheid, bezwaarlijkheid en redelijkheid van te nemen onderhouds- en veiligheidsmaatregelen;
de naar objectieve maatstaven te beoordelen kenbaarheid van het gebrek en het daaraan verbonden gevaar;
de toenmalige stand van de wetenschap en de techniek.

Beleidsvrijheid en financiële middelen

Daarbij gelden bij het beoordelen van de aansprakelijkheid van een overheidslichaam - lees: de gemeente of een waterschap, etc. - twee aanvullende criteria;

de beleidsvrijheid die een overheidslichaam toekomt en;
de ter beschikking staande financiële middelen van het overheidslichaam

De beleidsvrijheid ziet op de verplichting van de wegbeheerder om een weg te onderhouden. Bij deze vrijheid mag de wegbeheerder rekening houden met de ernst en noodzaak van de omstandigheden rond de betreffende weg, ten opzichte van andere gevaarlijke omstandigheden. Het staat de wegbeheerder vrij om te besluiten aan welke openbare weg hij het onderhoud voorrang geeft. Die vrijheid is echter niet ongelimiteerd en daarbij geldt dat hoe concreter de norm is, hoe minder beleidsvrijheid aan de wegbeheerder wordt toegekend. Denk hierbij aan bepaalde richtlijnen als de CROW-richtlijn, wat een concrete norm is voor bepaalde omstandigheden op of rond het wegdek.

De financiële middelen - hierbij gaat het vaak over de gemeentelijke begroting - van de wegbeheerder zijn meestal niet eindeloos. De verwachtingen die weggebruikers van bepaalde openbare wegen mogen hebben, zijn dan ook geenszins eindeloos. De weggebruiker mag niet verwachten dat iedere weg op elk moment in een onberispelijke staat verkeerd. Echter, het enkele feit dat een wegbeheerder te maken heeft met gelimiteerde financiële middelen, betekent geenszins dat er geen sprake is van aansprakelijkheid. De wegbeheerder kan gevaarlijke situaties niet zomaar laten voortbestaan. De wegbeheerder zal bij een beroep op beperkte financiële middelen dus ook inzichtelijk moeten maken welke beleidskeuzes zij heeft gemaakt en wat de financiële overwegingen achter deze keuzes zijn geweest.

Het verband tussen artikel 6:162 en 6:174 BW

Het gaat bij aansprakelijkheid op grond van 6:162 BW - anders dan bij een risicoaansprakelijkheid ex artikel 6:174 BW - om schuldaansprakelijkheid. Het verschil bij beide aansprakelijkheidsgronden zit met name in de vraag of de wegbeheerder op de hoogte was van het gebrek in weg; bij artikel 6:174 BW maakt het niet uit of de wegbeheerder op de hoogte was van de gebrekkige weg, maar bij een beroep op artikel 6:162 BW is dat het wel. Om met succes een beroep te kunnen doen op artikel 6:162 BW, is juist wel van belang dat de wegbeheerder op de hoogte was van het bestaan van het gebrek. Bij artikel 6:162 BW - lees hier meer over het artikel van onrechtmatige daad - verwijtbaar of toerekenbaar gedrag van de aansprakelijkgestelde partij vereist om aansprakelijkheid vast te stellen op grond van artikel 6:162 BW.

Het enkele feit dat het bij artikel 6:174 BW om een risicoaansprakelijkheid gaat, spelen schuldelementen als in artikel 6:162 BW een grote rol. Zo blijkt uit de tenzij-formule van artikel 6:174 lid 1 BW namelijk dat er géén sprake is van aansprakelijkheid op het moment dat de aansprakelijkheid op grond van artikel 6:162 BW zou hebben ontbroken wanneer de bezitter van de opstal het betreffende gevaar op het tijdstip van het ontstaan ervan gekend zou hebben. Het gaat hier om hypothetische situatie met betrekking tot de (subjectieve) bekendheid met het gebrek aan de weg. Bij deze beoordeling staan óók de criteria uit het Kelderluik-arrest centraal. De criteria uit het Kelderluik-arrest dienen dus zowel in het geval van artikel 6:162 BW als bij 6:174 BW toegepast te worden.

Afrondend

Mocht u nog verdere vragen hebben over gebrekkige wegen, neemt u dan gerust contact op! Mocht u meer willen lezen over opstalaansprakelijkheid an sich , dan kunt u hier meer lezen.

Tip : Wilt u lezen over hoe het gerechtshof recentelijk oordeelde over de aansprakelijkheid van de wegbeheerder in verband met schade aan de weg als gevolg van een boomwortel? U leest het hier .

Hoge Raad beantwoordt prejudiciële vragen woekerpolissen

tcwarnsinck@gmail.com (Tim Warnsinck) — Fri, 25 Feb 2022 15:54:39 GMT

Op 23 februari 2021 heeft het gerechtshof Den Haag prejudiciële vragen gesteld aan de Hoge Raad. Die vragen gingen enerzijds over i) of naleving van de regelgeving van toen voldoende was en ii) wanneer dit niet het geval is, of er aanvullende verplichtingen gelden ten aanzien van de duidelijkheid en nauwkeurigheid te verstrekken informatie.

Hoge Raad, 11 februari 2022 ECLI:NL:HR:2022:166

De onderhavige vragen zien op met name in de jaren '80 en '90 afgesloten beleggingsverzekeringen. Einde vorige eeuw werden er massaal beleggingsverzekeringen afgesloten tussen consumenten en banken en verzekeraars. Wat de banken en verzekeraars er niet bij vertelden, was dat er een groot gedeelte van de inleg van de consumenten ingehouden werd onder de noemer 'kosten' en/of 'risicopremie. Aan het einde van de vaak lange looptijd bleek dan dat de beleggingsverzekering - in de laatste jaren ook wel als 'woekerpolis' bekend komen te staan - lang niet zoveel had opgeleverd als door de banken en verzekeraars was voorgespiegeld. Dit kwam met name door het inhouden van de voornoemde kosten en risicopremies.

De vragen aan de Hoge Raad

De banken en verzekeraars hebben zich altijd op het standpunt gesteld dat zij voldeden aan de wet- en regelgeving zoals die destijds gold en dat zij daarmee voldoende had gedaan om de consumenten te informeren over de in te houden kosten en risicopremies. Het gerechtshof Den Haag is hier nog niet zo zeker van en heeft daarom besloten om prejudiciële vragen te stellen aan de Hoge Raad. Die zijn als volgt;

Brengt naleving door een verzekeraar van de in de Derde Levensrichtlijn en in de nationale uitwerkingen daarvan in RIAV 1994 en RIAV 1998 neergelegde (toezichtrechtelijke) informatieplichten mee dat deze verzekeraar in het algemeen (specifieke op een bepaald persoon betrekking hebbende bijzonderheden daargelaten die er in deze 3:305a BW-procedure niet toe doen) daarmee (ook) aan zijn (privaatrechtelijke) verplichtingen heeft voldaan die onder meer voortvloeien uit Europese privaatrechtelijke (open) normen zoals met name de Richtlijn oneerlijke Bedingen 93/13 en de daarin neergelegde transparantie-eis en aan nationale privaatrechtelijke (open) normen, zoals wilsovereenstemming, onredelijk bezwarende bedingen in de zin van artikel 6:233 e.v. BW, de geïmplementeerde transparantie-eis in artikel 6:238 lid 1 BW, de aanvullende en beperkende werking van de redelijkheid en billijkheid (artikel 6:248 BW) en de (contractuele of buitencontractuele) zorgplicht van de verzekeraar jegens de verzekeringnemer?
Als het antwoord op vraag 1 ontkennend luidt, moeten dan aanvullende informatieverplichtingen die op grond van de genoemde Europese en/of Nederlandse (open) normen worden aangenomen, voldoen aan de door het HvJ in de arresten Axa Royale Belge (HvJ EU 5 maart 2002, ECLI:EU:C:2002:136) en Nationale- Nederlanden/Van Leeuwen (HvJ EU 29 april 2015, ECLI:EU:C:2015:286) geformuleerde criteria, te weten dat de verlangde informatie duidelijk en nauwkeurig is en noodzakelijk voor een goed begrip door de verzekeringnemer van de wezenlijke bestanddelen van de verbintenis en zij voldoende rechtszekerheid waarborgt, onder meer doordat de verzekeraar in staat wordt gesteld met een voldoende mate van voorspelbaarheid vast te stellen welke aanvullende informatie hij dient te verstrekken en de verzekeringnemer kan verwachten?”

Antwoorden Hoge Raad

De Hoge Raad overwoog dat in het arrest NN/Van Leeuwen van het Hof van Justitie van de Europese Unie (hierna: HvJEU), onder verwijzing naar het arrest Axa Royale Belge, geoordeeld is dat art. 31 lid 3 van de Derde Levensrichtlijn zo moet worden uitgelegd dat “ het niet eraan in de weg staat dat een verzekeraar op grond van algemene beginselen van intern recht, zoals de in het hoofdgeding aan de orde zijnde ‘open en/of ongeschreven regels’, gehouden is de verzekeringnemer bepaalde informatie te verstrekken in aanvulling op die vermeld in bijlage II bij die richtlijn, mits – het is aan de verwijzende rechterlijke instantie om dit te verifiëren – de verlangde informatie duidelijk en nauwkeurig is en noodzakelijk voor een goed begrip door de verzekeringnemer van de wezenlijke bestanddelen van de verbintenis en zij voldoende rechtszekerheid waarborgt”. verwijzende rechterlijke instantie om dit te verifiëren – de verlangde informatie duidelijk en nauwkeurig is en noodzakelijk voor een goed begrip door de verzekeringnemer van de wezenlijke bestanddelen van de verbintenis en zij voldoende rechtszekerheid waarborgt” .

Op grond van het arrest NN/Van Leeuwen is het de rechter die een oordeel dient te geven over de vraag of bepaalde informatieverplichtingen richting de verzekeringnemer die naar maatstaven van burgerlijk recht rusten op de verzekeraar bij het aangaan, sluiten of uitvoeren van een beleggingsverzekering, voldoen aan de vereisten van art. 31 lid 3 Derde Levensrichtlijn. Daarvoor moet volgens de Hoge Raad door de lagere rechter worden vastgesteld of naar burgerlijk recht verplichtingen tot het verstrekken van aanvullende gegevens - naast de door artikel 31 lid 3 Derde Levensrichtlijn al verlangde gegevens, op de verzekeraar rusten en zo ja, welke.

Vervolgens moet worden beoordeeld of die verplichtingen i) betrekking hebben op gegevens die duidelijk en nauwkeurig zijn, ii) noodzakelijk zijn voor een goed begrip van de wezenlijke bestanddelen van de aangeboden of tot stand gekomen beleggingsverzekering, en iii) voldoende rechtszekerheid waarborgen.

Aan de derde eis is voldaan als die verplichtingen de verzekeraar in staat stellen met een voldoende mate van voorspelbaarheid vast te stellen welke aanvullende informatie hij dient te verstrekken en de verzekeringnemer kan verwachten. Hierbij valt in aanmerking te nemen dat het aan de verzekeraar is om de aard en de kenmerkende eigenschappen van de door hem aangeboden verzekeringsproducten te bepalen, en dat deze dan ook in beginsel zou moeten kunnen vaststellen welke kenmerkende eigenschappen van die producten rechtvaardigen dat de verzekeringnemer aanvullende informatie moet worden verstrekt.

Conclusie

Kortom, dat banken en verzekeraars aan de destijds geldende wet- en regelgeving hebben voldaan moge zo zijn, maar dat houdt niet (automatisch) in dat zij hiermee aan haar informatieverplichting richting de (aspirant-)verzekerden heeft voldaan. Wanneer dat wél het geval is, dient de burgerlijke rechter te beoordelen. Binnenkort zal het gerechtshof Den Haag zich opnieuw over de zaak buigen.

Wilt u het hele stuk teruglezen, klik dan hier . De Conclusie van AG Hartlief leest u hier .

Een ongeval tijdens gymles; is de docent aansprakelijk?

tcwarnsinck@gmail.com (Tim Warnsinck) — Fri, 25 Feb 2022 14:18:31 GMT

Een kind van 11 jaar oud komt tijdens een gymles gemeen ten val na een sprong op een trampoline. Heeft de leraar zijn zorgplicht geschonden en is de leraar aansprakelijk voor de schade van het kind?

Rechtbank Oost-Brabant, 16 februari 2022, ECLI:NL:RBOBR:2022:466

Scholen worden steeds vaker aansprakelijk gesteld door (de ouders van) kinderen. Wat geldt er ten aanzien van de zorgplicht van een school? Is de school aansprakelijk te houden bij schade of een ongeval? Je leest er in deze uitspraak meer over.

Relevante feiten en omstandigheden

Op een middag in 2018 kreeg een klas uit groep zeven les van een gymdocent. Tijdens de les werd de klas verdeeld over drie activiteiten, waaronder een activiteit met een sprong middels een mini-trampoline over een kast. De drie activiteiten vonden plaats in één gymzaal. Bij de activiteit met de mini-trampoline moest de groep zich opstellen in een rij, een aanloop nemen, zich afzetten op de mini-trampoline en vervolgens met een sprong over een kast heen moesten springen. Achter de kast lag een dikke mat.

Op enig moment ging de salto van een kind uit de groep - de eisende partij - mis. Het kind kwam bij de landing op de mat met zijn knie tegen zijn hoofd en viel op de mat. Het gevolg hiervan was een rode plek rondom de oogkas, een aantal uitgevallen wimpers en een bloedneus. Tijdens de feitelijke sprong van het kind bevond de docent zich niet in het vak waar gesprongen werd. De docent zat op dat moment op een bank op het grensvlak van de twee andere activiteiten, waar hij zicht had op alle activiteiten. De docent heeft zich na het ongeval ook over het kind ontfermd en aangegeven dat het naar de kleedkamer moest om de bloedneus te stelpen.

Het kind en zijn ouders hebben de gymleraar en zijn werkgever aansprakelijk gesteld voor de schade van het kind. De aansprakelijkheid is betwist en is het centrale onderwerp in deze uitspraak.

Beoordeling aansprakelijkheid

De rechtbank merkt vooreerst op dat het enkele feit dat er een ongeval heeft plaatsgevonden – hoe vervelend en ingrijpend de gevolgen van een ongeval ook zijn – onvoldoende is om aansprakelijkheid aan te nemen. De rechtbank merkt daarbij op dat een gymles nou eenmaal een verhoogd risico op ongelukken met zich meebrengt en dat dit niet op voorhand uit te sluiten is. Dit is nu eenmaal een door de maatschappij tot op zekere hoogte aanvaard risico, zo stelt de rechtbank vast.

De rechtbank onderzoekt vervolgens de gestelde zorgplichtschending aan de hand van de vraag of de docent gehandeld heeft als een redelijk handelend en redelijk bekwaam gymdocent. Daarbij toetst de rechtbank aan wet- en regelgeving, de normen die gelden voor het vak van gymdocent én de criteria uit het Kelderluik-arrest:

“ alleen in het licht van de omstandigheden van het gegeven geval kan worden beoordeeld of en in hoever aan iemand die een situatie in het leven roept welke voor anderen bij niet-inachtneming van de vereiste oplettendheid en voorzichtigheid gevaarlijk is, de eis kan worden gesteld, dat hij rekening houdt met de mogelijkheid dat die oplettendheid en voorzichtigheid niet zullen worden betracht en met het oog daarop bepaalde veiligheidsmaatregelen neemt; dat daarbij dient te worden gelet niet alleen op de mate van waarschijnlijkheid waarmee de niet-inachtneming van de vereiste oplettendheid en voorzichtigheid kan worden verwacht, maar ook op de hoegrootheid van de kans dat daaruit ongevallen ontstaan, op de ernst die de gevolgen daarvan kunnen hebben, en op de mate van bezwaarlijkheid van te nemen veiligheidsmaatregelen; ”

De rechtbank toets de (gestelde) zorgplichtschending aan de volgende drie fasen;

I. voorfase - namelijk de inrichting van de gymzaal: splitsing terwijl er maar één docent is)

De rechtbank oordeelde dat het niet per definitie gevaarlijk is om drie verschillende activiteiten tegelijkertijd uit te laten voeren. Dit brengt óók niet met zich mee dat het organiseren van drie activiteiten met zich meebrengt dat er geen adequaat toezicht gehouden kan worden. De zaal was volgens de rechtbank overzichtelijk genoeg.

II. uitvoeringsfase (toezicht houden en instructie geven gedurende de uitvoering van de oefeningen)

De rechtbank wijst erop dat adequaat toezicht niet inhoudt de docent elk ongeval moet voorkomen en dat een ongeval in een klein hoekje zit. Het is volgens de rechtbank echter wel zo dat de docent een voldoende mate van oplettendheid van een redelijk handelend en redelijk bekwaam vakgenoot dient te hanteren.

Dat de docent gedurende de les af en toe een blik wierp op zijn laptop, brengt niet automatisch met zich mee dat er onvoldoende toezicht is gehouden. Hij kon immers vanaf zijn positie op de bank alles overzien en horen. De docent heeft hiermee voldoende toezicht gehouden. Het is volgens de rechtbank niet noodzakelijk dat de docent permanent zijn blik op de uitvoering van iedere oefening richt.

Bij het voorgaande overweegt de rechtbank ook nog wat het een voor de groep bekende oefening was en dat de groep - die als prettig en meewerkend moet worden beschouwd - geen aanleiding gaf tot permanent toezicht.

III. nazorgfase (het verlenen en organiseren van adequate medische hulp).

De stelling van het kind dat er onvoldoende nazorg is verleend door de docent, wordt door de rechtbank niet gevolgd. Het kind is niet bewusteloos geweest, de docent heeft met het kind over het letsel gesproken en het kind heeft zich vervolgens zelf weer omgekleed. Er waren geen aanwijzingen dat er sprake was van gebrekkige coördinatie, duizeligheid of verstoord evenwicht. De docent had dan ook niet hoeven te vermoeden dat er sprake was van meer letsel dan wat er zichtbaar was - de rode plek rondom de oogkas, een aantal uitgevallen wimpers en een bloedneus.

Conclusie

Gelet op het voorgaande oordeelt de rechtbank dat er geen sprake is van een zorgplichtschending, waardoor er verder ook niet ingegaan hoeft te worden op de onderwerpen schade en causaal verband . De rechtbank wijst de vorderingen van het kind af.

Heeft u te maken gehad met een kind die een ongeval heeft gehad op school? Heeft u vragen over andere aansprakelijkheidsonderwerpen? Neem dan gerust contact op!

Wilt u de hele uitspraak nalezen, klik dan hier .

Beroepsziekte (rugklachten): hof wijst proportionele aansprakelijkheid af

tcwarnsinck@gmail.com (Tim Warnsinck) — Sat, 12 Feb 2022 12:04:42 GMT

Een werknemer van een fabrikant van uitlaten en katalysatoren voerde bij de werkgever werkzaamheden als operator uit. Hij werkte op de buigafdeling. De werknemer is arbeidsongeschikt geraakt in verband met rugklachten. Het gaat in deze uitspraak om de vraag of de rugklachten zijn veroorzaakt door de werkomstandigheden en of werkgever aansprakelijk is voor gezondheidsschade van de werknemer.

Gerechtshof 's-Hertogenbosch, d.d. 08-02-2022; ECLI:NL:GHSHE:2022:295

Aan het arrest van het hof zijn een veelheid aan medische onderzoeken en expertises vooraf gegaan, waar beide partijen op hebben mogen reageren. Vervolgens gaat het hof over tot een beoordeling van de zaak. Die is als volgt.

Werkgeversaansprakelijkheid, artikel 7:658 BW

Het hof stelt voorop dat als een werknemer in de uitoefening van zijn werkzaamheden is blootgesteld aan voor de gezondheid gevaarlijke omstandigheden én hij schade aan zijn gezondheid heeft opgelopen, dat het door de werknemer te bewijzen oorzakelijk verband tussen de werkzaamheden en die schade in beginsel worden aangenomen indien de werkgever heeft nagelaten de maatregelen te treffen die redelijkerwijs nodig zijn om te voorkomen dat de werknemer in de uitoefening van zijn werkzaamheden dergelijke schade lijdt.

Het hof wijst er daarbij wel op dat voor de toepasbaarheid van deze regel éérst nodig is dat de werknemer niet alleen stelt en zo nodig bewijst dat hij zijn werk heeft moeten uitvoeren onder omstandigheden die schadelijk kunnen zijn voor zijn gezondheid, maar ook dat hij stelt en zo nodig aannemelijk maakt dat hij lijdt aan gezondheidsklachten die daardoor kunnen zijn veroorzaakt. Deze regel drukt het vermoeden uit dat de gezondheidsschade van de werknemer is veroorzaakt door de omstandigheden waarin deze zijn werkzaamheden heeft verricht. Dat vermoeden wordt gerechtvaardigd door hetgeen in het algemeen bekend is omtrent de ziekte en haar oorzaken, alsook door de schending door de werkgever van de veiligheidsnorm die beoogt een en ander te voorkomen ( HR 17 november 2000, ECLI:NL:HR:2000:AA8369 , HR 23 juni 2006, ECLI:NL:HR:2006:AW6166 en HR 9 januari 2009, ECLI:NL:HR:2009:BF8875 ). Gelet daarop is voor dat vermoeden geen plaats in het geval het verband tussen de gezondheidsschade en de arbeidsomstandigheden te onzeker of te onbepaald is ( HR 7 juni 2013, ECLI:NL:HR:2013:BZ1717 en BZ1721).

Het hof stelt vast dat uit het rapport van de arbeidsdeskundige niet blijkt dat de functie van werknemer belastend voor de rug was, maar dat het werk slechts mogelijk belastend voor de rug was op de onderdelen duwen en trekken en het met regelmaat verslepen van zware lasten. Verder bleek uit het onderzoek dat er regelmatig sprake was van staan en lopen tijdens het werk en afwisseling van houding, maar ook dat werkgever technische maatregelen heeft genomen ter voorkoming van mogelijke rugbelasting. Dat de belasting op die onderdelen mogelijk in enige mate belastend voor de rug was, houdt volgens het hof nog niet dat aannemelijk is dat de klachten aan de rug zijn veroorzaakt door de werkomstandigheden. Het hof wijst op de verklaringen van de andere deskundigen, waarbij de orthopedisch chirurg en verzekeringsarts aangeven dat de rugklachten van de werknemer net zo goed kunnen zijn ontstaan zonder enige belastende activiteit. Verder wijst de orthopedisch chirurg erop dat dat de afwijkingen in de rug passen bij het normale patroon van veroudering. Ook maakt het hof uit het rapport van de orthopedisch chirurg op, dat de door werknemer ervaren chronische pijnklachten veroorzaakt worden door normale veroudering.

Het hof acht met oog op het voorgaande niet aangetoond dat er een causaal verband is tussen de gestelde rugklachten en de werkzaamheden die de werknemer voor de werkgever heeft verricht. Het hof ziet dus ook geen aanleiding om de werkgever te veroordelen tot betaling van schadevergoeding aan de werknemer op grond van artikel 7:658 lid 2 BW.

Ruimte voor proportionele aansprakelijkheid?

De werknemer heeft ook aangevoerd dat het hof moet uitgaan van proportionele aansprakelijkheid. Het hof wijst erop dat de Hoge Raad in zijn arrest van 7 juni 2013 (ECLI:NL:HR:2013:BZ1721, zie rov. 4.3.2) heeft bepaald dat proportionele aansprakelijkheid slechts bedoeld is voor gevallen waarin niet kan worden vastgesteld of de schade is veroorzaakt door een normschending van de aansprakelijk gestelde persoon of van iemand voor wie hij aansprakelijk is, dan wel door een oorzaak die voor risico van de benadeelde zelf komt - ofwel door een combinatie van beide oorzaken. Daarbij moet de kans dat de schade door de normschending is veroorzaakt, niet heel klein maar ook niet heel groot zijn. Het hof wijst erop dat onder een oorzaak die voor risico van de werknemer zelf komt, in elk geval wordt verstaan een buiten de uitoefening van de werkzaamheden gelegen omstandigheid die aan de werknemer moet worden toegerekend. Denk hierbij aan kwesties zoals roken, genetisch aanleg, veroudering of van buiten komende oorzaken. Die laatste drie omstandigheden kunnen de werknemer weliswaar niet worden verweten, maar komen in de verhouding tot de werkgever voor zijn risico.

Het hof merkt op dat om van proportionele aansprakelijkheid te kunnen uitgaan, er sprake moet zijn van een kwestie waarbij onduidelijk is of de gezondheidsklachten van de werknemer zijn veroorzaakt door de werkomstandigheden bij de werkgever, of door veroudering, of door allebei, maar dat de kans dat de gezondheidsklachten door de werkomstandigheden zijn veroorzaakt niet heel klein mag zijn. Het hof concludeert uit de hiervoor omschreven omstandigheden dat van zo’n onduidelijke situatie geen sprake is. Het hof overweegt dat met wat de deskundigen hebben verklaard de kans dat de werkomstandigheden hebben geleid tot de gezondheidsklachten van de werknemer, té klein is in verhouding tot veroudering als oorzaak van die klachten. Het hof verwerpt dus ook het beroep op proportionele aansprakelijkheid.

Conclusie

De vorderingen van de werknemer worden op beide voornoemde punten afgewezen. Het hele arrest lees u hier . Heeft u vragen over een beroepsziekte, lees dan hier verder of neem direct contact op!

Wanneer ben je aansprakelijk voor ondergeschikten?

tcwarnsinck@gmail.com (Tim Warnsinck) — Wed, 09 Feb 2022 13:43:40 GMT

Wanneer is een werkgever aansprakelijk voor fouten van een ondergeschikte?

Veel mensen denken bij aansprakelijkheid vooral aan de persoon die de fout zelf maakte. In het civiele recht ligt dat geregeld anders. Art. 6:170 BW bepaalt dat niet alleen de werknemer of andere ondergeschikte aansprakelijk kan zijn, maar ook degene in wiens dienst of onder wiens gezag die persoon zijn taak vervult. Daarmee kent het recht een belangrijke risicoaansprakelijkheid voor werkgevers en vergelijkbare opdrachtgevers.

Wat regelt art. 6:170 BW?

Art. 6:170 BW maakt het mogelijk dat schade die door een fout van een ondergeschikte aan een derde is toegebracht, niet alleen op die ondergeschikte zelf kan worden verhaald, maar ook op de werkgever. De gedachte daarachter is praktisch en juridisch relevant. Wie werkzaamheden laat verrichten binnen zijn onderneming, organisatie of gezagsstructuur, draagt in beginsel ook het risico van fouten die binnen dat kader worden gemaakt. Wie de algemene basis van de buitencontractuele aansprakelijkheid wil terugzien, leest daarbij ook Wat is een onrechtmatige daad? Uitleg van art. 6:162 BW.

Geldt dit alleen bij een gewone arbeidsovereenkomst?

Nee. Art. 6:170 BW ziet in de eerste plaats op de klassieke werkgever-werknemerverhouding, maar niet uitsluitend daarop. Volgens de Asser-literatuur gaat het om ondergeschiktheid in materiële zin: beslissend is of iemand niet zelfstandig optreedt, maar handelt onder leiding, gezag of aanwijzing van een ander. Daardoor kan art. 6:170 BW ook buiten het strikte arbeidsrecht toepassing vinden. De juridische vraag is dus niet alleen of sprake is van een arbeidsovereenkomst, maar vooral of een gezagsverhouding bestaat. Dat sluit inhoudelijk goed aan op Wanneer is iets onrechtmatig? De drie gronden van art. 6:162 BW , omdat ook hier de juiste juridische kwalificatie bepalend is.

Waarom is dit een risicoaansprakelijkheid?

De werkgever kan zich in beginsel niet bevrijden met de stelling dat hem persoonlijk geen schuld treft. Juist dat maakt art. 6:170 BW tot een risicoaansprakelijkheid. In de literatuur worden daarvoor verschillende rechtvaardigingen genoemd: de profijtgedachte, het bedrijfsrisico, de organisatorische eenheid van het bedrijf en vooral de wens om de benadeelde een solvente debiteur te bieden. De wet kiest dus bewust voor bescherming van de derde die schade lijdt door fouten binnen een gezagsverhouding. In dat opzicht vormt deze bepaling een bijzondere uitwerking van de algemenere vraag wie schade uiteindelijk moet dragen, zoals ook speelt in Wanneer krijg je schadevergoeding bij een onrechtmatige daad?

Moet de ondergeschikte zelf ook een fout hebben gemaakt?

Ja. Voor aansprakelijkheid op grond van art. 6:170 BW is vereist dat de ondergeschikte zelf een toerekenbare onrechtmatige daad heeft gepleegd. Dat betekent dat ook aan zijn zijde in beginsel sprake moet zijn van een fout in de zin van art. 6:162 BW. Als de ondergeschikte zich kan beroepen op een rechtvaardigingsgrond of op een grond die verhindert dat de daad aan hem wordt toegerekend, dan ontbreekt in beginsel ook de basis voor aansprakelijkheid van de werkgever op grond van art. 6:170 BW. Daarmee zie je direct de verbinding met Wat is een rechtvaardigingsgrond bij onrechtmatige daad? en Wat betekent toerekenbaarheid bij een onrechtmatige daad?

Waarom is dit in de praktijk zo belangrijk?

Omdat benadeelden vaak meer hebben aan een verhaalbare aansprakelijke partij dan aan een individuele werknemer die de schade niet kan dragen. Tegelijk is deze regeling ook voor werkgevers wezenlijk, omdat zij aansprakelijk kunnen zijn voor gedragingen die zij niet persoonlijk hebben verricht en niet concreet hebben opgedragen. Juist daarom moet in iedere zaak goed worden bekeken of sprake is van een ondergeschikte, of een fout is gemaakt en of die fout juridisch voldoende samenhangt met de opgedragen taak.

Neem contact op

Werkgeversaansprakelijkheid in beeld? Wilt u weten of schade die door een werknemer of andere ondergeschikte is veroorzaakt op de werkgever kan worden verhaald? Vittoria Law beoordeelt graag uw positie.

Zorgvuldigheid en aansprakelijkheid bij sport- en spelsituaties

tcwarnsinck@gmail.com (Tim Warnsinck) — Sat, 05 Feb 2022 15:03:09 GMT

Stel; je krijgt bij een voetbalwedstrijd een enorm duw en loopt daardoor letsel op. Is dit onrechtmatig en levert dit een grondslag op voor een vordering richting de speler die de duw gaf? In deze blog lees je meer over de zorgvuldigheidsnormen bij sport- en spelsituaties.

Aansprakelijkheid bij sport en spel situaties

Op het moment dat je deelneemt aan een sport of spel dan zorgt dit vaak voor een verhoogd gevaar op voor op oplopen van (letsel)schade. Vanwege het feit dat de deelnemers aan een sport of spel bepaalde gedragingen die bij het spel of sport horen van elkaar mogen verwachten, kan het zo zijn dat de bewuste gedragingen wellicht buiten de sport- of spelsituatie als onvoorzichtig en daarom als onrechtmatig daad beschouwd kunnen worden, maar door het karakter van het spel of sport niet als onrechtmatig worden beschouwd. Denk hierbij bijvoorbeeld aan een stevige bodycheck bij een partij rugby, die als je hem op straat uitvoert naar alle waarschijnlijkheid als onrechtmatig kan worden beschouwd, maar tijdens een partij rugby niet - de andere speler mocht immers het nodige stevige fysieke contact verwachten. De gedraging wordt óók niet onzorgvuldig doordat zij ervoor zorgt dat de benadeelde ernstig letsel oploopt. Binnen een sport- en spelsituatie worden derhalve minder strenge eisen gesteld aan de over en weer in acht te nemen zorgvuldigheid dan in het reguliere dagelijkse leven.

Voor het beantwoorden van de vraag of een bepaalde gebeurtenis plaatsvindt binnen het kader van een sport en/of spel situatie dient niet alleen gekeken te worden naar de aard van de activiteit en het tijdsbestek waarin zij zich voordeed, maar óók naar de plaats waar de sport of het spel plaatsvindt en van de hoedanigheid van de daarbij betrokken partijen. Een sport- en spelsituatie begint niet van het ene moment op het andere en houdt evenmin op deze wijze op. Denk hierbij aan het warm spelen voordat een wedstrijd begint of het naar de dugout lopen als het pauze is, wat ook tot de sport- en spelsituatie gerekend kan worden.

Om als een sport- of spelsituatie te kunnen kwalificeren is geen vereiste dat de aangesproken persoon en de benadeelde rechtstreeks en met elkaar spelen of sporten, of dat de benadeelde op het moment van het ongeval zelf handelingen verrichtte die kenmerkend zijn voor de beoefening van die sport of dat spel. Ook eindigt de voor het aansprakelijkheidsvraagstuk relevante sport- en/of spelsituatie niet noodzakelijk direct en geheel doordat en op het moment waarop aan die sport of dat spel volgens de daarvoor geldende regels, een einde komt.

Heeft u vragen over een situatie waarbij u letsel opgelopen heeft bij een sport- of spelsituatie? Neem dan direct contact op!

Vgl. HR 25 november 1977, NJ 1978/331 (takkenspel); HR 19 oktober 1990, NJ 1992/621 (ongeluk bij tennisspel); HR 28 juni 1991, NJ 1992/622 (natrap); HR 11 november 1994, NJ 1996/376 (judoworp); HR 28 maart 2003, NJ 2003/718 en 719 (Witmarsumer Merke resp. schaatsongeval); HR 20 februari 2004, NJ 2004/238 (midgetgolf).

Een arbeidsongeval overkomen; wat te doen?

tcwarnsinck@gmail.com (Tim Warnsinck) — Wed, 02 Feb 2022 20:38:39 GMT

Op het moment dat je een ongeval op je werk overkomt, levert dat een hele lastige tijd op. Behalve de mogelijke pijn moet er óók een hoop geregeld worden. In deze blog lees je daar meer over.

"Wat moet je doen na een arbeidsongeval?" is een vraag die je jezelf vaak pas stelt op het moment dat het je al overkomen is. Dat terwijl de periode na een ongeval vaak ontzettend hectisch is. Daarom is het goed om deze blog tot je te nemen vóór het moment dat het je overkomt, met daarbij de aantekening dat uwschadevergoeding.nl natuurlijk hoopt dat u de informatie nooit nodig zult hebben!

Periode na het ongeval

Op het moment na het ongeval zullen er naar alle waarschijnlijkheid collega's in de buurt zijn die u kunnen helpen en de hulpdiensten voor u kunnen inschakelen. U zult daarna alle medische hulp krijgen die u nodig heeft, waarna een periode van herstel aanbreekt. Vaak is dat de periode dat u zich pas echt beseft wat u overkomen is en dat u na kunt denken over de toekomst.

Naar gelang de periode van herstel langer is, zal de behoefte aan hulp groter worden. Immers, er zal een huishouden draaiende gehouden moeten worden, er zijn klusjes in en om het huis die gedaan moeten worden en u zult wellicht bezoeken af moeten leggen aan een fysiotherapeut of andere (para)medicus. Deze hulp brengt de nodige kosten met zich mee. Dit zijn kosten die u naar alle waarschijnlijkheid bij uw werkgever kunt neerleggen.

Aansprakelijkheid werkgever

Zoals u hier heeft kunnen lezen is uw werkgever aansprakelijk voor de schade die het gevolg is van een ongeval op het werk, tenzij uw werkgever kan aantonen dat hij voldaan heeft aan zijn zorgplicht. Die zorgplicht gaat heel erg ver, wat maakt dat in het overgrote gedeelte van de aansprakelijkheidszaken de aansprakelijkheid van de werkgever komt vast te staan. Uw werkgever moet echter wél op de hoogte raken van het feit dat u hem aansprakelijk houdt voor de door u geleden schade. Dat is vaak niet makkelijk, mede vanwege het feit dat de kans groot is dat u een fijne band heeft opgebouwd met uw werkgever en het dan vervelend is om een dergelijk bericht te sturen.

U hoeft zich hier geen enkele zorgen over te maken. Uwschadevergoeding.nl kan dit bericht aan uw werkgever voor u verzenden en zal dit op een hele nette wijze doen, zodat de verhouding tussen u en uw werkgever hierdoor niet beschadigd zal raken. Ook is het goed om te weten dat uw werkgever naar alle waarschijnlijkheid voor dit soort arbeidsongevallen verzekerd is. Behalve een eventueel eigen risico kost dit uw werkgever dan ook niets. De verzekeraar zal de verdere aansprakelijkstelling oppakken en wij zullen met de verzekeraar in contact treden om uw schade verder af te wikkelen.

In deze blog lees u alvast meer over de richtlijnen voor schadebedragen en in deze blog leest u meer over smartengeld !

Heeft u vragen over het voorgaand of is u een arbeidsongeval overkomen, neem dan contact op!

Verkeersongevallen tussen gemotoriseerde en ongemotoriseerde verkeersdeelnemers; hoe zit dat met aansprakelijkheid?

tcwarnsinck@gmail.com (Tim Warnsinck) — Wed, 02 Feb 2022 18:49:15 GMT

Als je als voetganger of fietser in botsing komt met een gemotoriseerd voertuig, dan draait de bestuurder van het motoriseerde voertuig vaak op voor een groot deel van de schade van de voetganger of fietser. Maar hoe zit dat precies? Dat lees je in deze blog!

In artikel 185 WvW is de aansprakelijkheid van de eigenaar van een motorrijtuig vastgelegd, wat inhoudt dat er sprake dient te zijn van een verkeersongeval dat op de voor het openbaar verkeer openstaande weg heeft plaatsgevonden. Verder geldt als vereiste dat er naast dat motorrijtuig een niet-gemotoriseerde verkeersdeelnemer betrokken was. Daar vallen ook de moderne vervoersmiddelen als de (speed-)pedelec onder.

185 WvW: een risico aansprakelijkheid voor de gemotoriseerde bestuurder

Artikel 185 WVW regelt niet de aansprakelijkheid van de eigenaar van het motorrijtuig ten opzichte van een inzittende of ten opzichte van een (eigen of andere) bestuurder. Artikel 185 WVW schept een risico-aansprakelijkheid voor de eigenaars/houder van het gemotoriseerde voertuig: Dit houdt in dat er van aansprakelijkheid wordt uitgegaan en het aan de bestuurder van het gemotoriseerde voertuig is om bewijs van overmacht aan te tonen. Wel geldt dat er een beroep op eigen schuld mogelijk is.

Beroep op overmacht

Een beroep op overmacht slaagt op het moment dat de bestuurder van het gemotoriseerde voertuig rechtens geen enkel verwijt kan worden gemaakt. Daarbij zijn eventuele verkeersfouten van andere weggebruikers - waaronder het slachtoffer zelf - alléén van belang als zij voor de bestuurder van het gemotoriseerde voertuig zo onwaarschijnlijk waren, dat deze bij het bepalen van zijn rijgedrag met die mogelijkheid van fouten naar redelijkheid geen rekening behoefde te houden.

Het is daarbij bepaald niet onbelangrijk dat in de definitie van 'overmacht' de zinsnede rechtens geen enkel relevant verwijt voorkomt. Die zin is zo op te vatten dat verkeersgedrag dat soms menselijkerwijs voorstelbaar is, tóch toe te rekenen is. In de praktijk wordt het overmachtbegrip heel beperkt uitgelegd; feitelijk gezien wordt slechts beoordeeld of de bestuurder van het motorrijtuig anders had kunnen reageren. Mocht dit het geval zijn, dan komt de eigenaar van het gemotoriseerde voertuig in beginsel geen beroep op overmacht toe. Een succesvol beroep op overmacht is dan ook zeldzaam. Ook een gebrek aan het motorrijtuig levert geen succesvol beroep op overmacht op, evenals bijvoorbeeld slechte weeromstandigheden.

Overmacht bij kinderen < 14 jaar

Bij artikel 185 WVW is er een onderscheid tussen niet- gemotoriseerde kinderen tot 14 jaar en niet-gemotoriseerde kinderen van 14 jaar en ouder. Bij kinderen tot 14 jaar geldt dat een beroep op overmacht slechts mogelijk is bij opzet of aan opzet grenzende roekeloosheid. Een geslaagd beroep op overmacht bij kinderen jonger dan 14 jaar komt nauwelijks voor. Dit betekent dat bij kinderen van jonger dan 14 in beginsel altijd een volledige vergoedingsverplichting zal bestaan aan de zijde van de gemotoriseerde verkeersdeelnemer. Verder heeft te gelden dat voor deze categorie van slachtoffers - jonger dan 14 jaar - het voor de gemotoriseerde niet mogelijk is om een beroep te doen op eigen schuld. Kort en goed komt de regeling er voor kinderen op neer dat - behalve in gevallen van opzet of aan opzet grenzende roekeloosheid - de schade volledig moet worden vergoed. Deze regeling staat bekend als de 100%-regel.

Overmacht / eigen schuld ongemotoriseerde verkeersdeelnemers > 14 jaar

Voor kinderen ouder dan 14 jaar en óók voor volwassen geldt dat een beroep op overmacht door de gemotoriseerde mogelijk is. Echter, op het moment dat het beroep op overmacht niet slaagt en er evenmin sprake is van opzet of aan opzet grenzende roekeloosheid, dan dient in ieder geval 50% van de schade te worden vergoed door de gemotoriseerde. Dit percentage is aan de billijkheid ontleend.

Voor aan opzet grenzende roekeloosheid als bedoeld in de 50%-regel is in beginsel bewustheid van het gevaar bij het slachtoffer vereist. De gemotoriseerde partij dient ook deze bewustheid bij het slachtoffer te stellen en te bewijzen.

De vraag of er méér dan 50% dient te worden vergoed, moet beoordeeld worden met toepassing van artikel 6:101 BW. In dat geval wordt ten eerste het weggedrag van de ongemotoriseerde vergeleken met de manier van rijden van de gemotoriseerde, waarbij elementen als leeftijd en schuld buiten beschouwing worden gelaten. Daarna kan de billijkheid nog eisen dat er meer dan 50% van de schade wordt vergoed. Voor een extra billijkheidscorrectie kan plaats zijn op het moment dat het verkeersongeval vooral aan de bestuurder van het motorrijtuig te wijten is. Ook kan voor zo’n billijkheidscorrectie de ernst van het letsel meewegen. Verder kan rekening worden gehouden met de geestelijke ontwikkeling van één van de partijen.

Afsluitend

Uit het voorgaande kan geconcludeerd worden dat in een groot deel van de gevallen de gemotoriseerde partij opdraait voor de meeste schade van de ongemotoriseerde partij - de voetganger of fietser. Heeft u hier vragen over, neem dan gerust contact op!

nb. Voor meer informatie over ongevallen tussen gemotoriseerde voertuigen, klik hier .

Uw letselschadezaak: een jurist of advocaat?

tcwarnsinck@gmail.com (Tim Warnsinck) — Wed, 02 Feb 2022 16:28:07 GMT

Op het internet treft u een tal van letselschadebureaus aan, maar ook letselschade advocaten. Wat zijn de verschillen en voordelen van deze opties?

Verschil advocaat en jurist

Bij een letselschadebureau komt het vaak voor dat u geholpen zult worden door een jurist, terwijl u bij een advocatenkantoor hoofdzakelijk geholpen zult worden door een advocaat. Wat is nu het verschil?

Toezicht op advocaat

Een advocaat is ook een jurist, maar een jurist is niet automatisch óók advocaat. Om jurist te worden dien je met goed gevolg een opleiding rechtsgeleerdheid aan een universiteit af te ronden. Een advocaat moet dat ook, maar die dient behalve de opleiding rechtsgeleerdheid óók nog een driejarige Beroepsopleiding voor de Advocatuur te volgen. De advocaat is tijdens zijn opleiding en daarna onderworpen aan het tuchtrecht , waarbij de Advocatenwet , de Wwft , Verordening op de Advocatuur nageleefd dienen te worden. Doet de advocaat dit niet, dan kan hij door de Raad van Discipline en/of het Hof van Discipline gewaarschuwd of bestraft worden.

Het is derhalve zo dat een advocaat onder streng toezicht staat en dat als u meent dat uw advocaat uw zaak op onjuiste manier behartigt, dat u een klacht bij de deken - de toezichthouder op de advocaten - in kunt dienen. Dat is bij een jurist niet het geval.

Vertegenwoordiging bij de rechter

Verder is het óók zo dat het vaak voorkomt dat er een geschil rijst tussen een benadeelde en de aansprakelijke partij. Zo kan het zijn dat de aansprakelijke partij zich op het standpunt stelt dat hij niet aansprakelijk is voor uw schade. In dat geval is de enige optie om het geschil voor te leggen aan een rechter - bijvoorbeeld bij wijze van deelgeschil . Bij een schade boven de EUR 25.000,- kan dit in beginsel alleen worden gedaan door een advocaat, die bevoegd is om uw zaak bij een rechter te bepleiten. Een jurist mag dit, behalve bij zaken tot maximaal EUR 25.000,-, niet.

Afsluitend

Op grond van het voorgaande kan geconcludeerd worden dat het inschakelen van een advocaat veel voordelen heeft - en dat terwijl het u in beginsel; niet meer kost dan de inschakeling van een jurist. Heeft u nog vragen hierover, neemt u dan gerust contact op!

Wat is affectieschade?

tcwarnsinck@gmail.com (Tim Warnsinck) — Wed, 02 Feb 2022 12:27:46 GMT

De vergoeding van affectieschade is een vorm van smartengeld voor naasten van slachtoffers. De naasten kunnen schadevergoeding krijgen als het slachtoffer is overleden of ernstig en blijvend letsel heeft. Hoe gaat dit in z'n werk?

Zoals gezegd is het voor vergoeding in aanmerking komen van affectieschad e een vorm van smartengeld voor naasten van slachtoffers. Deze kunnen schadevergoeding krijgen als het slachtoffer is overleden of ernstig en blijvend letsel heeft. Eén van de vereisten is dat iemand anders dit letsel veroorzaakt moet hebben en dat die persoon óók aansprakelijk is voor de schade. Het betreft een schadevergoeding voor dierbaren die verdriet hebben en in het geval van overlijden de personen die met het slachtoffer zijn leven deelt of deelden.

Je kunt hierbij denken aan een (klein)kind dat wordt aangereden en levenslang ernstig gehandicapt blijft of een partner die komt te overlijden door een zware mishandeling. Ook andere geweldsmisdrijven kunnen de oorzaak zijn. Denk hierbij aan een aangevallen moeder die is neergestoken, waarna zijn partner en kinderen alleen achterblijven. Vergoeding van affectieschade neemt het leed van naasten van slachtoffers niet weg. Maar biedt wel erkenning, genoegdoening en helpt bij de verwerking.

Hoogte vergoeding

Alleen de partner van het slachtoffer, zijn kinderen en ouders, of zij die een vergelijkbare relatie hebben met het slachtoffer, komen in aanmerking voor een vergoeding van affectieschade. De hoogte van de vergoeding ligt tussen de € 12.500 en € 20.000. De persoon die aansprakelijk is voor het ongeval, betaalt. Is hij verzekerd voor de schade die hij heeft veroorzaakt, dan betaalt zijn verzekeraar. Het kan zijn dat de vergoeding lager uitvalt. Dat kan als er bijvoorbeeld sprake is van eigen schuld van het slachtoffer.

Lees hier wat de exacte hoogte van de bedragen zijn.

Vergoeding affectieschade mogelijk sinds 1 januari 2019

De wet is op 1 januari 2019 in werking getreden. De vergoeding van affectieschade is alleen aan de orde als het ongeval op of na 1 januari 2019 heeft plaatsgehad.

Wilt u meer weten over dit onderwerp of heeft u vragen hierover, neem dan gerust contact op!

Onjuiste constructieberekeningen; wanneer is een constructeur aansprakelijk?

Wed, 19 Jan 2022 14:26:25 GMT

Bij veel mensen ontstaat vroeg of laat de wens om een eigen woning te laten bouwen. Hierbij kunnen verschillende, uiteenlopende wensen om de hoek komen kijken. Zo vindt de één het belangrijk dat aan het huis een overkapping wordt bevestigd. Iemand anders kan daarentegen de wens hebben om een garage te laten bouwen. Hierdoor kunnen complexe vraagstukken en problemen ontstaan, met veel verschillende partijen. Hierdoor staat niet elke partij in een contractuele relatie met elkaar. Maar wat als een partij wordt ingehuurd door een ander? Kan deze partij dan worden aangesproken op fouten? Zo ja, door wie?

De feiten

Over deze vragen boog het gerechtshof ’s Hertogenbosch zich eind december 2021. Het gaat in deze zaak om het volgende. In 2017 zijn appellanten begonnen met de realisatie van een nieuwbouwwoning met een garage. Deze garage met kelder is bedoeld voor de opslag van materialen van de onderneming van appellanten. De bouwbegeleiding van dit project lag in handen van partij A. Partij A heeft vervolgens partij B benaderd voor tekeningen en berekeningen van de beton-, staal- en houtconstructies voor het woonhuis van appellanten. Ter uitvoering van het bouwproject, hebben appellanten afspraken gemaakt met verschillende aannemers. De realisatie van de kelders hebben appellanten in handen gelegd in handen van partij C. Hiertoe hebben partijen een overeenkomst tot aanneming gesloten. Partij B had reeds een berekening gemaakt voor de aanleg van systeemvloeren. Appellanten wilden echter liever gebruik maken van ingeschaalde vloeren. Daarom heeft partij C de opdracht gegeven aan een constructeur (de wederpartij in deze zaak) om een nieuwe constructieberekeningen te maken van de kelder, inclusief de vloer van de garage.

Enige tijd later, nadat de vloer van de garage daadwerkelijk was gerealiseerd, werd appellanten duidelijk dat bij de berekening van de vloer geen rekening was gehouden met de mogelijkheid om een heftruck over de vloer te laten rijden. Halverwege 2018 heeft de constructeur dit per e-mail aan appellanten bevestigd. Vervolgens heeft de constructeur een nieuwe constructieberekening uitgevoerd. Op basis van deze nieuwe constructieberekening heeft de constructeur aanpassingen aangebracht aan de vloer van de garage. Appellanten zijn van mening dat zij schade hebben geleden omdat de vloer niet direct voldeed aan hun wensen. Volgens appellanten heeft de constructeur onrechtmatig jegens hen gehandeld, waardoor appellanten een schadevergoeding wensen te ontvangen voor de schade die zij reeds hebben geleden en die zij nog zullen lijden. De rechtbank is het echter niet eens met deze vordering, waardoor de vordering van appellanten is afgewezen. Aangezien appellanten zich niet kunnen vinden in de beslissing van de rechtbank, zijn zij in hoger beroep gegaan bij het gerechtshof ’s Hertogenbosch.

De beoordeling

Het gerechtshof gaat eerst in op de relatie van de constructeur en de appellanten. Hiertoe stelt het gerechtshof vast dat appellanten de opdrachtgever waren van partij C. In het kader van de opdracht die op partij C rustte, heeft partij C de constructeur de opdracht gegeven om constructieberekeningen te maken voor de vloer van de garage. Dat betekent dat er geen directe contractuele relatie bestaat tussen de appellanten en de constructeur. Hierdoor kunnen appellanten de constructeur aanspreken op grond van onrechtmatige daad (artikel 6:162 BW). Dit wetsartikel bepaalt dat een doen of nalaten in strijd met hetgeen volgens ongeschreven recht in het maatschappelijk verkeer betaamt een onrechtmatige daad kan opleveren.

De constructeur stelt zich onder meer op het standpunt dat zij geen zorgplicht heeft jegens de appelanten nu deze niet zij, maar partij C haar opdrachtgever was. Het gerechtshof gaat hier niet in mee. De constructeur is in dit geval verantwoordelijk voor de constructieberekeningen van de kelder en dient daarbij de zorgvuldigheid in acht te nemen die van een redelijk bekwaam en redelijk handelend vakgenoot mag worden verwacht. Dat brengt met zich dat van de constructeur mag worden verwacht dat zij een constructieberekening maakt die in dit specifieke geval als deugdelijk kan worden aangemerkt. In deze zaak heeft de constructeur bevestigd dat zij geen rekening heeft gehouden met de mogelijkheid om een vorkheftruck over de grond te laten rijden. Volgens het gerechtshof heeft de constructeur daarmee onzorgvuldig gehandeld jegens appellanten. De constructeur kan op grond van artikel 6:162 BW aansprakelijk worden gehouden voor de schade die appelanten hebben geleden. Nu ook geen sprake is van een rechtvaardigingsgrond aan de zijde van de constructeur, is zij gehouden om de schade die appelanten lijden te vergoeden.

Het is dus belangrijk dat partijen bij het verlenen van opdrachten duidelijke afspraken maken. Hiermee kunnen lange en kostbare geschillen worden voorkomen.

Bent u benieuwd naar de volledige uitspraak? U leest hem hier .

Wat is causaal verband en waarom is het zo belangrijk bij schadevergoeding?

tcwarnsinck@gmail.com (Tim Warnsinck) — Thu, 13 Jan 2022 09:35:53 GMT

Wat is causaal verband? Lees hoe u bewijst dat schade door een fout is ontstaan en waarom art. 6:98 BW zo belangrijk is bij aansprakelijkheid.

Wie schadevergoeding wil krijgen, moet meer aantonen dan alleen dat een ander een fout heeft gemaakt. Er moet ook een voldoende verband bestaan tussen die fout en de schade. Dat verband heet in het aansprakelijkheidsrecht het causaal verband. Zonder causaal verband bestaat er in beginsel geen verplichting tot schadevergoeding.

In de praktijk is causaal verband vaak een van de lastigste onderdelen van een aansprakelijkheidszaak. Soms ligt het verband voor de hand. Wie een verkeersongeval veroorzaakt door door rood te rijden, zal meestal moeilijk kunnen volhouden dat de botsing en de daaruit voortvloeiende schade daar los van staan. In andere zaken ligt dat veel ingewikkelder. Denk aan medische aansprakelijkheid, beroepsfouten , psychische schade, langdurige blootstelling aan gevaarlijke stoffen of situaties waarin meerdere oorzaken tegelijk een rol spelen. Juist in dat soort zaken ontstaat discussie over de vraag of de schade zonder de fout ook zou zijn ontstaan en, als dat niet zo is, of die schade juridisch wel aan de fout kan worden toegerekend.

Wanneer onzeker blijft of de schade volledig door de fout is veroorzaakt, kan in uitzonderlijke gevallen proportionele aansprakelijkheid aan de orde komen. Daarbij wordt schade niet volledig toegewezen of afgewezen, maar naar verhouding toegerekend aan de kans dat de fout de schade heeft veroorzaakt. Lees daarover verder in Wat is proportionele aansprakelijkheid?

Causaal verband wordt in twee stappen beoordeeld

Causaal verband wordt in het Nederlandse aansprakelijkheidsrecht in twee stappen beoordeeld. Eerst wordt onderzocht of de fout een noodzakelijke voorwaarde is geweest voor het ontstaan van de schade. Daarna volgt de vraag of die schade ook juridisch aan de aansprakelijke partij kan worden toegerekend. Met andere woorden: eerst wordt gekeken of de fout feitelijk een rol heeft gespeeld, daarna of de schade naar redelijkheid voor rekening van de aansprakelijke partij moet komen.

Dat onderscheid is belangrijk. Niet iedere schade die feitelijk op een gebeurtenis volgt, komt ook juridisch voor vergoeding in aanmerking. Het aansprakelijkheidsrecht werkt dus niet met een louter technische oorzaak-gevolgbenadering, maar met een combinatie van feitelijke en normatieve beoordeling. Wie eerst het bredere kader van aansprakelijkheid scherp wil hebben, leest het best ook de blogs Wat is een onrechtmatige daad? , Wanneer is iets onrechtmatig? .

STAP 1: het condicio sine qua non-verband

De eerste stap is de klassieke condicio sine qua non-toets. Daarbij wordt de vraag gesteld of de schade ook zou zijn ontstaan als de normschending wordt weggedacht. Er wordt dus een vergelijking gemaakt tussen de werkelijke situatie, waarin de fout zich heeft voorgedaan, en de hypothetische situatie zonder die fout. ls de schade zonder de fout niet zou zijn ontstaan, dan is in beginsel aan het condicio sine qua non-verband voldaan. Als de schade ook zonder die fout zou zijn ingetreden, ontbreekt dat verband. Deze eerste stap is daarmee in wezen een feitelijke wegdenkoefening

In eenvoudige zaken is dat vaak overzichtelijk. In veel dossiers is het echter juist hier dat het echte debat begint. Hoe weet u wat er zou zijn gebeurd zonder de fout? In medische zaken kan de wederpartij stellen dat de schade voortvloeit uit het onderliggende ziektebeeld. In beroepsaansprakelijkheidszaken wordt vaak betwist dat zonder de fout werkelijk een gunstiger resultaat zou zijn bereikt. In letselschadezaken wordt regelmatig aangevoerd dat de klachten ook zonder het ongeval zouden zijn ontstaan of dat al sprake was van eerdere medische of psychische problematiek. Juist daarom moet deze eerste stap zorgvuldig en concreet worden uitgewerkt.

Wie die eerste stap verder wil verdiepen, leest ook de blogs Oorzakelijk verband bij aansprakelijkheid: wanneer is schade verhaalbaar? en Hoe bewijst u medische aansprakelijkheid? Over medisch dossier, deskundigen en bewijs . In medische zaken sluit daarop direct aan de blog Hoe bewijst u dat een medische fout uw schade heeft veroorzaakt?.

Wie moet het causaal verband bewijzen?

In beginsel rust de bewijslast van het causaal verband op de benadeelde. Degene die zich beroept op aansprakelijkheid en schadevergoeding, zal dus moeten stellen en zo nodig bewijzen dat de schade zonder de normschending niet zou zijn ontstaan. Dat is de hoofdregel. In veel zaken levert dat weinig problemen op, omdat het feitelijke verband betrekkelijk duidelijk is. In andere zaken is die bewijslast juist zwaar. Daarom heeft de rechtspraak in bijzondere gevallen ruimte ontwikkeld voor bewijsverlichtende mechanismen, zoals de omkeringsregel , kansschade en proportionele aansprakelijkheid . Niet iedere zaak leent zich daarvoor, maar het is wel van belang om steeds te beoordelen of een gewone bewijsmaatstaf in het concrete dossier wel recht doet aan de aard van het geschil.

Daarom is het verstandig om causaal verband nooit geïsoleerd te bekijken. In de praktijk hangt het nauw samen met de vraag wat precies bewezen moet worden, welke stukken daarvoor nodig zijn en welke alternatieve oorzaken de wederpartij zal aanvoeren. Ook daarom sluiten de blogs Wat moet een werknemer bewijzen na een arbeidsongeval? , Hoe bewijst u medische aansprakelijkheid? en Hoe bewijst u dat een medische fout uw schade heeft veroorzaakt? logisch op dit onderwerp aan.

STAP 2: de toerekening op grond van artikel 6:98 BW

Zelfs als vaststaat dat de schade zonder de fout niet zou zijn ontstaan, is de beoordeling nog niet afgerond. Daarna volgt de tweede stap: de toerekening. De vraag is dan of de schade in zodanig verband staat met de gebeurtenis waarop de aansprakelijkheid berust, dat zij als gevolg van die gebeurtenis aan de aansprakelijke partij kan worden toegerekend.

Dat is de maatstaf van artikel 6:98 BW. Hier gaat het niet alleen meer om feitelijk verband, maar vooral om een juridische waardering. Daarbij spelen allerlei omstandigheden een rol, zoals de aard van de aansprakelijkheid, de aard van de schade, de voorzienbaarheid van het gevolg, de aard van de normschending en de afstand tussen de fout en de schade. Dit betekent dat niet iedere denkbare gevolgschade zonder meer voor vergoeding in aanmerking komt. Hoe verder de schade afstaat van de oorspronkelijke fout, hoe groter de kans dat de rechter zegt dat die schade juridisch te ver verwijderd is. Omgekeerd kan de aard van de normschending en de ernst van de gevolgen juist reden zijn om ruim toe te rekenen.

Wie dat onderdeel verder wil uitdiepen, leest het best ook Redelijke toerekening en condicio sine qua non uitgelegd en Voorzienbaarheid van schade: welke schade moet worden vergoed? . Juist die twee blogs sluiten inhoudelijk rechtstreeks aan op de tweede stap van het causaliteitsvraagstuk.

Feitelijk verband en juridische toerekening zijn niet hetzelfde

In de praktijk worden deze twee stappen nog vaak door elkaar gehaald. Dan wordt bijvoorbeeld gesteld: zonder deze fout was de schade er niet geweest, dus moet alles worden vergoed. Zo eenvoudig ligt het niet. Het feitelijke condicio sine qua non-verband is slechts de eerste drempel. Daarna moet nog worden beoordeeld of de schade ook redelijkerwijs aan de aansprakelijke partij kan worden toegerekend.

Juist dat onderscheid is in veel aansprakelijkheidszaken beslissend. Een fout kan een noodzakelijke voorwaarde zijn geweest voor het ontstaan van schade, terwijl een deel van die schade juridisch toch te ver verwijderd is. Andersom kan een benadeelde moeite hebben met volledig feitelijk bewijs, terwijl de aard van de normschending en de aard van de schade juist ruimte bieden voor een ruimere juridische benadering.

Bij meerdere mogelijke oorzaken wordt dat nog ingewikkelder. Dan moet niet alleen worden gekeken naar de vraag of zonder de fout dezelfde schade zou zijn ontstaan, maar ook naar de verhouding tussen de verschillende oorzaken. In dat verband is ook de blog Meerdere oorzaken van schade: hoe werkt art. 6:99 BW? relevant.

Waarom causaal verband zo vaak het echte geschilpunt is

In veel zaken staat niet eens zozeer de fout zelf ter discussie, maar vooral het verband tussen de fout en de schade. Dat ziet u bij medische aansprakelijkheid, waar vaak wordt betwist of de schade voortvloeit uit de medische fout of uit de oorspronkelijke aandoening. Het speelt ook bij beroepsaansprakelijkheid, waar de vraag centraal staat of zonder de fout werkelijk een beter resultaat zou zijn bereikt. En ook in letselschadezaken is causaliteit vaak de kern van het debat, bijvoorbeeld bij langdurige klachten, psychische schade of samenloop van meerdere oorzaken.

Juist daarom moet een goed dossier niet alleen de normschending helder maken, maar ook de causaliteitslijn zorgvuldig opbouwen. Wat is er precies fout gegaan? Welke schade is ontstaan? Wanneer is die schade ontstaan? Wat zou zonder de fout waarschijnlijk zijn gebeurd? En welke schadeposten kunnen vervolgens nog juridisch aan de fout worden toegerekend?

Wie het onderwerp vanuit schadeperspectief verder wil lezen, kan direct door naar Schadevergoeding bij onrechtmatige daad , Wat is verlies van arbeidsvermogen en hoe wordt inkomensschade berekend? , Kan ik smartengeld krijgen en hoe bepaalt de rechter de hoogte? en Wanneer heb ik recht op shockschade of affectieschade? . Daarmee wordt meteen duidelijk dat causaal verband niet los staat van de uiteindelijke schadebegroting.

Causaal verband vraagt om een zorgvuldig opgebouwd dossier

De belangrijkste praktische les is daarom dat causaal verband zelden alleen kan worden gebaseerd op intuïtie. Dat iets onrechtvaardig voelt, is begrijpelijk, maar juridisch niet voldoende. Een houdbare zaak vraagt om dossieropbouw, onderbouwing en juridische structurering.

Wie het causaal verband goed wil beoordelen, moet daarom niet alleen kijken naar de gebeurtenis zelf, maar naar het hele traject van fout, schade, bewijs en toerekening. Pas dan ontstaat een stevig fundament voor een aansprakelijkstelling of een verweer.

Neem contact op

Twijfelt u of uw schade juridisch wel voldoende verband houdt met de fout die u verwijt? Vittoria Law kan beoordelen hoe sterk het causaal verband in uw dossier is en welke schadeposten juridisch houdbaar zijn. Neem contact op.

Verzekeringsfraude en opname in de EVR en IVR; hoe zit dat?

Fri, 07 Jan 2022 09:56:57 GMT

Verzekeringsfraude: hoe oplettend is de verzekeraar?

Dagelijks zijn miljoenen mensen op de weg te vinden. Hierbij kunnen zich verschillende ongelukken voordoen. Bij veel van deze ongelukken zijn auto’s betrokken. Over het algemeen zal de verzekeraar de schade die hieruit ontstaat vergoeden. Voor sommigen kan dat een ‘trigger’ zijn om hier een voordeel uit te kunnen halen. Maar hoe oplettend is een verzekeraar nou echt? Kan je een verzekeraar gemakkelijk om de tuin leiden? En wat als je dat doet? Wat voor gevolgen heeft dat?

De feiten

Over die vraag moest het gerechtshof Amsterdam zich buigen. In deze zaak heeft een automobilist van een Volvo (de appellant in deze zaak) medio 2017 een WA-verzekering afgesloten bij de verzekeraar Delta Lloyd. Iedere autobezitter is in Nederland verplicht om deze aansprakelijkheidsverzekering af te sluiten. Hiermee wordt de schade vergoedt die de automobilist met zijn auto bij een ander veroorzaakt. Op de WA-verzekering bij Delta Lloyd zijn polisvoorwaarden van toepassing. In 2018 heeft een aanrijding plaatsgevonden tussen de Volvo van de automobilist en tussen een Volkswagen. Appellant (en dus de eigenaar van de Volvo) heeft de schade van de aanrijding gemeld bij Delta Lloyd. Naar aanleiding van deze melding heeft de verzekeraar een onderzoek laten uitvoeren naar de aanrijding.

Hieruit kwam naar voren dat de aanrijding met opzet heeft plaatsgevonden. Daarmee merkt de verzekeraar de schadeclaim van de automobilist als fraude aan. De verzekeraar heeft de schade op grond van de polisvoorwaarden dan ook niet vergoed. Ook heeft zij de verzekering van de automobilist met onmiddellijke ingang beëindigd. Tevens zijn de persoons- en schadegegevens van de automobilist hierdoor geregistreerd in het Extern Verwijzingsregister bij het Centrum Bestrijding Verzekeringsfraude (hierna: EVR) en in het incidentenregister van de afdeling Integriteitszaken van Delta Lloyd (hierna: IVR). De automobilist is het hier allesbehalve mee eens en vordert dan ook dat zijn gegevens uit beide registers worden verwijderd. Daarnaast vordert de automobilist dat Delta Lloyd alsnog zijn schade vergoedt.

De beoordeling

Nadat de rechtbank zich reeds over deze zaak heeft gebogen en hierbij de automobilist in het ongelijk heeft gesteld, is het nu aan het gerechtshof om zich over deze zaak te buigen. In tegenstelling tot hetgeen de automobilist betoogt, is het gerechtshof van mening dat de automobilist dient te bewijzen dat een aanrijding heeft plaatsgevonden waarvoor hij aansprakelijk is, zodat de verzekeraar zijn schade op grond van de polis dient te vergoeden.

Nu Delta Lloyd stelt dat sprake is van een opzetaanrijding, dient de verzekeraar dit opzet te bewijzen. Hierbij heeft de verzekeraar aan OAN de opdracht gegeven om te onderzoeken of de door betrokkenen opgegeven aanrijding wel of niet heeft kunnen plaatsvinden. Tijdens dit onderzoek heeft de OAN meerdere discrepanties opgemerkt. Zo heeft de automobilist aanvankelijk verklaard dat hij vermoedelijk 50 km/uur reed. Bij een later getuigenverhoor is de automobilist hierop teruggekomen en heeft hij verklaard dat hij veel langzamer heeft gereden. Dat de automobilist is teruggekomen op zijn snelheid, betekent volgens het gerechtshof echter niet dat het OAN in zijn eerste rapport een snelheid van 50 km/uur tot uitgangspunt heeft genomen. Ook de andere tegenstrijdigheden veegt het gerechtshof als het ware van tafel, nu de automobilist deze tegenstrijdigheden niet voldoende weet te onderbouwen. Het gerechtshof kan zich ook niet vinden in de andere verweren van de automobilist.

Tenslotte buigt het gerechtshof zich over de vraag of de persoonsgegevens van de automobilist rechtmatig zijn opgenomen in het IVR-en het EVR-register of dat deze verwijderd moeten worden. Het gerechtshof geeft daarbij aan dat voor een rechtmatige gegevensverwerking in het IVR- en het EVR-register vereist is dat het gegevens betreft die als zodanig als strafbaar feit kwalificeren en dat die in voldoende mate vaststaan. Daarnaast moet altijd een belangenafweging plaatsvinden waarbij de belangen van de betrokkene worden afgewogen tegen het belang van de verzekeraar. In casu wordt volgens het hof aan beide vereisten voldaan. Allereerst heeft de verzekerde een claim ingediend om een uitkering te verkrijgen, terwijl hij het ongeval opzettelijk heeft veroorzaakt. Tenslotte valt ook de belangenafweging in het voordeel van de verzekerde: het frauderen en oplichten van een verzekeraar wordt als dusdanig ernstig gezien dat het opnemen van de gegevens van verzekerde in het IVR en het EVR rechtmatig kan worden geacht.

Benieuwd naar de uitspraak? Klik dan hier .

UVW aansprakelijk voor schade i.v.m. reintegratie medewerker

Fri, 07 Jan 2022 09:56:56 GMT

Werkgevers en werknemers opgelet: houdt het UWV goed in de gaten!

Na een (lange) ziekteperiode zal een werknemer vaak eerst in een re-integratietraject belanden voordat de normale werkzaamheden weer worden opgepakt. Tijdens dit re-integratietraject mag een werkgever een bepaalde inspanningsverplichting van de werknemer verwachten. Maar wat als het re-integratietraject vastloopt? Wat mag de werknemer dan van de werkgever verwachten? En wat mag de werkgever van de werknemer verwachten? Als een werkgever en een werknemer er samen niet uitkomen, kan een deskundigenoordeel worden aangevraagd bij het UWV. Maar wat als het UWV hierbij onzorgvuldig te werk gaat? Kan het UWV hier dan aansprakelijk voor worden gehouden?

De feiten

Daar heeft de rechtbank Amsterdam zich eind 2021 over uitgelaten. In deze zaak spelen de volgende feiten een rol. De ING-bank heeft bij het Uitvoeringsinstituut Werknemersverzekeringen (UWV) een deskundigenoordeel aangevraagd over de re-integratie-inspanningen van een medewerker van de bank. Hierbij heeft de bank aangegeven dat de werknemer onvoldoende re-integratie-inspanningen verricht, waardoor de bank voornemens was om de arbeidsovereenkomst te beëindigen. De bank heeft de werknemer hier ook over geïnformeerd. De arbeidsdeskundige van het UWV komt in het deskundigenoordeel tot de conclusie dat de re-integratie-inspanningen van de werknemer voldoende zijn. Volgens de deskundige heeft de werknemer namelijk een geloofwaardige grond voor zijn nalatige werkzaamheden. Uiteindelijk bereiken de ING en de werknemer overeenstemming over de beëindiging van de arbeidsovereenkomst.

Een paar maanden later dient de bank een klacht over het deskundigenoordeel in bij het UWV. Deze klacht wordt door de klachtenambassadeur van het UWV gegrond verklaard. Hieruit volgt dat het eerder gedane deskundigenoordeel door het UWV niet aan de voorgeschreven kwaliteitseisen voldoet. Zo had de arbeidsdeskundige volgens de klachtenambassadeur geen oordeel mogen geven over de belastbaarheid van de werknemer. Bovendien heeft de deskundige de behandelingstermijn overschreden. De klachtenambassadeur geeft tevens aan dat de bank een schadeclaim mag indienen, indien zij hierdoor schade heeft geleden. Niet veel later dient de bank dan ook een schadeclaim in bij het UWV.

Het UWV ziet echter geen aanleiding om een vergoeding aan ING te betalen. Volgens het uitvoeringsinstituut kan het niet op grond van het deskundigenoordeel aansprakelijk worden geacht voor het achterstallige loon alsmede de transitievergoeding die de bank aan de werknemer heeft betaald. Reden hiervoor is volgens het UWV dat een deskundigenoordeel geen bindend advies is, waartegen geen rechtsgang open staat. Omdat het UWV niet wil meewerken, stelt de ING-bank het UWV aansprakelijk voor een gebrekkig deskundigenoordeel. Het UWV voert verweer. Volgens het UWV is aan geen enkel onderdeel van het leerstuk van de onrechtmatige daad voldaan.

De beoordeling

De rechter gaat eerst in op de vraag of het UWV onrechtmatig heeft gehandeld jegens de ING-bank. De enkele omstandigheid dat het UWV de beoordelingstermijn heeft overschreden betekent niet dat het UWV onrechtmatig heeft gehandeld. Hiervoor zijn bijkomende omstandigheden nodig. Het verstrekken van een gebrekkig deskundigenoordeel kan echter wel onrechtmatig zijn tegenover de direct betrokken werkgever en/of werknemer. Dat is onder meer het geval indien een deskundigenoordeel niet berust op zorgvuldig onderzoek, inhoudelijk onjuist is of niet (goed) verdedigbaar is. Aangezien de arbeidsdeskundige heeft nagelaten een verzekeringsarts in te schakelen en zelfstandig over de belastbaarheid van de werknemer heeft geoordeeld, is volgens sprake van ernstig onzorgvuldig handelen. Dit onrechtmatig handelen is volgens de rechter aan het UWV toe te rekenen.

Vervolgens gaat de rechter in op de vraag of er al dan niet een causaal verband bestaat. Dit moet volgens de rechter worden vastgesteld aan de hand van de vraag hoe het UWV zou hebben gehandeld indien het niet onrechtmatig had gehandeld. Daarbij moet de daadwerkelijke situatie worden vergeleken met de hypothetische situatie waarin de onrechtmatige gedraging niet zou hebben plaatsgevonden. Hierbij is het niet beslissend of het UWV een deskundigenoordeel met eenzelfde conclusie had kunnen geven, maar welk deskundigenoordeel zou zijn gegeven indien het UWV wel zorgvuldig had gehandeld. Een zorgvuldig onderzoek zou in deze zaak tot de conclusie hebben geleid dat de werknemer (verwijtbaar) niet aan zijn re-integratieverplichtingen heeft voldaan. Hiermee komt het causaal verband met de door ING gestelde schade vast te staan.

Daarmee komt de rechter toe aan de beoordeling van de vraag of aan het relativiteitsvereiste is voldaan. Uitgangspunt van dit vereiste is dat een norm in beginsel bescherming moet bieden aan iedereen die door de overtreding van deze norm schade kan lijden. Dit moet worden beoordeeld aan de hand van het doel en de strekking van de geschonden norm. Daarbij moet eveneens worden onderzocht tot welke personen en tot welke schade en welke wijzen van ontstaan de daarmee beoogde bescherming zich uitstrekt. Met de verplichting tot het aanvragen van een deskundigenoordeel wordt beoogd duidelijkheid te geven over een meningsverschil over het re-integratietraject. Dat het UWV bij het geven van een deskundigenoordeel zorgvuldig te werk moet gaan, strekt bij uitstek ter bescherming van de belangen van de aanvrager van het oordeel. Een gebrekkig deskundigenoordeel van het UWV valt dan ook in de verhouding tot de werkgever als aanvraag en dus binnen het vereiste persoonlijke beschermingsbereik van de geschonden norm. Daarmee komt zowel het relativiteitsvereiste alsmede de aansprakelijkheid van het UWV vast te staan.

Zowel de werkgever als de werknemer mogen van het UWV verwachten dat het zorgvuldig te werk gaat bij het opstellen van een deskundigenoordeel. Laat het UWV dit na? Dan kan het uitvoeringsinstituut aansprakelijk worden gesteld voor deze nalatigheid.

Benieuwd naar de uitspraak? Klik dan hier .

Een (on)rechtmatig handelend makelaar?

Fri, 07 Jan 2022 09:56:56 GMT

Bij het kopen van een woning wordt een koopovereenkomst opgesteld. Daarbij zal tevens een verkoopbrochure aan de kopende partij worden overgedragen. Deze brochure en overeenkomst bevatten belangrijke afspraken tussen de partijen. Daarnaast kan de koper hier relevante informatie over de woning uit opmaken. Een verkoopbrochure kan echter afwijken van de verwachtingen van de koper. Daarmee handelt een verkopend makelaar echter niet altijd onrechtmatig. Maar wat is onrechtmatig handelen eigenlijk? En wanneer handelt een makelaar onrechtmatig? Wat mag en moet een makelaar allemaal doen? En wat mag van de kopende partij worden verwacht?

Wat is een onrechtmatige daad?

Als gevolg van het handelen van een ander is schade ontstaan. Voor deze schade wil je natuurlijk worden gecompenseerd. Bij het bestaan van een overeenkomst tussen partijen, zal vaak een beroep op de overeenkomst worden gedaan. In dat geval kan de contractspartij worden aangesproken op de tekortkoming in de nakoming. Maar wat als er geen overeenkomst is of als deze overeenkomst geen vergoeding voor de geleden schade biedt? Wie draagt dan de schade? Dien je dan zelf voor de kosten op te draaien? In het aansprakelijkheidsrecht geldt als uitgangspunt dat iedereen zijn eigen schade draagt. Dat lijkt echter niet altijd rechtvaardig. Daarom kennen we in Nederland het leerstuk van de onrechtmatige daad. Dit leerstuk vormt een uitzondering op het beginsel dat eenieder zijn eigen schade draagt.

In artikel 6:162 BW wordt een onrechtmatige daad als volgt omschreven: ‘’Hij die jegens een ander een onrechtmatige daad pleegt, welke hem kan worden toegerekend, is verplicht de schade die de ander dientengevolge lijdt, te vergoeden.’’ Uit dit wetsartikel vloeien een vijftal vereisten voort. Voor een succesvol beroep op dit wetsartikel moet aan alle vereisten worden voldaan.

Een onrechtmatige daad ;

Voordat sprake kan zijn van een onrechtmatige daad, moet ook daadwerkelijk een onrechtmatige daad hebben plaatsgevonden. In drie gevallen kan gesproken worden van een onrechtmatige daad: als iemand een inbreuk maakt op een persoonlijkheidsrecht (bijvoorbeeld schade toebrengen aan iemands eigendom), als iemand iets doet of juist nalaat wat in strijd is met de wet (zoals vernieling) of indien iemand handelt in strijd met hetgeen volgens ongeschreven recht in het maatschappelijk verkeer betaamt (handelen in strijd met normen en waarden). Voor de laatste categorie biedt veelal een uitkomst als de gedraging niet onder de eerste twee categorieën valt.

2. Toerekenbaarheid ;

Vervolgens dient de onrechtmatige daad toerekenbaar te zijn. Dat is het geval indien onrechtmatige daad te wijten is aan schuld van de veroorzaker of aan een andere oorzaak die volgens de wet of volgens de geldende opvattingen voor rekening van de veroorzaker van de onrechtmatige daad behoort te komen.

3. Schade

Bij een onrechtmatige daad moet ook schade zijn ontstaan. Zonder schade valt immers ook geen schade te verplaatsen. Iemand kan te maken krijgen met verschillende soorten schade. Veelal zal iemand vermogensschade hebben geleden (zoals schade aan een auto of een kapot dak). Tegenwoordig wordt echter ook steeds vaker een beroep gedaan op immateriële schade. Dit is schade die wordt veroorzaakt door verdriet, (geestelijk) gemis of leed.

4. Causaliteit

Als vierde is een verband vereist tussen de oorzaak (de onrechtmatige daad) en de schade. De schade moet dus door de onrechtmatige daad zijn ontstaan.

5. Relativiteit

Zodra sprake is van een toerekenbare onrechtmatige daad die ook daadwerkelijk schade heeft veroorzaakt en waarvan het causaal verband vaststaat, hoeft deze schade nog niet voor vergoeding in aanmerking te komen. Op grond van artikel 6:163 BW moet namelijk tevens worden voldaan aan het relativiteitsvereiste. Dit betekent dat de geschonden norm bestaat om diegene te beschermen. Als de norm geen bescherming beoogd te bieden aan het slachtoffer, dan strekt de norm dus niet tot bescherming van het slachtoffer.

Een onrechtmatige daad door een makelaar

Een makelaar kan ook onrechtmatig handelen in de uitoefening van zijn beroep. Dat blijkt wel uit de uitspraken die eind 2021 door de rechtbank Rotterdam en door de rechtbank Noord-Holland zijn gewezen. In beide zaken stond de vraag centraal of de makelaar onrechtmatig heeft gehandeld.

Rechtbank Rotterdam ( ECLI:NL:RBROT:2021:13079 )

In de zaak waarover de rechtbank Rotterdam zich moest buigen, stond de vraag centraal of een makelaar onrechtmatig handelde bij het doorgeven van een onjuiste woonoppervlakte. Om te kunnen beoordelen of het genoemde woonoppervlak afwijkt van het daadwerkelijke woonoppervlak, heeft de rechter een deskundige benoemd. Volgens de deskundige staat vast dat een verschil van bijna 10 m² bestaat tussen het door hem gemeten woonoppervlak en het woonoppervlak dat in de verkoopbrochure is opgenomen.

De rechter overweegt in dit verband dat aspirant-kopers er in beginsel op mogen vertrouwen dat de opgegeven gebruiksoppervlakte in overeenstemming met de meetinstructie is opgemeten en overeenkomt met het netto woonoppervlak van de woning. Tevens is bepaald dat kopers slechts rekening hoeven te houden met een minimale afwijking van de opgegeven woonoppervlakte. Vanwege de meer dan geringe afwijking van het woonoppervlak, komt in deze zaak vast te staan dat de verkopend makelaar onjuiste dan wel misleidende informatie heeft verstrekt. Daarmee komt tevens het onrechtmatige handelen van de makelaar vast te staan. Dat brengt voor de makelaar de verplichting mee om de schade van de aspirant-kopers te vergoeden.

In deze zaak is de omvang van de concrete schade echter niet vast komen te staan. Dat betekent dat de rechter de schade abstract moet vaststellen. Dat wordt gedaan door te kijken naar de marktwaarde van de woning ten tijde van de verkoop.

Rechtbank Noord-Holland ( ECLI:NL:RBNHO:2021:10375)

In de tweede zaak, gewezen door de rechtbank Noord-Holland, stond de vraag centraal of een makelaar onrechtmatig heeft gehandeld door het geven van onjuiste, althans onvolledige informatie. In de verkoopbrochure stond namelijk dat de woning is voorzien van een ‘achterom’. In deze brochure was tevens een foto van de ‘achterom’ opgenomen. Tijdens de bezichtiging heeft de koper de makelaar bovendien gewezen op het belang van een ‘achterom’. Zodra de koop rond was, werd de koper pas duidelijk dat de ‘achterom’ niet op een openbare weg, maar op een steeg uitkomt waar de koper feitelijk gezien geen toegang tot heeft.

De rechter overweegt in deze zaak dat de woning geschikt moet zijn voor normaal gebruik als woning. Of de verkochte woning aan de koopovereenkomst beantwoordt, moet worden bezien of de ‘achterom’ van de woning die eigenschappen bezit die de koper van de woning mocht verwachten. Hoewel de verkoopbrochure vermeldt dat de woning is voorzien van een ‘achterom’ en een foto bevat van de achterpoort, staat in deze brochure (en in de koopovereenkomst) niet vermeldt dat de achterpoort uitkomt op een openbare weg. Daarnaast heeft de verkopend makelaar geen andere mededeling gedaan dan dat de woning bereikbaar is via de steeg en de achterpoort. Koper mocht dan ook verwachten dat de woning bereikbaar was via de steeg en de achterpoort, maar niet dat deze achterpoort ook direct toegang gaf tot de openbare weg. Dat is volgens de rechter dan ook geen eigenschap die nodig is voor het gebruik als woning met ‘achterom’. Nu de koper verder geen onderzoek heeft gedaan naar de woning, moet de afwezigheid van de toegang naar de openbare weg voor rekening en risico van de koper komen.

Uit bovenstaande volgt dan ook dat de verkopend makelaar niet zijn mededelingsplicht heeft geschonden. Daarmee komt ook vast te staan dat de makelaar niet onrechtmatig heeft gehandeld. Hoewel een verkopend makelaar de nodige zorgvuldigheid jegens een koper in acht moet nemen, is een makelaar geen adviseur of belangenbehartiger van een koper. De makelaar kan dan ook geen verwijt worden gemaakt.

Met deze twee uitspraken wordt duidelijk dat het kopen van een woning zowel verplichtingen meebrengt voor makelaars als voor (aspirant-)koper(s). Van beide partijen mag dan ook worden verlangt dat zij nauwkeurig te werken gaan bij het sluiten van een koopovereenkomst.

Benieuwd naar de uitspraken? Klik dan hier en hier .

U heeft schade geleden; hoe stelt u iemand aansprakelijk?

tcwarnsinck@gmail.com (Tim Warnsinck) — Thu, 06 Jan 2022 21:20:30 GMT

Stel; u bent tijdens een fietstocht op uw racefiets door een loslopende hond hard ten val gekomen en u en uw fiets liggen volledig de kreukels. Hoe verhaalt u de schade?

De bovengenoemde casus is één van de vele risico's die deelname aan het (maatschappelijk) verkeer met zich meebrengt; een ongeluk zit tenslotte in een klein hoekje. Hoewel u in deze blog al heeft kunnen lezen dat niet ieder verwezenlijkt risico voor schadevergoeding in aanmerking komt, ligt dat in de bovengenoemde casus wel degelijk voor de hand. In bovengenoemde casus liet de eigenaar de hond namelijk loslopen in een gebied waar dat niet mocht en was de hond daardoor in staat het bovenstaande ongeval te veroorzaken.

Hoe gaat aansprakelijk stellen in zijn werk?

Op dez e pagina van de website heeft u al kunnen lezen dat aansprakelijkheid voor dieren een risicoaansprakelijkheid behelst. Dit houdt in dat de bezitter van het dier aansprakelijk is voor de schade die het dier door haar eigen energie heeft veroorzaakt, tenzij er sprake is van een situatie waarin de bezitter niet aansprakelijk te houden is op grond van artikel 6:162 BW. Voor het gemak gaan we er vanuit dat dit laatste niet het geval is en de bezitter aansprakelijk te houden is voor de schade.

Aansprakelijkstelling versturen

Dat de bezitter aansprakelijk te houden is, houdt nog niet automatisch in dat u uw schade ook vergoed zult krijgen. U zult immers de bezitter van de hond moeten laten weten dat u hem aansprakelijkheid houdt voor de door de hond veroorzaakte schade. Dit kunt u het beste schriftelijk doen. Het is dan ook aan te raden om direct wat foto's te maken van de situatie en de contactgegevens op te vragen van de partij die u aansprakelijk houdt voor uw schade. Werkt die partij niet mee en is er sprake van letsel? Bel dan direct de politie, zodat een en ander in een proces verbaal vastgelegd kan worden.

Als u de contactgegevens van de aan te spreken partij heeft, kunt een aansprakelijkstelling sturen aan de aan te spreken partij. Een voorbeeld van een aansprakelijkstelling treft u onder deze link aan.

Wat u nóg beter kunt doen is direct in contact treden met uwschadevergoeding.nl. Zij zullen dan direct in contact treden met de schadeveroorzakende partij en sturen een aansprakelijkstelling, om zo uw schade te verhalen. De kosten hiervan zijn veelal nihil. Vanaf dit punt neemt uwschadevergoeding.nl alles van u uit handen, zodat u zich kunt concentreren op uw herstel. Er wordt vrijblijvend een bezoek aan u afgelegd, waarbij exact doorgesproken zal worden wat u kunt verwachten.

Denkt u iemand aansprakelijk te houden voor de door u geleden schade? Neem dan via deze weg direct contact op met een aansprakelijkheidsadvocaat van uwschadevergoeding.nl!

Wat is een deelgeschil?

tcwarnsinck@gmail.com (Tim Warnsinck) — Wed, 05 Jan 2022 20:37:17 GMT

De wetgever heeft in 2010 een goede en snelle manier ontwikkeld om in letselschade zaken op eenvoudige wijze een geschilpunt aan de rechter voor te leggen. Hoe gaat dit in z'n werk?

Per juli 2010 is de Wet deelgeschilprocedure voor letsel- en overlijdensschade in werking getreden. Het doel van die wet is om snelle afhandeling van letsel- en overlijdenszaken mogelijk te maken. Hoe gaat zo'n deelgeschilprocedure in zijn werk?

De start van de procedure

De procedure begint door het indienen van verzoekschrift door een van de partijen bij de rechtbank. In bepaalde gevallen kan het ook de sector kanton van de rechtbank zijn, bijvoorbeeld bij arbeidsongevallen of bij zaken waarin het te vorderen bedrag lager is dan EUR 25.000. De rechtbank of kantonrechter zendt vervolgens het verzoekschrift aan de andere partij. De rechtbank biedt daarbij de verwerende de gelegenheid om een verweerschrift in te dienen. Ook zal de rechtbank een datum bepalen waarop de zaak mondeling zal worden behandeld. Vaak kan dit op een veel kortere termijn dan bij een 'gewone' civiele procedure.

Het verzoekschrift

In het verzoekschrift staan de gronden van het verzoek en ook vaak een beschrijving van de onderhandelingen voorafgaande aan het verzoek. In het verzoekschrift wordt afgesloten met een precieze beschrijving van de beslissing die men van de rechtbank wil hebben - bijvoorbeeld een oordeel over de aansprakelijkheid, de redelijkheid van buitengerechtelijke kosten of de toerekenbaarheid van een bepaalde schadepost.

Het verweerschrift

In het verweerschrift wordt uiteengezet om welke reden de verweerder meent dat het verzoek moet worden afgewezen. Ook het verweerschrift eindigt met een beschrijving van de beslissing die men van de rechtbank wil hebben.In het algemeen is het wenselijk dat het verweerschrift uiterlijk een week voor de mondelinge behandeling is ingediend bij de rechtbank. Een exemplaar van het verweerschrift wordt ook altijd aan de verzoekende partij gezonden.

De mondelinge behandeling

Door de rechtbank is – in overleg met partijen – een datum en tijd bepaald voor de behandeling van het verzoekschrift. Bij die mondelinge behandeling zal eerst de verzoekende partij het verzoek nog eens toelichten en ingaan op het verweer van de andere partij. Daarna komt de verwerende partij aan de beurt om zijn standpunt nog eens toe te lichten. De rechter kan (en zal) nog verdere vragen stellen aan partijen of aan de advocaten van de partijen.

De beslissing

Meestal volgt de beslissing (die beslissing heet een ‘beschikking’) op het verzoek zes weken na de mondelinge behandeling.

Mogelijke uitkomsten van het verzoek

Het verzoek kan (deels) worden toegewezen, worden afgewezen, of de beslissing kan worden aangehouden. Als de zaak wordt aangehouden is dat meestal omdat verder onderzoek nodig is, bijvoorbeeld verhoor van getuigen.

Tot slot; belangrijke punt om op te letten!

Het gaat in een deelgeschilprocedure om snelheid, zodat de letselschadezaak snel afgewikkeld kan worden en de benadeelde niet langer in de procedure van schadeafwikkeling zit dan nodig is. Om die snelheid erin te houden is er binnen een deegeschilprocedure geen plaats om het gehele dossier aan de rechter voor te leggen. Het moet gaan om een geschilpunt dat de partijen nog in de weg staat in het sluiten van een vaststellingsovereenkomst - lees: het afronden van de zaak. Het moet partijen dus verder brengen, daar waar zij in de onderhandelingsfase vastgelopen zijn.

Meer informatie over de deelgeschilprocedure bij letselschadezaken treft u hier (kanton) en hier (civiel) aan.

Uwschadevergoeding heeft ruime ervaring in het voeren van deelgeschilprocedures. Ook kunnen er duidelijke afspraken gemaakt worden over de kosten hiervan. Wist u dat de kosten in de meeste gevallen voor rekening van de aansprakelijke partij komen? Neem gerust contact op voor meer informatie!

Wat is onrechtmatige daad?

tcwarnsinck@gmail.com (Tim Warnsinck) — Wed, 05 Jan 2022 18:44:14 GMT

Een veelgestelde vraag; wat is een onrechtmatige daad? Een uitleg van artikel 6:162 BW

Veel mensen zoeken online op de vraag wat een onrechtmatige daad precies is. Dat is begrijpelijk. Het begrip komt terug in een groot deel van het aansprakelijkheidsrecht en vormt de juridische basis voor talloze vorderingen tot schadevergoeding. Toch is het geen los etiket dat op ieder onrechtvaardig aanvoelend gedrag kan worden geplakt. De wet heeft ervoor gekozen om in één algemene bepaling vast te leggen wanneer iemand verplicht is schade te vergoeden die hij een ander heeft toegebracht.

Wat regelt art. 6:162 BW?

De hoofdregel staat in art. 6:162 BW. Die bepaling houdt in dat degene die jegens een ander een onrechtmatige daad pleegt, welke aan hem kan worden toegerekend, verplicht is de schade te vergoeden die de ander daardoor lijdt. Het artikel vormt daarmee de kern van de buitencontractuele aansprakelijkheid voor eigen gedrag. Anders dan in het strafrecht werkt het civiele recht niet met een uitputtende lijst van verboden gedragingen. Het werkt met een open norm, die het mogelijk maakt om uiteenlopende vormen van onrechtmatig handelen juridisch te beoordelen.

Welke vijf vereisten gelden voor aansprakelijkheid?

In de opbouw van art. 6:162 BW liggen vijf vereisten besloten. Er moet sprake zijn van een onrechtmatige daad, die daad moet aan de dader kunnen worden toegerekend, er moet schade zijn, er moet causaal verband bestaan tussen die daad en die schade, en de geschonden norm moet strekken tot bescherming tegen juist die schade. Daarmee wordt meteen duidelijk dat aansprakelijkheid nooit enkel draait om de vraag of iemand zich onbehoorlijk heeft gedragen. Er is pas een toewijsbare vordering als het hele juridische kader sluitend is ingevuld.

Wie beter wil begrijpen wanneer gedrag juridisch onrechtmatig is, leest ook ons artikel over wanneer iets onrechtmatig is volgens art. 6:162 BW .

Waarom is de onrechtmatige daad zo belangrijk in de praktijk?

Het belang van de onrechtmatige daad is groot omdat een groot deel van het maatschappelijk verkeer niet door contracten wordt beheerst. Bij letselschade, burenruzies, verkeersincidenten, privacyschendingen, misleidende gedragingen of schade door gevaarzettend handelen bestaat tussen partijen vaak geen contractuele relatie. Toch moet het recht dan antwoord geven op de vraag of de veroorzaakte schade voor rekening van een ander komt. Art. 6:162 BW biedt daarvoor het algemene kader. Juist omdat het artikel ruim genoeg is om uiteenlopende situaties te omvatten, heeft het in de praktijk zo’n centrale positie gekregen.

Waarom leidt niet iedere fout tot schadevergoeding?

Dat open karakter betekent niet dat vrijwel alles onder de onrechtmatige daad valt. Integendeel. De aanvullende vereisten van toerekening, causaliteit en relativiteit begrenzen de aansprakelijkheid. Daardoor kan een zaak juridisch stranden, ook wanneer intuïtief voelt dat iemand iets verkeerd heeft gedaan. Soms ontbreekt voldoende causaal verband. Soms valt de schade buiten het beschermingsbereik van de geschonden norm. Soms is niet de daad zelf het probleem, maar de vraag welke schadeposten nog juridisch toerekenbaar zijn.

Meer daarover leest u in ons artikel over wanneer krijg je schadevergoeding bij een onrechtmatige daad.

Wanneer is het verstandig juridisch advies in te winnen?

Wie vermoedt dat hij schade heeft geleden door toedoen van een ander, doet er verstandig aan vroegtijdig juridisch advies in te winnen. In aansprakelijkheidszaken gaat het niet alleen om het verhaal van wat er is gebeurd, maar ook om de precieze juridische inkadering van dat verhaal. Een sterke zaak begint met een juiste kwalificatie van de aansprakelijkheidsgrond en een scherpe analyse van de schade en het causaal verband.

Neem contact op

Twijfelt u of in uw zaak sprake is van een onrechtmatige daad? Vittoria Law beoordeelt of aansprakelijkheid en schadevergoeding juridisch kansrijk zijn.

Mountainbiker naar de rechter na ongeluk op spoorwegovergang Hilversum

tcwarnsinck@gmail.com (Tim Warnsinck) — Mon, 03 Jan 2022 21:36:30 GMT

Op een grijze woensdag in december maakte de man een tocht op zijn mountainbike door 't Gooi. Hij reed via de Maartensdijkseweg door de Hilversumse bossen toen zijn blik viel op een monumentje langs de kant van de weg. De foto, de kaarsjes en de kleurrijke bloemen trokken zijn aandacht. Achteraf bleek het te gaan om het monument voor Dascha Graafsma. Zij overleed in 2015 door een aanrijding met een trein op dezelfde overgang. Een lot wat de man, die niet met zijn naam in de media genoemd wil worden, enkele seconden later ook bijna zou overkomen.

In het verzoekschrift dat de Hilversumse letselschadeadvocaat Tim Warnsinck donderdag bij de rechtbank indiende, staat het volgende te lezen: " Op het moment dat de man nog even nakeek naar het monument en vervolgens weer voor zich keek, hoorde hij een harde toeter en werd hij op datzelfde moment gegrepen door een langsrazende trein. Hij vloog daarbij meters door de lucht en kwam op een zeer ongelukkige wijze langs het spoor terecht ."

Aansprakelijkheid

In het verzoekschrift vraagt de advocaat van het slachtoffer aan de rechter om uitspraak te doen wie er verantwoordelijk is voor het ongeval. Hij verwijt Prorail en het Goois Natuurreservaat als respectievelijk beheerder en eigenaar van (de grond rondom) de betreffende overweg dat zij onvoldoende gewaarschuwd hebben voor de bijzondere gevaarlijke situatie bij de overweg.

Op de route naar de gewraakte overgang toe blijkt uit niets dat de fietser op het dichtbegroeide bospad een trein zou kunnen tegenkomen. Het eerste waarschuwingsbord staat pal tegen de overgang aan. Ook wijst de advocaat op het zogenoemde kelderluikcriterium : ieder mens moet opletten, maar soms zijn situaties zo gevaarlijk dat daar op tijd voor gewaarschuwd moet worden.

Vele ongelukken

De onbewaakte spoorwegovergang op de Maartensdijkseweg heeft geen geluidssignalen of knipperlichten. Ook ProRail en het Goois Natuurreservaat zijn zich al langere tijd bewust van de gevaarlijke situatie rondom de locatie. Behalve de dood van Dascha in 2015 vond er ook een dodelijk ongeval plaats in 2018. Drie maanden voor de casus in deze rechtzaak vloog er nog een traumahelikopter uit voor een aanrijding met een trein op de plek. En ook zijn er vele 'bijna-ongelukken' geregistreerd.

Lees de hele artikelen op NH-Nieuws , N OS en Letselschade.nu .

Wat kost een rechtszaak?

tcwarnsinck@gmail.com (Tim Warnsinck) — Sun, 02 Jan 2022 12:58:03 GMT

De meeste mensen zien in hun leven de rechtszaal niet van binnen, maar soms ontkom je er niet aan. Wat voor kosten komen er bij een rechtszaak kijken? Lees daar meer over in deze blog.

Op het moment dat je er niet uitkomt met de tegenpartij dan kan je besluiten om jouw zaak aan een rechter voor te leggen. Een zaak opstarten kan door het indienen van een dagvaarding of verzoekschrift. Het kan andersom ook gebeuren dat jij verzocht wordt om voor de rechter te verschijnen. Op dat moment ontvang je een dagvaarding of verzoekschrift. In beide gevallen komen daar de nodige kosten(posten) bij kijken. Welke kosten dat zijn, lees je hierna.

nb., het gaat daarbij in deze blog over rechtszaken bij de civiele rechter, dus niet bij de bestuursrechter of strafrechter! Ook houdt het volgende overzicht geen rekening met de situatie dat je voor gesubsidieerde rechtsbijstand in aanmerking komt.

Je bent de eisende partij

Op het moment dat je jouw civiele (aansprakelijkheids)zaak wil voorleggen aan een rechter omdat je er met de andere partij niet uitkomt, moet je eerst kijken bij welke rechter dat kan; de kantonrechter of de civiele rechter.

Kantonrechter

Bij de kantonrechter kun je terecht met bij geschil over:

een geldbedrag tot en met € 25.000
arbeid, huur, consumentenkoop en consumentenkrediet (elk soort eis en geldbedrag)

Het griffierecht - een soort 'toegangsgeld' - bij kanton ligt tussen de EUR 86,- en EUR 1.384,- .

Civiele rechter

Bij de civiele rechter kun je terecht bij een geschil over:

een geldbedrag van meer dan € 25.000
iets dat niet in geld uit te drukken is? Bijvoorbeeld het wel of niet bestaan van een overeenkomst. Of overlast van bijvoorbeeld geluid.

Het griffierecht voor de civiele rechter ligt tussen de EUR 86,- en EUR 8.519,- .

Kosten advocaat

Als je jouw zaak bij de kantonrechter voorlegt, dan kun je in principe zonder advocaat naar de rechter. Je kunt dan zelf je een dagvaarding opstellen en je zaak bepleiten. Het is alleen erg de vraag of dat verstandig is, gelet op de expertise die een advocaat in huis heeft over het voeren van procedures en de kennis van het recht. U leest hier meer over de kosten van een advocaat. In civiele zaken bent u verplicht een advocaat in de arm te nemen.

Kostenveroordeling en anderen kosten

Tot slot moet je er ook rekening mee houden dat kosten voor bijvoorbeeld getuigen, deskundigen en uittreksels zelf betaald dienen te worden. En wanneer je de zaak verliest, kan de rechter jou opdragen om de kosten van de tegenpartij te betalen - de zogenaamde kostenveroordeling .

Je bent de gedaagde partij

Wanneer je zelf een dagvaarding of verzoekschrift ontvangt, dan krijg je in principe met dezelfde kosten in aanraking als wanneer je de eisende partij bent. In het navolgende zal stilgestaan worden bij de verschillen met de positie van de eisende partij.

Griffierechten

Anders dan bij de eisende partij het geval is, ontvang je als gedaagde partij géén factuur van het griffierecht. Dat is anders bij een civiele zaak, waarbij je een factuur van dezelfde hoogte krijgt als de eisende partij.

Conclusie

Uit het voorgaande volgt dat bij een rechtszaak rekening gehouden dient te worden met griffierechten , kosten van de advocaat en een veroordeling in de proceskosten . Ook kunnen kosten voor eventuele getuigen en deskundigen voor uw rekening komen.

Wat kost een advocaat?

tcwarnsinck@gmail.com (Tim Warnsinck) — Sat, 01 Jan 2022 11:46:04 GMT

Veel mensen denken bij advocaten aan grote kantoorpanden, dure maatpakken en hoge uurtarieven. Klopt dat beeld wel helemaal? Lees hier meer over in deze blog!

Het plaatje zoals hierboven is geschetst - grote kantoorpanden, dure maatpakken en hoge uurtarieven - is voor een gedeelte juist, maar geldt zeker niet voor de gehele advocatuur. Ook zijn de hogere uurtarieven niet altijd tekenend voor wat een advocaat uiteindelijk verdient.

Uurtarieven

De Consumentenbond heeft recent een onderzoe k gedaan naar de hoogte van de uurtarieven van een advocaat. De Consumentenbond kwam daarbij tot de conclusie dat het uurtarief van een advocaat in consumentenrechtzaken gemiddeld EUR 200,- is. Daarbij worden administratieve werkzaamheden ook weleens kosteloos uitgevoerd en voor reistijd geldt soms een lagere prijs, zoals de helft van het uurtarief - aldus de Consumentenbond.

BTW en toeslagen

Let wel op dat het uurtarief dat je met de advocaat afspreekt ook inclusief 21% btw is. Vaak wordt het tarief exclusief opgegeven. Ook rekenen sommige kantoren bovenop het uurtarief ‘kantoorkosten’ van enkele procenten. Als je deze percentages nog bij het uurtarief moet optellen, dan kan de nota een stuk hoger uitvallen dan je verwacht had. Bij spoedkwesties en ‘specialistische zaken’ kan de advocaat ook een opslag rekenen.

Prijsafspraken

Vaak kun je met een advocaat ook een vaste prijsafspraak maken. Dat voorkomt verrassingen achteraf. Op het moment dat de advocaat dit niet doet, vraag dan vooraf een gespecificeerde offerte en tussentijdse updates over de hoogte van de kosten.

Een 'gratis' advocaat

Een gratis advocaat; dat klinkt toch bijna te mooi om waar te zijn? In veel gevallen waarin geadverteerd wordt met een gratis advocaat krijgt de advocaat wel degelijk betaald voor zijn diensten - dat moet ook volgens de beroepsregels voor de advocatuur -, maar worden de rekeningen door een derde partij betaald. Zo is het in artikel 6:96 BW zo geregeld dat de kosten die jouw advocaat maakt om de aansprakelijkheid en schade vast te stellen, óók voor rekening van de aansprakelijke partij komen. Op deze manier kan het voorkomen dat een aansprakelijkheidszaak jou verder niets kost!

Wilt u meer weten over de kosten van uwschadevergoeding.nl - lees dan hier verder of neem direct contact op!

uwschadevergoeding

Schadevergoeding na mishandeling: wat kunt u vorderen?

Schadevergoeding na mishandeling: wat kunt u vorderen? ﻿

Wanneer krijgt u ook bijkomende kosten vergoed bij bedrijfsschade?

Wanneer krijgt u bijkomende kosten vergoed?

Hoe bewijst u gederfde winst en omzetverlies?

Hoe bewijst u gederfde winst en omzetverlies bij bedrijfsschade? Lees hoe de rechter hiermee omgaat en welke onderbouwing nodig is.

Welke schadeposten vallen onder bedrijfsschade?

Welke schadeposten vallen onder bedrijfsschade?

Ouderdomsclausule en exoneratie bij woningkoop: bent u dan rechteloos?

Betekent een ouderdomsclausule of exoneratie dat u bij verborgen gebreken geen rechten meer heeft? Lees hoe dat juridisch ligt.

Wanneer kunt u ontbinding of prijsvermindering vorderen bij een verborgen gebrek aan een woning?

Wanneer kunt u ontbinding of prijsvermindering vorderen bij een verborgen gebrek aan een woning? Lees welke factoren daarbij een rol spelen.

Kunt u de verkoper aanspreken op herstelkosten van een dak?

unt u de verkoper aanspreken op herstelkosten van een dak na aankoop van een woning? Lees wanneer u die kosten kunt verhalen.

Onderzoeksplicht of mededelingsplicht: wie draagt het risico bij een verborgen gebrek?

Wie draagt het risico bij een verborgen gebrek aan een woning? Lees hoe onderzoeksplicht en mededelingsplicht zich tot elkaar verhouden.

Wanneer beantwoordt een woning niet aan de overeenkomst?

Wanneer is een woning juridisch non-conform? Lees wanneer een woning niet aan de overeenkomst beantwoordt en welke rechten u als koper heeft.

Lekkend dak na aankoop van een woning: is dat een verborgen gebrek?

Lekkend dak na aankoop van een woning? Lees wanneer sprake kan zijn van een verborgen gebrek en of u de verkoper kunt aanspreken.

Wat moet u doen als u aansprakelijk gesteld wordt?

Bent u aansprakelijk gesteld? In deze blog wordt besproken wat u in dat geval het beste kunt doen.

Wat is kansschade?

Kansschade ontstaat wanneer door een fout een reële kans op een beter resultaat verloren gaat. In dit artikel leest u wanneer die verloren kans juridisch als schade wordt erkend.

Gevaarzetting: wat zijn de Kelderluik-factoren?

Wat zijn de Kelderluik-factoren? Lees hoe de rechter beoordeelt of een gevaarlijke situatie onrechtmatig is en wanneer schade verhaald kan worden.

Wanneer is er sprake van ongelukkige samenloop van omstandigheden?

Wanneer is sprake van een ongelukkige samenloop van omstandigheden?

Wie moet een beroepsfout bewijzen?

Wie moet beroepsfout bewijzen, bewijs beroepsfout, verzwaarde stelplicht, bewijs zorgplicht, opdrachtnemer aansprakelijk bewijs

Wat betekent de norm van de redelijk bekwaam en redelijk handelend beroepsbeoefenaar?

Wat betekent de norm van de redelijk bekwaam en redelijk handelend beroepsbeoefenaar? Lees hoe deze maatstaf werkt bij beroepsaansprakelijkheid.

Wanneer is een opdrachtnemer aansprakelijk voor een beroepsfout?

Wanneer is een opdrachtnemer aansprakelijk voor een beroepsfout? Lees hoe art. 7:401 BW, de zorgplicht en beroepsaansprakelijkheid in de praktijk werken.

Wanneer zijn ouders aansprakelijk voor schade door hun kind?

Wanneer zijn ouders aansprakelijk voor schade door hun kind? | Vittoria Law

Wanneer is een werkgever aansprakelijk voor een arbeidsongeval?

Lees wanneer een werkgever moet opdraaien voor letsel op het werk en waarom de zorgplicht zo zwaar weegt.

Geldt bescherming bij een arbeidsongeval ook voor zzp’ers, uitzendkrachten en vrijwilligers?

Niet alleen werknemers met een arbeidsovereenkomst kunnen een beroep doen op bescherming bij een arbeidsongeval. Ook anderen kunnen onder omstandigheden onder art. 7:658 BW vallen.

Hoe ver reikt de zorgplicht van een werkgever op de werkvloer?

De zorgplicht van de werkgever gaat ver. In dit artikel leest u wat een werkgever concreet moet doen om werknemers tegen arbeidsgerelateerd letsel te beschermen.

Wat moet een werkgever aan instructie en toezicht doen?

Een werkgever moet niet alleen instructies geven, maar ook controleren of die worden begrepen en nageleefd. In dit artikel leest u hoe ver die plicht gaat.

Wat moet een werknemer bewijzen na een arbeidsongeval?

Veel werknemers denken dat zij precies moeten bewijzen hoe het ongeval is gebeurd. Dat is vaak onjuist. In dit artikel leest u wat echt moet worden aangetoond.

Hoe breed is het begrip werkzaamheden bij een arbeidsongeval?

Niet alleen strikt opgedragen taken kunnen onder art. 7:658 BW vallen. In dit artikel leest u hoe ruim het begrip werkzaamheden wordt opgevat.

Kan psychische schade ook een arbeidsongeval of werkgerelateerde schade opleveren?

Niet alleen lichamelijk letsel kan tot werkgeversaansprakelijkheid leiden. Ook psychische schade kan juridisch relevant zijn.

Wat is verlies van arbeidsvermogen en hoe wordt inkomensschade berekend?

Verlies van arbeidsvermogen is vaak de grootste schadepost na letsel. In dit artikel leest u hoe die schade juridisch wordt benaderd.

Wanneer heb ik recht op shockschade of affectieschade?

Shockschade en affectieschade zijn niet hetzelfde. In dit artikel leest u wanneer naasten of nabestaanden daarvoor schadevergoeding kunnen vorderen.

Kan ik smartengeld krijgen en hoe bepaalt de rechter de hoogte?

Smartengeld is de vergoeding van immateriële schade. In dit artikel leest u wanneer daarop recht bestaat en welke factoren de hoogte beïnvloeden.

Hoe wordt schade van kinderen en jongeren begroot?

Bij kinderen en jongeren is vaak nog niet duidelijk welk beroep of inkomen zij later zouden hebben gehad. Juist daarom vraagt hun schadebegroting om een aparte benadering.

Welke schade kan worden vergoed als iemand overlijdt door een ongeval of fout?

Bij overlijden is schadevergoeding wettelijk begrensd. In dit artikel leest u welke schadeposten nabestaanden wel en niet kunnen vorderen.

Wat is verplaatste schade en wie mag die vorderen?

Soms worden kosten van letsel of misdrijf niet door het slachtoffer zelf, maar door een derde betaald. Dan kan sprake zijn van verplaatste schade.

Wat is verlies van zelfwerkzaamheid en wanneer krijg ik daarvoor schadevergoeding?

Kunt u door letsel geen kluswerk, tuinonderhoud of onderhoud aan huis meer doen? Dan kan verlies van zelfwerkzaamheid een zelfstandige schadepost zijn.

Wanneer heb ik recht op vergoeding van huishoudelijke hulp?

Huishoudelijke hulp is een volwaardige schadepost. Ook als familie of kennissen de hulp onbetaald opvangen, kan vergoeding mogelijk zijn.

Wat zijn mijn rechten als nabestaande in een strafzaak?

Nabestaanden hebben in een strafzaak vaak een eigen positie. In dit artikel leest u welke rechten zij hebben en waar de grenzen liggen.

Kan ik processtukken inzien of zelf stukken toevoegen als slachtoffer?

Slachtoffers hebben onder omstandigheden recht op kennisneming van processtukken en kunnen ook zelf stukken aan het dossier laten toevoegen.

Wanneer moet ik na de strafzaak alsnog naar de civiele rechter?

Niet iedere schadeclaim kan volledig in het strafproces worden afgewikkeld. In dit artikel leest u wanneer de civiele rechter alsnog nodig is.

Wanneer is mijn schadevordering in de strafzaak ontvankelijk?

Niet iedere schadevordering wordt inhoudelijk behandeld in de strafzaak. In dit artikel leest u wanneer de vordering ontvankelijk is en wanneer de civiele route beter past.

Hoe voeg ik mij als benadeelde partij in het strafproces?

Slachtoffers kunnen hun schade vaak rechtstreeks in de strafzaak vorderen. In dit artikel leest u hoe voeging als benadeelde partij werkt.

De schadevergoedingsmaatregel: wat als de dader niet betaalt?

Wat is de schadevergoedingsmaatregel en wat heeft u daaraan als slachtoffer?

Moet een slachtoffer zich laten behandelen, omscholen of anders schade beperken?

Schadevergoeding na mishandeling: wat kunt u vorderen?